ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 843-2 รังแกคนซื่อ

ตอนที่ 843-2 รังแกคนซื่อ

ลู่พั่นหัวใจพองโต กำมือแน่น หัวใจเต็มไปด้วยคำนั้น เขากลายเป็นลูกเขยแล้ว ได้รับการยอมรับแล้ว

ท่านย่าหม่าไม่ยอม “นี่ฟ้าก็สว่างแล้วไม่ใช่หรืออย่างไร ไม่ได้มาค้างบ้านเราตอนกลางคืนเสียหน่อย”

“ท่านย่า รอสักครู่”

ลู่พั่นมองซ่งฝูเซิง “ท่านพ่อตา เชิญพูดได้”

ได้เรียกพ่อตาอีกครั้งแล้ว

ครั้งนี้แม้ซ่งฝูเซิงจะตะขิดตะขวงใจ แต่ก็ไม่ได้แก้คำเรียก

…

ลู่พั่นนอนว้าวุ่นใจอยู่บนเตียง

หมี่โซ่วนอนอยู่ข้างเขา

สมองของลู่พั่นกำลังนึกถึงเงื่อนไขที่พ่อตาเพิ่งบอกเมื่อครู่

ยอมรับเขาเป็นลูกเขยแล้ว แต่กลับยังไม่ให้แต่งงานทันที

ต้าหลังเป็นญาติผู้พี่ของฝูหลิง แซ่เดียวกัน ไม่เหมือนคนอื่น

วันแต่งงานของต้าหลังถูกกำหนดเป็นหลังขึ้นปีใหม่ ท่านอาบอกว่า พอถึงตอนนั้นทั้งครอบครัวฉลองปีใหม่เสร็จก็ต้องกลับเฟิ่งเทียนไปร่วมงานแต่งงาน

งานแต่งของฝูหลิงจะต้องอยู่หลังจากต้าหลัง อันนี้เขาเข้าใจได้ อย่างน้อยก็พอรู้ช่วงเวลา มีความหวังหน่อย

แต่เรื่องที่ทำให้ลู่พั่นรู้สึกลำบากใจคือเอ้อร์ยา

ท่านอาบอกว่า เอ้อร์ยาเป็นพี่สาวของฝูหลิง แต่ยังไม่มีแม้แต่การดูตัว

พี่สาวแต่งก่อนเป็นเรื่องที่สมควร พอเอ้อร์ยาออกเรือน ต่อมาถึงจะเป็นพั่งยา

บอกให้ตระกูลลู่รู้ไว้ก่อนจะได้เตรียมตัวถูก ป้องกันเหตุที่ว่า เกิดส่งแม่สื่อมาแล้วทางนี้กลับปฏิเสธ มันจะดูแย่กันทั้งสองฝ่าย

ก่อนหน้านี้ซ่งฝูเซิงอย่างนั้นอย่างนี้ ลู่พั่นไม่รู้สึกว่าเจตนาเล่นแง่ เขาเห็นเพียงความจริงใจของอาซ่ง

แต่พอมาเรื่องเอ้อร์ยา เขาชักรู้สึกขึ้นมาจริงๆ แล้วว่าจงใจ

ถ้าเอ้อร์ยายังไม่แต่ง พั่งยาก็ต้องรอ

ลู่พั่นคิดในใจ

ท่านอา เรื่องหาข้ออ้าง ท่านยังสู้ฝูหลิงไม่ได้จริงๆ

ตอนนั้นที่ฝูหลิงปฏิเสธเขา บอกว่าอายุยังน้อยเกินไป

แม้ข้ออ้างจะดูโหดร้าย แต่เขาก็ยังรับได้

จะว่าไป ตอนอยู่ในสนามรบเขาก็เคยคิดอยู่ว่า ถ้าปลอดภัยกลับมา หากซ่งพั่งยากล้าอ้างว่าอายุยังน้อยอีกล่ะก็ เขาก็จะพานางออกไปดูว่าสาวๆ บ้านอื่นแต่งงานกันตอนอายุเท่าไหร่

