ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 818-1 อยากบอกรักเจ้ามันไม่ใช่เรื่องง่าย

ตอนที่ 818-1 อยากบอกรักเจ้ามันไม่ใช่เรื่องง่าย

ไม่เจอกันนาน ซ่งฝูเซิงได้เจอหยางหมิงหย่วนอีกครั้งก็ดีใจมาก

มือข้างหนึ่งของเขาตบหลังหยางหมิงหย่วนเบาๆ พลางเตือนเป็นนัยๆ เอาล่ะ พอแล้ว เจ้ากอดข้าจนหมวกขุนนางเบี้ยวแล้ว

หยางหมิงหย่วนถึงได้ปล่อยซ่งฝูเซิง

มองท่านอาของเขา แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เฝ้ารอมาตลอดว่าจะได้เจอกันอีกครั้ง

“หึหึ”

ซ่งฝูเซิงจำต้องตบบ่าเตือนหยางหมิงหย่วนอีกครั้งเพื่อให้เขารีบปรับอารมณ์ให้เป็นปกติโดยเร็ว

“มา ข้าจะแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้ก็คือแม่ทัพหลิ่วที่ชื่อเสียงเกรียงไกรในรัชสมัยนี้”

หยางหมิงหย่วนรีบปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว

ได้ยินชื่อของบรรดาแม่ทัพที่ประจำอยู่ชายแดนมานานแล้ว

คารวะแม่ทัพหลิ่ว

แม่ทัพหลิ่วพอเห็นทูตคนนี้สนิทสนมกับซ่งฝูเซิง เขาก็ไม่วางมาดขรึมอีกต่อไป

ยื่นแส้ม้าให้รองแม่ทัพที่อยู่ด้านหลัง จงใจขยับเข้าไปหาหยางหมิงหย่วน “อืม ได้ยินชื่อเสียงมานาน สมกับเป็นคนหนุ่มมากความสามารถ”

ซ่งฝูเซิงรอสองคนนี้ทักทายกันตามมารยาทเสร็จก็ชี้ไปที่รองผู้ว่าฯ โจว ผู้ช่วยของเขา “ใต้เท้าโจว”

หยางหมิงหย่วนไม่สุภาพเป็นพิเศษแบบตอนทักทายแม่ทัพหลิ่วแล้ว ไม่มีคำชมต่างๆ อย่างเช่นหวงหลงเป็นระเบียบเรียบร้อย ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ดูแลที่นี่ได้เป็นระเบียบ เจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน

กับคนอื่นเขาแค่ยิ้มอย่างสุภาพ ซ่งฝูเซิงแนะนำให้รู้จักกับขุนนางสิบกว่าคน เช่น รองผู้ว่าฯ โจว ผู้ตรวจการหลิว หัวหน้าหลัว เป็นต้น เขาก็แค่พยักหน้าให้เล็กน้อย

ส่วนเจ้าหน้าที่คนอื่น ซ่งฝูเซิงไม่ได้แนะนำอีก

ไม่จำเป็น

อย่าวุ่นวาย หมิงหย่วนเป็นถึงขุนนางของเมืองหลวง คนที่ถวายงานต่อหน้าพระพักตร์

คนที่ได้ถวายงานใกล้ชิด บางครั้งไม่ได้สนเรื่องขั้นขุนนาง แต่สนว่าใครได้เข้าเฝ้าบ่อยสุด

ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้หยางหมิงหย่วนมาในฐานะทูต อย่าว่าแต่พวกขุนนางเล็กๆ ไม่คู่ควรให้พูดถึง ต่อให้เป็นเขาซ่งฝูเซิงก็ต้องให้ความร่วมมือ

ซ่งฝูเซิงส่งสัญญาณบอกให้แม่ทัพหลิ่วขึ้นม้าก่อน จากนั้นก็บอกให้หยางหมิงหย่วนขึ้นรถม้า “เชิญ”

หยางหมิงหย่วนเริ่มเกรงใจอีกแล้ว ไม่เอาสิท่านอา ท่านไม่ขึ้นข้าก็ขึ้นไม่ได้ ท่านขึ้นก่อน

ไม่ว่าจะในสายตาของเจ้าหน้าที่กรมพิธีการที่หยางหมิงหย่วนพามาหรือในสายตาของเจ้าหน้าที่เขตหวงหลง พวกเขาเห็นผู้ว่าฯ ซ่งกับใต้เท้าทูตดันกันไปดันกันมาอยู่หน้ารถม้าอยู่สักพัก

