ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 847-2 วางกลยุทธ์เพื่อวันข้างหน้า

ตอนที่ 847-2 วางกลยุทธ์เพื่อวันข้างหน้า

ลู่พั่นหยุด แอบลำบากใจ หวังว่าฝูหลิงจะยอมอยู่กับเขาที่บ้านตระกูลลู่

ออกไปทำสงครามมาหลายปี ท่านพ่อไม่อยู่แล้ว ท่านปู่ท่านย่ากับท่านแม่ต่างเฝ้ารอเขา

เดิมทีจวนผู้สำเร็จราชการก็มีคนอยู่น้อย ไม่ครึกครื้น

แต่ในขณะเดียวกันเขาก็หวังว่าท่านอาจะยินยอมจากใจจริงให้ฝูหลิงไปอยู่กับเขาที่จวนผู้สำเร็จราชการ

ลู่พั่นถ่อมตัวมาก เรื่องที่ธรรมดาๆ ที่สุดแบบนี้ แต่กลับค่อนข้างยากสำหรับเขา สาเหตุก็เพราะรู้จักซ่งฝูเซิงดี

เมื่อก่อนตอนที่ท่านอาเห็นเขาเป็น ‘เพื่อน’ ได้เคยแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการมีครอบครัว

บอกว่า เรื่องบางอย่าง ทางที่ดีอย่าให้ผู้ใหญ่เข้ามายุ่ง ใช้ชีวิตกันเองแค่สองคนก็พอ มีลูก หรือจะทำอะไร พอมีผู้ใหญ่มายุ่งมันก็จะเป็นอีกความรู้สึกหนึ่ง

ลู่พั่นไม่คาดคิดว่าเวลานี้ซ่งฝูเซิงกลับพูดว่า

“บ้านเจ้ารวมกันก็มีอยู่แค่ไม่กี่คน อย่าเอาแต่ตัวเองอิสระ อายุยังน้อย อิสระอยู่ภายหลัง พวกผู้ใหญ่อายุมากกันแล้ว ใช้เวลาด้วยกันให้มากๆ”

ที่พูดแบบนี้ออกมาได้เพราะซ่งฝูเซิงรู้ว่าองค์หญิงใหญ่กับอัครเสนาบดีลู่ต่างเป็นคนมีเหตุผล ใช้ชีวิตอยู่ด้วยไม่น่ายาก

อีกทั้งน่าแปลก ฝูหลิงของเขากลับสนิทกับย่า ไม่ค่อยคุยกับพี่ๆ ป้าๆ น้าๆ แต่กลับมีเรื่องให้คุยกับย่าได้สารพัด

เขาไม่ได้พูดออกไปชัดเจนว่า เจ้าแต่งงานแล้วต้องอยู่จวนผู้สำเร็จราชการหรือต้องแยกไปอยู่กันเอง

เขาขอไม่ยุ่ง

อีกทั้งเขาก็ไม่ได้รู้จักนิสัยใจคอของลู่ฮูหยิน

เรื่องแบบนี้รอให้ถึงวันนั้นแล้วลูกสาวเขากับลู่พั่นไปตกลงกันเอง เขาไม่สนแล้ว จะไปพักอยู่ที่ไหนกันก็ตามใจ

อย่างไรก็กลับมาอยู่ที่บ้านสกุลซ่งไม่ได้ เฮ้อ

ท่าทีที่แสดงความเข้าอกเข้าใจแบบนี้ของซ่งฝูเซิงทำให้ลู่พั่นประทับใจมาก

ท่านอาเป็นตามที่คิด พอยอมรับเขาเป็นลูกเขยแล้วก็กลับมาคุยกันเหมือน ‘สหายคนสนิท’ แบบเมื่อก่อน

ลู่พั่นมีความสุข น้อยครั้งที่จะรินเหล้าให้คนอื่น อย่างน้อยในความทรงจำก็ไม่มี

เขายกกาเหล้า ใช้สองมือรินเหล้าให้ซ่งฝูเซิง รินเสร็จก็วางกาเหล้าลง หันปากกาเหล้ามาทางตัวเอง

ซ่งฝูเซิงเหลือบมองปากกาเหล้า ทันใดนั้นก็ยื่นมือออกไปชี้ท่านลุงซ่ง พวกลุงๆ ครอบครัวท่านลุงซ่ง ลุงใหญ่ของเขา เกาถูฮู ลุงรองซ่งของซ่งเก้าสกุล ซ่งฝูไฉลุงใหญ่ของฝูหลิง

หมี่โซ่วเดินเข้ามาพอดี ชี้หมี่โซ่วด้วย “ไป เรียกลุงรองของเจ้ามา บอกว่าลุงเรียก”

