ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 854-1 เรื่องปรัมปราก็คือคลื่นลูกหนึ่ง

ตอนที่ 854-1 เรื่องปรัมปราก็คือคลื่นลูกหนึ่ง

หมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ล่างเขาฉางไป๋ มองจากไกลๆ ดูคล้ายหมู่เขาที่ล้อมทอดยาวต่อเนื่อง

ในความเป็นจริงหมู่บ้านยังอยู่ห่างจากภูเขาอีกระยะหนึ่ง ไกลพอสมควร

ฟ้าเพิ่งเริ่มมืด เวลานี้เงยหน้ามองไป บนยอดเขามีเมฆหมอกโอบล้อม รู้สึกราวกับหมอกขาวนั้นกำลังจะลอยขึ้นสวรรค์

ส่วนบนโลกมนุษย์ ปล่องควันของแต่ละบ้านมีควันลอยออก ต่างกำลังทำอาหาร

ชายคาของแต่ละบ้านมีกบป่าตากแห้งแขวนอยู่

ใช้เหล็กเส้นแทงกบตอนมีชีวิตให้ทะลุออกจมูก เด็ดขาทิ้ง

ในความเป็นจริงกบในฤดูนี้ราคาต่ำกว่าที่เลี้ยงในฤดูใบไม้ร่วงหรือฤดูหนาวมาก น้ำมันจากกบก็ไม่ค่อยจะมี แต่พวกชาวบ้านไม่สนเรื่องนั้น จับได้ก็ไม่ปล่อยทิ้งให้สิ้นเปลือง ตอนนี้ต่างรู้แล้วว่าของสิ่งนี้มันดี

หมาเฝ้าบ้านเห่าเป็นครั้งคราว

แมวขาวตัวใหญ่สกปรกจนเหมือนแมวสีเทา กระโดดขึ้นลงกำแพงอย่างคล่องแคล่ว ตาดำกลมโตกำลังมองดูความครึกครื้น

พวกฝูงเป็ดก็เกาะกลุ่มเดินกลับมาจากข้างนอกหมู่บ้าน เดินไปอึไป

เส้นทางในหมู่บ้านเต็มไปด้วยขี้ของพวกมัน เวลาเดินต้องระวัง ไม่อย่างนั้นถ้ามัวแต่เงยหน้าคุยกันจะเหยียบขี้กลับบ้านได้

ล้อรถม้าของลู่พั่นบดทับเรียบร้อย

ด้านนอกหมู่บ้านเป็นกองฟืนกองข้าวโพดของแต่ละครัวเรือน สูงต่ำมากน้อยแตกต่างกันไป

บ้านไหนขี้เกียจบ้านไหนขยันก็ดูได้จากปริมาณฟืนในกอง

พื้นถนนไม่ราบเรียบ ทั้งๆ ที่แห้งสนิท ไม่ได้มีฝนตก แต่กลับมีร่องตื้นลึกไม่สม่ำเสมอ

ทั้งหมดนี้เป็นร่องที่เกิดจากก่อนหน้านี้ฝนตก เส้นทางไม่สะดวก รอยรถเข็นรอยเกวียนทิ้งเอาไว้ สะสมเป็นเวลานานจนเกิดเป็นร่อง

เวลานี้มีชาวบ้านอยู่ที่หน้าหมู่บ้านเป็นจำนวนมาก

พวกเขายืนบ้างนั่งบ้าง หรือไม่ก็พิงกำแพง

ทั้งๆ ที่ประตูใหญ่ของหมู่บ้านถูกเปิดกว้าง แต่พวกชาวบ้านกลับไม่กล้าเข้าไปข้างใน แม้แต่จะพูดคุยก็ต้องกระซิบเสียงเบา

ซุบซิบกันว่าท่านอ๋องหน้าตาเป็นอย่างไร คนในครอบครัวของใต้เท้านายอำเภอเป็นอย่างไร

ถามกันมากที่สุดคือมาทำไม คนที่นี่ไม่มีใครทำผิดสักหน่อย แต่ดูจากท่าทางของใต้เท้านายอำเภอที่ลงมาอย่างอารมณ์ดี ไม่เหมือนมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

ขณะที่พวกชาวบ้านกระซิบกระซาบกันอยู่นั้นก็ยังไม่ลืมแอบดุพวกเด็กๆ ไล่ให้กลับบ้านไป

พวกเด็กๆ ถูกด่าก็ไม่สะทกสะท้าน ยังคงควบคุมตัวเองไม่ได้ อยากเข้าไปใกล้รถม้าพวกนั้นที่จอดอยู่ใกล้ประตู

มีบางคนใจกล้า แอบสังเกตพวกผู้ใหญ่ว่ามองมาอยู่หรือเปล่า ระหว่างนั้นก็รีบเข้าไปเอามือแตะท้ายรถม้าแล้ววิ่งหนี

ยังมีพวกเด็กผู้หญิงที่ไม่ชอบม้า แต่ชอบตัวรถของรถม้าที่ฝูหลิงนั่ง โคมไฟที่ประดับรถก็สวย พวกนางยื่นมือออกไปแอบลูบ ลูบตัวรถ เขย่งเท้าแอบแตะโคมไฟด้วยความระมัดระวัง

