ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 848-2 ราชโองการ

ตอนที่ 848-2 ราชโองการ

ในเวลาเดียวกัน

ซ่งฝูหลิงกำลังซักไซ้ต้าหลัง “ว่าที่พี่สะใภ้ข้าสวยไหม ไม่ใช่ว่ายังไม่ได้เจอกันใช่ไหม พี่ใหญ่ พี่ก็…”

ถามจนต้าหลังหน้าแดงด้วยความอาย

หูจือหัวเราะอยู่ข้างๆ ขำๆ อยู่ก็อย่าคิดว่าจะรอด

“พี่หูจือ พี่ไม่มีคนที่ชอบเลยเหรอ”

“ไม่มี ที่พวกเราไม่มีผู้หญิง”

“ก็ออกไปข้างนอกสิ วันๆ อยู่แต่ในที่ว่าการจะเจอผู้หญิงได้อย่างไร ตอนปีใหม่พี่ก็ออกไปวัดไหว้พระ ต้องเจอสักคนแน่ ไม่ก็ปล่อยข่าวให้คนอื่นช่วยแนะนำให้ ข้าจะบอกให้นะพี่หูจือ ถ้าพี่มัวแต่รอสวรรค์ประทานมันจะยิ่งช้า ถ้าพี่ทำตัวแบบว่าข้าอยากมีเมียก็ย่อมได้เมีย แบบนี้เรียกว่าสมความตั้งใจ”

หูจือ น้องเอ๊ย พี่ไม่ไหว้พระ

ซ่งจินเป่า หมี่โซ่ว เป่าจื่อ พวกซ่วนเหมียวจื่อก็มากัน

ซ่งจินเป่ารู้ว่าลูกสาวบ้านไหนตรงถนนเส้นการค้าของหวงหลงหน้าตาดี เขายังเด็ก ยังหัวเราะเยาะพวกพี่ชายได้

หมี่โซ่วเสนอความคิดเห็น “อันที่จริงพวกพี่ชายไปนั่งรอนางสวรรค์มาโปรดที่ร้านขนมของพวกเราก็ได้ ยิ่งใกล้เทศกาลพวกสาวๆ ก็ยิ่งตามแม่ออกมาซื้อขนม”

ซ่วนเหมียวจื่อพูดเสริม “วันที่สิบห้า เทศกาลโคมไฟครั้งนี้พวกเรากลับไป พี่หูจือให้หมี่โซ่วช่วยทายปริศนาโคมไฟก็ได้ วันนั้นพวกสาวๆ จะออกมากันหมด”

ทายปริศนาโคมไฟก็ได้แล้วเหรอ

เป็นไปได้เหรอ

หมี่โซ่วบอกว่า มันก็ต้องมีชั้นเชิง

เอาแบบนี้ เขามีประสบการณ์เคยช่วยสหายร่วมชั้นเรียน พวกพี่ๆ ลองเอาไปใช้ดูกันได้

เป็นต้นว่า ถูกใจสาวคนไหนในวันเทศกาลโคมไฟก็เดินตามอย่างเงียบๆ เล็งให้เจอคนที่ชอบก่อน

ต่อมาพอเห็นสาวคนนั้นทายปริศนาไม่ได้ แต่ก็ยังอยากได้โคมไฟอันนั้น พี่หูจือถึงค่อยปรากฏตัว

หรือไม่ก็ไปกระซิบบอกพ่อค้าโดยตรงว่าให้เอาโคมไฟให้นาง

หรือช่วยกระซิบบอกนางอยู่ข้างๆ พอนางได้โคมไฟจะต้องเอ่ยขอบคุณคุณชายแน่นอน

ซ่งฝูหลิงขำกลิ้ง

ในขณะที่นางกำลังหัวเราะท้องคัดท้องแข็งอยู่นั้น เถาฮวาที่ท้องโตก็เดินเข้ามาพูดด้วยความตื่นเต้น “พั่งยา เจ้ายังไม่รู้ใช่ไหมว่าตัวเองได้รับพระราชทานงานอภิเษกแล้ว”

“อึก หา?” ได้ยินเสียงเรอก็รู้แล้วว่ากินไปเยอะขนาดไหน

“พระราชทานงานอภิเษก ท่านอ๋องมาพร้อมราชโองการ แต่เพื่อเจ้า ฟังจากที่พูด เขาอยากมาพูดคุยสู่ขอก่อนเลยไม่ได้เอาราชโองการออกมาบีบบังคับให้อาสามยินยอม”

