ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 839 เรียนรู้ได้ไว

ตอนที่ 839 เรียนรู้ได้ไว

ซ่งฝูหลิงสบตากับลู่พั่นที่ยิ้มกว้าง

จากนั้นก็ก้มมองชานมของตัวเอง

นางดื่มเข้าไปอึกใหญ่แล้วอมไว้ หันปากไปทางลู่พั่น “อือ”

ลู่พั่นที่กำลังจะนั่งลงก็รีบขยับเข้าไปหาอีกรอบ

ใบหูร้อนผ่าว

ฝูหลิงต้องการใช้ปากป้อนน้ำหวานเขา นี่เป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงและไม่กล้าคิด

ถึงได้บอกว่าเด็กสาวไม่จำเป็นต้องตัวสูง ผู้ชายที่ชอบจะโน้มเข้าหาเอง

ลู่พั่นที่ร่างสูงใหญ่โน้มตัวบนโต๊ะ ก้มแบบที่ก้มต่อไม่ได้อีก ขยับเข้าหาริมฝีปากของฝูหลิงด้วยหัวใจที่รุ่มร้อน

ขณะที่กำลังจะแบ่งปันชานมด้วยปาก

“พรวด”

ใบหน้าของลู่พั่นเต็มไปด้วยชานมเหนียวเหนอะ ตัวแข็งอยู่ตรงหน้าฝูหลิง แสดงสีหน้าเหลือเชื่ออีกครั้ง

ฝูหลิงหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆ”

ลู่พั่นเอามือเช็ดชานมบนใบหน้า “เจ้า?”

ได้

“ไอ๊หยา ข้าผิดไปแล้ว ลู่หมินหรุ่ย ข้าผิดไปแล้ว”

คราวนี้กลายเป็นฝูหลิงต้องร้องขอชีวิต ลู่พั่นกำลังเอาใบหน้าตัวเองถูกับใบหน้าที่สะอาดของฝูหลิง

ผ้าผืนเดียว สองคนเช็ดด้วยกัน

ฝูหลิงปฏิเสธ นางยอมใช้ผ้านึ่งขนมดีกว่าใช้ผ้าเช็ดหน้าของลู่พั่น

ถูกลู่พั่นใช้แขนล็อกไว้ไปไหนไม่รอด

คิ้วของนางหายไปครึ่งหนึ่ง

คิ้วของนางจางมาก ไม่รู้ว่าไปเรียนเทคนิคมาจากไหน เรียนมั่วไปหมด จำไม่ได้แล้วว่าใครบอกว่าโกนทิ้งก็จะขึ้นใหม่หนากว่าเดิม

ลู่พั่นโอบคอฝูหลิงไว้ ช่วยเช็ดใบหน้าสกปรกที่อยู่ในอ้อมกอดจนสะอาด เขาอึ้ง

คิ้วล่ะ ทำไมมีอยู่ครึ่งเดียว

…

ซ่งฝูหลิงมีคิ้วครึ่งเดียว น่าเกลียดมาก นางดันมือลู่พั่นที่จะป้อนขนมเค้กให้นาง

“เจ้าไม่อยากกินเหรอ เจ้ากินเถอะ”

“เจ้ากินก่อน”

ช่างเถอะ ถ้าให้นางกินก่อนก็คงไม่เหลือแล้ว เดิมทีก็ไม่ได้ทำขนาดใหญ่

ในยุคปัจจุบัน มักได้ยินคนอื่นบอกว่า ผู้หญิงทุกคนเวลาอยู่กับแฟนจะชอบเอาของที่กินไปครึ่งเดียวให้แฟนกินต่อ

ตอนนั้นนางคิดว่า อย่าฟันธงอะไรขนาดนั้น

ถ้านางมีแฟน ถ้าแฟนนางต้องรอนางกินให้เหลือก่อนแล้วถึงกินได้ แฟนนางได้หิวตายพอดี

และนางก็ไม่ได้มีนิสัยกินทิ้งกินขว้างด้วย

พอมาอยู่ยุคโบราณ เคยมีประสบการณ์ลี้ภัยต้องทนหิวยิ่งแล้วใหญ่ เอาให้นางกิน นางก็จะกินหมด ไม่เช่นนั้นก็อย่าให้เลยดีกว่า

“เจ้ามาครั้งนี้จะอยู่นานแค่ไหนเหรอ”

มือของลู่พั่นที่ตักเค้กอยู่หยุดชะงัก เงยหน้าพูดกับฝูหลิง “น่าจะค้างหลายวันอยู่”

เขากลับมาครั้งนี้ตอนเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อคืนตราพยัคฆ์ ฮ่องเต้ถามเขาว่าอยากทำอะไร

