ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 809-1 อยากตัวสูง

ตอนที่ 809-1 อยากตัวสูง

ใครก็ห้ามท่านย่าหม่าไม่ให้ออกไปเอาเรื่องไม่ได้

เวลาแบบนี้ซ่งฝูเซิงออกมาเกลี้ยกล่อมก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ไม่ได้คิดจะห้าม

ปล่อยให้ท่านลุงซ่งที่อยู่ในลานบ้านพูดเตือน

“พวกเจ้าห้ามไปยืนด่าบนถนน ที่นี่ไม่ใช่ถนนในหมู่บ้าน ชาวบ้านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พอได้ยินว่าเป็นเรื่องของครอบครัวผู้ว่าฯ ยิ่งนึกสนุก อยากรู้อยากเห็นเข้าไปใหญ่”

ท่านย่าหม่าบอกว่านางรู้ ทั้งยังไม่ยอมให้เก่อเอ้อร์นิวกับพวกยายหวังตามไป

ยายหวังกลับคล้องแขนนางไว้ จะตามไปให้ได้

หลังจากท่านย่าหม่าออกไป

ท่านลุงซ่งก็ให้อุ่นข้าวร้อนๆ ไว้ในหม้อ รอท่านย่าหม่ากลับมากินด้วยกัน

ตักออกมานิดหน่อยก่อนแล้วเอาไปให้ที่ห้องฝูเซิง ทำงานมาทั้งวันคงเหนื่อยน่าดู ข้าวหุงไว้นานจนหายร้อนแล้ว หรือใครหิวก็กินก่อน

พ่อแม่อารมณ์ไม่ดี หมี่โซ่วกับฝูหลิงจึงเข้าไปในห้อง

หมี่โซ่วกินข้าวเป็นเพื่อนซ่งฝูเซิง “ท่านลุง อย่าโกรธไปเลย จะไปสนทำไมว่าคนอื่นพูดอะไร เราไม่ได้เสียเลือดเสียเนื้อสักหน่อย”

มือที่จับตะเกียบอยู่ของซ่งฝูเซิงชะงัก “บอกว่าเจ้าเป็นตัวถ่วง เจ้าก็ไม่โกรธเหรอ”

หมี่โซ่วคีบกับข้าวให้ลุง “ไม่เคยเห็นตัวถ่วงบ้านไหน ปีนตัวท่านลุงตั้งแต่เด็กอย่างกับลิง ทั้งแบกทั้งอุ้ม ข้าก็เหมือนกับท่านลุง แค่โกรธที่พวกนางมาว่าท่านป้ากับพี่สาว ทั้งๆ ที่พวกนางก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน”

ผู้ชายน่ะไม่เท่าไหร่หรอก

ลูกผู้ชายไม่คิดเล็กคิดน้อย

คนที่โดนดูถูก สุดท้ายได้เป็นใหญ่เป็นโตมีเยอะแยะ

หมี่โซ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ดังนั้นเขาจะเป็นตัวถ่วงของท่านป้าหรือเป็นความภาคภูมิใจของท่านลุงท่านป้า ก็ต้องรอดูต่อไป

เกียรติของลูกผู้ชายต้องหามาด้วยตัวเอง

ไม่ใช่คนอื่นพูดอะไรก็ต้องเป็นแบบนั้น พวกนางไม่ใช่ฮ่องเต้สักหน่อย

เขารู้หลักการข้อนี้ตั้งแต่ห้าขวบแล้ว

ดูเรื่องที่ท่านลุงทำในช่วงหลายปีนี้

นับตั้งแต่ท่านลุงไม่ท้อในวันที่ลำบากที่สุดตอนลี้ภัย

เพื่อให้ครอบครัวได้มีชีวิตที่ดีขึ้น ร้องขายของตามถนนก็ทำมาแล้ว

ไม่อย่างนั้นคงเหมือนอย่างคนศึกษาเล่าเรียนหลายคนที่โดนคนอื่นดูถูกจนย่อท้อ แต่ท่านลุงเคยสนใจเหรอ ก็เป็นศิษย์แห่งโอรสสวรรค์แล้วไม่ใช่เหรอ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนเขาอายุห้าขวบ เขายังได้รู้จักกับพี่แม่ทัพเล็ก

ถ้าบอกว่าท่านลุงคือต้นแบบของเขา ถ้าอย่างนั้นพี่แม่ทัพเล็กก็มีอิทธิพลต่อเขามาก

พี่แม่ทัพเล็กในตอนนั้นยังไม่มีจิตใจเห็นแก่ตัว (เช่น เห็นแก่ตัวเรื่องพี่สาวของเขา)

