ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 805-1 ชาวหวงหลงรวมใจ โอบล้อมด้วยรัก

ตอนที่ 805-1 ชาวหวงหลงรวมใจ โอบล้อมด้วยรัก

วันนี้ผู้ว่าฯ ซ่งปรากฏตัวพร้อมคนในครอบครัว ยืนอยู่ตรงชั้นสอง เขาและคนในครอบครัวโบกมือให้ชาวบ้านที่อยู่ด้านล่าง

อีกทั้งยังเหมาภัตตาคารกว่างจวี้เซวียนที่เป็นภัตตาคารชื่อดังของหวงหลง

อีกเดี๋ยวจะมีการแสดง

ครอบครัวซ่งเหมาดูการแสดงจำพวกกายกรรม

เช่น เล่นดาบ เล่นลูกบอล หกสูง เดินบนเส้นลวด ต่อตัว หมุนจาน กลืนดาบ พ่นไฟ โยนไหเหล้า

เดิมทีพวกเขามีตัวเลือกมากมาย

เสมียนฉินเป็นเลขาใหญ่อันดับหนึ่ง เขาเตรียมรายการการแสดงจำนวนมากให้ใต้เท้าเลือก และก็เคยแนะนำครอบครัวใต้เท้าอย่างจริงใจว่าทางที่ดีเลือกดูระบำของหอดนตรีที่มีนางระบำแต่งตัวสวยงามหรือดูร้องเพลงจะดีกว่า

ระบำพวกนั้นร่ายรำได้ออกอรรถรส

แต่ติดตรงที่ซ่งฝูเซิงเอาใบรายการไปที่เรือนหลัง ให้ทั้งครอบครัวลงคะแนนโหวต มติเป็นเอกฉันท์ บอกอยากดูกายกรรม เอาของบ้านๆ นี่แหละ

เมื่อครู่ก่อนออกมา ท่านลุงซ่งยังกำชับอีกว่า “แค่ดูก็พอ คนในบ้านเราเดี๋ยวไม่ใช่พอเห็นเขาแสดงดีก็กินเหล้าไม่หยุด เสียงดังกว่าใคร วางตัวดีๆ หน่อย พวกเจ้าเป็นญาติของผู้ว่าการเขต”

ผู้เฒ่ากลัวว่าพวกคนหนุ่มจะลืมตัว อาศัยว่าเป็นเทศกาลดื่มจนทำขายหน้าอีก

พอถึงตอนนั้นจะให้คนทั้งเมืองได้ดูการแสดง

แม้แต่หนึ่งในการแสดงที่สำคัญที่สุดอย่างเหวี่ยงไหเหล้า ก็ยังแสดงให้พวกชาวบ้านได้ดู

นอกจากนี้ ปริศนาโคมไฟย่อมเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

ด้านนอกภัตตาคารกว่างจวี้เซวียนมีโคมไฟหลากหลายแบบ ประดับประดาจนแดงไปทั้งแถบอยู่ก่อนแล้ว

ผู้ว่าฯ ซ่งนำทีมร่วมฉลองกับชาวบ้าน ขุนนางระดับล่างรวมถึงตระกูลที่มีบารมีในท้องถิ่นก็ย่อมจับจองภัตตาคาร โรงเตี๊ยม ร้านหนังสือ มีการตั้งเพิงและเวทีการแสดงเพื่องานเทศกาลโคมไฟโดยเฉพาะตามแนวเส้นถนน

เหมากิจกรรมบันเทิงทั้งหมดมา

บ้านเจ้าเป็นเจ้าภาพคณะละคร บ้านเจ้าเป็นเจ้าภาพการแสดงเปลี่ยนหน้ากาก จ้างการแสดงต่างๆ มาสารพัด

ให้พวกชาวบ้านได้อาศัยใบบุญชมการแสดงด้วย

ชอบดูของที่บ้านไหนจ้างมาก็ไปเงยหน้าดูที่หน้าเวที หรืออาจต้องเขย่งดู พกเก้าอี้มาจากบ้านแล้วยืนดูบนเก้าอี้

บางคนไปเจอขุนนางอารมณ์ดี ชาวบ้านที่อยู่รอบๆ ก็อาจได้รับแจกเงินทองแดงกันคนละนิดละหน่อย หรือไม่ก็ได้รับแจกบัวลอยจากเจ้าของบ้าน

ถ้ามีความสามารถ ตอบปริศนาโคมไฟของบ้านนั้นได้ ก็จะยิ่งมีรางวัลให้

บนถนนเส้นที่ครึกครื้นในเวลานี้มีแค่สามสิบร้านที่แขวนโคมไฟ

โคมไฟเรียงราย ยามมีลมพัดก็ไหวเอนเล็กน้อย

ชาวบ้านที่อยู่บนถนนสนุกสนานรื่นเริง ต่างมีรอยยิ้ม ร้องรำทำเพลง ทั่วทั้งเมืองมีแต่เสียงรื่นเริง