เขามีความต้องการอยู่สองข้อ

ข้อแรก ขอพระราชทานงานอภิเษก

ข้อสอง รายงานที่อยู่หลักแหล่ง ไปหวงหลง

ฮ่องเต้น่าจะเข้าใจความหมายของเขา เขาต้องการพักผ่อนสักระยะ ต่อให้กองทัพกลับมา หากไม่มีเรื่องสำคัญก็ไม่ต้องเรียกเขากลับเมืองหลวง

“เช่นนั้นเจ้าจะพักอยู่จวนแม่ทัพหลิ่วไปตลอดเหรอ”

ลู่พั่นเหลือบตาขึ้นพูด “ข้าอยากอยู่บ้านเจ้า”

แต่พ่อเจ้าไม่อนุญาต

ฝูหลิงหมดคำจะพูด

เกิดปัญหาขึ้นระหว่างนางกับลู่พั่นพั่นแล้ว

ปัญหาอยู่ที่ ลู่พั่นพั่นพูดห้วนเกินไป

ยังไม่ต้องคุยเรื่องอื่น ถ้าปัญหานี้ไม่ได้รับการแก้ไขก็ไปต่อไม่ได้

“ลู่หมินหรุ่ย รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้พวกเราสองคนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร”

ลู่พั่นคิดในใจ ถ้าเจ้ากล้าสร้างมลทินให้ตัวเองด้วยการบอกว่าเป็นความรักแบบหลบซ่อน ข้าจะกลับไปเอาราชโองการที่จวนหลิ่วเดี๋ยวนี้

“อะไรเหรอ”

“เป็นแฟนไง ก็คือการคบหาก่อนแต่งงาน ดูว่าเข้ากันได้ไหม”

ลู่พั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เคยได้ยินคำพูดที่ฟังดูไม่มีความรับผิดชอบแบบนี้มาก่อน “แล้วถ้าไม่ได้ล่ะจะเป็นอย่างไร”

“ไม่ได้ก็เลิกกันสิ”

เจ้ายังอยากเลิกด้วยเหรอ!

ลู่พั่นโยนช้อนทิ้ง คราวนี้เขาโมโหจริงๆ แล้ว ยื่นมือออกไปอยากโอบศีรษะฝูหลิงเข้ามาจูบ เอาให้ต้องร้องขอชีวิต

เจ้าถูกข้าทำอย่างนั้นอย่างนี้แล้ว ยังจะกล้าคิดเลิกกับข้าอีกเหรอ

เป็นไปไม่ได้ ตายก็ต้องฝังด้วยกัน

หลังแต่งงานพวกเราก็ต้องเลือกทำเลสุสานด้วยกันแล้ว

ซ่งฝูหลิงอ้อนวอนอีกครั้ง ใจเย็นๆ พ่อคุณ

ใบหน้าที่คิ้วหายครึ่งหนึ่งจ้องมองพลางพูด “สรุปว่าต้องตั้งใจคบกันให้ดี พูดคุยกัน ข้าถาม เจ้าตอบ เจ้าพูดน้อยเกินไป ข้าไม่ชอบ”

ลู่พั่นอึ้ง

เขาพูดน้อยเหรอ

พอถูกฝูหลิงว่าออกมาแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่เขาคิดทบทวนนิสัยตัวเอง คิดๆ แล้วก็อาจจะเป็นแบบนั้นจริง

หรืออาจเพราะปกติเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง แค่ออกคำสั่ง ถึงได้ดูเหมือนคนพูดน้อย

ลู่พั่นนึกถึงตรงนี้ก็ไม่แม้แต่จะอธิบายสาเหตุให้ฝูหลิงฟัง ไม่แก้ตัว

เขาแค่จำไว้ว่า นางไม่ชอบ เช่นนั้นก็รีบปรับเปลี่ยน

“ข้าอยากอยู่บ้านเจ้า พ่อเจ้าไม่อนุญาต ตอนนั้นเจ้าไม่อยู่ที่เรือนหน้า ไม่รู้ว่าแม่ทัพหลิ่วมา พ่อเจ้าดูโล่งอก ข้าเห็น ระหว่างกินเลี้ยง เขายังพูดอีกว่าข้าพาทหารใกล้ชิดมาเยอะเกินไป ทั้งที่ข้าไม่ได้พามาเยอะ แค่กลุ่มเดียว เพื่อคุมรถม้า”

ทันใดนั้นซ่งฝูหลิงก็กลั้นขำไม่อยู่ คำพูดนี้เหมือนบ่นด้วยความน้อยใจ

นั่นสินะ ต้องช่วยคุมรถม้าเพราะญาตินางเยอะ พาคนมาด้วยตั้งหลายคน

ลู่พั่นของนางไม่ได้วางตัวเป็นอ๋องเสียหน่อย พ่อนางทำอะไรลงไปเนี่ย

“เจ้าไม่พอใจใช่ไหม”

