ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 821 พวกคนคิดไม่ซื่อ

ตอนที่ 821 พวกคนคิดไม่ซื่อ

ซ่งฝูเซิงมองเครื่องบอกเวลา “วันนี้เอาแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่”

เจ้าหน้าที่ทุกคนยืนขึ้นทันที คารวะส่งผู้ว่าฯ

เสมียนฉินรีบตามหลังซ่งฝูเซิง ขยิบตาให้เจ้าหน้าที่จดบันทึกอีกสองคน

ให้คนหนึ่งเก็บเอกสาร

อีกคนอย่าลืมช่วยใต้เท้าผู้ว่าฯ เปลี่ยนชุด

ส่วนเขารีบเดินออกจากห้องประชุม กวักมือเรียกคนคุมรถม้า เพื่อให้ไปเอารถม้ามารอตรงประตูพิธีการ

ไม่นานซ่งฝูเซิงก็เปลี่ยนไปใส่ชุดลำลอง สาวเท้าอย่างเร่งรีบไปขึ้นรถม้า

ช่วงสองวันนี้เสมียนฉินพอคลำกิจวัตรใหม่ของใต้เท้าได้แล้ว พบว่าพอถึงเวลานี้ ไม่ว่าจะมีงานล้นมือแค่ไหนก็จะบอกปัดออกไปก่อน เพื่อไปรับลูกสาวด้วยตัวเองที่จวนเหยียน

“ท่านพ่อ ทำไมมาอีกแล้วล่ะ งานไม่ยุ่งเหรอ”

ซ่งฝูเซิงยิ้มพลางพูด “ดูทำเข้า พ่อมาไม่ดีเหรอ”

พูดจบก็รับกระเป๋าหนังสือของลูกสาวไป ให้ลูกสาวขึ้นรถม้าก่อน

สองวันนี้ฝูหลิงไม่มีโอกาสได้นั่งรถม้าของตัวเอง นั่งแต่รถม้าของพ่อ

ขาไป พ่อไปส่ง ขากลับ พ่อมารับ ระหว่างทางถ้าอยากแวะร้านขนมพ่อก็จะไปหาท่านย่าหม่าเป็นเพื่อน

สองพ่อลูกกลับถึงบ้าน พอเปิดประตูออกก็ได้กลิ่นหอมของแกงปลาโชยมาจากในเรือน

ซ่งฝูเซิงพูดกับพวกท่านลุงซ่งขณะล้างมือ จากนั้นก็ตบหลังลูกสาวเบาๆ แล้วพูดขึ้น “ไปเปลี่ยนชุดที่คล่องตัวสิ แล้วมากินข้าวกัน”

เฉียนเพ่ยอิงยืนอยู่ตรงประตูห้องโถง สังเกตดูอย่างเงียบๆ

สองวันนี้พออยู่กันส่วนตัว เหล่าซ่งไม่แม้แต่จะยิ้มให้นาง และก็ไม่คุยเล่นกับนาง แสร้งทำเป็นงานยุ่ง แต่พออยู่กับลูกสาวกลับยิ้มหน้าบาน

เย็นวันนี้เฉียนเพ่ยอิงอาบน้ำเสร็จก็เดินสยายผมไปที่ห้องหนังสือ

“ยังเขียนอยู่เหรอ”

“อืม มีเรื่องอะไรเหรอ”

“นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้าจะบอกให้นะ อย่ามัวทำยืดเยื้อ…

…สองวันแล้ว ข้าทนได้แค่สองวัน มากกว่านี้เป็นไปไม่ได้…

…ตกลงเจ้าคิดอย่างไรกันแน่ จะไม่พูดถึงเรื่องนั้นแล้วหรือ อย่างไร จะให้ลูกสาวขึ้นคานไปทั้งชีวิตเหรอ จะปั้นหน้าตึงให้ใครดู”

ซ่งฝูเซิงหน้าบึ้ง วางพู่กันลงบนแท่นวาง เงยหน้าพูด

“ข้าควรถามเจ้ามากกว่าว่าหมายความว่าอย่างไร ทำไม ถูกใจเขาเหรอ ใครกันนะที่เคยบอกว่าเขาดูอ่อนแอปวกเปียก”

เฉียนเพ่ยอิงเห็นในที่สุดเขาก็ยอมคุยแล้ว

พูดตามตรง เหล่าซ่งทำหน้าบึ้งตลอด นางเองก็ไม่กล้าเข้าไปพูดด้วย ถึงได้ให้เวลาสองวันรออารมณ์เย็นลง

พอได้ยินแบบนั้นก็พูดเสียงเบา

“เช่นนั้นเจ้าก็ว่ามาว่าจะเอาอย่างไร ที่นี่ก็ไม่ให้มีความรักได้อย่างอิสระ ขนาดจะไปเจอผู้ชายข้างนอกก็ยังทำไม่ได้ เรื่องอะไรก็ให้พ่อแม่จัดการหมด…

