ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 799 ข้าขึ้นสวรรค์ได้หรือยัง

ตอนที่ 799 ข้าขึ้นสวรรค์ได้หรือยัง

ผู้ว่าฯ เถาของเขตหวงหลงก็ได้รับราชโองการเช่นกัน

เป็นความประสงค์ของฮ่องเต้เหมือนกัน แต่ต่างกันราวฟ้ากับดิน

ที่อำเภอฮุ่ยหนิง ฮ่องเต้ให้ขุนนางประกาศราชโองการอย่างเอิกเกริก ตกรางวัลซ่งฝูเซิงด้วยการเลื่อนขั้น

แต่พอมาถึงใต้เท้าเถา ฮ่องเต้ไม่เขียนอะไรแม้แต่อักษรเดียว คำสั่งโยกย้ายมาจากเสนาบดีกรมขุนนาง

ความหมายโดยรวมคือ

เจ้าอยู่ในตำแหน่งผู้ว่าการเขตมาหกปี ในหกปีนี้ไม่มีผลงานแม้แต่น้อย

ในเมื่อคุมคนไม่ได้ เช่นนั้นก็ไปคุมม้าที่ตะวันตกเฉียงเหนือแล้วกัน

สั่งย้ายใต้เท้าเถา

ลดขั้นจากขั้นสี่ไปเป็นผู้คุมเลี้ยงสัตว์ขั้นห้าที่ตะวันตกเฉียงเหนือ

อันที่จริงเสนาบดีกรมขุนนางรู้ดีว่า ฮ่องเต้แค่ไม่พอใจผู้ว่าฯ เถาที่ไหนกัน

ช่วงนี้อ่านฎีกาที่แต่ละท้องที่ส่งมา ทำฮ่องเต้โมโหอยู่สองครั้งติด

เห็นได้ชัดว่าฮ่องเต้ไม่พอใจขุนนางของหลายท้องที่

ได้ยินว่าตอนเกิดไฟไหม้ครั้งหนึ่งยังได้สั่งคนให้ตอบฎีกาตำหนิกลับไป

“พวกท่านดีแต่คาดเดาว่าข้ากินอะไรดื่มอะไร เคยคิดหรือไม่ว่าชาวบ้านของพวกท่านบนโต๊ะไม่มีอะไรจะกิน…

…ดีแต่เขียนฎีกามาว่าฝนตกหิมะตก ถ้าว่างขนาดนี้ เคยคิดหรือไม่ว่าถ้าฝนตกหิมะตกจะรับมืออย่างไร”

ถึงขั้นที่ว่าเคยมีข่าวลือว่าฮ่องเต้เคยพูดว่า “ข้าอยากให้มีขุนนางแบบขุนนางซ่งเยอะๆ แต่พอถึงเวลากลับมีแค่ขุนนางซ่งคนเดียว”

ตอนที่เสนาบดีกรมขุนนางได้ยินข่าวลือนี้เป็นตอนที่เขากำลังประทับตราคำสั่งย้ายและลดขั้นตำแหน่งของผู้ว่าฯ เถา

เขาไม่มีอะไรจะไปเกลี้ยกล่อมแล้ว กฎเกณฑ์อะไร พิจารณาอะไร อย่าทำให้ฮ่องเต้พิโรธเป็นพอ

เวลานี้ร่างอวบอ้วนของผู้ว่าฯ เถาโงนเงน เสียมารยาททันที จดหมายสั่งย้ายในมือหล่นลงพื้น

คนสนิทของเขารีบคุกเข่าเก็บขึ้นมา ใช้สองมือยื่นให้

ใต้เท้า โปรดอย่าแสดงอาการที่ไม่เหมาะสม มิฉะนั้นจะถูกลงโทษอีกได้

หลังจากส่งขุนนางที่มาแจ้งข่าวออกไปแล้ว พ่อบ้านที่อยู่นอกจวนถึงได้เข้ามาบอกว่าจดหมายจากเมืองหลวงของนายท่านใหญ่มาถึงแล้ว

เดิมทีใต้เท้าเถาคิดว่าซ่งฝูเซิงกำลังเล่นแง่กับเขา ภายนอกแสดงอย่าง ลับหลังเป็นอีกอย่าง น่าจะอาศัยช่วงที่ขนส่งสินค้าไปฟ้องตระกูลลู่ เขาถึงได้ถูกฮ่องเต้เกลียด

