ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 822 ลำบากลำบน

ตอนที่ 822 ลำบากลำบน

เฉียนเพ่ยอิงอึ้ง “เจ้าหมายถึงลู่พั่นเหรอ”

สองมือของซ่งฝูเซิงประสานกันวางอยู่หน้าท้อง สายตามองบนโต๊ะทำงาน ไม่ปฏิเสธ

ช่วงสองวันนี้เขาคิดทบทวนเรื่องในอดีตอยู่บ่อยครั้ง

ดึงเอาตัวเองออกมา ดึงหมี่โซ่วที่เป็นคนพาลู่พั่นเข้ามาให้รู้จักออกมา

ลูกสาวของเขาขนเครื่องคั้นน้ำเครื่องนั้นกลับมาบ้าน

ได้ยินว่าลู่พั่นทำด้วยตัวเอง เอาไปส่งให้ที่ร้านขนมด้วยตัวเอง เจอลูกสาวของเขาถึงจะให้

ตอนที่ไปสอนทำโมเดลจำลอง เขาถามลูกสาวว่าเข้าทางประตูไหน มีหญิงรับใช้สูงวัยออกมาต้อนรับหรือเปล่า อยากรู้ว่าทางนั้นให้ความสำคัญหรือไม่

ลูกสาวตอบว่า ไม่เห็นหญิงรับใช้สูงวัย ลู่พั่นออกมารับเอง เข้าทางประตูใหญ่ มีสาวใช้คุกเข่าตามทางเดินที่เข้าไป ตกใจพอสมควร ตอนกินข้าวลู่พั่นก็นั่งตำแหน่งเจ้าของบ้านกินด้วยกัน

เขาพาขบวนไปปรากฏตัวที่แนวหน้า

ตอนนั้นสายตาที่ลู่พั่นมองเขาไม่เหมือนเจอเพื่อน ไม่ใช่มิตรภาพระหว่างเพื่อนที่กล้าฝากชีวิตไว้กับอีกคนได้

พอลองคิดดูดีๆ มันเหมือนตอนที่หมี่โซ่วเข้าเรียนในสำนักศึกษาครั้งแรก เขาไปรับ ท่านอาจารย์ถามว่า ‘ทำไมใต้เท้าถึงมาด้วยตัวเอง’

เด็กนักเรียนทั้งห้องมองมาทางเขา

เขายืนอยู่ตรงประตูห้องเรียน ‘ข้ามารับลูกชาย’

หมี่โซ่วรีบเก็บกระเป๋าวิ่งมาหาเขา

ตอนนั้นหมี่โซ่วประทับใจ ดีใจมาก มีพ่อมารับด้วย ไม่ต้องอ่อนแอเวลาแนะนำตัวว่าตัวเองเป็นใครแล้ว

ตอนที่ลู่พั่นเห็นเขาปรากฏตัวที่แนวหน้า ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิด มันก็ความรู้สึกคล้ายกัน

ต่อมาลู่พั่นเจาะตุ่มน้ำที่ฝ่าเท้าให้เขา เขาร้อนมาก แต่ก็ยังจะแอบห่มผ้าให้เขาอยู่เรื่อยๆ นอนเตียงเดียวกับเขา

เขาซักเสื้อผ้า ลู่พั่นก็นั่งมองอยู่ข้างๆ ยื่นมือออกมาช่วยบิดน้ำด้วยท่าทางเงอะงะ

เท้าเดินไม่ไหว ลู่พั่นก็เอาใจใส่หารองเท้านุ่มๆ มาให้เขา

ยกโจ๊กงาดำมาให้กะละมังใหญ่ ปรากฏตัวในกระโจม

กลัวเขาจะกินไม่อิ่ม ความฉลาดหายไปหมดแล้ว พูดเหมือนคนซื่อบื้อ ‘ท่านอากินเถอะ’

โจ๊กงาดำเป็นอาหารที่ดีที่สุดของลู่พั่นในตอนนั้น

ในสนามรบ เขาอยากช่วยรบ แต่กลับมีคนคุ้มกันรอบตัวดุจกำแพงเหล็ก คุ้มกันหนาแน่นกว่าลู่พั่นที่เป็นผู้บัญชาการ

