ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 844-1 ความสามารถมากเกินไป ถ่อมตัวไม่ไหวจริงๆ

ตอนที่ 844-1 ความสามารถมากเกินไป ถ่อมตัวไม่ไหวจริงๆ

แม่ทัพหลิ่วมองออกแค่คำว่า ‘เป็นเกียรติอย่างยิ่ง’ ในราชโองการ

คำว่าเป็นเกียรตินี้ พูดกับศิษย์แห่งโอรสสวรรค์

สู่ขอบุตรสาวของผู้ว่าฯ ซ่งให้อวี้ชินอ๋อง แบบนั้นยังไม่ถือว่าให้เกียรติมากพออีกเหรอ ยกสิ่งที่ดีที่สุดให้แล้ว

ยังจะมีผู้ชายคนไหนที่เพียบพร้อมไปกว่าลู่พั่นอีก อายุเท่านี้ยังไม่แต่งงาน ไม่มีแล้ว

และเป็นเกียรติจากอวี้ชินอ๋องด้วยเช่นกัน

ไม่เคยเห็นแบบนี้ ราชโองการของฮ่องเต้แบบลับๆ ล่อๆ แถมวันที่ยังให้อวี้ชินอ๋องลงเอาเอง

ทำอะไรอยู่ เรื่องมงคล พระราชทานงานอภิเษก มาถึงแล้วก็ต้องประกาศราชโองการสิ

ทำราชโองการให้ยุ่งยากแบบนี้หมายความว่าอย่างไร

แม่ทัพหลิ่วจินตนาการ หรือว่าฮ่องเต้อยากให้อวี้ชินอ๋องดูตัวลูกสาวของผู้ว่าฯ ซ่งก่อน ถ้าชอบก็เอาราชโองการออกไป แต่ถ้าไม่ชอบก็ปล่อยผ่าน ถึงได้ทำลับๆ ล่อๆ อย่างนั้นเหรอ

เฮ้อ เด็กสาวคนนั้นใช้ได้ เขาเคยเจอ

จมูกนิด ตาโต เรียกเขาว่าลุงหลิ่ว เสียงหวาน นิสัยก็อ่อนโยน เดินตามหลังพ่อแม่ พูดทียิ้มทีดูใสซื่อบริสุทธิ์

ได้ยินว่ายังเหมือนพ่อด้วย เก่ง มีความสามารถ ร่วมกับอาจารย์เหยียนออกหนังสืออะไรสักอย่าง เขาก็บอกไม่ถูก

เอาเป็นว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งที่เขากับฮูหยินถูกใจ

โดยเฉพาะฮูหยิน เหมือนพอใจในตัวเด็กสาวคนนี้มาก

ลูกชายของพวกเขายังเล็ก แต่ก็อยากได้เด็กสาวคนนี้มาเป็นสะใภ้จวนหลิ่ว

แน่นอนว่า ราชโองการนี้ ลู่พั่น ตอนนี้โผล่ออกมาแล้ว เรื่องที่จวนหลิ่วเคยถูกใจบุตรสาวของครอบครัวซ่งก็พูดออกไปไม่ได้แล้ว

ป้องกันหลานชายของเขา หรืออวี้ชินอ๋องในตอนนี้รู้สึกไม่พอใจ งานมงคลดีๆ จะยืดเยื้อเอาได้

แต่แม่ทัพหลิ่วสงสัย

หากว่ากันตามเหตุผล ตระกูลลู่กับครอบครัวซ่งก็รู้จักกันมาก่อน หรือว่าไม่เคยเจอเด็กสาวคนนั้น ครั้งนี้มาหวงหลงเพิ่งเจอกันครั้งแรกอย่างนั้นรึ

ถ้ายังไม่เคยเจอหน้ากัน เช่นนั้นเขาก็ต้องช่วยเป็นธุระจัดการให้หมินหรุ่ยได้เจอโดยเร็ว ดูว่าพอใจหรือเปล่า

แต่ก็จัดการยากพอสมควร

ในหวงหลง แม้แต่ชาวบ้านที่เปิดร้านน้ำชายังรู้ว่าผู้ว่าฯ ซ่งรักลูกสาวขนาดไหน

ขณะที่หลิ่วฮูหยินกำลังอึ้ง แม่ทัพหลิ่วกำลังคิดไปไกล ลู่พั่นก็ม้วนเก็บราชโองการ

ถ้าไม่ติดว่าเขาต้องขอความร่วมมือจากแม่ทัพหลิ่ว เขาไม่มีทางเอาราชโองการให้แม่ทัพหลิ่วเห็นเป็นคนแรก