…เมื่อก่อนเจ้ายังล้อเล่นว่าหาลูกเขยที่แต่งเข้าบ้าน แต่นั่นก็แค่ล้อเล่น ถ้าทำแบบนั้นจริง คนข้างนอกได้นินทาลูกเราตายเลย…

…อีกอย่าง ใช่ว่าเราจะกำหนดคู่ครองให้ลูกสาวเดี๋ยวนี้ พวกเราต้องมีความเห็นตรงกันเสียก่อน ถึงจะไปขั้นถัดไปได้…

…ไม่ว่าจะตามธรรมเนียมหรือไม่ตามก็หาโอกาสให้ลูกเราได้รู้จักมักคุ้นก่อน คุยกับลูก ถามความเห็นของลูก…

…สุดท้ายจะยอมหรือไม่ยอม อันที่จริงก็ต้องแล้วแต่ลูกว่าถูกใจหรือเปล่า…

…แต่ก่อนหน้านั้น เหล่าซ่ง เจ้าต้องเข้าใจนะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เราก็อยู่กับฝูหลิงไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก…

…เจ้าจะมาบอกว่าเสียดาย กลัวลูกตกระกำลำบาก รู้สึกว่าไม่มีใครคู่ควรกับลูก ไม่ยอมให้แต่ง แบบนั้นไม่ได้หรอก…

…ต้องให้ลูกมีครอบครัวถึงจะเรียกว่าชีวิตปกติ จริงไหม…

…เจ้าไม่อยากมีหลานเหรอ”

ซ่งฝูเซิงไม่ตอบ แต่สีหน้าดูไม่ได้

เฉียนเพ่ยอิงเหลือบมองเขาแล้วพูดต่อเสียงเบา

“ช่วงสองวันนี้ข้ามาคิดดู หยางหมิงหย่วนน่าจะเชื่อฟังดี ไม่กล้ารังแกลูกสาวเรา แม่ของเขาก็สร้างความวุ่นวายอะไรไม่ได้ เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ…

…ส่วนเรื่องที่เขาอ่อนแอปวกเปียก นั่นมันเมื่อก่อน…

…เมื่อก่อนบ้านเขาลำบากขนาดไหน ต่อให้เป็นตอนที่พวกเราไปเมืองหลวง ฐานะทางบ้านเขาดีขึ้น เขาก็ยังผอมมาก…

…เจ้าลองคิดดูนะ เขาอดอยากมาเป็นปีๆ จะให้บำรุงจนอ้วนท้วนในเวลาสองสามเดือนหลังสอบได้จอหงวนได้อย่างไร…

…แล้วดูครั้งนี้สิ เขาไม่เหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ อยู่สำนักฮั่นหลินได้กินอิ่มท้อง ข้าว่าหุ่นเขาแน่นขึ้นกว่าตอนที่ปีนเขาในเมืองหลวงด้วยกันเสียอีก”

เรื่องหาคู่ครอง เฉียนเพ่ยอิงที่เป็นแม่ก็ต้องพิถีพิถันหน่อย หนุ่มสาวดูกันแค่รักไม่รัก ชอบไม่ชอบ แต่นางพิจารณาเรื่องสุขภาพก่อน เกิดอายุสั้นทิ้งลูกสาวนางไว้กลางทาง แบบนั้นได้จบเห่สิ

“หึ ลูกเขยของซ่งฝูเซิงดูกันที่รูปร่างเหรอ เจ้านี่เก่งจริงๆ เลยนะ ถ้าแบบนั้นข้างนอกมีอยู่เต็มไปหมด”

เฉียนเพ่ยอิงหมดคำจะพูด นี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี

หยางหมิงหย่วนมีดีแค่หุ่นหรืออย่างไร อย่างอื่นไม่มีแล้วอย่างนั้นเหรอ ไม่เห็นเหรอว่าเขาหล่อ หลานที่เกิดมาก็จะหน้าตาดี

“เจ้าแค่ไม่ถูกใจเขาหรือไม่ถูกใจใครเลย บอกข้ามาตามตรง”

คราวนี้ซ่งฝูเซิงพูดเยอะขึ้น ยืนขึ้นมองเมียตัวเองราวกับมองศัตรู

“แค่เขาพูดแบบนั้นเจ้าก็ติดกับแล้ว ไม่เคยลองคิดดูว่า ทำไมข้าต้องให้ลูกสาวแต่งไปอยู่ครอบครัวแบบนั้น ทำไมถึงมีหน้ามาสู่ขอ…

…แม่หม้าย เลี้ยงลูกคนเดียว พอเจอปัญหาก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ พี่สะใภ้ที่เหมือนคนบ้า ชอบเอาเปรียบไม่จบไม่สิ้น แต่งไปอยู่กับครอบครัวแบบนั้นมีแต่ปัญหาที่รออยู่…

…ต้องพิจารณาให้มากๆ ว่าทำอย่างไรลูกเราถึงจะมีชีวิตที่สุขสบาย คิดว่าข้าเลี้ยงไม่ไหวเหรอ ตอนนี้ข้าทำให้ลูกสาวเราสุขสบายได้ มีความสุขได้ทุกวัน!”