มีแผงขายของสารพัด

เสมียนฉินอยู่ชั้นล่างของกว่างจวี้เซวียน พูดคุยแทนผู้ว่าฯ ซ่ง

กระซิบกำชับพวกมือปราบที่เข้าเวรวันนี้ ต้องดูแลความปลอดภัยของชาวบ้านให้ดี ยกระดับการคุ้มกัน

โดยเฉพาะช่วงสามวันที่ประตูเมืองเปิดตลอดเพื่อฉลองเทศกาลโคมไฟ ต้องอำนวยความสะดวกให้ชาวบ้านที่เดินทางมาไกลได้กลับบ้านหลังจากเที่ยวเสร็จ

ในเมืองคนเยอะ ยิ่งชาวบ้านหละหลวม พวกเจ้ายิ่งต้องตั้งใจเฝ้ายาม

มือปราบที่มารายงานขานรับอย่างจริงจัง

ตอนนี้บรรดาเจ้าหน้าที่ของหวงหลงต่างถูกฝึกจนเป็นนิสัยแล้ว เรื่องใดก็ตามที่พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่แค่ต้องรายงานต่อหัวหน้างาน อย่างวันนี้ก็ด้วย ไม่ใช่แค่ต้องรายงานหัวหน้ามือปราบ ยังต้องมาให้เสมียนฉินไปรายงานต่อผู้ว่าฯ อีกด้วย

เสมียนฉินส่ายมือ บอกให้คนพวกนี้รีบไปทำงาน พอหันไปเขาก็ชะงักขณะที่กำลังจะขึ้นชั้นบน มองมือปราบสิบสองคนที่คุ้มกันผู้ว่าฯ ซ่ง

“พวกเจ้าอย่ามัวแต่ยืนถือดาบเป็นนายทวารอยู่ตรงนี้ ชาวบ้านยังจะกล้าเข้ามาอีกเหรอ เหมาภัตตาคารแล้วก็จริง แต่ใต้เท้าก็เน้นย้ำกับเถ้าแก่ร้านเป็นการเฉพาะแล้วว่า ชั้นหนึ่งให้เปิดขายได้ตามปกติ การแสดงจะจัดที่ระเบียงชั้นสองชั้นสามและชั้นล่าง”

มือปราบสิบสองคนที่ถือดาบอยู่ “…”

เอาแต่พูดมากมายก็ไม่มีประโยชน์ งั้นจะให้พวกเขาไปยืนตรงไหน

ชาวบ้านเข้ามากินในภัตตาคาร ให้พวกเขายืนมองด้านข้างเหรอ

เสมียนฉินกวักมือเรียกเจ้าของภัตตาคารที่โค้งตัวยิ้มแย้มอยู่ตลอด เพื่อบอกว่าเอาเกี๊ยวกับบัวลอยแจกมือปราบพวกนั้นหน่อย ฉลองเทศกาลทั้งที นี่ถือเป็นการทำงานล่วงเวลา ลงบัญชีของใต้เท้าผู้ว่าฯ ไว้

เจ้าของร้านหันกลับไปสั่งพวกเสี่ยวเอ้อร์ทันที “รีบไปจัดการ”

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เรื่องเงิน ใต้เท้าผู้ว่าฯ มาที่นี่ทั้งทีถือเป็นเกียรติของกว่างจวี้เซวียนทุกคน พวกมือปราบก็ลำบากกันมาก เพื่อให้ชาวบ้านอย่างพวกเราได้เที่ยวกันอย่างมีความสุข

เสมียนฉินส่ายมือ อย่ามัวแต่พูดมาก

ตอนนี้เขาไม่ชอบฟังพวกคำพูดประจบประแจงแล้ว ฟังทุกวันจนรำคาญ

เสมียนฉินหันตัวเดินขึ้นชั้นบนไปได้ไม่นาน บัวลอยยังไม่ทันถูกยกออกมา เจ้าของภัตตาคารกว่างจวี้เซวียนก็อดร้องไอ๊หยาออกมาไม่ได้

เห็นคณะใหญ่เดินเข้ามา

ขุนนางสามสิบหกคนที่เรียกได้ว่ามีชื่อเสียงของเขตหวงหลงพากันเดินเข้ามาในภัตตาคารโดยเรียงตามขั้นตำแหน่ง ต้องการอวยพรครอบครัวใต้เท้าผู้ว่าฯ เนื่องในวันพิเศษแบบนี้ ขอให้ครอบครัวมีความสุข

ซ่งฝูเซิงยืนยิ้มอยู่ที่ระเบียงชั้นสอง มือชี้ชาวบ้านที่อยู่ด้านล่าง คำพูดแรกที่พูดกับเหล่าขุนนางคือ

“โคมไฟน้อยไปหน่อย สู้เฟิ่งเทียนที่เป็นภูมิลำเนาเดิมของข้าไม่ได้ คิดๆ ดูย่อมต้องสู้เมืองหลวงไม่ได้แน่นอน

เรื่องความครึกครื้นพวกเรายังด้อยกว่ามาก

ความครึกครื้นของเทศกาลเป็นตัวสะท้อนว่าชีวิตของชาวบ้านดีจริงหรือลวงตา

นี่ก็คือเป้าหมายที่พวกเราต้องพยายามร่วมกัน”

