ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 818-2 อยากบอกรักเจ้ามันไม่ใช่เรื่องง่าย

ตอนที่ 818-2 อยากบอกรักเจ้ามันไม่ใช่เรื่องง่าย

ซ่งฝูเซิงพูดจบก็ยิ้มให้หยางหมิงหย่วน

ดีจริงๆ นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอกันอีกครั้งเร็วขนาดนี้ ต้องทราบก่อนว่าขุนนางในยุคโบราณมีหลายคนที่พอจากกันก็อาจไม่ได้เจอกันอีกทั้งชีวิต

นี่ก็แสดงว่าเด็กคนนี้ทำงานดี เป็นที่ไว้วางใจ

ดีไม่ดีครบสามปี ดูจากที่ครั้งนี้ถูกส่งมาเป็นทูตได้ ฮ่องเต้อาจจัดให้เด็กคนนี้ไปอยู่กรมขุนนาง

หยางหมิงหย่วนปิดบังความเศร้าในใจ ไม่รู้ข่าวก็แสดงว่าไม่มีทางปรากฏตัวที่ริมถนน

แต่ได้เจออาซ่งก็ดีมากแล้ว

เขาจับมือซ่งฝูเซิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามแน่น

ทั้งสองคนยิ้มให้กัน

หันไปมองริมถนนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ท่านอา หวงหลงมีท่าน ชาวบ้านที่นี่ก็มีความสุขแล้ว”

“สุขอะไรกัน ก็แค่นำทางแบบลองผิดลองถูกไปเรื่อย ธงพวกนี้ก็เพิ่งให้ทำกันครั้งแรก…

…ให้กวาดถนน ทำความสะอาดร่อง ขึงป้ายผ้า…

…ข้าคิดว่าตอนที่เจ้านำขบวนทูตมาถึง พวกเราทำแบบนี้มันก็ได้หน้าใช่ไหมล่ะ…

…ให้พวกคนโครยอเห็น อย่าคิดจะมาโจมตีทำสงครามกับพวกเรา อย่าคิดว่าชาวบ้านอยู่กันอย่างแร้นแค้น”

หยางหมิงหย่วนยิ้มพลางพยักหน้า ท่านอาอยู่ไกลขนาดนี้แต่กลับรู้ใจฮ่องเต้

เป็นผู้ว่าการเขตเหมือนกัน แต่ตอนเขาผ่านอดีตเมืองหลวงอย่างเฟิ่งเทียนกลับพบว่ายังด้อยกว่าหน่อย

การที่ท่านอาได้เลื่อนขั้นเร็วย่อมมีสาเหตุ

ไหวกับไม่ไหว แค่ตัดสินดูก็รู้

ก่อนเขาออกเดินทาง ท่าทีของฮ่องเต้ที่ให้เขามาครั้งนี้คือ ต่อให้ภายในราชวงศ์จะวุ่นวาย แต่โครยออย่างพวกเจ้าก็ไม่คู่ควรมาตีตัวเสมอ ให้ยึดหลักการที่ว่า ‘อยู่อย่างนอบน้อม ดำรงด้วยความเคารพ จงรักภักดี ถึงแม้ต่างเผ่า แต่ไม่ทอดทิ้ง’ ทำตัวเป็นแคว้นในปกครองให้ดีต่อไป อย่าคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิด

“ท่านอา พวกคนที่นั่งอยู่ริมถนนกำลังทำอะไรหรือ”

ซ่งฝูเซิงหันไปหรี่ตามองแล้วบอกหยางหมิงหย่วน

“จิตรกร วาดภาพบรรยากาศในท้องถนน ไว้เดี๋ยวพวกเจ้ากลับมาก็วาดอีก…

…ข้าคิดไว้ว่าต่อไปเวลามีคณะทูตมาก็จะวาดไว้ ถือเป็นการจดบันทึกและสืบสานต่อ…

…วาดเสร็จก็จะเอาแขวนไว้ที่ระเบียงทางเดินในที่ว่าการ นี่ก็จะถือเป็นภาพคณะทูตที่ขุนนางหวงหลงเคยให้การต้อนรับ”

คณะทูตก็ต้องมีพิธีรีตองกันหน่อย

หยางหมิงหย่วนพยักหน้า ไว้เดี๋ยวเขาจะต้องยืมปากเจ้าหน้าที่ที่มาด้วยกันเล่าเรื่องนี้ให้ฮ่องเต้ฟัง

เย็นวันนี้กว่าซ่งฝูเซิงจะกลับบ้านก็เลยกลางดึกมาแล้ว

พวกหยางหมิงหย่วนมาถึงตอนเลยเที่ยงไปแล้ว กินข้าวกลางวันง่ายๆ ในที่ว่าการแล้วเริ่มประชุมกัน