เสียแรงที่เขาเคยคิดว่าซ่งฝูเซิงเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา

แต่หลังจากได้อ่านจดหมายถึงเข้าใจว่า ไม่มีตระกูลลู่ มีแต่หยางหมิงหย่วนที่อยู่สำนักฮั่นหลิน

ใต้เท้าเถาอ่านคำเตือนที่พี่ชายของเขาเขียนมาในจดหมาย

“น้องรอง อย่าผลีผลาม เจ้าต้องออกหน้าแทนฮุ่ยหนิง…

…ฮุ่ยหนิงดี เจ้าถึงจะดีด้วย…

…ฮุ่ยหนิงอยู่ในการปกครองของเจ้า ต่อให้เจ้าไม่เอาความดีความชอบ แต่คนอื่นก็ย่อมรู้…

…จะยิ่งเป็นการสร้างความประทับใจว่า เจ้า นายอำเภอคนใหม่ของฮุ่ยหนิง และขุนนางทั้งหมดของเขตหวงหลงรวมใจเป็นหนึ่งเดียว”

ใต้เท้าเถาถามพ่อบ้านว่า จดหมายฉบับนี้ส่งออกมาจากเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่

พ่อบ้านตอบ คิดว่าน่าจะช่วงที่เขตหวงหลงของเราขนของออกไป นายท่านใหญ่ก็ให้คนเอาจดหมายมาส่ง

ได้ยินว่ามีเสียเวลาระหว่างทาง เพราะคนสนิทที่มาส่งจดหมายล้มขาหักกลางทาง อีกทั้งในจดหมายมีพูดถึงฮ่องเต้ จึงไม่กล้าไหว้วานคนอื่น เสียเวลาอยู่สามวัน

สามวัน

ถ้าไม่เสียเวลา เขาก็จะได้รับแจ้งข่าวจากพี่ชาย และก็คงไม่มีทางกระหายอยากได้ผลงานขนาดนี้

หกปีแล้ว หกปีที่เขาไม่ได้ขยับไปไหน อยากปรับเปลี่ยนมากจริงๆ ทางที่ดีขอกลับบ้านเกิด

“ฆ่าพวกคนที่มาส่งจดหมายทิ้งให้หมด!”

พอพูดจบ สุดท้ายผู้ว่าฯ เถาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ตาเหลือกหมดสติ

พ่อบ้านรีบไปตามหมอ หมอก็เอาโสมแผ่นให้ผู้ว่าฯ เถาอม

เกิดความโกลาหลในที่ว่าการเขต

ในเวลาเดียวกัน เถาฮูหยินที่อยู่ในเรือนหลังของที่ว่าการเขต ไม่มีอารมณ์จะสนใจพวกอี๋เหนียงที่ร้องไห้คร่ำครวญใช้คำพูดไม่เหมาะสม

นางนั่งอึ้งอยู่ในห้องโถง

ไม่ใช่เลื่อนขั้นเข้าเมืองหลวง แต่ย้ายไปอยู่ตะวันตกเฉียงเหนือ

ถ้าไปอยู่ที่นั่น ท่านพี่ยังจะมีอนาคตอีกหรือ แค่คิดดูก็รู้ชีวิตในภายภาคหน้า

จะมีสักกี่คนที่ถูกลดขั้นแล้วได้เลื่อนขั้นย้ายกลับมาอีก

สายตาของเถาฮูหยินมองไปยังที่นั่งด้านล่าง

ก่อนหน้านี้ นางเพิ่งพบแม่ของนายอำเภอซ่งไป

หญิงชราคนนั้นนั่งอยู่ด้านข้างถัดลงไป พอเข้ามาก็ทำความเคารพนางแล้วพูดว่า ‘น้อมทักทายฮูหยิน’ ภาพนั้นยังติดตาอยู่

นางบอกอยากร่วมเปิดร้าน

หญิงชราผู้นั้นปฏิเสธอย่างอ้อมๆ ใบหน้ายิ้มแย้ม มีแอบมองสีหน้าของนาง มองออกเลยว่ากลัวนางไม่พอใจ

