ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 820 หัวใจดั่งถูกกรีด

ตอนที่ 820 หัวใจดั่งถูกกรีด

ตั้งแต่หยางหมิงหย่วนเริ่มเล่าสิ่งที่เคยเขียน เฉียนเพ่ยอิงก็รู้สึกกระอักกระอ่วนไปทั้งตัว

นางนึกเสียใจ จะบุ่มบ่ามเข้ามาทำไม

ต่อให้นางไม่เข้ามา เหล่าซ่งก็ต้องถามอยู่ดี ฟังอยู่ข้างนอกก็ดีอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้ อย่างไรเสียนางก็เป็นผู้หญิง ฟังแล้วก็รู้สึกอาย

แอบสงสัยนิดหน่อย นั่นเขียนถึงลูกสาวของนางจริงเหรอ

เริ่มต้นด้วย

ท้องฟ้าสว่างแจ่มใส สายลมพัดโชย มีแม่นางคนหนึ่งที่สดใส สง่างาม ชวนให้หัวใจหวั่นไหว ปรากฏตัวขึ้นในร้านหนังสือ

ต่อมาแม่นางผู้นี้ก็นั่งลง อ่านตำรา เปิดม้วนหนังสือ เดี๋ยวก็ขมวดคิ้ว เดี๋ยวก็ยิ้ม มองท้องฟ้า ก้มหน้า บรรยายกิริยาท่าทางรวมถึงอารมณ์ต่างๆ ของลูกสาวนาง

ถ้าให้นางพูด มันขนาดนั้นที่ไหนกัน

วันนั้นนางก็ไปที่ร้านหนังสือเป็นเพื่อนลูกสาวด้วย

อันที่จริงก็แค่ ลูกสาวของนางอ่านหนังสือจนเหนื่อยแล้ว รู้สึกเบื่อ แอบขี้เกียจ เลยนั่งเหม่อมองท้องฟ้า เอามาบรรยายได้สวยงามขนาดนี้เลยเหรอ

หยางหมิงหย่วนยังบอกอีกว่า เขานั่งอยู่ข้างแม่นางคนนั้นในร้านหนังสือ

บรรยากาศเงียบสงบ แสงแดดในยามบ่าย เงาทับซ้อน ไม่มาก ไม่น้อย สีดำแบบที่กำลังพอเหมาะ

เขามักเหลือบมองด้วยหางตา ลอบมองใบหน้าด้านข้างของนางเหมือนไม่ตั้งใจ ทว่าในใจกลับเกิดความสุขแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

บอกว่าตำราในมือก็ท่องไม่ยากอีกต่อไป มีโฉมงามนั่งอยู่ข้างๆ แบบนี้ หนังสือในมือก็เปรียบได้กับก้อนเมฆ ฝุ่นละออง สายลมใบไม้ร่วง ทิวทัศน์ธรรมชาติที่แสนงดงาม

ไอ๊หยา จึ๊ๆ

เฉียนเพ่ยอิงทนฟังหยางหมิงหย่วนพูดต่อไป

อย่างไรเสียก็ต้องฟังต่อ เกิดหลังจากนั้นมีอะไรที่เกินเลยล่ะ

ปรากฏว่าพอฟังถึงตอนหลัง เฉียนเพ่ยอิงก็จำต้องพูดขึ้นมาในใจว่า คนโบราณช่างรู้จักหักห้ามใจ

นอกจากบรรยายถึงหน้าตาของลูกสาวนาง แสงแดดสาดกระทบใบหน้าด้านข้าง ขาวสว่างสดใส ถูกหยางหมิงหย่วนที่นั่งติดกันเห็นเข้า นี่ถือเป็นการสัมผัสทางร่างกายแล้ว ไม่มีเลยเถิด ทั้งหมดล้วนเป็นความนึกคิดภายในจิตใจ

เฉียนเพ่ยอิงเข้าไปนั่ง เหลือบมองหยางหมิงหย่วนที่คุกเข่าอยู่ตลอด ใบหน้าและลำคอมีใบชากับคราบน้ำชาติดอยู่

หยางหมิงหย่วนกำลังเล่าถึงความรู้สึกที่เขายืนอยู่ริมถนนแล้วพบว่าครอบครัวฝูหลิงมีฐานะดี

“เห็นหน้าโฉมงาม มิอาจหลงลืม…

…ติดตรงที่ว่า นางคือดอกฟ้า…

…ถ้อยคำแทนใจ เอ่ยความรู้สึก…

…วันใดจักได้พบกัน ข้านั้นได้แต่กลุ้มใจ”

