ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 803-1 ไร้ระเบียบย่อมมิอาจสำเร็จได้

ตอนที่ 803-1 ไร้ระเบียบย่อมมิอาจสำเร็จได้

“ใต้เท้าผู้ว่าฯ มาถึงแล้ว”

บรรดาเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการเขตหวงหลงวางงานในมือแล้วรีบลุกขึ้น

เจ้าหน้าที่บางคนรีบออกไปข้างนอกพร้อมใส่หมวกขุนนาง

บางคนเดินไปถึงประตูทางเข้าแล้วยังก้มหน้าสำรวจชุดของตัวเอง กลัวว่าจะแต่งตัวไม่เรียบร้อย

บรรดามือปราบที่ประจำอยู่ตรงทางเข้าที่ว่าการยืดตัวตรง มองตรงไปข้างหน้า

ผู้ว่าฯ คนใหม่ไม่ให้ออกไปต้อนรับที่ศาลาสิบลี้ ไม่ต้องแห่ไปรับใหญ่โต ถึงขั้นที่ประกาศอย่างทั่วกันว่าก็แค่เข้ารับตำแหน่ง ไม่อยากทำให้พวกชาวบ้านตกใจ

ฟังดูเหมือนเป็นคนใจดี

แต่นั่นก็แค่ภาพลวงตา

ถ้าพวกเขาคิดจริงว่าเป็นคนกันเองคุยง่าย เช่นนั้นก็ผิดอย่างมหันต์แล้ว

อย่าเห็นว่าใต้เท้าคนนี้อายุยังไม่มาก ทว่าแต่ไหนแต่ไรไม่ลงมือ พอลงมือขึ้นมาก็เอาถึงขั้นสุด ไม่มีอ่อนข้อให้

ท่านย่าหม่านั่งอยู่ในรถม้าคันที่สอง แหวกม่านแอบมอง เพ่งมองพวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหน้าแล้วหันไปกำชับฝูหลิง

“อีกเดี๋ยวรถม้าต้องหยุดประเดี๋ยวแน่แล้วถึงไปที่เรือนหลัง…

…ย่าเป็นผู้อาวุโส ไม่โผล่ออกไปจะดูไม่ดี ย่าจะเปิดม่านให้เห็นหน้านิดหน่อย พยักหน้าให้เจ้าหน้าที่พวกนั้น…

…เจ้าก็ไม่ต้องชะเง้อมองด้วยความสงสัยล่ะ…

…เจ้าเป็นลูกสาวผู้ว่าฯ ต้องมีมาดของคุณหนูใหญ่ เชื่อย่า นั่งให้เรียบร้อย มองตรงไปข้างหน้า”

ซ่งฝูหลิงให้ความร่วมมือ ไม่มีปัญหา

แต่พอท่านย่าหม่าหันไปก็ชักลำบากใจ “แต่ย่ามียศพระราชทานแล้ว ในรถม้านี้ก็มีแค่เราสองคนกับต้นใบเงินใบทองอีกหนึ่งกระถาง จะให้ย่าแหวกม่านเองแล้วพยักหน้า ก็ไม่ดีหรือเปล่า”

สองย่าหลานรีบสลับตำแหน่งกันโดยด่วน

ซ่งฝูหลิงไปนั่งใกล้หน้าต่าง

“ท่านย่า อีกเดี๋ยวท่านย่าโน้มตัวออกไปพยักหน้า ข้ารับรองว่าข้าจะเปิดม่านโดยที่คนอื่นมองไม่ออกว่าข้าเป็นคนเปิด ทั้งยังจะมองตรงไปข้างหน้ารักษามาดคุณหนูใหญ่ไว้”

รถม้าคันแรกหยุดลง ซ่งฝูเซิงลงไป

พอลงจากรถม้าก็รีบสูดอากาศบริสุทธิ์

เท้าฝูกุ้ยเหม็นเค็มมาก ยิ่งกว่ากลิ่นซีอิ๊ว

ซ่งฝูเซิงยิ้มพลางพูด “เจ้าหน้าที่ทุกท่าน ไม่ต้องมากพิธี ยังไม่ถึงวันเข้ารับตำแหน่ง เอาแบบนี้ พวกท่านไปทำงานกันก่อนเถอะ ข้าย้ายที่อยู่มีเรื่องต้องจัดการมากมาย ไว้พบกันวันเข้ารับตำแหน่ง”