เฉียนเพ่ยอิงรู้สึกว่าคำพูดนี้ชักเกินไป ต้องปรับทัศนคติกันหน่อย

“เหล่าซ่ง เราอยู่กันแค่สองคน ไม่ต้องทำวางมาดนักหรอก…

…หยางหมิงหย่วนชอบลูกสาวเรา ก็แสดงว่าเขาตาแหลม มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าเขาฐานะด้อยกว่าเรา…

…ส่วนแม่หยาง นางก็ไม่ได้อยากเป็นหม้ายเสียหน่อย…

…ข้าอ่านจดหมายฉบับนั้นแล้ว นางเขียนแต่ละคำด้วยความตั้งใจ เหมือนตอนที่แม่เริ่มหัดเขียนหัดอ่าน…

…เราลองคิดอีกมุมหนึ่ง จะมีแม่สามีสักกี่คนที่ยอมลดศักดิ์ศรีเขียนจดหมายมารับประกันว่า ขอแค่ฝ่ายหญิงยอมแต่งด้วย ก็จะไม่ยุ่งเรื่องในครอบครัวลูกชาย…

…นางไม่ได้ก้มหัวให้พวกเรา ทำตัวต่ำต้อยแบบนี้ก็แค่หวังว่าลูกชายของนางจะใช้ชีวิตอย่างอ่อนน้อมถ่อมตัว…

…อีกอย่าง กลับมาพูดถึงหมิงหย่วน ฐานะทางบ้านของเขาต่ำกว่าบ้านเราจริง แบบนั้นควรกลับไปพิจารณาตัวเอง แต่ว่าเขาไม่ได้ขี้เกียจ กลับมีความพยายามมุ่งมั่น ไม่กล้าเดินผิดแม้แต่ก้าวเดียว เปรียบเทียบกับตัวเอง เจริญก้าวหน้าขึ้นทุกวัน…

…หากจะบอกว่าผิด เขาก็ผิดแค่ที่แต่งหนังสือ แต่เขาก็สารภาพแล้ว เจ้าก็ได้ยินแล้ว…

…ข้ารู้สึกได้ เขาคิดว่าพวกเราสองคนเป็นผู้ใหญ่ที่เขาเคารพนับถือ มีอะไรก็อยากบอกออกมาหมด ทำผิดอะไรก็หวังจะได้รับการให้อภัย อาจเพราะเขานับถือพวกเราจากใจจริง…

…แต่ในความเป็นจริง พวกเรากลับมองเขาเป็นเพียงเพื่อนที่มีผลประโชน์ร่วมกัน ไม่ได้เห็นความสำคัญของเขาเป็นพิเศษ…

…แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้อภัยเขาทุกเรื่อง เขาไม่ใช่ลูกของเราเสียหน่อย…

…ดังนั้นนะ เฮ้อ หากเจ้าไม่ถูกใจก็บอกไม่ถูกใจ ไม่จำเป็นต้องเหยียดเขา…

…อีกอย่าง นั่นก็ไม่ใช่คำพูดจากใจเจ้าจริงๆ อย่ามาทำเป็นเสียงดังกลบเกลื่อน…

…ถ้าเจ้าดูถูกเขาจริง คงไม่มีทางเป็นเพื่อนกับเขา และก็ไม่มีทางคอยช่วยเขาทุกเรื่อง…

…เจ้ารู้ดีกว่าใคร เจ้าก็ล้มลุกคลุกคลานมาเหมือนกัน เด็กหนุ่มขอแค่ใฝ่ดี ตั้งใจทำงาน ตอนนี้ไม่ได้แสดงถึงอนาคต”

ซ่งฝูเซิงฟังจบก็ใจเย็นลงไปมาก

ผ่านไปสักพักเขาถึงพูดความในใจ

“เจ้าก็พูดแล้วว่าเห็นเขาเป็นเพื่อน ทนฟังไม่ไหว เจ้าไม่ลองคิดดูบ้างล่ะ หา ถ้าเพื่อนสนิทเจ้ามาชอบลูกชายเจ้า ต่อให้อายุห่างกันไม่กี่ปี ให้ตายเถอะ เพื่อนคบกับลูกสาว ยิ่งไปกว่านั้น สองวันนี้ข้ากำลังเรียบเรียงเรื่องในอดีต”

“เรื่องอะไร” เฉียนเพ่ยอิงสงสัย

“คนที่ข้าเห็นเป็นเพื่อน แต่กลับจะเรียกว่าอาให้ได้ หึ ที่แท้ก็รอข้ากันอยู่ คิดไม่ซื่อกันหมด”