เริ่มทำให้เฉียนเพ่ยอิงเห็นใจ นางจำบทสรุปได้ขึ้นใจ

‘หนังสือลามก’ ที่หยางหมิงหย่วนเขียนเล่มนั้น บทสรุปในตอนท้ายคือ

แค่เห็นก็มีความสุข ไม่ได้เขียนว่าตอนจบสมหวังได้อยู่ด้วยกัน

หวังเพียงว่าสตรีที่งดงามแบบนี้ ไม่ว่าวันหน้าจะพบเจออุปสรรคอะไรก็อย่ายอมแพ้

อย่างน้อยก็เคยมีคนที่หลงใหลในตัวเจ้า

แม่นาง เคยมี ต่อไปก็จะมีเช่นกัน

…

ภายในห้องหนังสือเงียบจนน่าตกใจ

เฉียนเพ่ยอิงมองซ่งฝูเซิงที่ยืนหันหลังให้ตลอดด้วยความหวั่นใจ

คิดในใจ เหล่าซ่ง เขาเล่าจบแล้ว เจ้าพูดอะไรหน่อยสิ

คนที่พูดขึ้นก่อนไม่ใช่ซ่งฝูเซิง

หยางหมิงหย่วนเม้มริมฝีปากแล้วพูดขึ้น

“อาซ่ง อาหญิง หมิงหย่วนทราบว่าน้องฝูหลิงเปรียบเสมือนชีวิตของพวกท่าน…

…หากตอบตกลงให้นางแต่งงาน…

…อันที่จริงข้าก็ไม่รู้ควรปฏิบัติต่อนางอย่างไรดี…

…ข้าเคยเจอนางอยู่แค่ไม่กี่ครั้ง เคยคุยกันแค่ไม่กี่คำ แต่ข้าเรียนรู้ได้…

…หมิงหย่วนจะพยายามทำให้นางยิ้ม ทำให้นางมีความสุข ไม่ทำให้นางเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ…

…หมิงหย่วนจะตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถ ไม่ทำให้นางต้องประหยัดเรื่องกินเรื่องใช้…

…หมิงหย่วนเคยคิดมานับครั้งไม่ถ้วน ว่าหากท่านอายกน้องฝูหลิงให้ข้า ข้าจะทำอะไรบ้าง…

…ติดตรงที่หมิงหย่วนโง่เขลา ข้าเคยสังเกตว่าพี่สะใภ้ใหญ่กับท่านแม่ของข้ามีเรื่องใดบ้างที่ไม่สบายใจ และก็เคยฟังความกลุ้มใจของบ้านอื่น จนได้ข้อสรุปว่าข้าควรทำอย่างไร…

…มาครั้งนี้ ข้ายังได้นำจดหมายสู่ขอที่ท่านแม่ของข้าเขียนมาให้ท่านอาทั้งสองด้วย…

…ข้าหยางหมิงหย่วน ท่านอาหญิง โปรดเชื่อข้า ข้าไม่มีทางรับอนุภรรยาตลอดชีวิต ท่านแม่ข้าก็ยินยอมแล้ว…”

ขณะพูดหยางหมิงหย่วนก็รีบล้วงจดหมายออกมาจากอกเสื้อ

เป็นจดหมายที่แม่ของเขาเขียนถึงซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิง

สัญญาว่า ต่อให้ลูกชายไม่มีบุตรก็จะไม่รับอนุ

สัญญาว่า สกุลหยางคนน้อย กฎระเบียบน้อย ไม่มีทางใช้กฎระเบียบข้างนอกผูกมัดฝูหลิง

สัญญาว่า ข้าจะไม่มีทางเข้าไปยุ่งเรื่องในครอบครัวของลูกชายคนเล็ก

ถึงขนาดที่ในจดหมายฉบับนี้ แม่หยางที่อาศัยแสงตะเกียงเขียนยังมีแอบหลั่งน้ำตา

นางอยากให้ลูกชายมีพ่อตาแบบซ่งฝูเซิง

เพราะครอบครัวมีเหตุการณ์แบบที่ว่า ผู้หญิงถูกกดขี่ข่มเหง ล้มลุกคลุกคลานมาจนมีวันนี้

หวังจากใจจริงว่า วันหน้าหมิงหย่วนจะได้มีครอบครัวพ่อตาแม่ยายที่คนเยอะ มีคนให้ปรึกษาหารือ อย่าเหมือนนางที่ไม่ประสีประสาอะไร มีแต่สร้างความยุ่งยากให้

หวังว่าวันหน้าจะมีคนรักและเอ็นดูลูกชายของนางมากหน่อย ไม่ใช่ต้องแบกรับทุกอย่างตั้งแต่อายุยังน้อย เขาจะได้มีผู้ใหญ่ที่ช่วยเหลือได้บ้าง

