ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 817 เวลาผ่านไปเร็ว ย้อนกลับไปดูวันวาน ข้าเคยเป็นหนุ่มมุทะลุ

ตอนที่ 817 เวลาผ่านไปเร็ว ย้อนกลับไปดูวันวาน ข้าเคยเป็นหนุ่มมุทะลุ

เช้าวันต่อมา ซ่งฝูหลิงสวมชุดกระโปรงสีชมพู ผมยาวถูกรวบไว้ครึ่งศีรษะ ด้านล่างปล่อยสยาย ถือชามข้าวมานั่งข้างพ่อ

“ฮี่ๆ”

เสียงฮี่ๆ นี้เจือไปด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้พ่อเสียเงินเยอะ แค่นางยกมือเงินที่ซื้อบ้านได้หลายหลังก็หายไป รู้ว่าพ่อต้องโดนแม่บ่นแน่นอน

อย่างไรเสียก็มีทุกอย่างแล้ว

ซ่งฝูเซิงเอาตะเกียบคีบกับข้าวใส่ชามฝูหลิง มองลูกสาวหน้าตาสะสวยที่นั่งอยู่ตรงหน้า เขาเองก็ยิ้มตอบ

มีความสุขก็พอแล้ว

ถ้าเอาตามที่เขาคิดไว้ มันก็ผิดแผนไปหน่อย

จ่ายเงินห้าร้อยตำลึงแต่กลับไม่บรรลุผลลัพธ์ที่ตั้งใจไว้

อย่างไรเสีย ที่นี่ก็ไม่มีลำโพง ไม่มีแชมเปญให้เปิดฉลอง หอละครนั่นก็ไม่มีทางเข้าใจ ไม่มีไหวพริบแม้แต่น้อย ไม่รู้จักเอาดอกไม้มาให้ลูกสาวเขาอะไรทำนองนี้ แขกทุกคนควรยืนขึ้นปรบมือให้ลูกสาวของเขา ไม่รู้จักขอบคุณกันเลยสักนิด ไร้มารยาทกันหมด

เฮ้อ เอาเป็นว่าผิดหวัง ลูกสาวมาอยู่ยุคโบราณมันเสียเปรียบเกินไป

ลูกสาวเขาเป็นนักศึกษาของยุคปัจจุบัน สาวน้อยที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม

มักไปเดินร้านหนังสือ ดื่มชานม ออกกำลังกายเล่นกีฬาในรั้วมหาวิทยาลัย ซื้อชุดสวยๆ โดยปราศจากความกังวล โพสต์คลิปวิดีโอได้บ่อยๆ แต่พ่อจ๋า นี่ลูกกำลังท่องเที่ยวอยู่ในเมืองไหนกัน

ปรากฏว่าพอมาอยู่ที่นี่ไปไหนก็ไม่ได้

พูดกันตามตรงก็ไม่มีที่ให้ไปนักหรอก ไม่มีอะไรแปลกใหม่เลย

นั่งอยู่บนรถม้า เม็ดก๋วยจี๊ยังไม่ทันแทะหมดก็เที่ยวทั่วถนนเส้นการค้าของหวงหลงหมดแล้ว

จากนั้นก็กลัวจะมีปัญหาทำให้เขาถูกนินทา กลัวจะทำเรื่องที่ไม่เหมาะเข้าเลยต้องระวังตัวโดยที่ไม่ต้องรอให้สั่ง

ลูกสาวของเขากับสาวน้อยในยุคโบราณนี้ ลูกชาวสวน วันๆ คิดแต่เรื่องดำรงชีวิต ไม่มีอะไรให้คุยมากนัก แล้วมาดูฐานะของเขาในตอนนี้ ยิ่งแล้วใหญ่ อายุแค่เท่านี้แต่พวกลูกสาวของตระกูลมีหน้ามีตากลับเตรียมจะแต่งงานกันแล้วโดยไม่เขินอายเลยสักนิด สรุปว่าลูกสาวเขาไม่มีเพื่อนที่มีหัวข้อสนทนาร่วมกันแม้แต่คนเดียว