ตอนนั้นนางยังคิดอยู่ว่า ดูเอานะ สนิทกับองค์หญิงใหญ่แล้วอย่างไรล่ะ

มีอยู่คำพูดหนึ่งไม่ใช่หรือว่า ขุนนางในอำเภอยังไม่สู้ขุนนางที่มีอำนาจเหนือกว่า ยังไงก็ต้องเกรงกลัวนางที่เป็นฮูหยินของผู้ว่าการเขตมิใช่รึ

นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่ ตอนนี้สถานะกลับกันแล้ว

“ฮูหยิน คนดูแลใหญ่บอกว่า นายท่านหมดสติที่เรือนหน้าขอรับ”

ไม่ใช่แค่ในบ้านใต้เท้าเถาที่เกิดความโกลาหล

ขุนนางทั้งที่ว่าการเขตต่างก็งงกันไปหมด

ขุนนางแต่ละคนที่อยู่ในตำแหน่งดูเหมือนยุ่งมาก

แต่ในความเป็นจริงตัวเองก็ยังไม่รู้ว่ายุ่งอะไร

รู้เพียงว่าหยิบสมุดมากางตรงหน้าหนึ่งเล่มแล้วก้มหน้ามอง

สมองกลับกำลังสับสน นายอำเภอซ่งกลายเป็นเบื้องบนของพวกเขา ผู้ว่าฯ เถาถูกสั่งย้าย

ซ่ง นายอำเภอ กลายเป็นผู้ว่าการเขต เขาไม่ได้เพิ่งมาเหรอ เพิ่งมาก็ปีนขึ้นไปอยู่เหนือหัวพวกเขาแล้วเหรอ

ไม่สิ นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เรื่องสำคัญคือ ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าศิษย์แห่งโอรสสวรรค์ไม่ใช่คำลวง บทจะบินก็บินทะยานไปไกล

ส่วนผู้ว่าฯ เถา ที่ต้องย้ายไปตะวันตกเฉียงเหนือ ก็มีกำหนดให้ย้ายภายในครึ่งเดือน ไม่แม้แต่จะให้ฉลองปีใหม่ก่อน

ไม่สิ นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เรื่องสำคัญคือ ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่าต้องรู้จักสงบเสงี่ยม อย่าคิดว่าอยู่ไกลจากเมืองหลวงแล้วจะไม่เป็นไร

หากฮ่องเต้พิโรธขึ้นมาก็สะเทือนได้ไกลพันลี้

มีหลายคนที่เมื่อก่อนเป็นขุนนางคนสนิทของผู้ว่าฯ เถา กำลังครุ่นคิด

อดีตผู้ว่าฯ เถาไม่ได้เขียนชื่อพวกเขาในจดหมายแจ้งคุณงามความดีใช่หรือเปล่า

ผู้ว่าฯ เถา ถ้าเจ้าเขียน เจ้ามันช่างมากเรื่องเสียจริง

มีหลายคนที่รีบนึกย้อน

วันนั้นในที่ประชุมเรื่องเก็บส่วยเสบียง ตอนที่ผู้ช่วยหลี่ว์ของฮุ่ยหนิงอธิบายเหตุผลให้ผู้ว่าฯ เถาฟังว่าทำไมนายอำเภอซ่งถึงไม่มา พวกเขาไม่ได้ทำสีหน้าหัวเราะเยาะใช่ไหม

ผู้ช่วยหลี่ว์ปลอบตัวเอง

ไม่เป็นไร อันที่จริงถ้าวิเคราะห์ให้ดีคำพูดของเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่หรือเปล่า ไม่มีประเด็นอะไร

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ช่วยนายอำเภอฮุ่ยหนิงที่มา พอกลับไปจะฟ้องนายอำเภอซ่งเรื่องเล็กน้อยแบบนี้เหรอ

เขาไม่เชื่อหรอก

ผู้ช่วยหลี่ว์

เจ้าต้องเชื่อ

พอใต้เท้ากลับมาจากลงพื้นที่ ถามข้าว่าช่วงนี้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นหรือไม่ ข้าก็เล่าเรื่องในที่ประชุมให้ฟัง นายอำเภอพวกนั้นถูกชวนไปกินข้าวร่วมกัน มีเพียงข้าคนเดียวที่ไม่ถูกชวน ทิ้งฮุ่ยหนิงของเราไว้โดดเดี่ยว

