ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 807-1 สาวรุ่นใหญ่

ตอนที่ 807-1 สาวรุ่นใหญ่

ในเดือนอ้ายมีงานเลี้ยงเยอะมาก

หลังจากเทศกาลโคมไฟ ท่านย่าหม่ากับเฉียนเพ่ยอิงยังถูกเชิญออกไปสามครั้ง

ทุกครั้งหลังจากท่านย่าหม่ากลับมาก็จะเบ้ปาก

น่ารำคาญ หน้าหนาวกินข้าวอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำกันใช่ไหม

พอไปถึงงานเลี้ยงก็แค่คุยสัพเพเหระ

นางไม่เข้าใจตรงไหนก็บอกตามตรงว่าไม่เข้าใจ

อย่างของประดับหายาก ดอกไม้ที่แย่งกันเบ่งบานในฤดูหนาว ไอ๊หยา โรงอุ่นแบบนั้น ต้องใช้เงินไปตั้งกี่ตำลึงถึงจะเพาะดอกไม้ที่มีค่าแบบนั้นได้ ไม่สู้ปลูกพริก จึ๊ๆ

ไหนๆ ก็มาแล้ว แถมไม่ได้เอาเงินนางไปปลูกสักหน่อย ที่นางออกมาก็แค่คิดว่ามาผ่อนคลาย ดูของสวยๆ งามๆ แถมยังเอามาให้เชยชมใกล้ๆ ด้วย

ชมเสร็จก็ยิ้มพลางพูด “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ เรียกชื่อนี้รึ ข้าจำได้แล้ว ครั้งหน้าเห็นอีกก็ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป ขอบใจนะที่ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา”

ทั้งยังส่ายมือที่สวมแหวนทองให้บรรดาเหล่าฮูหยินของจวนอื่น “ข้าน่ะ ชอบพวกของหายาก”

เหล่าฮูหยินแต่ละจวนยิ้มพลางพูด “ถ้าพวกเรามีของหายากอะไรจะไม่ลืมเรียกท่านแน่นอน อย่ารำคาญพวกเราก็แล้วกัน”

“ไม่หรอก”

ส่วนทางด้านเฉียนเพ่ยอิง นางก็อยากเหมือนท่านย่าหม่าอยู่หรอก ได้ชิมอาหารจานเด็ดของพ่อครัวจวนอื่น ฟังการร้องรำทำเพลงของยุคโบราณ

แบบนั้นจะดีขนาดไหน คิดเสียว่าเป็นน้ำชายามบ่ายแล้วกัน

แต่งานเลี้ยงแบบนี้กลับดูสำคัญมากในสายตาของฮูหยินคนอื่น โดยเฉพาะงานเลี้ยงที่หลิ่วฮูยินเป็นตัวตั้งตัวตี

บางคนยังมาพร้อมความอยากรู้อยากเห็น หวังจะได้รู้ความจริงบางอย่างจากการสนทนากัน

“ลูกสาวท่านอายุเท่าไรหรือ”

“ปักปิ่นเมื่อปีที่แล้ว”

คนถามทำหน้าเสียดาย “เช่นนั้นก็พลาดแล้ว ไม่อย่างนั้นจะได้ไปร่วมพิธีสนุกด้วยกัน ปักปิ่นปีที่แล้ว ถ้าเช่นนั้นใต้เท้าซ่งอยู่ด้วยหรือไม่”

“อ๋อ ตอนนั้นเป็นช่วงที่เขายุ่งมากที่สุด ครอบครัวเรายังอยู่ระหว่างทางไปกลับจากเมืองหลวง”

“ไม่ได้จัดพิธีหรือ นี่เป็นเรื่องใหญ่ในบรรดาไม่กี่เรื่องของชีวิตลูกผู้หญิงเชียวนะ”

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางพูด “อืม ไม่ได้จัดอะไรมาก ช่วยไม่ได้ อยู่ระหว่างทาง”

มีฮูหยินของสองบ้านมองหน้ากัน อาศัยจังหวะที่เฉียนเพ่ยอิงคุยกับคนอื่น ขณะที่พวกนางก้มหน้าดื่มชาก็ลอบสังเกตการแต่งตัวของเฉียนเพ่ยอิงอย่างละเอียด

เสื้อผ้าของเฉียนเพ่ยอิงไม่มีปัญหา เป็นผ้าต่วนที่ค่อนข้างดีที่วางขายในหวงหลงตอนนี้ พวกนางก็มี