เฉียนเพ่ยอิงทนดูต่อไปไม่ไหว ดูพ่อลูกทำกระหนุงกระหนิงกันสองคนสิ

ไม่ต้องถามก็รู้ ดูจากท่าทางที่เหล่าซ่งคีบกับข้าวให้ลูกสาว แบบนั้นแสดงว่ากำลังเห็นอกเห็นใจเหลือเกินว่าลูกสาวนางใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย

ถ้าเอาตามที่นางคิด มีอะไรไม่ง่ายน่ะเหรอ

ก็ต้องดูว่าเทียบกับอะไร

ถ้าเทียบกับในยุคปัจจุบัน นั่นก็หาเรื่องทำให้ตัวเองหงุดหงิดแล้ว

แต่ถ้าเทียบกับชาวบ้านดั้งเดิมของยุคโบราณ ก็ไม่เคยเห็นใครที่จะอิสระได้เท่าลูกสาวของนาง

มีรถม้าคันใหญ่ให้นั่ง เป็นผู้หญิง นั่งรถม้าเทียบเท่าขั้นขุนนางของพ่อ อยากไปไหนก็ได้ไป มีถูกกักบริเวณที่ไหนกัน แถมยังมีเงินใช้ไม่ขาดมือ

หลิ่วฮูหยินเคยบอกว่า ลูกสาวตระกูลใหญ่จะได้รับเงินรายเดือน เสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวในสี่ฤดูจะมีการจัดสรรให้ตามจำนวน แต่สำหรับลูกสาวของนางมีให้เป็นรายเดือนที่ไหนกัน

เฉียนเพ่ยอิงส่ายมือที่ใส่แหวนทับทิม “เลิกคีบได้แล้ว พูนชามแล้ว เจ้ารีบกินแล้วรีบไปทำงาน จริงสิ เมื่อวานข้าลืมไป ฝากวานเสมียนฉินหาช่างไม้ให้แม่หน่อย”

“หาช่างไม้ไปทำไม” ซ่งฝูเซิงสงสัย

ซ่งฝูสี่ที่อยู่ตรงข้ามโต๊ะได้ยินคำพูดนี้ก็เงยหน้ามองน้องสะใภ้สาม

เขาก็เป็นช่างไม้ไม่ใช่เหรอ ถึงตอนนี้จะรับงานทำพวกกล่อง แต่ถ้าในบ้านมีอะไรต้องซ่อมแซมเขาก็ทำให้ได้

เฉียนเพ่ยอิงเห็นทุกคนมองมาที่นางจึงตั้งใจหันไปรายงานท่านย่าหม่า “ท่านแม่ พั่งยามีรองเท้ากับเสื้อผ้าเยอะเกินไปแล้ว โดยเฉพาะรองเท้า แพงๆ ทั้งนั้น โชคดีที่ห้องของนางใหญ่ ไม่เหมือนบ้านอื่นที่มีสาวใช้ไปพักด้วย ข้าเลยคิดว่าจะแบ่งทำเป็นห้องแต่งตัวให้นาง”

ท่านย่าหม่าสงสัยก่อน ห้องแต่งตัวอะไร

ฟังจบก็พูดอยู่ในใจ ความรู้ใหม่ ได้ความรู้ใหม่ เมื่อก่อนไม่เคยได้ยิน แถมยังจะเอารองเท้า เสื้อผ้า รวมถึงพวกเครื่องประดับต่างๆ ของหลานสาววางรวมอยู่ในตู้เสื้อผ้าเดียว

“เอาไปวางที่แม่ก็ได้ ตู้เสื้อผ้าใหญ่ที่องค์หญิงให้มาแม่ก็ไม่รู้จะวางอะไร มีแต่ของเก่าเก็บที่แม่เสียดายไม่ยอมทิ้ง เอาของพั่งยาไปใส่ก็ได้”