ซ่งฝูหลิงประหลาดใจ ฟังจบก็รู้สึกหวานจับใจ

อย่างนั้นเหรอ

ฮี่ๆ ฮ่าๆๆ…

เดี๋ยวนะ หัวเราะไม่ได้ เสียมาดหมด

ซ่งฝูหลิงถูกพวกพี่ๆ น้องๆ มองด้วยความตะลึง

นางทำท่าปัดฝุ่นบนเสื้อที่เดิมก็ไม่ได้เลอะอะไร จากนั้นถึงพยักหน้าใจเย็นให้เถาฮวาที่ตื่นเต้น “อ่อ นั่นเป็นสิ่งที่เขาควรทำอยู่แล้ว”

…

วันนี้หลังจากในที่สุดพวกคนในครอบครัวได้เห็นว่าอดีตแม่ทัพเล็กแสดงความชอบที่มีต่อพั่งยาลูกสาวของบ้านเหล่าซ่ง พอกินเสร็จแยกย้ายก็ไม่คุยอย่างอื่น คุยเรื่องสองคนนี้

หากว่ากันตามเหตุผล มีญาติมาที่บ้านเยอะขนาดนี้ ควรมีเรื่องให้คุยมากมาย

แต่พบว่าเรื่องไหนก็สู้เรื่องนี้ไม่ได้ กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็น

จูซื่อไปที่เรือนด้านหลัง

เอ้อร์ยาเปิดหน้าต่างออกไปดู รีบถามต้ายา “พี่ ท่านอ๋องยังไม่กลับเหรอ”

“ยัง ถูกอาสามเรียกไปคุยเรื่องราชโองการแล้ว”

เอ้อร์ยาเอามือทาบอก เช่นนั้นก็ดี ท่านอ๋องยังไม่ไป ท่านแม่หงุดหงิดนาง อยากด่านาง ก็จะด่าเสียงเบาหน่อย

เช่นนั้นก็ไม่กลัวแม่แล้ว ตามคาด จูซื่อเข้าห้องมาก็เริ่มบ่นเอ้อร์ยา “ดูพั่งยาซิ แล้วดูตัวเอง ทั้งๆ ที่พวกเจ้าสองคนเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน”

“ท่านแม่ ต่อให้เป็นพี่น้องแท้ๆ ก็ต่างกันเยอะ อีกอย่าง ทำไมไม่ดูบ้างล่ะว่าพั่งยาหน้าตาเป็นอย่างไร”

“อย่างไร หน้าตาเจ้าก็ไม่ได้แย่”

เอ้อร์ยาคิดในใจ ถ้าข้าไม่ได้มีจมูกแบนๆ ก็หน้าตาพอใช้ได้อยู่หรอก จมูกแบนๆ ของข้าก็ได้แม่มาไม่ใช่เหรอ ยังจะไปเทียบกับพั่งยา ขนาดพี่ต้ายาข้ายังสู้ไม่ได้เลย

เพราะต้ายาไม่ได้ได้จมูกแม่ แต่นางได้มา

จูซื่อยังคงบ่นต่อ “พั่งยาเป็นที่ถูกใจของท่านอ๋อง แล้วดูเจ้าซิ ถึงวัยแล้วเจ้ายังไม่ออกเรือน ข้ายังต้องถูกพ่อเจ้าด่าเพราะเจ้า ข้าหน้าหนาอยากให้ท่านอ๋องช่วยแนะนำผู้ชายดีๆ ให้เจ้า ข้าทำเพื่อใครล่ะ แต่เจ้ากลับไม่รับน้ำใจ”

ต้ายาขยิบตาให้เอ้อร์ยา ห้ามเถียง

เอ้อร์ยาถึงได้พูดว่า “ท่านแม่ ไม่ใช่ว่าข้าไม่รับน้ำใจ ข้าก็แค่รู้สึกว่าท่านแม่…” บ้าไปแล้วควบคุมสติไม่ได้

เอาแต่คิดปีนขึ้นที่สูง

ตอนนี้นางกลัวแค่ว่าท่านอ๋องจะแนะนำคู่ครองให้นางจริงๆ จากนั้นเสนอใครมาแม่นางก็ปฏิเสธ ทั้งยังจะพูดอย่างไม่รู้ตื้นลึกหนาบางว่าตำแหน่งเล็กไปหรืออื่นๆ นั่นต่างหากที่จะทำคนหัวเราะเยาะ ขายหน้ายิ่งกว่าเรื่องที่ต้องให้น้องเขยแนะนำคู่ให้