นี่ก็มีสาเหตุมาจากความเคยชินในยุคปัจจุบันของทั้งสามคนพ่อแม่ลูก

ดูเนื้อผ้า ดูความโปร่งสบาย ซื้อผ้าที่ดีหน่อยมาตัดชุดเพื่อให้สวมใส่สบาย

แต่ก็เพราะมีสาเหตุมาจากความเคยชินในยุคปัจจุบัน

ซ่งฝูเซิงไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นที่ต้องพกถุงหอมห้อยหยกแขวน เขาเอาของที่จำเป็นต้องใช้กับเงินยัดใส่กระเป๋า เครื่องประดับใส่แค่สร้อยข้อมือลูกประคำที่ลูกสาวให้

บนศีรษะไม่มีประดับอะไรทั้งสิ้น แค่เกล้าผมธรรมดาแล้วใส่หมวกขุนนาง หรือแค่ใส่หมวกขนสัตว์ตามแบบคนรวยเท่านั้น

ส่วนซ่งฝูหลิง นางแทบอยากแต่งตัวเป็นผู้ชายออกจากบ้านในทุกฤดู เสื้อตัวยาว กางเกงขายาว รองเท้าบู๊ทหนัง มัดผม สะพายกระเป๋าเป้ ก็แค่ท่านย่าไม่ยอมให้แต่ง มักจะหอบกระโปรงหลากสีมาเดินบ่นตามหลัง สวยจะตาย รีบใส่ให้ดูเร็ว

แต่พอมาถึงเฉียนเพ่ยอิง ช่วงที่ยุ่งที่สุด กลางวันเป็นนักบัญชีให้สามี ตกเย็นเลิกงานกลับบ้านต้องเป็นพี่เลี้ยงให้ลูกสาว ทั้งเขียนบัญชีทั้งซักล้าง นางก็ไม่ชอบเอาพวกปิ่นมาปักศีรษะ

รู้สึกว่าไม่ยอมให้ตัดผม พอยาวมากก็หนัก ยิ่งถ้าเอาอะไรมาประดับ คอยิ่งแบกน้ำหนักจนปวดไปหมด

กำไลก็ไม่ค่อยใส่เหมือนกัน

เอาแค่ก่อนหน้านี้ เกิดนึกครึ้มซื้อกำไลหยกมาหนึ่งอันตอนพาพี่สะใภ้พี่สาวไปเดินจับจ่าย คิดว่าสวยดี วันที่สามสิบตอนปลายปี วุ่นอยู่กับการทำกับข้าวเตรียมส่งท้ายปีจนเผลอทำกำไลอันนั้นหัก นางรู้สึกไม่ดี เพราะกำลังจะขึ้นปีใหม่

ต่อมาหลังจากขึ้นปีใหม่ นางไปข้างนอกหลายครั้งก็แค่ปักปิ่นทองง่ายๆ ใส่ต่างหูทอง กลัวหูที่เจาะไว้จะตัน ใส่แค่นี้ ไม่มีอย่างอื่นอีก

แม้แต่แหวนก็ไม่ใส่ ไปเช็ดเตียงก่อนออกจากบ้านก็เลยลืม

นี่เลยกลายเป็นเรื่องผิด

คนบางคนมองแบบนี้

ฟังดูสิ นางถึงกับต้องทำบัญชีด้วย

ใต้เท้าซ่งรู้จักใช้คนจริงๆ รู้ว่าภรรยาเกิดในตระกูลพ่อค้า ทำบัญชีเป็น

มิน่าลูกสาวข้ากลับจวนมาถึงบอกว่า ลูกสาวของเฉียนฮูหยินไม่มีอาจารย์มาสอนศิลปะ แต่พอทำงานบ้านเป็น มีแม่แบบนี้ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น

คาดว่าคงสอนแต่วิธีทำบัญชีให้ลูกสาว ลูกสาวพ่อค้า ในสายตาก็คงมีแต่เงินๆ ทองๆ กะว่าวันหน้าจะให้ลูกสาวกอดถุงเงินสินะ หึหึ