ลู่พั่นกลืนขนมเค้กก่อนแล้วถึงตอบ “เปล่า พรุ่งนี้ข้าจะไปใหม่”

พูดจบก็คิดได้ว่าตัวเองพูดน้อยอีกแล้ว จึงรีบพูดเสริม “ข้าแค่คิดว่า กลับไปกับแม่ทัพหลิ่วก่อน ให้พวกทหารใกล้ชิดพักที่จวนหลิ่ว พรุ่งนี้ข้าค่อยไปบ้านเจ้ากับซุ่นจื่อ แบบนี้พ่อเจ้าก็ไม่มีทางพูดได้ว่าทหารใกล้ชิดมีเยอะเกินไป ข้าก็จะพักบ้านเจ้าได้”

สองมือของฝูหลิงประคองใบหน้า “แล้วเจ้าเคยคิดไหมว่า พอถึงตอนนั้นพ่อข้าก็จะอ้างเหตุผลอื่น เจ้าก็พักบ้านข้าไม่ได้อยู่ดี”

“เคยคิด ถ้าท่านอาอ้างเหตุผลอื่นข้าค่อยหาวิธีแก้ปัญหา ถ้าแก้ไม่ได้ พวกเราก็จะไม่พักบ้านเจ้า”

“หมายความว่าอย่างไร”

ลู่พั่นไม่ปิดบัง พูดไปตามตรง

“ฝูหลิง พ่อเจ้าเป็นผู้ว่าฯ ของที่นี่ เขาต้องพาข้าไปเลือกทำเลสร้างหอที่ระลึก ถ้าข้าอยากดูที่นี่ ผู้ว่าฯ กับรองผู้ว่าฯ ก็ต้องติดตามไปด้วย รองผู้ว่าฯ ไม่ไปก็ได้ ท่านอาคนเดียวก็พอแล้ว เจ้ายังไม่เคยปีนเขาฉางไป๋ พวกเราทั้งครอบครัวไปปีนเขาฉางไป๋กันดีไหม”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้ายังไม่เคยไป”

“เคยไปก็แค่มุมเดียว”

“เอ๊ะ แม้แต่เรื่องนี้ก็รู้ด้วย เดาเหรอ”

ลู่พั่นยื่นมือออกไปหยิกแก้มของฝูหลิงเบาๆ

จากกันตั้งสองปีกว่า เขารู้เรื่องที่เกี่ยวกับฝูหลิงทั้งหมด

ฝูหลิงกลายเป็นคุณหนูจวนผู้ว่าฯ หมดอิสระที่อยากแต่งตัวเป็นชายแบบเมื่อก่อน

จะออกไปเดินซื้อเชอร์รี่ภูเขาหนึ่งชามแล้วกลับบ้านอย่างมีความสุขก็ทำไม่ได้

คนข้างนอกต่างรู้ว่านางเป็นคุณหนูจวนผู้ว่าฯ นางก็ระมัดระวังตัวมาก กลัวจะส่งผลเสียต่อพ่อ

หมี่โซ่วยังพาเพื่อนร่วมชั้นเรียนมาที่จวนหลายคน แต่ฝูหลิงก็เลี่ยงไม่เจอ

วันนี้ที่นางปีนกำแพงเพื่อเขาจึงเหนือความคาดหมายของเขามาก

ตอนที่นางเดินนำเขามาที่ร้านขนม ในกระเป๋ามีกุญแจร้าน เขาตามอยู่ด้านหลัง มองฝูหลิงแล้วก็รู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน

เพราะฝูหลิงที่ไม่กล้าเดินทางผิดแม้แต่ก้าวเดียว กลับใจกล้าแบบนี้เพื่อเขา

และก็เพราะฝูหลิงในคืนนี้ ทำให้เขามั่นใจในตัวเอง

นี่ก็คือความจริงใจที่สุดของผู้หญิง

แน่นอนว่าลู่พั่นก็ย่อมรู้เรื่องที่ก่อนหน้านี้ท่านย่าหม่าไปด่าพวกฮูหยินทั้งหลาย

ตั้งแต่กลับมาจากสนามรบ องครักษ์ลับสองคนที่อยู่ที่นี่ตลอดได้เล่าให้เขาฟังทุกอย่าง

ลูกเขยของครอบครัวซ่งจะดีได้สักแค่ไหนกัน

ข้างนอกลือกันว่าลูกสาวของผู้ว่าฯ หาคู่ครองยาก

หึ

ยังจะกล้าบอกว่าท่านอาหญิงของเขาไม่มีลูกชาย ไม่เก่งพอ

ลูกเขยก็คือลูกชายต่างหาก