ซ่งฝูสี่อยู่ด้านนอกกินเป็นเพื่อนพวกคนที่ไม่กล้าเข้ามาเจอท่านอ๋อง เช่น บ่าวรับใช้เก่าแก่ของผู้เฒ่าเฉียน พ่อตาของพี่ใหญ่ เหล่าสุย สองพี่น้องแซ่หลัว เป็นต้น

ซุ่นจื่อก็อยู่โต๊ะนั้น

เดิมทีซุ่นจื่อไม่ได้อยากนั่งโต๊ะเดียวกับซ่งฝูสี่ มันไม่ถูกต้อง แต่ถูกซ่งฝูสี่บังคับนั่ง

พอซ่งฝูสี่ปรากฏตัวในห้องโถง ซ่งฝูเซิงก็บอกลู่พั่น “รินเหล้าให้คนเหล่านี้ด้วย”

ตะลึงกันทั้งโต๊ะ คนอื่นๆ ยืนขึ้นกันหมดยกเว้นลุงซ่งกับซ่งฝูเซิง “มิกล้า”

โต๊ะผู้หญิงก็เงยหน้ามองด้วยความตกใจกันหมด

ท่านย่าหม่ากับเฉียนเพ่ยอิงหันไปมอง จะทำอะไร

ลู่พั่นยืนขึ้น เขาเข้าใจ

เวลานี้ต่างหากถึงเรียกว่าครอบครัวซ่งทุกคนมองเขาเป็นหลานเขย

ลู่พั่นที่อยู่ในชุดสีน้ำเงินสว่างใช้สองมือจับกาเหล้ารินเหล้าให้ท่านลุงซ่ง

ท่านลุงซ่งเงยหน้ามองเขา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื้นตันใจ “เหลนเขยท่านอ๋อง ข้าอยากพูดคำนั้นอีกแล้ว ชีวิตนี้ของข้าไม่สูญเปล่าแล้ว”

ลู่พั่นยิ้มให้ลุงซ่ง “ปู่ทวด”

“อือ อืมๆ”

รินเหล้าให้ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิง ลุงใหญ่คนเงอะงะ น้ำตาร่วงเผาะพร้อมกับเสียงรินเหล้า

เกาถูฮูตื่นเต้นจนมือสั่น ลู่พั่นรินเสร็จเขาก็ลืมรอทุกคน เงยหน้ากระดกดื่มก่อน

ซ่งฝูเซิงหลับตา เห็นภาพความวุ่นวายแล้วก็ทำอารมณ์ไม่ถูก

อันที่จริงสถานการณ์อย่างไม่กล้าเงยหน้ามองก็มักปรากฏนับตั้งแต่เขาเป็นขุนนาง

เรื่องนี้โทษคนในครอบครัวไม่ได้ พวกเขาพยายามปรับตัวให้ทันแล้ว นี่ก็เกินความคาดหมายมากแล้ว

แต่อย่างไรก็มักแสดงความหวาดกลัวออกมาบ่อยๆ

พูดได้เพียงว่า ไม่มั่นใจพอ เพราะเคยลำบากถึงขั้นสุด

ต้องรอไปอีกสองสามรุ่นสกุลซ่งถึงจะมีพื้นฐานครอบครัวที่ดี ถึงจะเหมือนครอบครัวผู้ว่าฯ อย่างแท้จริง วางตัวทำอะไรแบบครอบครัวคนมีฐานะ

นี่เป็นกระบวนการลอกคราบที่ขาดไม่ได้ของลูกหลาน ขุนนาง ตัวเอง และคนในครอบครัวที่มีชาติกำเนิดต่ำต้อยมาก่อน

โดยเฉพาะครอบครัวของเขายิ่งต้องลอกคราบให้เร็ว เพราะแค่เขาได้เลื่อนตำแหน่งเร็วขนาดนี้ก็ทำให้คนในครอบครัวแตกตื่นกันมากพอแล้ว นี่ยังจะมีหลานเขยเป็นอ๋องอีก

ซ่งฝูเซิงยืนขึ้นพูดหลังจากลู่พั่นรินเหล้าให้ซ่งฝูสี่พี่ชายคนรองเสร็จ

“มา นี่เป็นเรื่องมงคลของบ้านข้า ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น คงไม่ต้องอธิบายอะไรให้มากแล้ว วันหน้าพี่เขยใหญ่กับพวกฝูกุ้ยจงอวี้กลับมาค่อยบอกพวกเขาก็หมดเรื่องแล้ว”

อืม

ประโยคสุดท้ายต้องเรียบเรียงหน่อย

“นี่คือลูกเขยของข้า และก็เป็นลูกเขยของครอบครัวซ่ง มา ทุกคนมาดื่มร่วมกัน”

ซ่งฝูเซิงพาลู่พั่นร่วมดื่มกับทุกคน

ทางด้านเฉียนเพ่ยอิงก็ยืนขึ้น

เฉียนเพ่ยอิงมองซ่งฝูเซิง มองลู่พั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