ดูซิว่าซ่งพั่งยาเห็นเจ้าสาวอายุสิบสี่แล้วยังจะบอกว่าตัวเองเด็กเกินไปอีกไหม

แต่กลับไม่คิดว่าจะติดตรงเอ้อร์ยา

ลู่พั่นเอาเท้าเขี่ยหมี่โซ่ว “ลุงรองกับป้ารองของเจ้า วันๆ ทำอะไรอยู่”

น้ำเสียงนี้เหมือนท่านอ๋องมาก

หมี่โซ่วพลิกตัวมามองลู่พั่น เห็นสีหน้าหงุดหงิดของว่าที่พี่เขย

ร้อนใจขนาดนั้นเลยเหรอ

ตอนนี้ท่านลุงยอมรับแล้ว ไม่มีทางห้ามมากินข้าวบ้านเรา มากินข้าว อย่างไรก็ต้องมีโอกาสเจอพี่สาวข้า

ได้เจอแล้วยังจะร้อนใจอะไรอีก ต่างกับแต่งงานตรงไหน

เร็วขึ้นหนึ่งวันกับช้าไปหนึ่งวันแล้วอย่างไร

น้ำเสียงของลู่พั่นไม่ค่อยดี เขาถามต่อ “พี่เอ้อร์ยาของเจ้าอยากหาคู่ครองแบบไหน”

หมี่โซ่วร้อนใจขึ้นมาทันที พี่แม่ทัพเล็กมีความสามารถหาคู่ครองที่พี่เอ้อร์ยาต้องการมาให้ได้ “อ๊ะ พี่ชายอย่าได้คิดจะหาคนมาแก้ขัดให้พี่เอ้อร์ยาของข้านะ ท่านลุง ไม่สิ”

หมี่โซ่วคิดว่า อ้างใครก็ไม่ได้ผลเท่าอ้างซ่งฝูหลิง เอาท่านลุงมาขู่พี่แม่ทัพเล็กไม่สู้อ้างพี่สาวดีกว่า

“พี่ข้าเคยบอกว่า เด็กผู้หญิงในครอบครัวซ่งเป็นของล้ำค่า…

…พี่ชายรู้หรือเปล่าว่าพี่สาวข้าสนิทกับพี่สาวคนไหนมากที่สุดในบ้าน ก็คือพี่เอ้อร์ยา…

…พี่ข้าสอนนางทำขนมด้วยตัวเอง คิดค้นอะไรได้ก็สอนนางก่อนเป็นคนแรก…

…รถม้านั่งด้วยกัน เสื้อผ้า ถ้าพี่เอ้อร์ยาทำหน้าอยากได้เค่เพียงเล็กน้อยพี่ข้าก็ยกให้แล้ว…

…แน่นอนว่าพี่เอ้อร์ยาก็ไม่ได้เอาแต่ใจ ไม่ว่าอะไรนางก็ให้พี่ข้าเลือกก่อนเสมอ…

…อย่าเห็นว่าพี่เอ้อร์ยาโตกว่าพี่สาวข้าแค่ครึ่งปี แต่กลับสนิทกับพี่สาวข้ามาตั้งแต่ลี้ภัย พี่ข้าชี้ทางไหนนางก็ไปทางนั้น….

…ถ้าหาคู่ครองไม่ดีให้ พี่ชาย ลองคิดท่าทางของพี่สาวข้าแล้วกัน”

ลู่พั่นขมวดคิ้วตามคาด

เขาจินตนาการไม่ออกยิ่งกว่าว่า ตัวเองจะแต่งเมียแต่กลับต้องหาคู่ครองให้คนอื่นก่อน

นี่มันเหมือนเรื่องที่คนอย่างเขาทำเหรอ

ลู่พั่นเอาสองมือถูหน้า

…

ซาลาเปาเสร็จแล้ว ท่านย่าหม่ามาเรียก คราวนี้ไม่ต้องเอาไปส่งที่จวนหลิ่วแล้ว กินได้เลยกำลังร้อนๆ

ลู่พั่นกินเสร็จยังหิ้วซาลาเปากลับไปด้วย

จนลู่พั่นไปซ่งฝูหลิงก็ยังนอนอยู่ เรียกได้ว่าหลับฝันหวาน

ก่อนหน้านี้เฉียนเพ่ยอิงถามลูกสาว “ไม่กลัวเขาถูกพ่อเจ้าดุเหรอ”