ดูเอาแล้วกัน เนื้อตัวเฉียนฉูหยินไม่มีเครื่องประดับมีค่าเลยสักชิ้น

ฮูหยินจวนผู้ว่าฯ ที่ไหนบ้างมีสภาพนี้

เถาฮูหยินของผู้ว่าฯ คนก่อนไม่ใช่แบบนี้เลยนะ

แน่นอนว่าเถาฮูหยินก็ไม่ได้เกิดในตระกูลพ่อค้าแบบพวกนางใช่ไหมล่ะ

แค่คิดดูก็รู้ว่าใต้เท้าซ่งน่าจะไม่ได้ให้ความสำคัญต่อภรรยาคนนี้เท่าไรนัก

ดูเอาแล้วกัน เพิ่งจะเจริญก้าวหน้ามานานเท่าไรเอง

ต่อให้มีลูกชาย นางเป็นลูกสาวพ่อค้า ตอนนี้ก็ไม่คู่ควรกับผู้ว่าฯ ขั้นสี่ที่เป็นศิษย์แห่งโอรสสวรรค์ อายุยังน้อย หน้าตาก็ใช้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่มีลูกชาย แถมยังไม่ได้สั่งสอนลูกสาวเท่าไร

คิดดูแล้วกัน ถ้าลูกสาวได้คู่ครองที่ดี ไม่ว่าวันหน้าใต้เท้าซ่งจะมีอนุสักกี่คน วันหน้านางก็ยังจะมีที่พึ่งพิงที่ดีมิใช่หรือ หากลูกสาวมีคู่ครองดี ใครก็ไม่กล้าข้ามหน้าข้ามตานาง ใต้เท้าซ่งจะให้ความยำเกรง

ไม่รู้จริงๆ ว่าวันๆ นางคิดอะไรอยู่ อย่างไรเสียครอบครัวตระกูลตัวเองก็ไม่อยู่แล้ว น่าสงสารจริงๆ

อืม มีคนเริ่มสบประมาทแล้วว่าตำแหน่งเมียหลวงของเฉียนเพ่ยอิงอาจต้องสั่นคลอน ต้องทราบก่อนว่าได้นั่งในตำแหน่งกับครองตำแหน่งได้อย่างมั่นคงมันคนละเรื่องกัน

ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้สึกว่า ฮูหยินผู้ว่าฯ คนนี้ไม่มีอะไรไปสู้ได้เลย การไม่มีลูกชายยิ่งเป็นข้อด้อยที่สุด

มาถึงตรงนี้พวกฮูหยินก็แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม

กลุ่มหนึ่งคือ แอบเทียบตัวเองกับฮูหยินผู้ว่าฯ อยู่ในใจ รู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบขึ้นมาทันที ดูลูกชายลูกสาว ครอบครัวพ่อแม่ของตัวเอง โดดเด่นกว่าฮูหยินผู้ว่าฯ ไม่รู้ตั้งเท่าไร

อีกกลุ่มหนึ่งคือความคิดโลดแล่น

เอ๊ะ หรือจะช่วยหาวิธีที่ช่วยให้มีลูกชายตั้งแต่ตอนนี้ดี ฮูหยินผู้ว่าฯ อาจได้ใช้ ถ้าเกิด ถ้าเกิดได้ผล ฮูหยินผู้ว่าฯ จะต้องรู้สึกขอบคุณนางมากแน่นอน

มีคนที่แค่คิดก็จะลงมือทำทันที การแสดงบนเวทีกำลังร้องถึงตอนยินดีได้ลูกชายพอดี อาศัยการแสดงโยงเข้าประเด็น

คุยเหมือนเป็นเรื่องที่น่าสนใจทั่วไป เล่าว่ามีญาติห่างๆ ไปไหว้วัดที่ไหนสักแห่ง อายุมากแล้วก็ยังตั้งท้องได้ หรือยกตัวอย่างคนที่สุขภาพไม่ดีแต่ก็ท้องได้

หลิ่วฮูหยินนั่งตรงกลางแถวหน้าสุด ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่มีอารมณ์ตั้งใจดูละคร หันไปเหลือบมองพวกคนที่คุยกันอย่างออกอรรถรส จากนั้นก็มองเฉียนเพ่ยอิง

พบว่าน้องสะใภ้ซ่งดูเหมือนจะไม่ได้ฟังแม้แต่น้อย กำลังคุยอยู่กับโจวฮูหยิน

“พวกเจ้าสองคนคุยอะไรกันหรือ รู้แบบนี้ไม่เชิญคณะละครมาดีกว่า มีแค่ข้าที่สนุกอยู่คนเดียว” หลิ่วฮูหยินกัดขนมแล้วยิ้มพลางพูด

ภรรยาของรองผู้ว่าฯ โจวทำสีหน้าเป็นเชิงขอโทษบอกหลิ่วฮูหยิน ซ่งฮูหยินกำลังถามเรื่องอาจารย์ผู้หญิงที่สอนเครื่องหอม ดอกไม้ หยกโบราณ ถามว่าจะช่วยหาให้ได้หรือไม่

อืม เฉียนเพ่ยอิงเป็นฝ่ายถามเอง