เฉียนเพ่ยอิงปฏิเสธทางอ้อม ไม่ดีกว่า เปลี่ยนเสื้อผ้ายุ่งยาก นางเป็นหลาน อย่าไปใช้ของย่าจะดีกว่า

ท่านย่าหม่าก็ไม่บังคับ

สะใภ้สามพิถีพิถัน

แต่ก็ดี เพราะพวกเขาไม่ค่อยจะพิถีพิถันอะไรมาก

ลูกสามเป็นขุนนางมาจนถึงขั้นนี้ แถมครอบครัวเรายังมีความสัมพันธ์ที่ดีจนไม่อาจบรรยายกับจวนผู้สำเร็จราชการ

สะใภ้สามเป็นแม่ของพั่งยา

นางว่านางเข้าใจแล้ว แวดวงเศรษฐี ถ้าไม่พิถีพิถันจะถูกคนอื่นดูแคลนเอาได้ง่ายๆ

แบบนั้นก็น่าแปลก การใช้ชีวิตเรียบง่ายบางครั้งกลับกลายเป็นเรื่องที่ไม่ดี

แน่นอนว่าสะใภ้สามพิถีพิถันน่ะดีแล้ว ข้างกายมีลูกชายนาง แถมวันหน้ายังจะมีลูกเขยเต่าทองคำที่สุดยอดยิ่งกว่า

นางไม่พูดมากให้คนเขารำคาญดีกว่า

ช่วงสองวันนี้ นางหาเวลาจัดการสะใภ้รอง เอาให้มาอยู่ข้างตัวนาง

ชีวิตดีขึ้นขนาดนี้แล้ว แต่สะใภ้รองก็ยังเอาแต่ประหยัดมัธยัสถ์

นางเป็นแม่สามี พูดตามตรง บางครั้งก็รู้สึกดูถูกนิดหน่อย สะใภ้รองเวลาไปข้างนอกแค่ได้ยินว่าเกลือขึ้นราคาหน่อยก็โมโห ขายหน้าไหมล่ะ เลยต้องคอยตามกำกับหน่อยถูกไหม

ไม่อย่างนั้นนานวันเข้า เกิดลูกรองมีความคิดอื่น รังเกียจเมียที่เอาใจไม่เป็น ขี้งก ชอบทำขายหน้าอะไรทำนองนี้ นางที่เป็นแม่จะทำอะไรได้ คิดว่าจะบังคับอะไรได้เหรอ

ซ่งฝูสี่พูดแทรก “น้องสะใภ้ ตู้แบบไหน เดี๋ยวข้าทำให้หลานเอง”

จูซื่อร้อนใจขึ้นมาทันที คิดในใจ เจ้าไปทำตู้แล้วไม่ทำมาหากินหรืออย่างไร

ปรากฏว่ายังไม่ทันที่เฉียนเพ่ยอิงจะปฏิเสธ ท่านลุงซ่งก็พูดขึ้นว่า

“งานเจ้ากองเป็นพะเนิน เสียเวลาไปหนึ่งวันเงินก็หายไป ไม่ใช่ตู้สำหรับออกเรือนเสียหน่อยที่ต้องให้ลุงอย่างเจ้าทำด้วยตัวเองเพื่อแสดงน้ำใจ”

ท่านลุงซ่งรู้ดี การที่ครอบครัวเราปรองดองได้ขนาดนี้เป็นเพราะแยกเรื่องเล็กน้อยออกจากกัน จะได้ไม่มีคนแอบเอาไปนินทาลับหลัง