พูดจบซ่งฝูเซิงก็กลับขึ้นรถม้าท่ามกลางการคารวะของทุกคน

รถม้าคันแรกนำขบวนไปยังหมู่เรือนด้านหลังของที่ว่าการ

เมื่อรถม้าคันที่สองเคลื่อนผ่าน ม่านถูกแหวกออกอย่างเงียบๆ ท่านย่าหม่าที่อยู่ในชุดพระราชทาน ยิ้มพลางพยักหน้าให้พวกเจ้าหน้าที่

ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจคิดว่า ประตูพิธีการสูงแค่ไหน พวกเรือนต่างๆ ก็สูงเท่านั้น

บรรดาเจ้าหน้าที่รีบโค้งตัวอีกครั้ง คารวะแม่ของใต้เท้าผู้ว่าฯ

พอคนเหล่านี้ยืดตัวขึ้นก็คิดในใจ

ครอบครัวใต้เท้าผู้ว่าฯ โผล่หน้าให้เห็นครั้งแรกไม่ได้วางมาดอะไร แต่ของที่พกมากลับทำให้พวกเขาต้องคารวะหนักกว่าเดิม

ป้ายพระราชทานของฮ่องเต้ผ่านไป

ราชโองการของฮ่องเต้ผ่านไป

เครื่องเรือนที่องค์หญิงใหญ่มอบให้ทยอยผ่านไปทีละคัน

เจ้าหน้าที่หลายร้อยคนเช่น รองผู้ว่าฯ หัวหน้าฝ่ายพิจารณา ผู้ตรวจการทหาร ผู้ช่วยทั่วไป หัวหน้าตรวจตราท้องถิ่น หัวหน้าฝ่ายอารักขา หัวหน้าทหารท้องถิ่น เสมียน หัวหน้าฝ่ายตัดสิน กุนซือ เป็นต้น มองสิ่งของพระราชทานพวกนั้นอยู่ท่ามกลางพายุหิมะ มองส่งครอบครัวใต้เท้าผู้ว่าฯ เข้าพัก ขณะเดียวกันในใจก็คิดไปต่างๆ นานา

หลังจากที่มือปราบของฮุ่ยหนิงย้ายข้าวของต่างๆ เข้าไปในหมู่เรือนหลังเสร็จและกลับออกไปแล้ว

คนนอกต่างคิดว่าครอบครัวซ่งเก้าสกุลจะวางมาดขรึมแบบครอบครัวอื่น

ในความเป็นจริงคือ

ลุงใหญ่ซ่งกับพวกคนแก่อย่างเกาถูฮู สองมือซุกอยู่ในแขนเสื้อ เงยหน้ามองนั่นมองนี่ด้วยความตะลึง

“นี่มันจะใหญ่เกินไปแล้ว ข้าต้องหลงอยู่ในนี้แน่ๆ”

“นั่นสิ แบบนี้ก็ยากเกินไป อยู่บ้านยังต้องจำทางอีก”

พวกยายๆ ไปเจอสองครอบครัวที่อยู่ในห้องของหมู่เรือนหลัง

“พวกเจ้าเป็นใคร”

สองครอบครัวนี้ทำหน้ากลุ้ม พวกเขาไม่ใช่บ่าวรับใช้ของครอบครัวผู้ว่าการเขตคนก่อน ทางเรือนหน้าของที่ว่าการส่งมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่วันที่เริ่มมีเขตหวงหลงแล้ว กังวลว่าจะถูกไล่กลับบ้าน

“เรียนเหล่าฮูหยินทุกท่าน ครอบครัวบ่าวเป็นคนสวนขอรับ”

“เรียนเหล่าฮูหยินทุกท่าน ครอบครัวบ่าวทำงานรับใช้ทั่วไป งานหนักต่างๆ ก่อกำแพงอุ่น ก่อไฟใต้เตียง เป็นหน้าที่ของครอบครัวบ่าวขอรับ”

ขณะที่สองครอบครัวกำลังแนะนำตัว เก่อเอ้อร์นิวก็ยกมือห้าม มองสำรวจสาวใช้ตัวคล้ำคนหนึ่งที่คุกเข่าอยู่ข้างหน้า “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าชื่ออะไรนะ”

“พั่งยาเจ้าค่ะ”

พวกยายๆ มองหน้ากันทันที เช่นนั้นจะชื่อพั่งยาไม่ได้แล้ว เหลวไหล จะชื่อเหมือนคุณหนูใหญ่ของครอบครัวผู้ว่าฯ ได้อย่างไร

