ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 848-1 ราชโองการ

ตอนที่ 848-1 ราชโองการ

ทุกคนต่างตะลึง

กลัวจะเป็นการไม่เคารพราชโองการของฮ่องเต้

“เช่นนั้นทำไมวันนี้เจ้าถึงบอกแล้วล่ะ”

ทำไม เพราะเห็นว่าได้รับการยอมรับแล้วเช่นนั้นเหรอ

ลู่พั่นมองซ่งฝูเซิง

นี่ยังจะต้องถามอีกเหรอ แน่นอน

ข้อแรก ท่านอายอมรับข้าแล้ว จะว่าไป ถ้าตอนนี้ท่านอายังคงไม่ตอบตกลง เขาก็จะตื๊อต่อไป เก็บเรื่องราชโองการไว้ ใครมาก็ไม่มีประโยชน์ คุยกับฮ่องเต้ไว้ก่อนแล้ว ต้องทำตามลำดับขั้นตอนให้ครบ

ไม่อย่างนั้นจะไม่สบายใจ

ผู้หญิงชาวบ้านธรรมดายังมีผู้ชายไปสู่ขอทาบทามได้ แล้วทำไมฝูหลิงจะมีไม่ได้

ข้อสอง เลือกที่จะพูดวันนี้ นอกจากเพราะท่านอายอมรับในตัวข้าแล้ว ยังเป็นเพราะอยู่ๆ หลิ่วฮูหยินก็ถูกแม่ทัพหลิ่วเรียกกลับไปทั้งที่ยังไม่ได้กินข้าว

ลู่พั่นสงสัยว่า ฮ่องเต้น่าจะส่งคนเอาพวกสินสอดมา (สินสอดเบื้องต้นของราชวงศ์) หรือไม่ก็ใกล้ถึงแล้ว ให้ทางนี้เตรียมรับ

เพราะที่หวงหลง นอกจากพ่อตาเขาที่ตำแหน่งสูงก็ยังมีแม่ทัพหลิ่วอีกคน

แม่ทัพหลิ่วกับหลิ่วฮูหยินน่าจะเป็นขุนนางตัวแทนที่ถูกฮ่องเต้ไหว้วาน

…

ยังจะกินข้าวกินเหล้าอะไรอีกล่ะ ใจเย็นกันเหลือเกิน

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงพาลู่พั่นไปที่ห้องหนังสือ

ท่านย่าหม่าก็ตามมาด้วย

นางไม่มีทางพูดแทรกระหว่างที่ลูกชายถาม อย่าเข้าใจผิด ไม่ได้เพราะไว้หน้าลูกชายหรอกนะ แต่นางไม่รีบร้อนถาม เพราะเชื่อในตัวหมินหรุ่ยว่าจะต้องจัดการอย่างเหมาะสมแน่นอน

นางก็แค่ใจร้อนอยากฟังด้วย

ครั้งนี้ซ่งฝูเซิงถามอย่างละเอียดตั้งแต่ขอราชโองการ ท่าทีของฮ่องเต้ ไปจนถึงในราชโองการเขียนอะไรบ้าง

เฉียนเพ่ยอิงก็ถือโอกาสถามลู่พั่นว่า สินสอดเบื้องต้นของราชวงศ์มีอะไรบ้าง ฝ่ายหญิงอย่างพวกเราต้องเตรียมของให้กลับไหม สินสอดเบื้องต้นคือให้พอเป็นพิธีก่อนหรือเปล่า

ยังไม่ได้กำหนดวันฮ่องเต้ก็ให้สินสอดมาแล้ว ทำไมทางราชวงศ์รีบร้อนแบบนี้

พวกนางยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย

เฉียนเพ่ยอิงรู้สึกว่าชีวิตของนางช่างยากเหลือเกิน

เป็นฮูหยินที่ไม่มีความทรงจำของยุคโบราณ กว่าจะศึกษาจนเข้าใจว่าเวลาชาวบ้านแต่งงานต้องเตรียมอะไรบ้างไม่ใช่ง่ายๆ พอซ่งฝูเซิงเป็นขุนนาง นางก็ต้องมานั่งจดจำอีกว่าคุณหนูตระกูลใหญ่ออกเรือนมีขั้นตอนอะไรบ้าง

ปรากฏว่าไม่ได้ใช้เลย

ลูกสาวนางต้องแต่งกับท่านอ๋อง

เรื่องแบบนี้เมื่อก่อนนางไม่กล้าคิดหรอก ไม่เคยศึกษา

ลู่พั่นตอบ “เล็กน้อย เมื่อทางราชวงศ์ประกาศราชโองการพระราชทานงานอภิเษก จะนำสินสอดส่วนน้อยมาให้ครอบครัวฝ่ายหญิงก่อน พอกำหนดใหญ่ถึงจะเป็นสินสอดทางการ”

