ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 832-1 มือขวาคารวะมือซ้ายจูงเจ้า ไม่ผิดต่อราชสำนักไม่ผิดต่อเจ้า

ตอนที่ 832-1 มือขวาคารวะมือซ้ายจูงเจ้า ไม่ผิดต่อราชสำนักไม่ผิดต่อเจ้า

ซ่งจินเป่านั่งยองอยู่ในวงเด็กผู้ชาย แอบชำเลืองมองพี่พั่งยาที่นั่งอยู่ด้านหน้า

พระชายาอ๋อง พี่สาวเขาเนี่ยนะ หึ ทำไมฟังดูเหมือนเรื่องเพ้อเจ้อ

ในหนังสือเรื่องเล่า พระชายาอ๋อง กิริยาท่าทาง คำพูดคำจาล้วนมีความอ่อนโยน

นั่นต่างหากสตรีจากตระกูลสูงศักดิ์อย่างแท้จริง ครอบครัวเขาไม่มีแบบนั้น

พระชายาอ๋อง แม้แต่เรื่องปกติอย่างการเดิน กินข้าว อ่านหนังสือ จินเป่ารู้สึกว่าสีหน้าก็ยังต้องแบบนั้น

ส่วนเป็นแบบไหน ถึงแม้จะบรรยายไม่ค่อยเป็น แต่คงไม่มีทางเหมือนพี่พั่งยาของเขาที่อ่านหนังสืออยู่ตรงหน้าต่าง พอพวกเขาทักทายก็กระโดดหน้าต่างออกมาหา

ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย

ปีนคล่องยิ่งกว่าเขาอีก

หมี่โซ่วไม่ได้นั่งยอง เขาไม่ชินกับการนั่งยองกินข้าวหรือนั่งยองก่อไฟมาตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่เหมือนพวกจินเป่าที่นั่งยองกันได้

เขายืนพิงกำแพง สองมือกอดอก

อยากเจอพี่แม่ทัพเล็ก ไม่เจอกันนานแล้ว จะมาได้เมื่อไรกันนะ

วันนั้นหมี่โซ่วอยู่ที่สำนักศึกษา พอได้ยินว่าพี่ชายรบชนะแล้ว เหล่าสหายในห้องก็เลิกฟังอาจารย์ ร่วมกันท่องบทกลอนแซ่ซ้องกับท่านอาจารย์อย่างมีความสุข

มีเพียงเขาที่เอาหนังสือบังหน้า ตื้นตันใจพูดอะไรไม่ออก

พี่ชายมีชาติตระกูลที่ดีขนาดนั้น เดิมทีไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ แต่กลับลงสนามรบเฉียดกับความตายหลายครั้งเพื่อวันนี้

ในครอบครัวเขามีหลายคนที่เคยลงสนามรบอย่างแท้จริง เขารู้ดีที่สุดว่าแค่บทกลอนพวกนั้นจะบรรยายทั้งหมดได้ที่ไหนกัน

ตอนนั้นช่วงที่พวกท่านลุงเพิ่งกลับมากัน มักจะได้ยินเสียงร้องตื่นตระหนกตอนกลางคืนอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพี่ชายที่อายุน้อยกว่าพวกท่านลุงมาก แถมยังเป็นผู้บัญชาการ แม้แต่คำว่ากลัวก็พูดกับใครไม่ได้

ไม่กลัวจริงเหรอ ใครบ้างกล้าพูดว่าไม่กลัวตาย

เอาเป็นว่าวันนั้นเขาหลั่งน้ำตาพลางจินตนาการ สุดท้ายก็ทำตัวเองตื้นตันใจ

เมื่อครู่ได้ยินว่าถูกแต่งตั้งเป็นอ๋อง หมี่โซ่วรู้สึกว่า พี่แม่ทัพเล็กคู่ควรแล้ว

แต่ว่า

หมี่โซ่วทิ้งน้ำหนักไปที่ขาอีกข้าง เหลือบมองพี่สาวตัวเอง

เขาอยากเจอพี่แม่ทัพเล็กก็จริง

แต่เขาไม่อยากเจอท่านอ๋องพี่เขยเร็วขนาดนั้น ไม่อยากได้ยินเรื่องสู่ขอ

ไม่อยากให้พี่สาวที่ชอบถลึงตาใส่เขารีบแต่งงาน

ยังถูกพี่สาวรังแกไม่พอ

อย่างน้อยที่สุด รออีกหน่อย รอให้เขาแบกพี่สาวไหวก่อน

ดื่มนมทุกวัน เหอเถาก็กินเยอะ แต่เรื่องเพิ่มความสูงไม่ว่าอย่างไรก็ไล่ตามความเร็วที่พี่สาวของเขาจะออกเรือนไม่ทัน

ถ้าเขาไม่ได้เป็นคนแบกพี่สาวออกไปจะกลายเป็นเรื่องที่เขาเสียดายที่สุด

พวกเด็กผู้ชายมีคำพูดในใจมากมาย แต่กลับไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว กลัวจะถูกไล่ออกไปไม่ให้ฟัง