วันนั้นสภาพอากาศมีหมอกหนา เลวร้ายยิ่งกว่าตอนเขาลี้ภัย ต้องข้ามสะพาน ลู่พั่นก็แบกเขาข้ามไป

เหงื่อผุดเต็มบนหน้าผากลู่พั่น

“ท่านอา ไม่ต้องกลัว ต่อให้ข้าตกลงไป ท่านอาก็ไม่มีทางตกลงไปด้วย”

“ข้าไม่กลัว ข้าใจกล้าอยู่นะ ห่วงก็แต่เจ้า เป็นถึงผู้บัญชาการใหญ่คุมทหารนับหมื่น เจ้าแบกข้า ข้ากลัวจะทำเจ้าเสื่อมเสียชื่อเสียง”

“ข้าสมควรแบกท่านอยู่แล้ว”

ผ่านมานานขนาดนี้ ซ่งฝูเซิงถามตัวเอง

นั่นสมควรเหรอ สมควรในแง่ไหนกันล่ะ

ต่อให้รู้สึกขอบคุณอย่างไร ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนดีขนาดไหน ให้องครักษ์คุ้มกันแบกเขาก็ได้หรือเปล่า ให้ซื่อจ้วงแบกก็ได้หรือเปล่า

ที่นี่คือยุคโบราณ ไม่มีความคิดเรื่องความเสมอภาค

ชาวบ้านจะสร้างผลงานยิ่งใหญ่ขนาดไหน แต่สำหรับฮ่องเต้ สำหรับคนที่เกิดในตระกูลสูงศักดิ์อย่างลู่พั่น ชีวิตของพวกเขามีค่ามาก ชีวิตของคนธรรมดาไม่มีค่า แบบนั้นต่างหากถึงเรียกว่า คนธรรมดาทำอะไรเพื่อพวกเขาก็สมควรแล้ว

จากนั้นก็ตกรางวัล ให้ผลประโยชน์อะไรก็ว่าไป

เหมือนกับที่พวกพี่สาวของลู่พั่นชอบทำ แจกเงินพวกเขาที่ยอมเสียสละเพื่อลู่พั่น

ดังนั้นลู่พั่นไม่มีความจำเป็นต้องลดตัวมาทำเรื่องพวกนั้นด้วยตัวเอง

ไหนจะวันนั้นที่ฝนตกหนัก ลู่พั่นออกจากสนามสอบเร็วขึ้นเพื่อไปรับครอบครัวพวกเขา

นั่นคือคนที่ให้ความสำคัญกับการสอบมาก

เร่งเดินทางหามรุ่งหามค่ำเพื่อมาสอบ ไม่มีหยุดพัก หนวดเคราไม่ได้โกน ไม่หลงเหลือภาพลักษณ์แม้แต่น้อย

พายุฝนกระหน่ำ แต่กลับไม่ตรวจทานข้อสอบ รีบร้อนออกจากสนามสอบ แค่เพื่อมารับเขาอย่างนั้นเหรอ

หึ ตอนนี้เขามานั่งนึกดู ทำไมรู้สึกไม่เชื่อแล้วล่ะ

นั่งกินข้าวอยู่ในบ้าน อยู่ๆ กระเบื้องหลังคาก็ตก ลู่พั่นโดนเต็มๆ แต่กลับอยู่ในท่าปกป้องฝูหลิง สั่งให้นางไปยืนด้านข้าง

ตอนซ่อมหลังคา ลู่พั่นก็ชิงเตือนฝูหลิงก่อนเขา ไล่ให้กลับเข้าบ้าน อย่ามายืนดู

ตอนเทศกาลฉงหยาง เดิมทีเขาคิดว่าลู่พั่นยังไม่เคยมาบ้านใหม่ เลยบอกว่าจะพาออกไปเดินดู แต่พอหันกลับมา ลู่พั่นก็หายไปเลยทั้งวัน