ต้องหารือว่าระหว่างทางจะรับรองอย่างไร ที่พัก เจ้าหน้าที่คุ้มกันดูแล จะปล่อยให้พวกคนโครยอเดินเพ่นพ่านสำรวจได้หรือไม่ตอนอยู่ว่าง จะส่งมอบงานกันอย่างไร ใครรับหน้าที่ดูแล

ค่อนข้างยุ่งยากสำหรับซ่งฝูเซิง เมื่อก่อนเป็นแม่ทัพประจำการกับทูตที่ดูแล ครั้งนี้ฮ่องเต้ฝากหมิงหย่วนมาบอกให้เขาไปด้วย

การประชุมนี้อยู่ยาวกันจนมืดค่ำ

พอตกเย็นจะกินแบบพอรองท้องก็ไม่ได้อีก คนที่ไม่เกี่ยวข้องถูกจัดเข้าที่พักของที่ว่าการ ต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้หมิงหย่วนกับรองขุนนางและเจ้าหน้าที่กรมพิธีการที่มาด้วยกัน

นี่ถือเป็นงานเลี้ยงของทางการ จัดเลี้ยงแบบเปิดเผย

ซ่งฝูเซิงดื่มจนเมา เขาคออ่อนกว่าพวกแม่ทัพหลิ่วเยอะ เจ้าหน้าที่ที่มาจากเมืองหลวงกับเจ้าหน้าที่ของหวงหลงกินดื่มพูดคุยกันอย่างครึกครื้น จอกชนจอกไม่หยุด

หมี่โซ่วได้ยินเสียงรถม้าวิ่งเข้าเขตบ้าน วิ่งถือโคมไฟออกไปดูกลางดึก “ท่านลุงไม่เป็นไรใช่ไหม”

ซ่งฝูเซิงโอบหมี่โซ่ว จับหน้าผากมาจุ๊บหนึ่งที “เจ้าลูกชาย”

หมี่โซ่ว “…” จบ ไม่ต้องตอบ เมาแน่แบบนี้

เฉียนเพ่ยอิงสวมเสื้อคลุมลุกขึ้น โบกมือไล่หมี่โซ่วกับต้าเนียนปา ให้พวกเขารีบไปนอน

นางประคองซ่งฝูเซิงต่อ “ทำไมดื่มเยอะขนาดนี้”

“เดาดูสิว่าใครมา”

“ไม่เดา พูดติดปากอยู่ได้เดาสิๆ อย่ามาเลียนแบบ”

ซ่งฝูเซิงพูดด้วยความดีใจ “หมิงหย่วนมา เขาเป็นทูตครั้งนี้!”

เฉียนเพ่ยอิงโมโห อยากหยิกหูซ่งฝูเซิง “เบาเสียงหน่อย ดึกๆ ดื่นๆ เดี๋ยวได้ตื่นกันหมดบ้าน”

ในเวลาเดียวกัน

ใบหน้าของหยางหมิงหย่วนกลับเหมือนไม่ได้ดื่มเลยสักนิด ก็แค่เนื้อตัวมีแต่กลิ่นเหล้า

เขาค่อยๆ ถอดชุดออก เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียน มองจดหมายที่หยิบออกมาจากอกเสื้อตอนถอดเสื้อ แววตาเหม่อลอย

เดินทางมาเดือนกว่า ในที่สุดก็ถึงที่หมาย

วุ่นมาทั้งวัน

คำพูดที่อยากพูดมากที่สุดกลับไม่ได้พูด เขากับท่านอามีคนเข้ามาหาอย่างไม่ขาดสาย

หยางหมิงหย่วนพิงอ่างอาบน้ำ หลับตาเริ่มทบทวนคำพูดที่เตรียมไว้ตอนเอ่ยสู่ขอ

คำพูดนี้เขาครุ่นคิด เรียบเรียง ปรับปรุง แก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลองจินตนาการว่าท่านอาจะถามอะไรเขา พอถึงตอนนั้นเขาควรตอบอย่างไรให้ดูจริงใจ เขาวางแผนตั้งแต่ที่รู้ว่าตัวเองจะถูกส่งมาเป็นทูต

ท่องอยู่ในใจ ทันใดนั้นหยางหมิงหย่วนก็ลืมตาขึ้น นั่งอยู่ในห้องคนเดียว ส่ายหน้าอย่างเศร้าๆ

ควรเริ่มเอ่ยเรื่องนี้เมื่อไรถึงจะเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุด

ท่องคำพูดพวกนั้นจะมีประโยชน์อะไร เล่าความเปลี่ยนแปลงในช่วงสองปีนี้ของเขา บอกว่าเขารับผิดชอบครอบครัวได้อย่างนั้นหรือ

ยิ่งเวลากระชั้น หยางหมิงหย่วนก็ยิ่งกดดัน

ข้างนอกฟ้าใกล้สว่างแล้ว เขายังไม่รู้สึกง่วง เปิดหน้าต่างโรงเตี๊ยมในหวงหลง เกาะขอบหน้าต่างมองไปทางเรือนหลังของจวนผู้ว่าการเขตหวงหลง