พวกเขารออยู่ด้านข้าง พวกเขาจะขึ้นรถม้าก็ไม่ได้ ไม่ขึ้นก็ไม่ดี กระอักกระอ่วนมาก

สุดท้ายใต้เท้าทูตที่มาจากเมืองหลวงก็ชนะ ผู้ว่าฯ ซ่งขึ้นรถม้าก่อน

วันนี้ในเมืองหวงหลง

ชาวบ้านได้รับมอบหมายภารกิจให้ต้อนรับอยู่สองฝั่งถนน

ตอนแรกสุดพวกชาวบ้านไม่เข้าใจ

ที่นี่อยู่ใกล้ชายแดน เมื่อก่อนเว้นสองสามปีจะมีช่วงที่นำเข้าเครื่องบรรณาการ มีทูตมา และก็มีทูตของโครยอนำขบวนเข้ามายาวมาก แต่ก็ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา

ไม่ต้องมาเปลืองแรงทำอะไรแบบนี้

ต่อมาพวกเจ้าหน้าที่มาเคาะประตูเรียกรวมกลุ่มพร้อมอธิบาย พวกชาวบ้านกลับรู้สึกเป็นเกียรติมาก

ทำไมถึงพูดแบบนี้น่ะเหรอ

เพราะเจ้าหน้าที่บอกว่า

แบบนี้เรียกว่าหน้าตาที่เมืองใหญ่ของพวกเราควรมี

ทั่วทั้งแผ่นดินมีแค่ไม่กี่เมืองที่ติดชายแดน พวกเราโชคดีมีแผ่นดินอยู่ก็ต้องภูมิใจในความเป็นเจ้าบ้าน

เข้าใจคำว่าเจ้าบ้านหรือเปล่า ก็แบบที่เปิดประตูอ้ารอด้วยอ้อมกอด

พวกเราต้องทำให้ท่านทูตเห็น อีกเดี๋ยวท่านทูตก็จะไปรายงานฮ่องเต้

พวกเรายิ่งต้องทำให้ชาวโครยอเห็นว่า พวกเรามีภูเขามีแม่น้ำกั้น แต่กลับไม่เหมือนชายแดนฝั่งพวกเจ้า พวกเราอยู่ที่นี่ชีวิตเป็นสุขดี

ดังนั้นอย่ารังเกียจที่ต้องยุ่งยาก วางงานในมือลงก่อน

ดูอย่างชาวบ้านในเมืองหลวงสิ มีงานเฉลิมฉลองอะไรก็เข้าร่วมหมด พวกเขาเคยบ่นเหรอ นั่นเป็นสิ่งที่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงควรทำ

หวงหลงของพวกเรา วันนี้ต้อนรับคณะทูตเป็นการชิมลางก่อน

วันหน้ามีชาวต่างแคว้นมาเยือนอีกก็จะยิ่งถนัดมากขึ้น

หัวหน้ามือปราบที่รับผิดชอบดูแลหลายเส้นทางแถวนั้นถึงกับปีนต้นไม้ ขึงป้ายผ้า

พวกชาวบ้านถือธงขนาดเล็กหลากสีเช่น แดง เหลือง เขียว กำลังรอขบวนทูตเข้าเมือง

มีผู้หญิงหลายคนที่เปิดร้านขายซาลาเปาขายบะหมี่อยู่ในเมืองโดนด่า

ธงที่แจกให้ดูเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด มือปราบโมโหมาก อย่างไรนี่ แอบตัดเอาไปห่อซาลาเปาใช่ไหม

นับตั้งแต่ใต้เท้าผู้ว่าฯ รับตำแหน่งก็คุมชาวบ้านพวกนี้ยากขึ้นทุกวัน

ต่างรู้ว่าผู้ว่าฯ ซ่งเป็นขุนนางดีที่ทำเพื่อชาวบ้าน หากพวกเขาที่เป็นมือปราบทำตัวแบบเมื่อก่อนที่ใช้กำลังหรือดุด่าในขณะปฏิบัติหน้าที่ พอเข้าตาจนขึ้นมาชาวบ้านพวกนี้ก็กล้าที่จะร่วมลงชื่อไปร้องเรียน

ในที่สุดขบวนก็เข้าเมืองมาแล้ว

บรรดาเจ้าหน้าที่ตวัดมือขึ้น “โบกธง!”

พวกชาวบ้านที่อยู่ริมถนนพากันโบกธงเล็กในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบเจ้าบ้าน

ท่านย่าหม่าที่อยู่โรงงานขนมไม่ได้ห้ามพวกสาวใช้ที่จะออกไปแอบดูขบวนทูต ก็แค่ห้ามไปร่วมโบกธง อย่างไรเสียก็เป็นคนของครอบครัวจวนผู้ว่าฯ

เพราะแบบนี้นางเลยได้ยินสาวใช้สองคนกำลังเล่าความครึกครื้นตรงประตูเมืองให้นางฟัง

ตอนแรกท่านย่าหม่าฟังแล้วก็ดีใจ จนต่อมาอยู่ๆ นางก็ถอนหายใจ

“ท่านย่าเป็นอะไรไปเจ้าคะ” พวกสาวใช้ที่ทำขนมไม่ได้เรียกท่านย่าหม่าว่าเหล่าฮูหยิน เรียกท่านย่ามาตลอด รวมถึงน้องชายของพวกนางด้วย