ไม่เห็นแก่ตัวก็เข้มแข็งกล้าหาญมาก

ตั้งแต่หัวจรดเท้า จากในสู่นอก ทั้งเนื้อทั้งตัวแปลเป็นคำพูดได้ว่า ‘เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร’ ไม่มีใครหน้าไหนส่งผลต่อเขาได้

ซ่งฝูเซิงหยุดกิน มองหมี่โซ่ว ในที่สุดก็เข้าใจเด็กโตพวกนั้นแล้วว่าทำไมถึงยอมเล่นกับหมี่โซ่ว เดิมทีคิดว่าเห็นแก่หน้าเขาเสียอีก

อายุแปดขวบย่างเก้าขวบก็มีความคิดแบบนี้แล้ว

“ช่วงนี้เรียนเป็นอย่างไรบ้าง”

“กลางๆ อาจารย์เหยียนอธิบายลึกกว่าอาจารย์ที่ฮุ่ยหนิง ข้าท่องจำไม่มีปัญหา แต่เรื่องตีความยังไม่เก่งเท่าเพื่อนที่อายุมากกว่าหน่อย”

ซ่งฝูเซิงตะลึง

“อยู่ฮุ่ยหนิงก็ระดับกลาง มาเรียนกับอาจารย์เหยียนก็ยังระดับกลางเหรอ”

เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ

อยู่ชั้นเรียนเตรียมสอบจอหงวนครั้งหน้าเลยนะ

เดิมทีเขาคิดว่าย้ายเข้ามาเรียนในเมืองจะรั้งท้ายเสียอีก

ยิ่งไปกว่านั้นจุดที่เก่งที่สุดของเด็กคนนี้ไม่ใช่เรื่องที่เรียนได้ระดับกลางๆ ในตอนนี้ ลองฟังดูนะ เขาสามารถหาจุดที่ยังบกพร่องของตัวเองได้

สี่ตำราห้าคัมภีร์ หลักคำสอนสารพัดของขงจื๊อ หากไม่ขยันอ่าน อายุก็ยังน้อย คงได้เสียเปรียบที่ตีความไม่แตกฉานแน่นอน

ซ่งฝูเซิงทั้งพอใจทั้งกลุ้ม

“เจ้าไม่ต้องรีบเรียนให้มาก ลุงไม่ได้คิดจะให้เจ้าลงสนามตั้งแต่สิบขวบ เกิดเจ้าผ่านทุกด่าน เด็กขนาดนี้ ไม่ว่าหน่วยงานไหนก็ไม่อยากรับเจ้าไปหรอก”

หมี่โซ่วก็ไม่ได้อยากลงสนามสอบจอหงวนครั้งต่อไป

เขากะว่าจะทนรอไปก่อนอีกหลายปี ให้ตัวเองได้เปรียบเรื่องอายุค่อยเข้าไปแข่งขันจะดีที่สุด พอลงสนามก็จะทำฝันของท่านลุงกับพี่แม่ทัพเล็กให้เป็นจริง สอบได้อันดับหนึ่งทั้งสามสนาม

“ท่านลุง ข้ารู้ เรื่องนี้ไม่รีบ เรื่องที่ข้ารีบคือกินอะไรถึงจะตัวสูง”

ปัญหานี้ทำหมี่โซ่วกลุ้มใจจริงๆ

มีเสียงหัวเราะของซ่งฝูเซิงดังมาจากห้องกินข้าว

เจ้าก็กลุ้มใจให้มันน้อยๆ หน่อย ร่างกายจะหยุดสูงเพราะมัวแต่คิดมาก ดูอย่างจินเป่าสิ สูงเอาๆ

เฉียนเพ่ยอิงที่อยู่ในห้องนอนก็กลั้นขำไม่อยู่

ฝูหลิงพูดว่า “ท่านแม่ โกรธเหรอ เอาเป็นว่าถ้าท่านแม่อยากหย่ากับท่านพ่อ ลูกจะเลือกไปกับท่านแม่”

ไร้สาระ ใครจะหย่า เดี๋ยวพ่อเราได้ยินก็โกรธจนร้องไห้หรอก

เฉียนเพ่ยอิงหัวเราะพลางแกล้งพูด “ถ้าหย่าจริงก็ไม่เอาเราหรอก แม่จะเอาบ้าน เรามันสิ้นเปลืองเงิน”

“ไม่เอาสิท่านแม่ มองให้ไกลๆ หน่อย เลี้ยงลูกไม่เปลืองเงินหรอก เดี๋ยวลูกจะหาลูกเขยที่เก่งกว่าพ่อ เก่งกว่าสามีของคนพวกนั้นให้ พอถึงตอนนั้นลูกจะให้ท่านแม่อยู่ดีกินดี เอาให้คนพวกนั้นอิจฉาตายไปเลย”