อย่าดูถูกเรื่องพวกนี้ มันกลายเป็นปัญหาสะสมได้ง่าย พอเยอะเข้าก็เป็นปัญหาใหญ่

เขาถึงได้คอยประมาณความพอดีอยู่ตลอด

และก็ภูมิใจที่ตัวเองยังมีประโยชน์อยู่ ทำหน้าที่ได้ดี

ฝูเซิงเคยบอก เรือออกทะเลต้องพึ่งคนถือหางเสือ เขาก็คือคนที่ทำหน้าที่นั้น

เดิมทีคิดว่าเรื่องตู้จะจบลงที่แบบนี้ แต่กลับคาดไม่ถึงว่า ซ่งฝูเซิงจะนึกสนุก “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องรีบ ข้าจะให้ช่างออกแบบวาดให้ เตียงของลูกก็เปลี่ยนด้วยเลย”

เขาเคยได้ยินคนบอกว่า ลูกสาวตระกูลใหญ่จะมีเตียงแบบหนึ่งที่เป็นโครงคล้ายกับห้องเล็กๆ ที่มีห้องแต่งหน้าอยู่ด้วย เหมือนมีอีกห้องหนึ่งอยู่ในนั้น

เปิดม่านบางออก เข้าไปในห้องนั้นก็คือโต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นก็เป็นเตียง มีกระโจมบดบัง ดูสงบ

ตกเย็นก็ทำให้อุ่นๆ ลูกสาวเขานอนเล่นอ่านหนังสือ สบายแน่

บรรดาคนที่กินข้าวเช้าอยู่ โดยเฉพาะพวกผู้หญิง ได้ฟังก็อิจฉากันมาก

เถาฮวาลูบท้องที่ตั้งครรภ์ ซ่งฝูหลิงคือคนมีวาสนาอันดับหนึ่งในสายตาของนาง น้าสามกับน้าสะใภ้สามต่างไม่รู้ว่าควรปรนนิบัติน้องสาวนางอย่างไรแล้ว ยังมีท่านยายอีกคน

เหอซื่อสะใภ้ใหญ่ของท่านย่าหม่ายิ้มพลางลุกขึ้นหยิบชามเปล่าของพั่งยา จะเอาไปเติมข้าวให้ได้ ห้ามกินชามเดียว กินเยอะหน่อย

เหอซื่อเติมข้าว ยิ้มไปคิดไป

ฟังจากที่น้องสามพูด ว่าที่เมียต้าหลังก็เป็นแก้วตาดวงใจของครอบครัวมาก

ว่าที่ลูกสะใภ้ไม่ต้องเหมือนพั่งยาทั้งหมดหรอก ต่อให้ถูกเอาใจเหมือนกันแค่ครึ่งเดียว พอถึงตอนนั้นครอบครัวอีกฝ่ายจะต้องจัดการให้ทุกอย่างแน่ กลัวว่าลูกสาวจะลำบาก ต้าหลังก็จะพลอยได้อาศัยใบบุญไปด้วย

ก็พอดี นางกับพ่อต้าหลังอยู่ไกลจากลูก ต้องพึ่งครอบครัวอีกฝ่ายมาก วันหน้าชีวิตต้าหลังก็จะสบายหน่อย

เอ้อร์ยาลอบถอนหายใจ

อย่าว่าแต่เครื่องเรือนใหม่เลย เอาแค่ก่อนหน้านี้นางอยากซื้อกระเป๋าใส่ของส่วนตัว เป็นกระเป๋าแบบที่เอาไว้ใส่ชุดชั้นในกับถุงเท้าของผู้หญิง ถ้ามีกระเป๋าแบบนั้นเวลาวางในหีบก็จะเป็นระเบียบขึ้นใช่ไหมล่ะ

น้องพั่งยาก็มี อาสะใภ้สามซื้อให้ นางเห็นแล้วก็อยากได้บ้าง

พอบอกแม่ แม่ก็หยิกหูนางแล้วบ่นยืดยาว บอกไม่ให้ซื้อ น้องพั่งยาใช้ไม่กี่วันก็ต้องไม่เอาแล้วแน่นอน บอกให้นางรอ อย่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย รอเก็บของทิ้งเอา