ครอบครัวของสาวใช้ต่างทำหน้าตะลึง ทำไมคุณหนูใหญ่ถึงใช้ชื่อนี้

รีบแสดงท่าทางประมาณว่า เช่นนั้นให้คุณหนูใหญ่ใช้ชื่อนี้ไปแล้วกัน ครอบครัวพวกเขาไม่เอาแล้ว ก็แค่ไม่รู้ว่าจะตั้งชื่ออะไรดี

พ่อของสาวใช้ผิวคล้ำมีไหวพริบ รีบคำนับ “เหล่าฮูหยินได้โปรดตั้งชื่อให้ด้วยขอรับ”

ถ้าตั้งชื่อให้ไม่แน่อาจได้อยู่ที่นี่ต่อ ไม่ถึงกับถูกไล่ไป

ยายหวังกอดอก “ปกตินางทำงานอะไรเหรอ”

“ก่อไฟ เลี้ยงไก่ ทำทุกอย่างขอรับ”

“เช่นนั้นชื่อ เซาจี[1]แล้วกัน”

ดูเอานะ ดีจะตาย

พวกยายกัว สุดยอด น้องเราฉลาดมาก

ส่วนพวกเจ้าจะได้อยู่ต่อหรือไม่ต้องรอเหล่าฮูหยินตัวจริงตัดสินใจ ตอนนี้อย่าออกไปเพ่นพ่าน ไปทำห้องพวกเราให้อุ่นๆ ก่อน

ในเวลาเดียวกัน

ซ่งฝูเซิงอยู่ในห้อง ในนั้นมีแต่คนในครอบครัว

เขาเอานิ้วโป้งแตะน้ำลาย เริ่มนับตั๋วเงินสองพันกว่าใบ นับจนสักพักเริ่มเก็บอาการไม่อยู่ “หึหึ หึหึหึ”

เรียกได้ว่า ลำบากมานานขนาดนี้เพื่อตอนนี้นี่แหละ

“พวกเจ้าเก่งมาก ขนาดข้ายังไม่กล้าคิดเลยว่า ปีนี้จะเป็นปีทองที่ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำ”

ซ่งฝูเซิงรวมตั๋วเงินพลางพูด “จากตั๋วเงินที่ข้านับทั้งหมดนี้ กะดูคร่าวๆ ถ้าแบ่งกำไรตามวิธีที่พวกเราตกลงกันตอนนั้น แต่ละครอบครัวก็ได้กันไม่น้อยเลยนะ”

ท่านลุงซ่งที่นั่งสูบยาสูบอยู่ตรงประตูพูดขึ้น “แบ่งเบิ่งอะไร ไม่แบ่ง!”

เด็กคนนี้ทำไมถึงได้ใจกว้างขนาดนี้

รีบอุดรูรั่วบัญชีเร็วเข้า เขาจะได้หลับสบายสักที

ไม่อยากฝันร้ายอีกแล้ว

ถึงแม้พั่งยาจะช่วยปลอบเขา เพราะเห็นเขาคิดมากจนเป็นร้อนในเต็มปาก ก่อนหน้านี้ยังเคยแอบพูดกับเขาว่า “ปู่ทวด ค้นข้อกฎหมายมาแล้ว ไม่มีข้อหาโยกย้ายเงิน นี่เป็นช่องโหว่ ก็แค่ถ้าถูกจับได้ขึ้นมาแล้วเอาเงินไปคืนไม่ได้จะกลายเป็นประวัติด่างพร้อย”

เอาเป็นว่าพั่งยาพูดเยอะมาก ยกเหตุผลมาอ้างสารพัด แต่เขากลับไม่รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย

ในสายตาของท่านลุงซ่ง ไม่มีข้อหานั้นแล้วอย่างไรล่ะ

แผ่นดินนี้เป็นของฮ่องเต้ หากเขาบอกว่าเราดีก็คือดี แต่เกิดวันไหนเห็นแล้วขัดหูขัดตาขึ้นมา บอกว่าทำผิดต้องตัดหัว ไม่มีข้อหานั้นก็ตั้งใหม่ได้ เอาพวกเราไปลงโทษ

จะเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว มันคมหอกคมดาบทั้งนั้น อันตราย

[1] แปลว่าไก่ย่าง