ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 832-2 มือขวาคารวะมือซ้ายจูงเจ้า ไม่ผิดต่อราชสำนักไม่ผิดต่อเจ้า

ตอนที่ 832-2 มือขวาคารวะมือซ้ายจูงเจ้า ไม่ผิดต่อราชสำนักไม่ผิดต่อเจ้า

“ข้าแปลกใจมาก ดูเหมือนน้องสามจะไม่ค่อยพอใจนะ”

ซ่งฝูไฉถอนหายใจ “เขาคิดมากน่ะสิ เมื่อก่อนเห็นแม่ทัพเล็ก เห็นท่านอ๋องเป็นคนรุ่นเดียวกัน แต่อยู่ๆ กลับกลายมาเป็นแบบนี้ เฮ้อ สุดท้ายถ้าเรื่องนั้นเป็นจริง เดี๋ยวน้องสามก็รับได้เองแหละ ปฏิเสธท่านอ๋อง แบบนั้นไม่เรียกทำเพราะรักลูก กลั่นแกล้งลูกล่ะไม่ว่า ใครยังจะกล้ามาสู่ขออีก”

ลุงใหญ่เห็นใจหลานสาว ทั้งดีใจทั้งกลุ้มใจตั้งแต่ทราบเรื่อง

กลุ้มใจที่ว่า เกิดวันหน้าพั่งยาถูกรังแก พวกเราจะเอาอะไรไปสู้

กล่อมตัวเองว่าอย่าคิดมาก แม่ทัพเล็กไม่ใช่คนแบบนั้น

เป็นฝ่ายถูกกระทำ ต้องคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะใจดีมีเมตตา พวกเราคุมอะไรไม่ได้เลยสักนิด

“เสียงอะไร” ขณะที่ซ่งฝูไฉกำลังจะจุดตะเกียงออกไปดูแต่กลับถูกเมียดึงไว้

“อย่าจุดตะเกียง เดี๋ยวพอห้องเราสว่าง เจ้าเป็นลุงใหญ่จะไปห้ามคนทะเลาะก็ไม่ดี ไม่ห้ามก็ไม่ได้ ต้องเป็นน้องรองสั่งสอนน้องสะใภ้รองแน่ๆ”

ด้านนี้ไม่ไป แต่ท่านลุงซ่งไปแล้ว

ซ่งฝูสี่ลำบากใจ เกลี้ยกล่อมให้ท่านลุงซ่งกลับไป

ในใจยิ่งรู้สึกอยากซัดเมียสักตุ้บ

ผู้หญิงคนนี้ ตั้งแต่รู้ข่าวก็คิดนั่นคิดนี่ไม่ได้หยุด เดี๋ยวก็วิ่งไปกำชับจินเป่า บอกให้คอยประจบพี่พั่งยาของเจ้าไว้ เดี๋ยวก็ดึงลูกสาวมาบอกว่า ‘โชคดีที่แม่ยังไม่รีบให้เจ้าออกเรือน แม่ล่ะเสียใจที่ให้พี่สาวคนโตของเจ้าแต่งออกไปก่อน’

พูดอะไรเหมือนไม่ใช่คน

ลูกเขยของเขาเป็นคนดีแบบที่หาได้ยาก

ถ้าแค่เรื่องพวกนี้ซ่งฝูสี่ยังพอทนได้ อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเรื่องมงคลเรื่องใหญ่ หลานสาวคนเล็กเป็นคนเก่ง คนที่มาสู่ขอมีแต่คนดีๆ เขาตื่นเต้นจนใจสั่นไปหมด

แต่พอแม่จินเป่ามากระซิบกับเขาว่า “ท่านแม่ฟังผิดหรือเปล่า ให้แต่งไปเป็นเมียหลวงจริงเหรอ”

เจ้าน่ะสิเป็นเมียน้อย!

“นี่มันสองปีกว่าแล้วนะ ผ่านมานานขนาดนี้ไม่มาสู่ขอก็ไม่แน่หรอก ดูสิเขารบเสร็จแล้วก็ยังไม่มา กลัวจะเปลี่ยนใจ พวกเราได้แค่คาดเดากันอยู่ที่นี่ กลัวสุดท้ายจะดีใจเก้อ”

คิดว่าเขาว่างเหมือนเจ้าหรืออย่างไร อีกอย่าง จะให้บินกลับมาเหรอ

เพ้อเจ้อ

ซ่งฝูสี่โมโหจนข่มความโกรธไม่ได้

แม่จินเป่าเป็นคนแบบนี้ ไม่ว่าจะมีเรื่องน่ายินดีอะไรก็ใช้จิตใจที่คับแคบคาดเดาไปเรื่อยเปื่อยได้ คนอื่นกำลังมีความสุข นางก็ชอบพูดขัดอารมณ์อยู่เรื่อย