นางไม่อยากรอเก็บจริงๆ

เมื่อก่อนนางรอใช้เสื้อผ้ารองเท้าจากน้องสาวได้ รวมถึงเสื้อผ้าที่ตอนนี้น้องสาวไม่ชอบ นางใส่ได้ก็จะขอมา แต่กระเป๋าแบบนั้นนางไม่อยากรอเก็บตกจากน้องสาว มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ก็แค่กระเป๋าเอง

วันนั้นก็ไม่รู้นางเป็นอะไร นานแล้วที่ไม่ได้โกรธจนร้องไห้ แอบเช็ดน้ำตาคนเดียว โกรธจนมือสั่น บีบดอกไม้บนเค้กจนบิดเบี้ยว เขียนคำอวยพรก็ยังเขียนผิด

ตอนนั้นท่านย่ามองเค้กแล้วมองนาง

ถอนหายใจพูด ไหนมากไหนน้อย คำนวณเป็นหรือเปล่า

ต่อมาก็ถามสาเหตุ ท่านย่ายังบอกสมน้ำหน้านาง

“โตเป็นสาวขนาดนี้แล้วแถมไม่ใช่ว่าไม่มีเงิน ซื้อรถม้าให้เจ้ากับน้องสาวนั่งด้วยกัน ซื้อของให้พั่งยาก็ซื้อให้เจ้าไม่น้อยไปกว่ากัน ทำไมเจ้ามันไม่ได้เรื่องแบบนี้ พออยู่ต่อหน้าแม่ก็ใจเท่าหนู…

…วันหน้าไม่ต้องเอาเรื่องแค่นี้ไปบอกนาง…

…เจ้าดูพั่งยาสิ เด็กว่าเจ้า แต่กลับเจ้าเล่ห์เหลือเกิน ลูกไม้แพรวพราวจนไม่อยากจะพูด ถ้าพวกเจ้าสองคนแบ่งนิสัยให้เท่าๆ กันได้คงดี…

…เอ้อร์ยาเอ๊ย อาสามของเจ้าเป็นใต้เท้าผู้ว่าฯ ข้าที่เป็นย่าเจ้าก็มีฐานะ วันหน้าเจ้าได้มีคู่ครองดีๆ แน่ เจ้าไม่ต้องกลุ้มใจเลย อย่าไปฟังแม่เจ้าให้มากนัก”

ตอนนั้นเอ้อร์ยาไม่เถียง แต่คิดอยู่ในใจว่า

จะเจ้าเล่ห์ได้ก็ต้องมีความมั่นใจก่อน น้องพั่งยาก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน อาสามกับอาสะใภ้สามก็ไม่มีทางด่า

ต่อให้นางทำงานหาเงินได้เองแล้วก็ยังไม่มีความมั่นใจ เป็นเพราะนางกลัวว่าแม่นางจะแหกปากด่านางลั่นเรือนหลัง

กว่าจะได้เปลี่ยนสถานที่ไม่ใช่ง่ายๆ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ทุกคนในหมู่บ้านเหรินจยารู้ว่านางถูกตีถูกด่า ตอนนั้นขายหน้าขนาดไหนไม่ต้องพูดถึง รู้สึกว่าตัวเองทำขนมเค้กสวยแค่ไหนก็ยังช่วยกู้หน้าให้ไม่ได้

ตอนนี้แค่กลัวว่าคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันในหวงหลงจะรู้ว่านางยังถูกด่าแบบนี้อยู่อีก

อย่างไรเสียนางก็มีสถานะเป็นคุณหนูแล้ว จะให้คนอื่นรู้ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นกลัวแม่จะโมโหที่นางใช้เงินโดยไม่คิด เลยต้องเที่ยวปรึกษาคนอื่นไปทั่ว

…

ซ่งฝูหลิงที่ถูกคนอื่นอิจฉาพกหนังสือยิ้มร่าไปที่จวนเหยียนทุกวัน

ช่วงนี้เรื่องเล่าเกี่ยวกับนางลือกันไปมากกว่าเดิม

คราวนี้ส่วนใหญ่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์กลายเป็นอิจฉา ไม่เจือไปด้วยความริษยาแล้ว