เฉียนเพ่ยอิงเข้าใจแล้ว

ราชวงศ์มีเกียรติ เลยต้องวางมาดให้เยอะหน่อย

จะให้อ่านราชโองการอย่างเดียวไม่มีอะไรช่วยหนุนให้ดูยิ่งใหญ่ก็ไม่ได้หรือเปล่า จริงไหมล่ะ ไม่น่ามอง เลยต้องให้ของบ้าง

แต่อะไรก็ตามที่ทางวังหลวงให้มาล้วนต้องให้ความสำคัญ

เพราะแบบนี้ลู่พั่นถึงได้เก็บไว้ไม่อยู่ เลยต้องบอกพวกเขา นางกับเหล่าซ่งจะได้เตรียมตัว

ส่วนลู่พั่นหลังจากที่ตอบคำถามแม่ยายเสร็จก็เข้าเรื่องสำคัญ

เขาไม่ได้มองซ่งฝูเซิง

แค่คุยกับท่านย่าหม่ากับเฉียนเพ่ยอิง

บอกทันทีว่า

เขามาครั้งนี้ เดิมทีท่านย่าอยากมาด้วยกัน แต่เพราะป่วยเลยไม่ได้มา

ก่อนเขาออกมาท่านย่าได้กำชับว่า สองครอบครัวต้องเจอหน้ากันให้ได้

การเจอหน้าและพูดคุยอย่างเป็นทางการจะจัดที่เฟิ่งเทียนได้หรือไม่

เพราะวันหน้าไม่ใช่แค่ท่านย่า หากท่านปู่ลาออกได้อย่างราบรื่นก็อาจกลับเฟิ่งเทียน พวกพี่สาวที่อยู่เมืองหลวงก็จะกลับไปด้วย

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ วันพูดคุยอย่างเป็นทางการก็คือให้สินสอดอย่างแท้จริง เดี๋ยวนะ ยังไม่ได้กำหนดวันเลย

แต่กลับพูดแทรกไม่ได้

แม่กับเมียเขาก็พาซื่อ ถูกลู่พั่นพาไปถึงไหนแล้ว

คนหนึ่งถาม

“ท่านย่าของเจ้าไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม เจ้ามาที่นี่ได้เขียนจดหมายกลับไปถามบ้างหรือยัง…

…เด็กคนนี้ จะรีบร้อนมาที่นี่ทำไม เขียนจดหมายมาบอกพวกเราว่ากลับจากสนามรบอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว พวกเราจะได้สบายใจ พวกเราเจอกันเมื่อไรก็ได้ เจ้าควรอยู่ที่เมืองหลวงดูแลท่านย่าให้หายดีแล้วค่อยมาพร้อมกัน”

อีกคนถาม “หา? ท่านปู่ของเจ้าจะลาออกแล้วเหรอ”

เป็นถึงขั้นอัครเสนาบดีแล้วนะ ทำไมถึงทำเหมือนไม่มีค่าเลยล่ะ

เรื่องที่เกี่ยวกับอัครเสนาบดีลู่ลาออกนี้ ถ้าคนอื่นถาม อย่างเช่นถ้าซ่งฝูเซิงถาม ลู่พั่นไม่มีทางตอบแบบนี้

แต่เฉียนเพ่ยอิงถาม ลู่พั่นก็ตอบแบบบ้านๆ

“อืม ไม่อยากทำแล้ว ท่านปู่ยื่นหนังสือลาออกไปสองครั้ง แค่ถูกฝ่าบาทฉีกทิ้ง”

หันไปตอบท่านย่าหม่า “ก็เพราะเรื่องนี้ท่านย่าถึงไม่ได้ฝืนจะมาที่นี่ ไม่อย่างนั้นนางก็อยากมาด้วย ถ้าข้าอยู่เมืองหลวง เพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋อง จวนผู้สำเร็จราชการก็จะปิดเงียบเก็บตัวไม่ได้ จะส่งผลต่อการรักษาตัวของท่านย่า”

เข้าใจแล้ว ท่านย่าหม่าพยักหน้า

นั่นสินะ ไม่สบายก็ต้องนอนพักให้มากหน่อย ใครไปหาก็ต้องเข้าไปถวายบังคมองค์หญิงก่อน เท่ากับไปรบกวนการพักผ่อน

ทันใดนั้นซ่งฝูเซิงก็พูดขึ้น “จวนอ๋องของเจ้าอยู่ตรงไหนของเมืองหลวง”

วกกลับเข้าประเด็นแล้ว

อันที่จริงเรื่องอัครเสนาบดีลู่ลาออกสร้างความปั่นป่วนในหัวใจซ่งฝูเซิงมากพอสมควร เรื่องนี้มันเกี่ยวพันเยอะมาก

แต่เรื่องของตระกูลลู่ คนตระกูลลู่ย่อมปรึกษากันเอง ไม่จำเป็นต้องให้คนอย่างเขาพูดมาก