พอถามว่าไปไหนมา

ขึ้นเขาไปกับพวกเด็กๆ สอนพวกเด็กๆ ขี่ม้า ย่างของกินกับพวกเด็กๆ

ช่างเป็น ‘อา’ ได้อย่างทุ่มเทจริงๆ

ไปอยู่กับเด็กคนไหนมาล่ะ ใจเย็นได้ขนาดนี้

ภาพสุดท้ายที่ปรากฏในสมองของซ่งฝูเซิงคือลู่พั่นนั่งอยู่บนม้า หันกลับมามองครอบครัวพวกเขา

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงนิ่งเงียบไม่พูด เฉียนเพ่ยอิงก็นั่งนึกเรื่องราวเก่าๆ เพื่อหาร่องรอย

“เอ๊ะ ไม่ถูกสิ เจ้าลืมไปแล้วเหรอ ตอนอยู่เมืองหลวง เสี่ยวเฉวียนจื่อบอกว่าคุณชายของเขามีคู่ครองแล้ว ถึงได้ทิ้งเขาให้คอยคุมซ่อมบ้าน”

ซ่งฝูเซิงถามกลับ “ได้บอกหรือเปล่าว่าคุณหนูบ้านไหน”

“เปล่า”

ซ่งฝูเซิงทำเสียงหึ ยกชาขึ้นมาจิบแล้วถึงพูด

“ข้าถามแล้ว แม่ทัพหลิ่วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นลูกสาวบ้านไหน…

…ไหนจะรองผู้ว่าฯ โจว ต้นตระกูลเขาอยู่ที่เมืองหลวง ถ้ามีข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับตระกูลลู่เขาคงรู้นานแล้ว…

…ขุนนางทั่วทั้งราชสำนัก สนใจเรื่องของตระกูลลู่กันทั้งนั้น…

…บอกว่าตระกูลลู่เกี่ยวดองกับตระกูลไหนจะส่งผลต่อสถานการณ์ในราชสำนัก คำพูดนี้ออกจะเกินจริงไปหน่อย…

…แต่ครอบครัวแบบนั้น หากตระกูลลู่เกี่ยวดองกับตระกูลไหน ตระกูลนั้นย่อมถูกจับตามองทันที คำพูดนี้ไม่เกินจริง”

เฉียนเพ่ยอิงฟังแล้วก็สับสน นางถามต่อเนื่อง

“ข้าหมายความว่า เขาซ่อมแซมทำเรือนหอเป็นเรื่องจริง แต่คนที่จะแต่งงานด้วยคือฝูหลิงลูกเรา เขาอยู่สนามรบ ยังไม่ได้ประกาศ แต่กลับมาก็จะคุยเรื่องนี้ อย่างนั้นเหรอ”

“เหล่าซ่ง ถ้าเอาตามที่เจ้าว่า พวกเราไปเมืองหลวง เขาอยู่ไกลเป็นพันลี้ยังเอาใจใส่ได้ขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะเห็นแก่เจ้า แต่เห็นแก่ฝูหลิงเหรอ…

…ไหนจะเก้าอี้ขุนนางที่เหล่าฮูหยินให้มา ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่เจ้าเคยช่วยชีวิตหลานชายของพวกเขาไว้ ไม่ใช่เพราะต้องการปกป้องเจ้าที่มีความรู้ความสามารถ แต่เป็นเพราะฝูหลิงของเราเหรอ”

“ถ้าเป็นแบบนั้น แสดงว่าตระกูลลู่รู้นานแล้ว ยอมรับเรื่องที่ลู่พั่นชอบฝูหลิงของเราได้นานแล้วอย่างนั้นเหรอ”

ยิ่งถามก็ยิ่งกระจ่าง ทันใดนั้นดวงตาของเฉียนเพ่ยอิงก็เปล่งประกาย “ข้านึกออกแล้วว่าเฝ้าคิดถึงคะนึงหา ข้าเคยเห็นที่ไหน เรือนรับรองตระกูลลู่ ห้องที่ลูกสาวเราพัก…จะไปไหน”