ถึงได้บอกอย่างไรว่า คนโบราณต้องดูกันที่พ่อทั้งนั้น

แม้แต่ซ่งฝูหลิงก็จำต้องยอมรับ ขนาดตัวเองจะกลายเป็นปรมาจารย์คณิตศาสตร์แล้ว แต่ในสายตาพวกคุณหนูตระกูลใหญ่ เรื่องนี้กลับสู้เรื่องที่พ่อนางพาออกไปเที่ยวไม่ได้

แม่นางเหยียนสองมือประคองหน้า มองฝูหลิงด้วยสายตาอิจฉา “พี่ฝูหลิงเป็นคนอยากไปหอละครเหรอ”

“เปล่า พ่อข้ามารับข้าที่บ้านเจ้า บอกว่าจะพาไปกินข้าว กินเสร็จก็เลยไปกัน”

“พี่ฝูหลิงอยากตกรางวัลให้เองเหรอ วันนั้นพี่ชายข้าก็อยู่ด้วย ว้าว พี่ฝูหลิงได้เงินรายเดือนเท่าไรเหรอ พี่ข้าบอกว่า แค่พี่ตกรางวัล นั่นก็เงินข้าทั้งปีแล้ว”

“เหรอ ข้าไม่ยักเห็นเขา แต่ข้าไม่มีเงินรายเดือนหรอก ฮ่าๆๆ ข้าจะกล้าคิดทำแบบนั้นที่ไหนกัน พ่อข้าบังคับให้ทำต่างหาก”

“พี่ฝูหลิง ข้าอยากเห็นหนังสือข้อกฎหมายที่พี่เขียน ช่วงนี้ไปเป็นแขกที่บ้านพี่ได้หรือเปล่า ข้าไม่ได้ออกจากจวนนานแล้ว”

ฝูหลิงพูดด้วยความลำบากใจ “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าเอามาให้แล้วกัน เจ้าเอาไปดูก่อน ห้องข้าไม่ค่อยสะดวก กำลังทาสีใหม่ ปรับเปลี่ยนห้อง”

“ปรับเปลี่ยนห้องเหรอ พี่จะเพิ่มสาวใช้ในห้องเหรอ”

“เปล่า เพิ่มเครื่องเรือน เตียงใหม่จะทำแบบมีโต๊ะเครื่องแป้งด้วย ใหญ่เกินไปเลยต้องมีการจัดวางใหม่ ข้าบอกไม่เอาๆ แต่พ่อข้าจะทำห้องให้ข้าใหม่ให้ได้ ไว้เสร็จสมบูรณ์แล้วค่อยเชิญเจ้าไปเล่นบ้านข้า”

ไม่กี่วันต่อมา ความเอาใจลูกสาวของซ่งฝูเซิงก็ยิ่งปรากฏให้คนจำนวนมากเห็น

ข้างนอกฝนตกหนัก ฟ้าร้องฟ้าผ่า เพิ่งบ่ายฟ้าก็มืดมากแล้ว

บนแขนของใต้เท้าผู้ว่าฯ มีเสื้อกันฝนพาดอยู่ มือถือร่มกระดาษไข โบกมือลาอาจารย์เหยียนและคนอื่นๆ ปฏิเสธที่อีกฝ่ายจะให้คนไปส่ง

ระหว่างนั้นเขาก็บังคับให้ลูกสาวใส่เสื้อกันฝน “เดี๋ยวไม่สบาย เร็วเข้า”

พูดจบก็เอาร่มให้ลูกสาว แล้วก็ฝ่าฝนตกหนัก

ซ่งฝูเซิงไม่วางใจให้ฉือสิงกับฉืออวี่คุมม้า สภาพอากาศแบบนี้ไม่ควรให้ม้าวิ่ง จูงไปก่อนดีกว่าเพื่อความปลอดภัย