“ฮี่ๆ”

พวกเด็กๆ บรรลุเป้าหมายก็วิ่งหนีไปไกล รวมตัวกันหัวเราะอย่างมีความสุข ราวกับเพิ่งไปทำเรื่องที่สุดยอดมา

ซ่งฝูเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยในลานบ้าน ได้ยินเสียงครึกครื้นด้านนอกเขาก็หัวเราะ

ก่อนหน้านี้เขาบ่นมาตลอดที่ออกมาเที่ยวกันแบบนี้

งานยุ่งจะตายยังจะออกมาเที่ยวกันอีก ทำงานยังจะไม่ทัน

แต่เวลานี้ เดินทางมาไกลขนาดนี้ อยู่ที่ตีนเขาของภูเขาลูกใหญ่ นั่งอยู่ในลานบ้านของครอบครัวชาวบ้าน เขากลับรู้สึกดี อืม ใช้ได้

จิตใจเหมือนสงบลงในทันที

ซ่งฝูเซิงคิดทบทวนตัวเอง ช่วงที่ผ่านมาที่เป็นขุนนาง มีอำนาจเหนือลูกน้องมากมาย มากน้อยก็รู้สึกมีความอวดดีอยู่บ้าง

แม้คนข้างนอกจะไม่คิดแบบนั้น แต่เขารู้จักตัวเองดี เริ่มอวดดีหน่อยๆ แล้ว

แต่การได้ออกมาเที่ยวบ้างช่วยให้ไม่ลืมตัวได้

แม้แต่ลู่พั่นยังรู้สึกว่าที่นี่ดี

ที่นี่ไม่มีต้องระแวงชายหญิง

หมู่บ้านแห่งนี้ แม้แต่พวกลูกสะใภ้ของหลี่เจิ้งเวลาทำกับข้าวก็ไม่ต้องคอยหลบผู้ชาย วิ่งจับไก่ฆ่าเป็ดหอบฟืนอย่างไม่สนใจใคร

นับตั้งแต่รถม้าวิ่งเข้าหมู่บ้านก็สังเกตได้ว่า พวกผู้หญิงก็เดินกันปกติไปทั่วหมู่บ้าน

ดูเอานะ ตอนนี้ตรงประตูรั้วยังมีผู้หญิงหลายคนที่มามุงดู แถมยังพูดคุยกับพวกผู้ชาย

ถึงขั้นที่ว่า รู้สึกว่าดีกว่าหมู่บ้านอื่นที่พวกเขาผ่านมา

หมู่บ้านอื่นเจอคนนอกบ่อย อยู่ใกล้ตัวอำเภอ ที่นี่ห่างไกลมาก เรื่องผูกมัดจึงมีน้อยกว่า

ตอนพ่อตาแม่ยายอยู่ในเมืองต้องคอยสนใจสายตาคนอื่น

อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ทุกคนทำกันแบบนั้น เราก็จำต้องว่าตามไปด้วย

พ่อตาแม่ยายมองเขากับฝูหลิงอย่างเกร็งๆ เขาเองก็เกร็ง

ไม่กล้าพูดอะไรมาก ไม่กล้าใกล้ชิดเกินไป

แม้จะเป็นขณะเดินทางที่ไม่ได้มีคนอื่นเห็น เขาก็ยังรู้สึกว่าด้านหลังมีสายตามากมายนับไม่ถ้วนกำลังจับตาดูอยู่

แต่พอยิ่งเดินทางมาไกล พ่อตาแม่ยายก็ยิ่งผ่อนคลาย เขาก็เริ่มรู้สึกสบายตัวขึ้น

ซ่งฝูหลิงกำลังก้มตัวสระผม หลับตาพลางพูด “ท่านย่า รีบส่งผ้าให้เร็ว เข้าตาแล้ว”

ผ้าถูกนำมาวางในมือ ซ่งฝูหลิงเช็ดตาเสร็จก็เอามาดม กลิ่นมันไม่ใช่

ผมยังอยู่ในกะละมังน้ำ แต่หันหน้าไปมองลู่พั่น

ลู่พั่นเลียริมฝีปาก ยิ้มให้ฝูหลิง “เอาอะไรอีกไหม”

ซ่งฝูหลิงก็ยิ้ม ดวงตาโค้งมน “เปิดกระปุกนั้นแล้วควักออกมาให้ข้าหน่อย”

“ทาที่ไหน”

“ทาหลังหัว”

ลู่พั่นกำลังจะช่วยฝูหลิงสระผมแล้ว แต่ซ่งฝูเซิงที่อยู่ด้านนอกตะโกนขึ้น “หมินหรุ่ย มาฟังนี่หน่อย”

“อ้อ มาแล้วๆ”