ก่อนนอนซ่งฝูหลิงตอบว่า “ก็ดุไปสิ ไม่ดุลูกเป็นพอ ลูกกลัวแค่ว่าท่านพ่อจะดุลูกต่อหน้าลู่พั่น แบบนั้นได้ขายหน้าตาย เลยต้องชิ่งมาก่อน ค่อยยังชั่ว”

“ลูกแม่ รำคาญที่พ่อกับแม่คิดเยอะไหม ดูลูกสิ มีใจขนาดนี้ เฮ้อ ดูจากคืนนี้ที่ลูกแอบออกไปเจอเขา เป็นผู้หญิงใจกล้าจริงๆ บางครั้งแม่ก็คิดนะว่าพ่อกับแม่เป็นส่วนเกิน”

ซ่งฝูหลิงคล้องแขนแม่พลางพูด

“ไม่รำคาญ…

…ท่านแม่ เรื่องบางอย่างมันไม่ขัดแย้งกัน…

…ก็เหมือนกับสมัยเด็กลูกไปโรงเรียนอนุบาล ท่านพ่อกับท่านแม่จะแอบดูอยู่นอกรั้วโรงเรียนด้วยความไม่วางใจ ลูกไม่ร้องไห้แต่ท่านพ่อกลับร้องก่อน…

…คิดดูนะ ท่านพ่อกับท่านแม่แอบดูอยู่ข้างนอกจะมีประโยชน์อะไร ร้องไห้ไปก็เท่านั้น…

…อยู่กับความเป็นจริงหน่อย ไม่สู้ท่านพ่อท่านแม่รีบไปทำงานหาเงิน…

…แต่เรื่องบางอย่างไม่ใช่ว่าทำแล้วถูกหรือผิด มันตัดสินชัดเจนไม่ได้…

…ลูกบอกว่าลูกจะตั้งใจเรียนอนุบาล แต่ก็ไม่มีประโยชน์…

…ตอนนี้ลูกบอกว่าลูกผ่านการคิดตรึกตรองมาอย่างดีแล้ว เชื่อได้เลยว่าลูกกับลู่หมินหรุ่ยเข้ากันได้ อธิบายให้ท่านพ่อท่านแม่ฟัง ก็ยังคงไม่มีประโยชน์…

…นี่ก็คือความเป็นห่วงที่ควบคุมไม่ได้ของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่ใช่เหรอเจ้าคะ แล้วจะเป็นส่วนเกินได้อย่างไร”

นางก็เลยไม่เคยขัดใจต่อหน้าพ่อแม่

เรื่องลู่พั่น นางยิ่งไม่อยากทำพ่อกับแม่เสียใจเข้าไปใหญ่

ยอมแอบเจอกัน แค่เจอหน้า ได้พูดคุยกันมากขึ้น แบบนั้นถึงจะมีประโยชน์ต่อการพัฒนาความสัมพันธ์

แต่นางไม่มีทางพูดต่อหน้าว่า ท่านพ่อจะทำอะไร ไม่จำเป็นต้องปั้นหน้ายักษ์ใส่กันทั้งที่ยังไม่ได้อธิบายอะไร ยิ่งไม่มีทางพูดว่า ข้าต้องการเจอเขา อย่ามาห้าม ไม่เคยเห็นแต่งงานโดยไม่คบกัน ไม่คบแล้วจะรู้ได้อย่างไรว่าเหมาะสมหรือไม่เหมาะสม

นางไม่มีสิทธิ์ตัดสินวิธีกับความเป็นห่วงที่พ่อแม่มีต่อนาง

ก็แค่นึกไม่ถึงว่า แอบออกไปเจอกันครั้งเดียวก็ถูกจับได้เสียแล้ว

ลู่พั่นดวงแย่จริงๆ ทำนางเดือดร้อนไปด้วย

นางเองก็ไม่เด็กแล้ว อยู่ต่อหน้าพ่อรู้สึกอายมาก

ซ่งฝูหลิงกอดเฉียนเพ่ยอิง คำพูดสุดท้ายก่อนหลับคือ

“ท่านแม่ ลูกคิดถึงเพิงที่ท่านพ่อกับท่านแม่สร้างระหว่างที่ลี้ภัยจังเลย มีแค่ครอบครัวเราสามคนดีจะตาย…