ทั้งสองคนมาที่ห้องท่านย่าหม่า

มืดค่ำแล้ว เวลานี้ท่านย่าหม่านอนไปแล้ว

เคยชินที่เมื่อก่อนต้องขนขนมเค้กไปขายเลยนอนไวตื่นเช้า

ท่านย่าหม่าลุกขึ้นมานั่งพลางหาว ดันต้นใบเงินใบทองไปด้านข้างด้วยความระมัดระวัง

“มีเรื่องอะไร”

“อ๋อ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ก็แค่อยากมาคุยด้วย นึกไม่ถึงว่าท่านแม่จะนอนเร็วขนาดนี้”

“เอาเป็นว่าถูกเจ้าทำตื่นแล้ว ช่างมันเถอะ ว่ามาสิ จะยืมเงินไปหมุนก่อนเหรอ”

ซ่งฝูเซิงเอามือปัดเสื้อทั้งที่ไม่ได้เลอะอะไร

“ไม่ได้ยืมเงิน แค่มาคุยด้วยจริงๆ วันนี้นั่งคุยกับแม่พั่งยา คุยกันว่าพั่งยาเลยวัยปักปิ่นมานานแล้ว เดี๋ยวอายุก็จะย่างเข้าสิบเจ็ด เราสองคนก็เลยจะลองมาถามท่านแม่ดู บ้านเราต้องคิดเรื่องนั้นแล้วหรือเปล่า”

ท่านย่าหม่าหายง่วงทันที เอาไม้กวาดสำหรับกวาดเตียงมานั่งปัดๆ หลบสายตาของลูกชายคนสาม

“ข้าจะมีความคิดอะไรได้ คนมีบุญอยู่ที่ไหนก็สบาย คนไม่มีบุญทำงานเหนื่อยแทบตาย พั่งยาของพวกเราเป็นคนมีบุญ อยู่ข้างใครก็เจริญรุ่งเรือง”

“ท่านแม่ ตอนที่ไปพบเหล่าฮูหยินที่บ้านตระกูลลู่ครั้งแรก คุยอะไรกันบ้าง ข้างานยุ่งมาตลอด ไม่เคยได้ถามให้ละเอียด หึหึ ไหนจะเครื่องเรือนที่มาส่งคราวก่อนอีก หญิงรับใช้สูงวัยพวกนั้นว่าอย่างไรบ้าง”

สมองของท่านย่าหม่าแจ้งเตือนภัยระดับหนึ่งทันที นอกจากมองหน้าซ่งฝูเซิงแล้วยังมองหน้าสะใภ้สามด้วย “ทำไมอยู่ๆ พวกเจ้าก็มาถามถึงตระกูลลู่”

“ก็แค่รู้สึกว่าท่านแม่ดูถูกชะตากับเหล่าฮูหยินที่สูงศักดิ์คนนั้น ตอนนี้มาคิดดู ท่านแม่เก่งจริงๆ ขนาดข้ายังไม่มีความสามารถแบบนั้น”

“ข้าเป็นผู้หญิงบ้านนอก เก่งเกิ่งอะไร ก็แค่พูดเหลวไหลไปเรื่อย ตอนนั้น…”

เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงออกมาจากห้องท่านย่าหม่า ยืนอยู่ในความมืด

“เหล่าซ่ง พวกเราซ่อนตัวตรงนี้ทำไม ไม่ใช่ว่าควรไปหาลูกเหรอ”

ไม่นานเฉียนเพ่ยอิงก็เห็นท่านย่าหม่าสวมเสื้อกันหนาวเดินออกจากห้องมา รีบร้อนผ่านหน้าพวกเขาที่ห่างกันไม่ไกล ตรงไปยังห้องของฝูหลิง

“พั่งยาเอ๊ย ย่าจะเอาไม่อยู่แล้ว เจ้าจะมาโทษย่าไม่ได้นะ ย่าเดาว่าพ่อเจ้ารู้เรื่องแล้ว”