ลู่พั่นก้มศีรษะเล็กน้อยเดินออกจากประตู หยุดหน้าบ่อน้ำบอกให้ซุ่นจื่อตักน้ำออกมา ยาสระผมที่เลอะมืออยู่ไม่ปล่อยให้สิ้นเปลือง เอามาล้างมือแทนสบู่

ซุ่นจื่อยังแอบสังเกตเห็นคุณชายเอามาดม

พอลู่พั่นนั่งลงข้างซ่งฝูเซิงก็ได้ยินหลี่เจิ้งบอกว่าจะขึ้นเขาอย่างไร

เมื่อครู่หลี่เจิ้งเพิ่งถามลูกชายคนเล็กที่มีความรู้มากที่สุด เขาท่องคำพูดมามากมาย

ใบหน้าแดงก่ำพูดตะกุกตะกัก

“ขอบคุณใต้เท้านายอำเภอ ไม่สิ ใต้เท้าผู้ว่าฯ ที่มอบชีวิตดีๆ ให้กับพวกเรา…

…อย่าเห็นว่าหมู่บ้านพวกเราเล็ก ตั้งอยู่ในป่าลึกกลางหุบเขา…

…แต่ก็ไม่เคยอดอยาก…

…ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดก็ยังไม่เคยต้องอดอยาก”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะ ไม่เคยต้องอดอยากจะมาขอบคุณเขาคนเดียวไม่ได้

โบราณว่าไว้ อยู่ติดเขากินเขา อยู่ติดน้ำกินน้ำ ภูเขาฉางไป๋ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ ปกป้องคุ้มครองหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ไว้

“ข้าได้ฟังเรื่องของหมู่บ้านท่านมาจากในอำเภอบ้างแล้ว ทำตัวตามสบาย ปกติพูดคุยอย่างไรก็พูดตามนั้น ถ้านั่งเก้าอี้ท่านคุยไม่สะดวก เช่นนั้นจะนั่งยองก็ได้ มา นั่งยอง ได้ยินว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้ก็มีสัตว์ป่าขนาดใหญ่ลงจากเขามา มีอันตรายไหม ต่อมาในหมู่บ้านมีการป้องกันอะไรบ้างหรือเปล่า”

หลี่เจิ้งลงมานั่งยองถึงรู้สึกดีขึ้น ถ้าให้นั่งเสมอใต้เท้าผู้ว่าฯ ขาจะสั่นไม่หยุด

เอาแค่นี้ นี่ขนาดหลี่เจิ้งยังไม่รู้ว่าคนที่ตำแหน่งใหญ่ที่สุดตรงนี้ไม่ใช่ผู้ว่าการเขต แต่เป็นท่านอ๋อง

ถ้าเขารู้ว่ามีท่านอ๋องมาที่บ้านจะช็อกตายไหม

ตั้งแต่เจอกลุ่มแขกผู้มาเยือนที่หน้าหมู่บ้านก็ตื่นเต้นจนพูดผิดพูดถูก

คิดเพียงว่าลู่พั่นเป็นลูกหลานตระกูลร่ำรวย เรียกพ่อตาแม่ยาย เป็นลูกเขยของครอบครัวผู้ว่าฯ ไม่รู้ว่ายังมีสถานะอื่นด้วย

“ภูเขาลูกนี้ดีมาก ไม่เคยทำร้ายพวกเรา มีเจ้าป่าเจ้าเขาคุ้มครอง สัตว์ป่าที่อยู่บนนั้นไม่ดุร้าย…

…ซานซิ่งเหนียงเป็นยัยเพิ้งที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้าน ไม่สิ ใต้เท้า หญิงแก่…

…หลายปีก่อนมีสัตว์ป่าตัวใหญ่กระโดดเข้ามาในเขตบ้าน…

…จ้องตากับซานซิ่งเหนียง นางคิดว่าชีวิตคงจบแน่แล้ว ปรากฏว่ามันแค่ลงจากเขามาเดินเล่น มองๆ ดูไม่เท่าไรก็กลับขึ้นเขาไป…

…ซานซิ่งเหนียงก้าวขาไม่ออก ตกใจจนเดินไม่เป็น ตะโกนเสียงไม่ออก ต้องคลานกลับเข้าบ้าน…

…จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นปริศนา ไม่รู้ว่าตัวอะไร หรือนางอาจพูดเหลวไหลเอง บอกว่าสูงเจ็ดคืบกว่า”

ไม่เคยเกิดเรื่อง ใต้เท้า เช่นนั้นยังจะให้ป้องกันอะไร หลายปีมานี้ก็ไม่เคยเกิดเรื่องอะไร มีแค่เรื่องนี้ที่ตกใจอยู่บ้างแต่ไม่มีอันตราย

ต่อมาหลี่เจิ้งก็พูดคล่อง

หลี่เจิ้งอธิบายเส้นทางให้ซ่งฝูเซิงกับลู่พั่นฟัง บอกว่ามีเด็กหนุ่มในหมู่บ้านหลายคนที่รู้จักเส้นทางดี พรุ่งนี้ให้คนทั้งหมู่บ้านนำทางได้ หามเกี้ยวใต้เท้าขึ้นเขา