คิดในใจ

ถูกต้อง นั่นลูกเขยของนาง

เหล่าซ่ง ทำแบบนี้ถูกแล้ว

ไม่ว่าลู่พั่นจะมีสถานะอะไรพวกเราก็มองเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มที่สุดแสนจะธรรมดาที่สุด เขาเองก็ไม่เรื่องมาก นิสัย รูปลักษณ์ การงาน เลี้ยงดูครอบครัวได้

ส่วนสถานะอ๋องของเขา ทุกอย่างที่เคยกังวลเกี่ยวกับเขา

ยอมรับได้หมดแล้ว ต่อไปก็คือลูกบ้านนี้แล้ว เมื่อเทียบกับพวกซื่อจ้วงยิ่งต้อง…

สิ่งที่พวกเราต้องทำ ไม่ควรจ้องจับผิดอีก

แต่เป็น ข้าจะจับตาดูเจ้า เหล่าซ่ง เจ้าต้องตั้งใจเป็นขุนนาง ลูกเขยฝ่ายบู๊ เจ้าฝ่ายบุ๋น หนึ่งบุ๋นหนึ่งบู๊ พยายามปกป้องลูกให้ได้มากที่สุด

มิน่าเฉียนเพ่ยอิงถึงเป็นสามีภรรยากับซ่งฝูเซิงได้

ตอนที่ซ่งฝูเซิงชนจอกถัดไป เขามองดูลู่พั่นดื่ม

เวลานี้ลู่พั่นยังไม่รู้ว่า พ่อตายอมรับเขา ได้ตัดสินใจอะไรในใจ

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ

นับแต่นี้เป็นต้นไป ขอแค่เจ้าดีต่อลูกสาวข้า พ่อตาคนนี้ก็จะร่วมหัวจมท้ายไปกับเจ้า ทุ่มให้หมดตัว

คนเป็นพ่อมักมองการณ์ไกลเสมอ

ถึงขั้นที่ซ่งฝูเซิงเริ่มคิดแล้ว่า

เขาจะมัวมาหวังกับเงินเล็กน้อยไม่ได้ ต้องเอาก้อนใหญ่

เขาจะให้ม้าพันลี้ทำแบบเล็กๆ ไม่ได้แล้ว มีลูกเขยอย่างลู่พั่นที่สร้างผลงานใหญ่แบบนี้อาจเป็นที่ระแวงของฮ่องเต้ที่จิตใจคับแคบได้ง่ายๆ แผนของเขาต้องเปลี่ยนเป็น วันหน้าอีกสิบปียี่สิบปี เขาต้องให้ม้าพันลี้แผ่ขยายไปทั่วแผ่นดินนี้เหมือนใยแมงมุมอย่างเงียบๆ

รับคนงาน เขาต้องรับคนแบบที่พวกฝูกุ้ยเคยรับมา

ยิ่งไปกว่านั้นต้องบุกเบิกเส้นทางทะเล

เกิดมีอะไรไม่ดี ลู่พั่นถูกยึดอำนาจทหาร ไม่มีแล้วกองทัพตระกูลลู่ที่จงรักภักดี เขาก็ไม่กลัว ก็กล้าสู้กลับเหมือนกัน

สู้ชนะ ไม่ต้องพูดถึง

แต่ถ้าสู้ไม่ได้ เขาก็หนี กลายเป็นซ่งฝูเซิงผู้บัญชาการแห่งท้องทะเลเวอร์ชันโบราณ เกาะเล็กเกาะน้อยมีถมเถไป

อย่างไรก็ต้องปกป้องลูกสาวกับลูกเขยให้ได้

วันหน้าถ้าใครกล้ามาล้มลู่พั่นก็ต้องฝ่าด่านของเขาไปก่อน

ลู่พั่นที่มีชาติตระกูลดี ไม่รู้ว่าพ่อตาของเขามีความคิดที่น่ากลัวแบบนี้ มีความคิดเจ้าเล่ห์แบบพ่อตาของเขาที่ไหนกัน

“ปู่ทวด ท่านพ่อตา ผู้อาวุโสทุกท่าน ข้ามีเรื่องต้องการบอก ข้ามาพร้อมราชโองการ”

“ราชโองการอะไร”

“ราชโองการพระราชทานงานอภิเษก”

สองมือของซ่งฝูเซิงเท้าเอว ขมวดคิ้ว “ทำไมเพิ่งมาบอก”

“ข้าคิดว่ายังไม่มีการมาพูดคุยสู่ขอ อยู่ๆ จะให้ฝ่ายในเอาสินสอดของหมั้นมาคงไม่เหมาะ ข้าเลยอยากมาขอความคิดเห็นก่อน”

ทำให้เป็นขั้นตอน ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกไม่เป็นทางการพอ ถ้าไม่ได้รับการยอมรับจากพ่อตาจะรู้สึกเหมือนยังไม่จริงใจมากพอ