ท่านย่าหม่าส่ายหน้า แต่สิ่งที่คิดในใจกลับเป็น

เฮ้อ ไม่รู้ว่าเมื่อไรหมินหรุ่ยจะกลับมาได้สักที

นี่ก็เกือบสองปีแล้ว ข้าเช็ดใบทองจนจะบางหมดแล้ว

ครอบครัวของพวกนางปกติสุขดี อยากจะอวดให้หมินหรุ่ยฟัง

รีบกลับมาดูเถอะ ว่าที่พ่อตาของเจ้าเป็นขุนนางใหญ่ ย่าเปิดร้านขนมไปทั่ว

แน่นอนว่ามีชีวิตดีๆ แบบนี้ได้ก็เพราะมีหมินหรุ่ยที่อยู่แนวหน้า

พอเจ้ากลับมา ไม่ว่าย่าจะเป็นกงเหรินหรืออะไรก็จะไปรอต้อนรับเจ้าที่ประตูเมือง ย่าจะโบกธงด้วยตัวเอง เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรเลย

พอคิดแบบนี้ ท่านย่าหม่าก็เริ่มกลุ้มใจ

นางยืนขึ้น โบกมือปฏิเสธสาวใช้ที่จะช่วยประคอง เดินไปห้องทำงานตามลำพัง

ช่วงสองปีนี้ท่านย่าหม่ายิ่งรู้สึกว่าว่าที่หลานเขยลู่หมินหรุ่ยดีเหลือเกิน

ไม่มีตัวเลือกที่ถูกใจไปกว่านี้แล้ว

เมื่อก่อนน่ะ พูดตามตรง มองที่สถานะและเงินทองของตระกูลลู่มากกว่า นั่นลูกเขยเต่าทองคำที่บรรพบุรุษช่วยกันพามาให้เชียวนะ จะปล่อยให้หนีไปไม่ได้เด็ดขาด

แต่ตอนนี้ พอนางเห็นอะไรมามากขึ้นในช่วงไม่กี่ปีนี้ กลับเห็นความสำคัญพวกของนอกกายน้อยลง นางถูกใจนิสัยใจคอของเด็กคนนั้นมากกว่า

สถานะสูง เจริญก้าวหน้า แต่กลับไม่เที่ยวหอนางโลม ไม่หลายใจ หาได้ยากเหลือเกิน

หมินหรุ่ยจะต้องเป็นผู้ชายที่จิตใจใสสะอาดขนาดไหน

ดูอย่างครอบครัวซ่งก็รู้แล้ว เพิ่งจะไหนถึงไหนพวกเมียๆ ก็พากันใจคอไม่ดี กลัวสามีจะไปมีเล็กมีน้อยนอกบ้าน

แล้วมาดูหมินหรุ่ย ดีแบบนี้มาตลอด ไม่เคยเป็นคนที่ออกนอกลู่นอกทาง และสิ่งที่หาได้ยากที่สุดคือ ตอนนั้นลูกชายของนางไม่ได้มีอะไรเลย

ตอนนี้เวลาคนข้างนอกอยากมาสู่ขอ มากน้อยก็เพราะเห็นว่าวันนี้ลูกชายคนสามของนางเป็นผู้ว่าฯ วันพรุ่งนี้ยิ่งมีอนาคต

แต่มีเพียงหมินหรุ่ยที่ไม่ใช่

ช่วงนี้นางเพิ่งได้ศัพท์ใหม่ ท่องอยู่หลายรอบกว่าจะจำได้

ท่านย่าหม่ากางกระดาษออก ฝนหมึก ตวัดพู่กันเขียน รู้จักในยามขัดสน คนมั่งมีที่พบเจอได้ยาก

ในขณะที่ท่านย่าหม่ากำลังแอบจิ้นคู่หลานอยู่นั้น หยางหมิงหย่วนที่มาโดยมี ‘จุดประสงค์’ ก็กำลังนั่งอยู่บนรถม้า แหวกม่านพลางถามท่านอา “ท่านอาหญิงกับน้องรู้หรือไม่ว่าข้าจะมา”

ซ่งฝูเซิงตอบ

“ไม่รู้ แค่ได้ยินว่าจะมีทูตมาคนหนึ่ง แซ่หยาง…

…ไม่กล้าคิดหรอกว่าจะเป็นเจ้า คิดว่าเจ้าน่าจะต้องคอยรับใช้อยู่หน้าพระพักตร์”

ดีไม่ดีแม่ทัพหลิ่วที่ตำแหน่งสูงกว่าอาจรู้มากกว่าหน่อย คงมีหูตาอยู่ในเมืองหลวงบ้าง ครอบครัวพ่อตาก็อยู่เมืองหลวง ส่วนหูตาของเขาก็โผล่มาเองอยู่นี่แล้วไม่ใช่เหรอ

แถมเขากับแม่ทัพหลิ่วก็ไม่ค่อยได้เจอกัน เขายุ่งมาก