ทำไมไม่ลองคิดดูบ้างว่า ไม่ว่าใครเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านอ๋องก็ตำแหน่งเล็กหมด ขอร้องล่ะท่านแม่ อย่าให้มันเกินไปนัก

“ท่านแม่ เลิกเอาข้าไปเทียบกับพั่งยาสักที อย่าคิดว่าพวกเราแซ่ซ่งเหมือนกัน อาศัยอยู่ด้วยกัน ก็จะเอามาเทียบกันได้ หากว่ากันด้วยเรื่องหน้าตา ความเก่ง อย่าว่าแต่เทียบกับข้าเลย ต่อให้เป็นพวกคุณหนูตระกูลใหญ่ข้างนอกจะมีสักกี่คนที่เทียบกับน้องสาวข้าได้ ไม่เหนื่อยเหรอ ข้ามีอะไร”

เอ้อร์ยาพูดจบยังพึมพำ “อิจฉาก็บอกมาเถอะ เอามาลงที่ข้าอยู่เรื่อย”

ต้ายาฟังแล้วก็หัวเราะ

โทษทีนะน้องรอง

นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน จูซื่อด่าคน ต้ายาไม่มีทางหัวเราะออกมา กลัวความซวยจะมาตกที่ตัวเอง

แต่พอออกเรือนแล้วความรู้สึกต่างกัน

ส่วนทางด้านพ่อแม่ของเหอซื่อที่อยู่หมู่เรือนตรงกลางก็กำลังคุยกับลูกสาวตัวเอง

“แม่กับพ่อเจ้าเดินทางมากับท่านอ๋อง…

…เจ้าไม่รู้หรอก ผ่านมาตั้งหลายเมือง ไม่ว่าจะไปถึงเมืองไหน ไม่ต้องพูดถึงพวกขุนนาง เอาแค่พวกครอบครัวขุนนางที่พวกเราเจอ ไม่ว่าจะเป็นคุณหนู ฮูหยิน หรือเหล่าฮูหยิน เห็นท่านอ๋องก็ต้องโค้งตัวให้ทั้งนั้น…

…สาวใช้บ่าวรับใช้คุกเข่ากันเป็นแถวๆ…

…แต่หลานสาวคนเล็กของเจ้า?”

แม่เหออยากพูดว่า นั่นก็ทำตัวไร้มารยาทเกินไป ไม่แม้แต่จะทำความเคารพ หันไปตอบทันที

เล่นเอานางตกใจมากตอนกินข้าว ไม่กล้าส่งเสียง

“ลูกแม่ เจ้าไม่กลัวท่านอ๋องโมโหเหรอ เกิดอีกเดี๋ยวท่านอ๋องไม่อยากได้นางแล้วล่ะ เจ้าเป็นป้าใหญ่ ไปเตือนน้องสะใภ้หน่อยดีไหม เด็กยังเล็ก จะปล่อยให้ทำตามใจไม่ได้ กำชับหน่อย แม่เคยเห็นว่าเวลาพวกผู้หญิงเจอท่านอ๋องเขาทำกันอย่างไร”

หวังดี

แต่ก็เป็นครั้งแรกที่เหอซื่อตระหนักได้ว่า เกรงว่านี่ก็คือ ‘ระบบ’ ที่น้องสามมักพูดถึงเวลาประชุม ถ้าระบบยังไม่เสียก็คือเรื่องเล็ก

แต่เวลานี้เหอซื่อก็มีปัญหา

ปัญหาของนางอยู่ที่ ถ้าวางตัวสูงเกินไป ความมั่นใจก็จะเตลิด

“ท่านแม่ น้องฝูเซิงเป็นศิษย์แห่งโอรสสวรรค์ ท่านแม่คิดว่าเรื่องหลอกลวงเหรอ นั่นต่างหากที่มีความใกล้ชิดกับฮ่องเต้มากที่สุด…

…ท่านแม่ก็อย่าตกใจกลัวท่านอ๋องมากเกินไป จนลืมว่าน้องฝูเซิงเป็นถึงผู้ว่าการเขต น้องสามีข้าออกไปข้างนอก ราษฎรนับหมื่นเป็นต้องคุกเข่าให้…