เหยียนซี่หานยืนอยู่ด้านหลังผู้ชายตระกูลเหยียน

ท่ามกลางฝนเทกระหน่ำ เขาเห็นคนที่เป็นถึงผู้ว่าการเขต พ่อที่ต้องดูแลราษฎรนับแสน เนื้อตัวเปียกปอน ถูกน้ำฝนสาดเข้าหน้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น ดึงบังเหียนม้าด้วยตัวเอง จูงรถม้าของลูกสาวไปข้างหน้า

นับจากวันนี้เป็นต้นไป ฮูหยินกับคุณชายทั้งเมืองต่างต้องคิดให้ดีแล้วว่า ตัวเองมีอะไรถึงจะไปสู่ขอลูกสาวของผู้ว่าฯ ซ่งได้

เดาได้เลยว่า ถ้าอยากไปสู่ขอก็ต้องรับประกันได้ว่าห้ามทำให้คุณหนูซ่งลำบาก

เพราะถ้าลำบากเมื่อไรก็เท่ากับเป็นการสร้างความแค้นให้ครอบครัวอีกฝ่าย เท่ากับเป็นการล่วงเกินผู้ว่าฯ ซ่งอย่างแน่นอน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ถ้ากล้าทำให้ลูกสาวเขาตกระกำลำบาก เขาก็กล้ามาเอาเรื่องถึงที่

…

หนึ่งเดือนต่อมา ก่อนหนังสือเล่มแรกของซ่งฝูหลิงกับอาจารย์เหยียนจะออก ก็มีทูตคนหนึ่งเดินทางมาหวงหลง ทำให้เจ้าหน้าที่ทางการทุกคนต้องออกมาต้อนรับ

ทูตคนนี้เป็นตัวแทนของฮ่องเต้เดินทางไปยังชายแดนเพื่อต้อนรับขบวนของโครยอนำเครื่องบรรณาการเข้าวังหลวง

เจ้าหน้าที่ทั้งหมดของหวงหลงรวมถึงแม่ทัพหลิ่วต่างมากันพร้อมเพียง

เพราะทูตคนนี้ อยู่ข้างนอกถือเป็นขุนนางที่ถูกส่งมาเป็นพิเศษ เป็นตัวแทนของฮ่องเต้

คณะทูตหยุดลงก่อน

จากกันไปถึงสองปีเต็มๆ

หยางหมิงหย่วนอยู่ในชุดขุนนางสีกรมท่าลงจากรถม้า

พอเผยให้เห็นโฉมหน้า ขุนนางหลายคนของหวงหลงต่างก็ตะลึง หนุ่มเหลือเกิน

แม่ทัพหลิ่วกลับหรี่ตาคิดในใจ รูปร่างผึ่งผาย สง่างามมีความสามารถ

มิน่า

มิน่าเขาเคยได้ยินมาก่อนว่าทูตคนนี้เคยเป็นที่ถูกใจของจวนโหวที่เป็นญาติของพระนางกุ้ยเฟย ใต้เท้าเมิ่งเคยถูกใจอยากได้ไปเป็นหลานเขย แต่เขาก็ปฏิเสธหมด

ก็ดูเอาแล้วกัน ยังหนุ่มขนาดนี้แต่กลับถูกส่งมาเป็นตัวแทนฮ่องเต้แล้ว ก็ไม่แปลกที่จะมีความมั่นใจกล้าเอ่ยปากปฏิเสธ

แต่เรื่องที่เหนือความคาดหมายของแม่ทัพหลิ่วก็คือ ในขณะที่ซ่งฝูเซิงกำลังจะนำบรรดาเจ้าหน้าที่โค้งตัวคารวะ อยู่ๆ ทูตคนนี้ก็ขอบตารื้นแดง

ในอกเสื้อของเขามีจดหมายสู่ขอที่แม่เขาเขียนด้วยลายมือที่ไม่สวยแต่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจทุกคำ “ท่านอา”

หยางหมิงหย่วนเข้าไปกอดซ่งฝูเซิง