ประเด็นคือ ไม่พูดกับคนอื่น คุยกับเขาแค่คนเดียว ทำเขาหงุดหงิดคนเดียว

เอ้อร์ยาสวมเสื้อคลุมออกมาเกลี้ยกล่อม นางก็เซ็งกับแม่เหมือนกัน

นางก็ทนฟังคำพูดของแม่ไม่ได้

แถมยังจะให้ท่านอ๋องแนะนำคู่ครองให้นาง ท่านอ๋องต้องรู้จักแม่ทัพเยอะแยะแน่นอน แต่ละคนล้วนเพียบพร้อม อยากได้อะไรก็มีหมด

นางกลัวถูกตีถึงได้ไม่กล้าเถียง ตอนนั้นเกือบถามแม่ออกไปแล้วว่า

“จะอยากได้แม่ทัพทำไม มีอะไรดีแม่ทัพเหล่านั้นถึงอยากให้ความสำคัญ ไม่ต้องพูดถึงความฉลาด รู้หนังสืออยู่แค่ไม่กี่ตัว เอาแค่เรื่องเงินทอง อีกฝ่ายให้สินสอดมา เราก็ต้องเตรียมสมบัติติดตัวตอนแต่งงานไปด้วย ไม่มีอะไรสักอย่าง คิดแต่จะไปเอาของเขา”

เอ้อร์ยาคิด เกรงว่าตอนนี้ท่านอ๋องน่าจะเซ็งกับนางมากที่สุดแล้ว ขวางอยู่ก่อนพั่งยา ไม่ยอมออกเรือนสักที

เช้าวันต่อมา

เฉียนเพ่ยอิงเสียงแหบ

ริมฝีปากบนของซ่งฝูเซิงขึ้นตุ่มร้อนในขนาดใหญ่เท่าหัวนิ้วก้อย

คราวนี้ วันนี้ เรียกได้ว่าเวลาของเมืองหลวงกับหวงหลงสอดรับกันสักที

ซึ่งก็หมายความว่า ระยะนี้ราชโองการแต่งตั้งอ๋องได้ส่งไปถึงฝูโจว กระจายข่าวไปทั่วแผ่นดิน ลู่พั่นกลับเมืองหลวงไปแล้ว

ลู่พั่นคืนตราพยัคฆ์เสร็จก็ทูลขอราชโองการอภิเษกสมรส แล้วยัดใส่อกเสื้อ เดินออกจากวังหลวง

อัครเสนาบดีลู่รอหลานชายอยู่ตรงม้า

“ท่านปู่”

“หมินหรุ่ย นั่งรถม้าไปกับปู่ได้ไหม”

“ได้ขอรับ”

ท่านปู่อัครเสนาบดีลู่นั่งอยู่ในรถม้า สองมือวางบนเข่า

หมินหรุ่ยหลานชายก็อยู่ในรถม้า นั่งหลังตรง สายตามองไปข้างหน้า

ทั้งสองคนต่างรู้สึกดีใจ อยากสวมกอด แต่กลับไม่รู้ว่าติดขัดอะไร ต่างไม่ขยับเขยื้อน ทั้งยังดูประหม่าเล็กน้อย

ลู่หมินหรุ่ยพูดขึ้นก่อน “หลานกลับไปจะขัดหลังให้ท่านปู่”

อัครเสนาบดีลู่ขอบตาแดง พูดด้วยเสียงสะอื้น “ได้”

รถม้าโคลงเคลงเล็กน้อย ลู่พั่นจึงประคองท่านปู่ไว้

อัครเสนาบดีลู่ก็ใช้โอกาสนี้โอบลู่พั่น เขาร้องไห้

ปู่คิดถึงเจ้า

ลู่พั่นน้ำตาคลอ หลานก็คิดถึงท่านปู่

จวนผู้สำเร็จราชการแขวนโคมประดับประดา

ประตูใหญ่เปิดกว้าง

“คุณชายกลับมาแล้ว!”

เหล่าฮูหยิน ท่านตา ท่านยายของลู่พั่น ลู่ฮูหยิน และญาติๆ ฝ่ายแม่

พี่สาวทั้งสี่และพี่เขยของลู่พั่น

หลานสายนอกยืนเรียงกัน และแอนนาที่ไม่คุ้นหน้าลู่พั่น

คนชราทั้งสี่นั่งลง

ลู่พั่นคุกเข่าตรงหน้าพวกเขา “หลานอกตัญญู จากไปครั้งนี้ถึงสองปี วันหน้าหลานจะคอยหมั่นมาหาบ่อยๆ”

อัครเสนาบดีลู่เก็บอาการได้ดีกว่าท่านตาของลู่พั่น แค่ยิ้ม ไม่ร้องไห้

ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อครู่เขากอดคอร้องไห้กับหลานชายมา

แถมยังหัวเราะคนอื่นๆ ที่เหลือ นี่ก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ รีบเช็ดน้ำตาเร็ว

ลู่พั่นหันไป คุกเข่าพลางพูด “ท่านแม่”