เขารู้ดีว่าต้องคุยกับอาซ่งอย่างจริงจังเป็นการส่วนตัว เมื่อได้รับการยอมรับจากคนเป็นพ่อแล้ว เขาถึงจะไปเจอฝูหลิงได้โดยไม่เสียมารยาท

สำหรับอาซ่ง ต่อให้เตรียมโพยไว้แค่ไหนก็ยังสู้ความจริงใจไม่ได้

เช้าวันต่อมา ผู้ว่าฯ ซ่งจับตรงคอที่รู้สึกระคายหนัก เจ็บคอตั้งแต่ตื่นนอน

ไอออกมาสองทีพลางเดินไปห้องกินข้าว

ท่านย่าหม่าทำสีหน้ารังเกียจ “นี่มันสภาพอะไรกัน คนอื่นไม่เท่าไร มีแค่เจ้าที่ดื่มจนไม่ได้สติใช่ไหม ดึกๆ ดื่นๆ ข้ายังได้ยินเสียงเจ้าตะโกน ไว้วันหลังก็ลองหัดเรียนวิธีแอบเปลี่ยนจากเหล้าเป็นน้ำชาดูบ้าง”

ซ่งฝูเซิงถูกแม่บ่นก็ยังไม่ส่งเสียง

ท่านลุงซ่งเอาน้ำผสมน้ำผึ้งให้เขา ดื่มหมดเขาถึงพูดขึ้น “อะแฮ่ม หยางหมิงหย่วนมา ข้าจะบอกปัดไม่ร่วมงานเลี้ยงก็ไม่ได้”

ทั้งครอบครัว “หา?”

จอหงวนหยางที่เมื่อก่อนบ้านยากจนมากคนนั้นน่ะเหรอ ตอนนี้ครอบครัวเขาอยู่เมืองหลวงเป็นอย่างไรบ้าง ทำไมไม่ลองถาม จะต้องก้าวหน้ามากแล้วแน่ๆ

ฟังจากที่พวกฝูกุ้ยกลับมาเล่า จอหงวนหยางช่วยครอบครัวเราไว้มาก ดูเหมือนว่าซื้อเรือครั้งนี้มีปัญหาเรื่องขั้นตอนก็ช่วยหาคนจัดการให้

พวกเมียๆ ในบ้านสนใจแต่คำถามสอดรู้สอดเห็น ทั้งยังถามอย่างกระตือรือร้นว่า “ต้องต้อนรับหรือเปล่า”

มาถึงหวงหลงก็ต้องมาเยี่ยมบ้าน สนิทกันขนาดนี้

มือของซ่งฝูหลิงที่จับตะเกียบหยุดชะงัก นางรู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าชีวิตเขาไปได้สวย นางได้ยินคนในจวนเหยียนพูดกัน ก็แค่ไม่ได้กลับมาเล่าให้ที่บ้านฟัง

ซ่งฝูเซิงมองเพ่ยอิง “วันนี้พ่อเชิญเขามากินข้าวที่บ้านเราเป็นการส่วนตัวแล้ว แม่ลองดูนะว่าจะทำอะไรบ้าง”

“ได้”

เรื่องที่เฉียนเพ่ยอิงคาดไม่ถึงคือ บรรดาฮูหยินมาพูดคุยกับนางในที่ทำงาน ขณะที่กำลังจะส่งแขกกลับ เห็นเด็กหนุ่มที่ท่าทางดูดียืนอยู่ที่หน้าประตู

ตอนเห็นแวบแรกไม่แน่ใจ

ทำไมรู้สึกเหมือนหยางหมิงหย่วนเปลี่ยนไปมาก รูปร่างบึกบึนมีเนื้อมีหนัง ครั้งนี้ดูสมกับเป็น ‘เอี้ยคัง’ ไม่ได้ผอมแห้งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

“หมิงหย่วนเหรอ”

“ท่านอาหญิง”

หยางหมิงหย่วนมารับเฉียนเพ่ยอิงเลิกงาน

ก่อนหน้านี้เขายังไปดูหมี่โซ่วที่สำนักศึกษา

ถูกอาจารย์ของที่นั่นรู้เข้า อาจเพราะรู้ว่าเขาเคยเป็นจอหงวน ทั้งยังเชื้อเชิญอย่างกระตือรือร้น อยากให้เขาช่วยเขียนอะไรทิ้งไว้หน่อยเพื่อเป็นกำลังใจให้เด็กๆ ในสำนักศึกษา

เล่นเอาเขาที่เดิมทีแค่อยากมาดูหมี่โซ่วเรียนหนังสือ เลยไม่ได้ดูสักเท่าไร

บรรดาฮูหยิน โดยเฉพาะฮูหยินของรองผู้ว่าฯ โจวรู้ว่าท่านนี้ดูเหมือนจะเป็นทูตที่ฮ่องเต้ส่งมาครั้งนี้ นางขึ้นรถม้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากกลับ อยากอยู่ฟังด้วย