“โม้เข้าไป ขนาดอยู่ยุคปัจจุบันยังหาไม่ได้ อยู่ที่นี่วันๆ ไม่ได้เจอผู้ชาย ไม่มีแม้แต่คนมาส่งพัสดุ จะไปหาที่ไหน”

ซ่งฝูหลิง “…”

ต่อมาเฉียนเพ่ยอิงก็เปิดใจคุยกับลูกสาว

บอกว่านางฟังเหล่าซ่งเล่าจบก็โมโห ไม่ได้ไปทำอะไรให้คนพวกนั้น แต่ทำไมต้องถูกนินทาด้วย จริงไหมล่ะ เหมือนออกจากบ้านแล้วเดินเหยียบขี้ น่าขยะแขยง

แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นแยกเขี้ยวยิงฟัน

อย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ในยุคปัจจุบัน ไม่เคยเจอกับตัวเองแต่ก็ฟังมาเยอะ เพื่อนสนิทคนนั้นไปนินทากับเพื่อนสนิทอีกคน ทนเห็นเรามีความสุขไม่ได้จะต้องคอยจ้องจับผิด

เจอคนแบบนั้นไม่ยิ่งน่าโมโหกว่าอีกเหรอ

นี่ก็เป็นสาเหตุที่นางรู้สึกสับสนตอนเห็นฝูหลิงสนิทสนมกับพี่สาวน้องสาวจนคุยกันได้ทุกเรื่อง

ใจหนึ่งก็อยากเอ่ยปากห้าม ลูกแม่ หลังแต่งงาน ต่อให้สนิทกับใครมากแค่ไหนก็ต้องอยู่ให้ห่างไว้ ระหว่างพวกลูกอาจไม่มีปัญหาอะไรกัน แต่พอแยกไปมีครอบครัวทำงานเลี้ยงลูก หักเวลาทั้งหมดที่ต้องวุ่นกับเรื่องพวกนี้แล้วจะพบว่ามีเวลาเจอกันน้อยลง เดี๋ยวก็จะห่างกันออกไปเรื่อยๆ

ดังนั้นมีความในใจอะไรก็ไม่ต้องบอกกับพี่ๆ น้องๆ หมด นานวันเข้าความสัมพันธ์ห่างเหิน ไม่ได้สนิทกันเหมือนเดิมแล้ว ความในใจที่ลูกเคยเปิดเผยออกไปก็มีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นเรื่องที่นางเอาไปพูดสนุกปากกับคนอื่น มีแค่แม่เท่านั้นแหละที่รูดซิปปากได้สนิทที่สุด

แต่มาคิดดูอีกที จะไม่ให้ลูกคบคนอื่นอย่างจริงใจในช่วงเวลาที่ลูกมีโลกของตัวเองมากที่สุดเพราะความกังวลของเราก็ไม่ได้ อย่าไปขวาง ปล่อยไปตามธรรมชาติ เพราะนั่นแหละคือชีวิตของฝูหลิงเอง

กลับมาพูดเรื่องตัวเองต่อ

ในยุคปัจจุบัน เพื่อนที่คบหาด้วยความจริงใจ ต่อมาก็เกิดปัญหา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมาอยู่ยุคโบราณ นางไม่เคยให้เพื่อนคนไหนเต็มร้อย

ไม่เคยก็ไม่แคร์

ถ้ามีคนที่นี่ปั้นน้ำเป็นตัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีจุดประสงค์อะไรไม่ต้องคิดให้ละเอียดก็เดาได้

อันที่จริง พูดตามตรง เวลานางมองพวกผู้หญิงยุคโบราณก็รู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบมาตลอด

น่าสงสาร

วันๆ ได้แต่นั่งมองว่าสามีจะไปห้องของใคร เล่นหูเล่นตากับใคร ตกกลางคืนใช้แรงกับใครเยอะใช้แรงกับใครน้อย เปลี่ยนน้ำไปกี่ครั้ง ทำใครท้องโต ลูกที่เกิดมายังต้องเรียกพวกนางว่าแม่

อัดอั้นตันใจแต่ก็พูดไม่ได้

เก็บกดนานวันเข้าจนมาเจอนางที่เป็นนายหญิงแตกต่าง อิจฉาจนทนไม่ไหวก็เลยระบายออกมา เล่นใหญ่ไปหน่อย ช่างเถอะ

ก็แค่ มีอยู่นิดหน่อย พวกนางพูดถูกครึ่งหนึ่ง