เกิดความเงียบภายในห้องโถง

สะใภ้ของแต่ละบ้านมีความคิดไม่ต่างจากจินเป่า

คอยแอบชำเลืองมองพลางคิดว่า บนตัวฝูหลิงมีตรงไหนบ้างที่เหมือนชายาอ๋อง

อันที่จริงไม่ต้องชายาอ๋องหรอก แค่บอกพวกนางว่าจะแต่งกับคนอย่างแม่ทัพเล็ก พวกนางก็รู้สึกเหลือเชื่อแล้ว

ไม่รู้ว่าเจ้าตัวล้างผลาญมุดมาจากไหน เงยหน้าเจอพี่พั่งยาของเขาพอดี ยิ้มพลางกางสองมือจะให้อุ้ม

เมียจงอวี้รีบก้มตัวเข้ามาห้าม

ลูกเอ๊ย พี่สาวเจ้าจะไม่ใช่พี่สาวอีกต่อไปแล้ว นั่นใช่คนที่จะอุ้มใครสุ่มสี่สุ่มห้าได้เหรอ เดี๋ยวเจ้าได้ฉี่รดตัวนางอีก

เจ้าตัวล้างผลาญซนเหมือนลิง ทำลายความสงบในห้อง

ลุงใหญ่ซ่งนั่งอยู่หน้าๆ จงใจมองซ่งฝูเซิง

หลานชาย เจ้าไม่ได้ออกลูกเป็นคน เจ้าออกลูกเป็นไข่ทองคำ

อ๊า! อ๊ากกก!

ครอบครัวซ่งของข้ามีหงส์สีทองบินออก ทองล้วน ไม่มีสิ่งเจือปน

นอกจากท่านย่าหม่าแล้ว ในที่สุดพวกยายๆ ก็ตั้งสติได้

ก่อนหน้านี้กำลังจมอยู่กับความคิดที่ว่า ใครนะ พวกนางได้ยินอะไรเข้า

ตอนนี้ดึงสติกลับมาได้ แต่ละคนอ้าปากค้าง หันมองซ่งฝูหลิง

เคยบอกแล้วว่าวาสนาของพั่งยาไม่มีสิ้นสุด

ลองสังเกตดูดีๆ สิ อืม หน้าตาใช้ได้ ทำอะไรก็ไม่เป็น

ขึ้นเขาเก็บเห็ดยังต้องพกตัวอย่างไป ป้องกันไม่ให้พั่งยาเก็บเห็ดพิษมาให้คนในบ้านกินจนตายกันหมด

เก่งแต่เรื่องอ่านหนังสือ ใช้เงินเก่ง กินเก่ง กินจุอีกต่างหาก รู้จักแบ่งงานให้คนอื่นทำ จัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย

นี่แหละ พั่งยาของพวกนางเหมือนลักษณะของชายาอ๋อง

พอคิดแบบนี้ยิ่งมองยิ่งเหมือน นิสัยความเป็นอยู่เหมือนทุกอย่าง

“ฝูเซิง ลุงซ่งไม่ได้ว่านะ แม่หลานเซิงด้วย ทำไมไม่บอกพวกเราแต่เนิ่นๆ ล่ะ ดูทุกคนตะลึงกันสิ”

ท่านลุงซ่งบ่นเสร็จก็สูบยาสูบหนึ่งที “แน่นอนว่าบอกพวกเราไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

หลังจากที่ครอบครัวมีฐานะก็อยู่กันอย่างเรียบง่ายมาตลอด ไม่มีการสุรุ่ยสุร่าย แม้แต่กินข้าวพวกเขาก็ยังยึดหลักการเกลี้ยงชาม ไม่ทำเยอะเกินไป

ดังนั้น จะบอกช้าบอกเร็วก็มีเงินเก็บจำนวนหนึ่ง เว้นเสียแต่จะไม่ประหยัดซื้อเรือแล้ว เอาเงินไปเตรียมของแต่งงานให้พั่งยา

ท่านลุงซ่งคิดฟุ้งซ่าน สายตาเหม่อลอย เริ่มกลุ้มใจว่าจะเตรียมของอะไรให้

หากเทียบกับขุนนางขั้นสี่ขั้นห้าทั่วไป พวกเราไม่กลัว รู้สึกว่าเอาอะไรออกมาก็พอใช้ ฝูเซิงของเขาจัดการได้หมด

แต่พวกเรากลัวเรื่องของแต่งงานของชายาอ๋อง กลัวไม่คู่ควรพอ เอาฝูเซิงที่มีค่าที่สุดในบ้านเราให้ก็ยังไม่พอ

ท่านย่าหม่าทนบรรยากาศแบบนี้ไม่ไหว “นั่นแม่ทัพเล็ก มากินข้าวบ้านเราตั้งกี่ครั้ง เขากลายเป็นท่านอ๋องก็ไม่ใช่เขาแล้วหรืออย่างไร ก็แค่คราวนี้จะกลายเป็นเขยของพวกเราแล้ว พวกเจ้าจะอึ้งอะไรนักหนา”