ขนาดพ่อตาของเขายังไม่ได้ดูเลย

ลู่พั่นค่อนข้างถือเรื่องพวกนี้

ไม่ว่าครั้งแรกของเรื่องไหน หากเป็นครั้งแรก เขาก็ให้ความสำคัญหมด

ลู่พั่นโยนระเบิดอีกลูก เลิกจินตนาการได้แล้ว

เขาบอกแม่ทัพหลิ่วว่า

เขาเป็นคนขอราชโองการนี้มาเอง

พอถึงหวงหลง ไม่ได้ใช้วิธีประกาศราชโองการโดยตรง เพราะอยากได้รับการยอมรับจากใต้เท้าพ่อตาหรือผู้ว่าฯ ซ่งเสียก่อน

ลู่พั่นพูดจบก็เดินออกไปหน้าตาเฉย

เขาไปแล้ว สองสามีภรรยากลับอึ้งอยู่ที่เดิมอีกสักพัก

ชอบมากถึงขั้นนี้แล้วเหรอ

เรื่องที่แค่หยิบราชโองการออกมาก็จบ กลับจะเดินทางอ้อมให้ได้

หลิ่วฮูหยินนึกถึงคำพูดซื่อๆ ที่นางพูดกับเฉียนเพ่ยอิง ‘ตอนตระกูลลู่แต่งงาน พวกเราไปเมืองหลวงด้วยกันดีไหม’

แถมยังจะพาเพ่ยอิงไปทำความรู้จักกับลู่ฮูหยิน

เพราะเมื่อก่อนนางได้ยินมาว่า มีแค่ไท่กงเหริน แม่ของผู้ว่าฯ ซ่งที่เคยมีบุญได้พบองค์หญิงใหญ่

ถามเพ่ยอิง เจ้าเคยเจอหรือไม่

เพ่ยอิงบอกว่า ไม่เคยเจอทั้งเหล่าฮูหยินและลู่ฮูหยิน

นางแค่คิดว่า ถึงแม้จะไม่เคยเจอหน้า แต่ลู่พั่นเขียนจดหมายมาให้สามีนาง ในจดหมายพูดถึงความสัมพันธ์กับครอบครัวซ่ง คิดๆ ดูก็รู้ว่าลู่ฮูหยินจะต้องดีใจที่ได้เจอเพ่ยอิง นี่ก็ถือเป็นคนคุ้นเคยกันแล้ว ขาดก็แค่โอกาสได้เจอหน้ากัน

นางก็คือโอกาสนั้น

เวลานี้มานึกถึงคำพูดพวกนั้นก็โมโห

เพ่ยอิง ทำไมเจ้าถึงได้แล้งน้ำใจขนาดนี้ ไม่บอกให้ข้ารู้แม้แต่นิดเดียว

แม่ทัพหลิ่วปลอบหลิ่วฮูหยิน “บางทีซ่งฮูหยินก็คงไม่รู้เหมือนกัน ไม่ได้ยินเหรอว่าเขาขอราชโองการมาเอง”

เวลานี้เองได้มีสารลับมาจากเมืองหลวง

ในสารลับนั้นมีข่าวเกี่ยวกับว่าฮ่องเต้เลื่อนตำแหน่งใครลดตำแหน่งใครหลังสงครามครั้งนี้

รวมถึงเรื่องใหญ่ในเมืองหลวง คนที่ช่วงนี้ทำสาวๆ ในเมืองหลวงร้องไห้กันระงม ลู่พั่นเพิ่งเลื่อนเป็นอ๋องก็กำหนดคู่ครองแล้ว บุตรสาวของผู้ว่าการเขตหวงหลงซ่งฝูเซิงได้ถูกพระราชทานงานอภิเษกกับอวี้ชินอ๋อง

แม่ทัพหลิ่วถลึงตาใส่ลูกน้อง เจ้าเอามาส่งช้าไปหรือเปล่า

ในเวลาเดียวกัน

ภายในจวนของรองผู้ว่าฯ โจว ห่างกับแม่ทัพหลิ่วแค่หนึ่งชั่วยาม สกุลโจวที่อยู่เมืองหลวงก็ส่งจดหมายมา

รองผู้ว่าฯ โจวกับโจวฮูหยินกำลังกินข้าวกันอยู่ อี๋เหนียงหกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขากำลังช่วยคีบกับข้าวให้

คนที่มาคีบกับข้าวได้ ต่อให้เป็นอี๋เหนียงที่มีสถานะหน่อย หรือเป็นคนที่ไม่เข้าพรรคเข้าพวก ก็ไม่มีสิทธิ์ไปที่เรือนหลัก

รองผู้ว่าฯ โจววางตะเกียบแล้วอ่านจดหมาย อ่านไปถึงบรรทัดหนึ่งเขาก็เบิกตาโพลง คิดว่าตัวเองดูผิด

สักพักเขาก็หรี่ตาแล้วอ่านอีกรอบ

ครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ จากนั้นถึงกระจ่าง อ๋า มิน่าล่ะ

โจวฮูหยินถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น

พอโจวฮูหยินฟังจบก็กินข้าวไม่ลงแล้ว

เหลือเชื่อ

ข่มความอิจฉาริษยาไม่ไหว ทำไมกันนะ

ลูกเขยที่เป็นท่านอ๋องเลยนะ

ชาติที่แล้วครอบครัวผู้ว่าฯ ซ่งทำบุญมาดีสินะ

ผู้ว่าการเขตขุนนางขั้นสี่ ฟังดูมีเกียรติ แต่ผู้ว่าการเขตก็มีอยู่ไม่น้อยในรัชสมัยนี้ ขุนนางขั้นสามขึ้นไปในเมืองหลวงมีตั้งเท่าไหร่ ตระกูลลู่เป็นตระกูลสูงศักดิ์ขนาดไหน ก้มมองขุนนางทั้งหมด

ผู้ว่าซ่งฯ เมื่ออยู่ต่อหน้าจวนผู้สำเร็จราชการจะสักเท่าไรกันเชียว

ส่วนอวี้ชินอ๋องสถานะเป็นแบบไหน แม้นางจะไม่เคยเจอท่านอ๋องมาก่อน ทว่าแม้แต่ชาวบ้านยังรู้ว่าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลลู่

มีสิทธิ์อะไรเรื่องดีบุญหล่นทับแบบนี้ถึงไปตกที่ครอบครัวซ่ง

แม้ในใจของโจวฮูหยินจะคิดแบบนี้ แต่ในทางปฏิบัติหลังจากที่ส่งรองผู้ว่าฯ โจวออกไป นางกลับเตรียมจะไปยิ้มแย้มแสดงความยินดีกับเฉียนเพ่ยอิง

นางอยากจะรอฟังดูว่าฮูหยินผู้ว่าฯ ของพวกเราจะว่าอย่างไร

เอ๊ะ น่าแปลก เรื่องที่ลือกันไปทั่วเมืองหลวง เมื่อวานท่านอ๋องก็มาแล้ว แต่ได้ยินท่านพี่บอกแค่ว่า ท่านอ๋องพาญาติใครมานี่แหละ ผู้ว่าฯ ซ่งใจกล้าไม่คุกเข่า ส่วนเรื่องอื่นก็ไม่เห็นมีอะไร

โจวฮูหยินยิ้มพลางคุยกับหมอมอที่อยู่ข้างกาย “คงไม่ใช่ว่ายังไม่ทันได้คิดให้ดีท่านอ๋องก็เกิดเปลี่ยนใจแล้วนะ”

ถ้าอวี้ชินอ๋องเกิดเปลี่ยนใจ ฮ่องเต้ก็น่าจะเข้าใจ ตำแหน่งชายาอ๋องจำเป็นต้องคิดตรึกตรองให้ดี แบบนั้นคงมีเรื่องสนุกให้ดูกันล่ะ

นางล่ะอยากให้เป็นแบบนั้นจริงๆ

โจวฮูหยินถึงขั้นภาวนาในใจให้ลู่พั่นเปลี่ยนใจ

ใครจะเป็นพระชายาอ๋องก็ได้ แต่นางไม่อยากให้เป็นลูกสาวของเฉียนซื่อ

มีอะไร ครอบครัวก็ดูอย่างนั้นๆ ทำไมถึงจะโชคดีได้ขนาดนั้น

แต่หมอมอสูงวัยที่อยู่ข้างกายนางกลับคิดว่าฮูหยินไม่มีทางสมความปรารถนา

ลืมแล้วเหรอว่าตระกูลลู่ส่งเก้าอี้ขุนนางมาให้ทางนั้น

ความเป็นไปได้ที่จะเปลี่ยนใจมีน้อยมาก แต่ไม่อยากทำฮูหยินเสียอารมณ์เลยไม่พูด

…

เวลานี้ลู่พั่นที่หลับไปหนึ่งงีบ ตื่นขึ้นมาแล้ว

เขานอนคว่ำอยู่บนเตียง บ่าวรับใช้ชายกำลังทายาน้ำมันตรงเอวด้านหลังของเขา

เมื่อคืนตกกำแพง กระแทกไม่เบา

โดยเฉพาะครั้งสุดท้าย ถูกฝูหลิงทับ บนพื้นเป็นหิน โดนตรงบาดแผลจากสงครามที่หายดีไปก่อนแล้ว

ลู่พั่นหันไปถามซุ่นจื่อ “เขียนเสร็จหรือยัง”

ขณะที่คุณชายงีบ ซุ่นจื่อก็ขะมักเขม้นเขียนรายงาน สุมหัวกับพวกทหารใกล้ชิด ช่วยกันระดมพลังสมอง อาศัยนึกย้อนความทรงจำและหารือจนเขียนออกมาได้ปึกหนึ่ง

ก็แค่

“คุณชาย อย่าเห็นว่าทหารตระกูลลู่ของพวกเรามีอยู่ไม่น้อย บ่าวเองก็เขียนไปตั้งหลายคน แต่คนที่สอดคล้องกับเงื่อนไขของคุณชาย พูดตามตรง มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย”

เลยขอบอกไว้ก่อน

หลักๆ คือคุณชายเรื่องเยอะ