…แต่อยู่ที่นี่ อย่างไรลูกก็ต้องมีครอบครัว…

…ถ้าจะให้บอกว่าจุดที่ลูกไม่พอใจที่สุดเรื่องแต่งงานคือ พอออกเรือนแล้วต้องไปจากท่านพ่อท่านแม่ ลูกไม่อยาก…

…ลูกคิดไว้ว่าจะคบกับลู่พั่นให้ดี อย่างไรเสียเขาก็เป็นคนโบราณ ต้องปรับเปลี่ยนความคิดของเขา…

…พอความสัมพันธ์ของเราสองคนดีมาก ขออะไรเขาก็จะให้ ใช่หรือเปล่า…

…ลูกเลยคิดว่า ต้องเดตกับเขาบ่อยๆ บอกความคิดของตัวเองให้เขารู้ ใช่ว่าจะแต่งงานไม่ได้ แต่เรื่องกลับบ้านพ่อแม่จะกำหนดแค่ตอนปีใหม่ไม่ได้ ข้าอยากกลับต้องได้กลับ เขาห้ามมายุ่ง”

เล่นเอาหัวใจของเฉียนเพ่ยอิงรู้สึกอบอุ่น เอามือลูบหัวฝูหลิง มองลูกสาวที่พูดคำหวานเสร็จก็หลับไป นางรู้สึกเหมือนได้รับการปลอบประโลมแล้ว ปากพึมพำ ‘เด็กคนนี้เหมือนใครกันนะ รู้จักพูดจา’

ต่อมาเฉียนเพ่ยอิงก็นอนหลับที่ห้องลูกสาวไปด้วย

ส่วนเรื่องที่ลูกสาวแอบไปเจอลู่พั่น จะทำเรื่องที่เกินเลยอย่างเช่นท้องก่อนแต่งหรือเปล่า

เฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูเซิงไม่เคยคิดแบบนั้น พวกเขาเชื่อในตัวลูกสาวตัวเอง

ความรักที่พ่อแม่มีให้ลูกไม่ใช่แค่ตามใจอย่างเดียว บางครั้งก็มีความเชื่อมั่นด้วย เชื่อในตัวลูก

กับการยอมรับ ยอมรับในความชอบของลูกตัวเอง พวกเขาแยกแยะได้

ส่วนทางด้านลู่พั่นก็หิ้วซาลาเปาเดินเข้าทางประตูใหญ่ของจวนหลิ่ว

ซุ่นจื่อเห็นลู่พั่นก็ถาม “คุณชาย ถูกจับได้ใช่ไหม” ไม่อย่างนั้นคงกลับมานานแล้ว

เมื่อคืนคงบันเทิงมากสินะ

ลู่พั่นโยนซาลาเปาให้ซุ่นจื่อ อาบน้ำ หยิบราชโองการพระราชทานงานอภิเษกไปหาแม่ทัพหลิ่วที่ฝึกต่อสู้อยู่

เขาต้องให้แม่ทัพหลิ่วได้เข้าใจว่า ท่านอ๋องคนนี้ไม่ได้มาเพื่อเป็นแขกของจวนนี้

พ่อตาไม่ให้เขาพักในจวนผู้ว่าฯ ได้

แต่แม่ทัพหลิ่วท่านก็ต้องไป

ขอแค่ท่านให้ความร่วมมือ ให้แค่ที่พัก ไม่ให้ข้าว รับรองไม่ไหวในฐานะเจ้าบ้าน เขาถึงจะมีข้ออ้างได้เต็มปากเต็มคำ ไปขอกินข้าวบ้านพ่อตาได้ทุกมื้อ

ราชโองการถูกกางออกบนโต๊ะ แม่ทัพหลิ่วกับหลิ่วฮูหยินยืนอยู่หน้าโต๊ะ “…”