พวกขุนนางยิ้มพลางแสดงความคิดเห็น ใต้เท้าพูดถูก คำพูดของใต้เท้ามีเหตุผล

คณะขุนนางเหล่านี้อวยพรเสร็จก็เดินยิ้มแย้มออกไป

พวกเขาต้องรีบกลับไปอยู่กับครอบครัวในภัตตาคารอื่นก่อนที่การแสดงจะเริ่ม เพื่อที่จะได้ชมพร้อมกับครอบครัว

ปุง ปุง เสียงพลุถูกจุดขึ้นฟ้า

พวกชาวบ้านต่างหยุดเดินเงยหน้ามอง

คนขายผลไม้เคลือบน้ำตาลไม่เดินไปไหนแล้ว

พวกเด็กเล็กขี่อยู่บนบ่าผู้ใหญ่ ตบมือด้วยความดีใจ

แม้แต่พวกเด็กที่โตหน่อยอย่างพวกซ่วนเหมียวจื่อ ยังตะโกนเรียกพวกพ่ออย่างฝูกุ้ยจงอวี้ “เลิกดื่มได้แล้ว จุดพลุแล้ว!”

พวกฝูกุ้ยวางจอกเหล้าลง จับบ่าซ่งฝูเซิงเงยหน้ามองพลุ ถูกท่านลุงซ่งที่สูบยาสูบปัดมือออก “ทำอะไร ชาวบ้านที่อยู่ข้างล่างเห็นหมด คิดว่าอยู่บ้านเหรอ วางตัวเป็นพี่น้องกัน”

ลุงใหญ่ซ่งกับเกาถูฮูพอได้ยินคำพูดนี้ก็ชักมือที่จะจับแขนซ่งฝูเซิงออกได้ทันเวลา โชคดีที่ช้ากว่าหน่อย ไม่อย่างนั้นถูกดุต่อหน้าเด็กๆ ได้ขายหน้าตาย

ซ่งฝูเซิงเอามือไปคล้องแขนท่านลุงซ่ง ชาวบ้านเห็นแล้วทำไม บ้านใครบ้างไม่มีผู้อาวุโส ชี้ให้ท่านลุงซ่งดูท้องฟ้า

ท่านลุงซ่งพูด “ชีวิตข้าไม่เสียดายแล้ว เมื่อก่อนอยู่บ้านนอกกล้าคิดเรื่องพวกนี้ที่ไหนกัน” ขนาดพระจันทร์เขายังไม่อยากจะมอง

พวกยายๆ ทั้งแปดนั่งเรียงกันที่เก้าอี้ยาวตรงระเบียง ด้านหน้ามีผลไม้เชื่อมสารพัดสี มีเมล็ดสน เหอเถา กินไม่ไหวแล้ว ท่าทางแบบเดียวกัน อ้าปากค้าง เงยหน้ามองพลุที่สว่างไสวบนท้องฟ้า

มองอยู่สักพักยังตีแขนกันและกัน ทำไมถึงได้สวยแบบนี้

บรรยากาศสอดรับกันดีมาก ตอนที่พลุสว่างไสวที่สุด บนผืนดินเดือนอ้าย เสียงฆ้องเสียงกลองดังขึ้น ขบวนการแสดงชุดใหญ่ออกมาร้องรำทำเพลง

สาวน้อยร้อยคนของหอดนตรี กระโดดเป็นจังหวะโดยมีพวกมือปราบช่วยล้อมกันชาวบ้านไว้ให้ ร่ายรำไปตามเสียงกลอง สะบัดแขนเสื้อที่ยาวพลิ้ว ก้าวย่ำตามจังหวะ กระโปรงยาวบิดพลิ้ว

ซ่งฝูหลิงอยู่ชั้นบน เอามือปิดหูเพื่อบังเสียงกลองที่ดังสนั่นเกินไป หัวเราะพลางตะโกนพร้อมกับพวกพี่ชาย “เยี่ยม!”

การแสดงนี้ถูกกำหนดให้แสดงหน้าภัตตาคารที่ใต้เท้าผู้ว่าฯ เหมาไว้

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มให้ซ่งฝูเซิงอย่างมีความสุข “ได้เห็นเป็นบุญตา ร่ายรำเก่งกันจริงๆ”

ซ่งฝูเซิงตบมือเมียเบาๆ

ซ่งเก้าสกุลทุกคนออกจากระเบียงท่ามกลางความครึกครื้นนี้

พวกเขายกถ้วยพร้อมกัน ขอให้ครอบครัวปรองดอง ขอให้ชีวิตของพวกเขามีแต่ความสุข

พวกคนในครอบครัวที่ไม่ได้มาฮุ่ยหนิงพร้อมซ่งฝูเซิงรอบแรกบอกว่า

“พวกเจ้าไม่รู้ ตอนนั้นได้แต่นั่งหวังอยู่ที่เฟิ่งเทียน อยากมาไวๆ จะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน ฉลองปีใหม่ รอจดหมายอย่างเดียว รอจนดอกไม้ร่วงโรยหมดแล้ว”