ซ่งฝูเซิงคิดว่า เกรงว่าอัครเสนาบดีลู่ก็รู้สึกว่า ลู่พั่นเป็นอ๋อง เพื่อเป็นการปกป้องเขา ตระกูลลู่เกินหน้าเกินตาเกินไป ถึงได้ลาออกจากตำแหน่งขุนนางที่กุมอำนาจไว้เยอะมาก กันข้อครหา

แต่ในความเป็นจริง ครั้งนี้ซ่งฝูเซิงเดาไม่ค่อยถูกเท่าไร

สาเหตุเป็นเพราะเขาไม่รู้จักคนตระกูลลู่ดี

และก็อาจเป็นเพราะตอนนี้เขายังไม่ได้อยู่สูงขนาดนั้น ไม่ได้มีความมั่นใจขนาดนั้น

ปลงได้ กล้าปล่อยวางทุกสิ่ง กล้าเริ่มตั้งแต่ศูนย์ บางครั้งก็คือขีดสูงสุดของความมั่นใจ

คนตระกูลลู่ปลงได้ไม่แพ้คนในยุคปัจจุบัน

ดังนั้นการลาออก ส่วนน้อยที่อัครเสนาบดีลู่ทำเพื่อหลานชาย ส่วนใหญ่คือทำเพื่อตัวเอง เก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยด้วยซ้ำที่ทำเพื่อตัวเอง

ผ่านมากว่าครึ่งค่อนชีวิตแล้ว อัครเสนาบดีลู่มองย้อนกลับไป แต่ละวันใช้พลังใช้ความคิดอย่างเต็มที่

บริหารบ้านเมือง ทำสงคราม เก็บส่วย ดูแลปากท้องของราษฎร อะไรที่ทุ่มเทให้ราชวงศ์นี้ได้ก็ให้ไปหมดแล้ว

เขาคิดว่าความสามารถของตัวเองมีจำกัด มีข้อด้อย ด้วยความที่รอบคอบเกินไป คิดว่าทำอะไรให้ไม่ได้อีกแล้ว

ถึงเวลาที่ควรส่งต่อให้คนรุ่นหลัง ให้คนหนุ่มได้พัฒนาบ้านเมือง

และก็ถึงเวลาที่เขาควรไปอ่านพวกหนังสือที่ยังอ่านไม่จบ

ถึงเวลาแล้ว ไม่ต้องกลัวคนติฉินนินทา อยากไปถอนหญ้าที่หลุมศพลูกชายก็ทำได้ อยากดื่มเหล้ากับขุนนางใหญ่คนไหนก็ทำได้ ไม่ต้องคอยระมัดระวัง จะทำอะไรต้องมากลัวคนนอกคาดเดา ท่านอัครเสนาบดีทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกันนะ

ท่านอัครเสนาบดีไม่ได้หมายความอะไรเลย

อัครเสนาบดีก็คนเหมือนกัน ก็อยากใช้ชีวิตเหมือนกัน ไม่ใช่เครื่องจักรบริหารบ้านเมือง

ยิ่งไปกว่านั้น ถึงเวลาแล้วที่เขาควรใช้เวลากับภรรยาที่หลายปีมานี้ได้เจอกันแค่ตอนใกล้เข้านอน

“เจอกันที่เฟิ่งเทียนก็คือปลายปีนี้ เจ้าหมายความว่าไง ข้าบอกไว้ว่าไง เอ้อร์ยากับหูจือยังไม่ได้แต่งงาน”

ลู่พั่นร้อนใจ

เขาอยากให้เจอกันที่เฟิ่งเทียนก็กำหนดวันเลย

ท่านอาพูดถึงเอ้อร์ยาอีกแล้ว

เช่นนั้นท่านอาจะให้เอ้อร์ยาแต่งงานเมื่อไร

ลู่พั่นไม่พูดกับซ่งฝูเซิง “ท่านย่า ท่านอาหญิง ถ้าเช่นนั้นปีนี้กลับเฟิ่งเทียนก่อนได้หรือไม่” ทางที่ดีไม่ต้องรอให้พ่อตาหยุดงานค่อยออกเดินทาง พวกท่านล่วงหน้าไปก่อน

“จะรีบกลับไปก่อนทำไม”

“ข้ามีตัวเลือกดูตัวให้ พี่ เอ้อร์ยา วางใจได้ ข้าจะตรวจสอบนิสัยใจคอและชาติกำเนิดมาให้ดีแน่นอน ท่านย่ากับท่านอาหญิงกลับไปก่อนจะได้ช่วยกันดูให้ละเอียด”

ท่านย่าหม่าได้ฟังก็พูด “ดูเรื่องที่เจ้าก่อไว้ซิ ทำให้ท่านอ๋องต้องกลุ้มใจขนาดนี้ งามหน้าไหมล่ะ”

ซ่งฝูเซิง “…”

ไปไกลอีกแล้ว ออกทะเลกันแล้ว