…ท่านแม่คิดว่าเป็นครอบครัวชาวบ้านทั่วไปเหรอ ที่คิดจะเลิกก็เลิกกันได้ ไม่มีทาง…

…ท่านอ๋องเองก็ไม่กล้ารังแกลูกสาวของน้องฝูเซิงหรอก นั่นลูกสาวผู้ว่าฯ เชียวนะ เข้าใจหรือยัง…

…แน่นอนว่าท่านอ๋องก็ไม่ใช่คนแบบนั้นด้วย…

…ไอ๊หยา ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว ท่านแม่ไม่รู้เรื่องภายใน”

คำพูดบางอย่างพูดไม่ได้ เคยช่วยชีวิตท่านอ๋องไว้ด้วยซ้ำ

…

วันนี้ ฟ้ามืดแล้วลู่พั่นถึงออกมา

ตัวแทนคนสำคัญของครอบครัวซ่งก็มากันหมด

ลู่พั่นเหลือบมองซ่งฝูเซิง พบว่ายังพอไหว ถึงได้พูดกับฝูหลิงต่อหน้าทุกคนก่อนขึ้นรถม้า “วันพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ข้ากับท่านพ่อตาจะค่อนข้างยุ่ง ข้าสังเกตปรากฏการณ์บนท้องฟ้า จะมีฝน ออกไปข้างนอกอย่าลืมเอาอุปกรณ์กันฝนไปด้วย อย่าไปไหนไกล”

มีคู่หมั้นแล้ว ต้องรายงานหน่อยว่าจะทำอะไร

ลู่พั่นก็ไม่ได้อยากไปทำงานกับซ่งฝูเซิงหรอก

แต่เมื่อครู่พ่อตาพูดถูก

อาศัยจังหวะที่สินสอดเบื้องต้นที่ฮ่องเต้ส่งมากับราชโองการยังไม่ประกาศออกไป ยังถือว่าสะดวก เขาต้องออกไปประชุมเพื่อฟังเรื่องการจัดเก็บส่วยภาษีเพาะปลูกและการค้าในเขตพื้นที่พระราชทาน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลส่วนตัวหรือทางการก็ควรให้ความร่วมมือกับพ่อตา จะทำให้พ่อตาที่เป็นผู้ว่าฯ ลำบากไม่ได้ และก็ต้องพบปะขุนนางของหวงหลงอย่างเป็นทางการด้วย ร่วมงานเลี้ยง

ซ่งฝูหลิงพยักหน้าให้ลู่พั่น ได้

ดูพวกเขาสองคนน่าสงสารขนาดไหน ท่ามกลางสายตาหลายคู่ ทำได้เพียงคุยกันไม่กี่คำ ลู่พั่นไม่กล้าปีนกำแพงแล้ว

เอาแค่นี้ซ่งฝูเซิงฟังแล้วก็ยังเบะปากในใจ

คอยหาโอกาสคุยกันอยู่เรื่อย

“ไปได้แล้ว”

ใต้เท้าพ่อตาส่ายมือ ไล่ลู่หมินหรุ่ย

สองวันต่อมา หวงหลงต้อนรับขบวนพิเศษอีกหนึ่งกลุ่ม

ฝ่ายในจากวังหลวงเดินทางมา

แม่ทัพหลิ่วเป็นขุนนางตัวแทนรับ เปลี่ยนไปใส่ชุดสีแดง

ไท่กงเหรินย่าหม่า กงเหรินเฉียนเพ่ยอิง ใส่ชุดพระราชทานขั้นสี่

มาพร้อมกับซ่งฝูหลิงที่แต่งตัวจัดเต็ม ตอนนี้ยังเป็นเพียงคนธรรมดาไม่มียศศักดิ์ รีบไปยังที่ว่าการด้านหน้า

ตรงหน้าที่ว่าการปูพรมแดง ขุนนางทั้งหมดกับชาวบ้านต่างต้องคุกเข่าเพื่อชมพิธีการ

ที่ปลายด้านหนึ่งของพรม ซ่งฝูเซิงกับลู่พั่นรออยู่ตรงนั้นก่อนแล้ว

ลู่พั่นอยู่ในชุดชินอ๋อง รูปหล่อสง่างาม หันไปมองคู่หมั้นที่กำลังเดินมาทางเขา

“ด้วยโองการแห่งฟ้า…”