ทุกคน ก็อึ้งเพราะจะมาเป็นเขยนี่แหละ ดูสภาพพวกเรา บน ล่าง ซ้าย ขวา ไม่มีตรงไหนเลยที่เหมือนญาติของท่านอ๋อง

ญาติที่เคยลี้ภัย

ชายาอ๋องเคยลี้ภัย

เรื่องนี้มันสะเทือนใจจริงๆ

บ้านไหนเจอเรื่องแบบนี้ก็ต้องมีเหม่อกันบ้างล่ะ

ซ่งฝูเซิงขมวดคิ้วพลางพูด

“ในเมื่อทุกคนรู้แล้ว เรื่องก็เป็นแบบนั้นแหละ หยางหมิงหย่วนเคยมาพูดสู่ขอ แต่ข้าปฏิเสธไป แต่แล้วก็มีลู่พั่นโผล่มาอีกคน…

…ท่านย่าของลู่พั่นก็เคยแสดงออกกับย่าของฝูหลิงว่าต้องการสู่ขอ…

…เมื่อก่อนไม่รีบ ลู่พั่นอยู่สนามรบเลยไม่เอ่ยถึง ตอนนี้เขากลับมาแล้ว บอกทุกคนก็ดีเหมือนกัน”

พูดถึงตรงนี้ซ่งฝูเซิงก็หยุดเล็กน้อย เพิ่มระดับเสียงอย่างเห็นได้ชัด “เขากลับมา ข้าก็ไม่รีบเหมือนกัน คนที่ควรรีบไม่ใช่พวกเรา แยกย้ายได้ ข้ายังมีธุระ”

ซ่งฝูเซิงออกไปก่อน

ทุกคนอึ้ง ทำไมไม่รีบล่ะ เจ้าจะรอก่อนได้ไหม แล้วเรื่องหยางหมิงหย่วนมันอะไรกัน

เรื่องมันผ่านไปแล้วยังจะพูดถึงมันทำไม

ท่านลุงซ่งกำชับ “แม่ทัพลู่ ไม่สิ ท่านอ๋องลู่ยังมาไม่ถึง พวกเราก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไปก่อน หุบปากให้สนิท ปกติมีงานอะไรก็ทำไป”

“ท่านลุงซ่ง ไม่ต้องเก็บกวาดห้องเหรอ”

“เก็บกวาดอะไร เจ้ารู้รึว่าเขาจะมาวันไหน จำไว้ว่าแต่งตัวดีๆ ไปทำงานหน่อย เผื่ออยู่ๆ เขาก็โผล่มา”

“ได้”

คืนนี้ท่านลุงซ่งนั่งมองท้องฟ้าอยู่หน้าประตูกลางดึก นอนไม่หลับ

ท่านย่าหม่าก็ตื่นเต้นจนไม่รู้จะข่มตานอนอย่างไร พอหลับตาก็เอาแต่คิดหาคำพูด เจอลู่พั่นคำแรกจะพูดอะไร ต่อมาจะถามอะไร

นางรู้สึกว่าเรื่องนี้จำเป็นมาก

ต้องแสดงออกว่าดีใจที่ลู่พั่นกลับมา แต่ก็จะทำเกินหน้าเกินตาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นลูกสามกับหลานสาวนางจะขายหน้าเอา

ในที่สุดก็วางแผนเสร็จเรียบร้อย ท่านย่าหม่าคิดว่ารีบนอนดีกว่า พลิกไปพลิกมาก็ฝันอีกรอบ

ในฝันมีคนมาเคาะประตู พอเปิดออกก็เป็นลู่พั่นที่รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านย่า”

“เอ๊ะ!” ท่านย่าหม่าดีใจมากเหลือเกิน ตื่นเต้นจนตื่นจากฝันลุกขึ้นมานั่ง ไอ๊หยา เจ็บก้นๆ

เมียฝูกุ้ยกับเมียจงอวี้ ดึกดื่นไม่หลับไม่นอน คุยกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่สามีไม่อยู่บ้านเหมือนกัน

“ไอ๊หยา แม่จ๋า สามีพวกเราอยู่ข้างนอก พวกเขายังไม่รู้ว่าคนที่พั่งยาจะแต่งงานด้วยคือท่านอ๋อง คือคุณชายแห่งจวนผู้สำเร็จราชการ คือแม่ทัพที่แค่ตวัดมือทีเดียวทหารนับหมื่นก็ต้องวิ่งเข้ามาหา”

คราวนี้แม้แต่ป้าใหญ่อย่างเหอซื่อก็พูดด้วยความฮึกเหิม “พวกเราเป็นถึงลุงใหญ่ป้าใหญ่ของพั่งยาเชียวนะ”

“เพ้อเจ้อ”

“ท่านอ๋องเรียกพวกเราว่าป้าใหญ่ลุงใหญ่ได้หรือเปล่า”

ซ่งฝูไฉไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด พอได้ยินแบบนั้นมือที่จับผ้าห่มก็ชะงัก “ขอแค่เขายอมรับน้องสามเป็นพ่อตาก็พอ จะเรียกหรือไม่เรียกพวกเราก็ช่าง”