ใต้เท้าถามว่าแล้วเจ้าไม่ได้รายงานเบื้องบนหรือว่าทำไมข้าถึงขาดประชุม

ข้าตอบไปว่า บอกไปแล้ว มีหรือจะไม่บอก บอกเสร็จมีใครบ้างที่หัวเราะ หัวเราะเสร็จพูดอะไรกันบ้าง

เดิมทีผู้ช่วยหลี่ว์ไม่ได้เป็นคนมีนิสัยแบบนี้ แต่เขาเห็นเสมียนฉินทำตัวแบบนี้ถึงได้ลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าซ่งฝูเซิงได้

เดี๋ยวนี้เจ้าหน้าที่ทั้งที่ว่าการอำเภอฮุ่ยหนิงต่างชอบรายงานอย่างละเอียดถี่ถ้วนกันแล้ว

นี่เป็นท่าทีของแต่ละคนในที่ว่าการเขตหวงหลงหลังจากทราบราชโองการ

กลับไปดูที่อำเภอฮุ่ยหนิง

ขุนนางประกาศราชโองการเดินทางกลับในอีกสองวันให้หลัง

ก่อนไป ซ่งฝูเซิงไม่ได้ให้เงินเป็นค่าลำบาก

แต่ให้เค้กน้ำผึ้ง คุกกี้ บะหมี่ที่บ้านเราทำเอง น้ำพริก หัวไชเท้าดอง เนื้อแดดเดียว ไส้กรอก ให้ทุกคนเอาไปกินระหว่างทาง

ในช่วงสองวันนั้น ได้สั่งคนเอาเกี๊ยวไส้ผักดองที่คนแก่ในบ้านห่อไปให้ขุนนางเหล่านั้น ให้พวกเขาได้นอนบนเตียงที่อุ่น ห่มผ้าห่มผืนใหม่ที่อ่อนนุ่มจากบ้านครอบครัวซ่ง

สองวันต่อมา บรรดาคนในเก้าสกุลที่อยู่บ้านก็พากันดื่มเหล้า รวมถึงพวกเด็กเล็กและซ่งฝูหลิง

ต่างได้ชิมไวน์ที่หนิวจั่งกุ้ยหมักเอง

เกาถูฮูตบต้นขา ดื่มจนหน้าแดง “ถ้าพวกขุนนางที่มาประกาศราชโองการยังไม่กลับอีก ข้าก็จะทนไม่ไหวแล้ว”

เขาอดทนได้แค่สองวัน อย่าดีใจออกนอกหน้า ถ้าให้เขาสงบเสงี่ยมนานกว่านี้ได้จบแน่ มันไม่ใช่นิสัยเขา

“ฮ่าๆๆ ข้าเป็นสะใภ้ของคนมียศ” จูซื่อดื่มไปมาก เล่นเอาเอ้อร์ยาตกใจ “ท่านแม่ อย่าหัวเราะแบบนั้นสิ”

ท่านลุงซ่งนั่งขัดสมาธิตรงตำแหน่งที่นั่งของเจ้าบ้าน “หลานชายข้าเป็นผู้ว่าการเขตแล้ว คราวนี้เวลาข้าเข้าเมืองดูสิ ใครยังจะกล้ามีเรื่องกับข้าอีก!”

พูดจบก็จับแขนซ่งฝูเซิง หัวเราะจนสำลัก ทั้งยังวิเคราะห์ว่า

“หลานเซิง ที่แท้พอได้พูดโอ้อวดบ้างมันสะใจแบบนี้นี่เอง มิน่าเมื่อก่อนเวลาข้าสั่งพวกเขาว่าอย่าไปเที่ยวโอ้อวดข้างนอก พวกเขาถึงได้รำคาญข้า”

ท่านย่าหม่าถูกพวกยายๆ เตือน “มียศแล้ว ต่อไปห้ามยกขนมให้คนอื่นอีก”

เฉียนเพ่ยอิงถือเกี๊ยวเข้ามาในห้อง ซ่งฝูเซิงรีบเรียกฝูหลิง “ลูกพ่อ แม่เจ้ายกเกี๊ยวไม่ได้แล้วนะ นางมียศ”