แต่ละถ้อยคำราวกับเป็นการฝากฝัง

ตอนที่หยางหมิงหย่วนได้รับจดหมายสู่ขอฉบับนี้ เขาร้องไห้อยู่ในห้องเหมือนเด็ก

ตอนแรกสุดคิดเพียงว่า แม่ของเขาหัดเขียนหนังสือ เขียนจดหมายสู่ขอ ก็คงเขียนเลียนแบบคนอื่นไม่มีอะไรมาก แต่กลับนึกไม่ถึงว่าจะเขียนออกมาได้ขนาดนี้

สุดท้ายแม่หยางก็เกลี้ยกล่อมว่า ต้องเอาไปให้ ต้องเขียนแบบนี้ และก็ได้เป็นจดหมายฉบับนี้มา

เพราะสิ่งใดที่บ้านเรามี ทางนั้นก็มี สิ่งใดที่บ้านเราไม่มี ทางนั้นก็ยังมี

เราจะเอาอะไรไปสู่ขอเขา ก็มีแค่คำสัญญาว่าจะดีต่อทางนั้น

อีกทั้งนี่ก็เป็นคำพูดจากใจของนาง

ในฐานะคนเป็นแม่ นางขอแค่ให้มีคนบนโลกนี้ดีต่อลูกชายของนางมากหน่อย

ทันใดนั้นซ่งฝูเซิงก็หันกลับมา สาวเท้าเดินเข้าไปแย่งจดหมายในมือเฉียนเพ่ยอิง คิดบ้างหรือเปล่า ยังจะอ่านอีกว่าเขียนอะไรมา

ส่งคืนหยางหมิงหย่วน “กลับไป”

“ท่านอา?” ดวงตาของหยางหมิงหย่วนเต็มไปด้วยความตระหนก

“ข้าบอกให้เจ้ากลับไป ไม่เข้าใจเหรอ!”

หยางหมิงหย่วนขอบตาแดงเล็กน้อย ใช้สองมือรับจดหมายสู่ขอที่ซ่งฝูเซิงส่งคืน

ขณะที่เขายืนขึ้นด้วยท่าทางเกร็งๆ หันตัวไปพยายามกลั้นน้ำตา ทันใดนั้นเฉียนเพ่ยอิงก็พูดขึ้น “หยุดก่อน”

เขาตกใจ หันไปหาเฉียนเพ่ยอิง แววตาเต็มไปด้วยความหวัง

เฉียนเพ่ยอิงถอนหายใจ ยื่นผ้าเช็ดหน้าในมือให้ “เช็ดหน้าเช็ดตาก่อนค่อยไป”

เดี๋ยวคนจะเอาไปลือกันว่า ใต้เท้าทูตที่มาจากเมืองหลวงออกจากจวนผู้ว่าฯ ในสภาพใบหน้าเลอะคราบน้ำชา ราวกับถูกทำร้ายมา

เฉียนเพ่ยอิงพูดจบก็ไม่มองหยางหมิงหย่วนอีก

แต่รู้สึกได้ว่าหยางหมิงหย่วนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ พับจดหมายเก็บเข้าอกเสื้อให้เรียบร้อย จากนั้นก็เริ่มเช็ดหน้า เช็ดผม เช็ดเสื้อ เช็ดเสร็จก็ก้มหน้าพูดกับนางและเหล่าซ่ง

“อาซ่ง อาหญิง ถ้าเช่นนั้นหมิงหย่วนขอตัวกลับโรงเตี๊ยมก่อน วันหน้าจะมาใหม่ ได้หรือไม่”

เฉียนเพ่ยอิงไม่ตอบ

ซ่งฝูเซิงที่เอามือไพล่หลังอีกครั้งตอบว่า “ไม่จำเป็น”

คนในบ้านไม่มีใครสังเกตเห็นว่าหยางหมิงหย่วนถูกไล่กลับไป

แค่แอบสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมซ่งฝูเซิงถึงไม่ออกมาส่งแขก

ท่านย่าหม่ายังถามเฉียนเพ่ยอิงทางสายตา “คุยเรื่องสำคัญกันเหรอ”

เฉียนเพ่ยอิงพยักหน้า “อืม เขายุ่งอยู่ เขียนหนังสืออยู่”

ส่วนหยางหมิงหย่วนที่ออกมานอกจวนผู้ว่าฯ แล้วก็ไม่อาจแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรแบบตอนอยู่ต่อหน้าท่านย่าหม่าได้อีกต่อไป

เขาพิงกำแพงบ้านหลังหนึ่ง พูดอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาทำพังแล้ว

เขาควรทำอย่างไร

ใครก็ได้ช่วยเขาที

ชายชราที่อยู่บ้านหลังนี้ออกมาหอบฟืน เห็นเด็กหนุ่มที่แต่งตัวสุภาพเรียบร้อยนั่งกุมหัวอยู่ตรงประตูหลังบ้านเขา ผมเผ้ายุ่งเหยิง “เจ้าเป็นอะไร ให้ตามหมอไหม”