ลู่ฮูหยินแทบไม่อยากให้ลูกชายคุกเข่า จับแขนของลูกชายแล้วร้องไห้ดวงตาแดงก่ำ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ช่วงหลายปีนี้ที่ลู่พั่นไปออกศึก เกือบทำนางหัวใจสลาย

กลัวจะเหมือนสามีที่อยู่ๆ ก็มีข่าวร้ายส่งมาจากแนวหน้า

ลู่พั่นอยากตั้งใจฟังว่าแม่พึมพำอะไร เดิมทีแม่ร้องไปพูดไปก็ได้ยินไม่ชัด ปรากฏว่าพี่สาวทั้งสี่ยังมาร้องไห้ประสานเสียงกันอีก ยิ่งไม่ได้ยินเข้าไปใหญ่

“พี่ใหญ่”

พี่เขยใหญ่บอกว่า “ดูพี่สาวเจ้าสิ ดีใจเหลือเกิน ร้องไห้จนห้ามไม่อยู่แล้ว”

นานแล้วที่จวนผู้สำเร็จราชการไม่ได้ครึกครื้นแบบนี้ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารที่ลู่หมินหรุ่ยชอบ

คนในครอบครัวไม่มีสักคนเดียวที่อยากให้เขาดื่มเหล้า เอาแต่บอกให้เขากินเยอะๆ

เย็นวันนี้ลู่พั่นยังได้เจอหลายคนที่มาเยี่ยมเขาถึงจวน มีทั้งหลินโส่วหยาง ซย่าเหวินอวี่ และลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์ที่ค่อนข้างสนิทกันก่อนเขาไปออกรบ

รวมถึงญาติผู้พี่ ติงเจียน

เขารู้สึกว่าคนเหล่านี้จงใจ

เพราะหลังจากที่คนเหล่านี้คารวะเขาด้วยความนอบน้อมเสร็จก็พากันอุ้มลูกจูงลูกเข้ามา

เด็กๆ คุกเข่าเรียงกันแล้วตะโกน “คารวะท่านอ๋อง”

ลู่พั่น “…”

ตกกลางคืน เทียนแดงถูกจุด โคมแดงถูกแขวนสูง

ลู่พั่นปรากฏตัวในเรือนหอที่เขาเตรียมไว้

เขานั่งอยู่ริมสระอาบน้ำ เปิดดูราชโองการอภิเษกสมรสที่เขียนชื่อซ่งฝูหลิงบุตรสาวของซ่งฝูเซิง

ใช้มือที่หยาบกระด้างลูบชื่อฝูหลิง

กระจกสีสะท้อนร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมคายของเขา ลู่พั่นพูดต่อหน้ากระจกสีว่า “ฝูหลิง รอข้านะ”

เช้าวันต่อมา

ตอนลู่พั่นกินอาหารเช้าได้ให้ชาวบ้านหลายคนที่ตกใจจนตัวสั่นเข้าพบ

ลู่พั่นหรี่ตามอง

จากที่เสี่ยวโย่วจื่อบอก คนเหล่านี้ก็คือญาติของซ่งเก้าสกุลที่ถูกตามหาจนทั่ว

โดยแยกตามหาจากบ้านเกิดที่เหอหนาน เมืองที่ท่านตาของฝูหลิงอยู่ ค่ายทหารแต่ละท้องที่ หรือแม้กระทั่งในคุก สืบหาทุกที่

แน่นอนว่าญาติของซ่งเก้าสกุลที่หาพบไม่ได้มีแค่นี้ ก็แค่ตอนที่ตามหาลู่พั่นจงใจสั่งคนไปว่า ยอมให้คนเหล่านั้นคิดไปเองดีกว่าเปิดเผยว่าซ่งฝูเซิงเป็นผู้ว่าการเขตแล้ว

บางคนไม่ยอมนับญาติ คิดว่าตัวเองฉลาด คิดว่าคงเกิดเรื่องอะไรกับซ่งฝูเซิง

เวลานี้บรรดาคนที่คุกเข่าต่อหน้าลู่พั่น

มีคนหนึ่งเป็นบ่าวรับใช้ที่ฝังผู้เฒ่าเฉียนกับมือ

มีชายวัยกลางคนสองคนบอกว่าท่านย่าหม่าเป็นน้าของพวกเขา

คู่สามีภรรยาที่สูงวัย มีทะเบียนประวัติเป็นครอบครัวทหาร คือพ่อแม่ของเหอซื่อ คิดว่าลูกชายไม่ตามมาด้วยก็ช่าง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพวกซ่งฝูเซิง อย่างไรเสียพวกเขาก็อายุมากแล้ว อยากเจอลูกสาวสักครั้ง

สามวันต่อมา อวี้ชินอ๋องลู่พั่นเข้าทำพิธีบูชาสวรรค์

หลังจากบูชาสวรรค์เสร็จ ขบวนรถม้าของท่านอ๋องก็มุ่งหน้าสู่หวงหลงพร้อมญาติๆ ของซ่งเก้าสกุลที่ตามกลับมาได้