ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 857-1 ขุนเขาสายธารดุจภาพวาด

ตอนที่ 857-1 ขุนเขาสายธารดุจภาพวาด

คนเรามักพูดกันว่า หมาป่าบุกเข้าหมู่บ้านทำให้คนหวาดกลัว

แต่ขณะลงจากเขา ตอนที่ทุกคนคิดกันว่าจะล่าเนื้อมากินหน่อย พวกเด็กหนุ่มในหมู่บ้านกลับรู้สึกว่าลูกเขยของใต้เท้าผู้ว่าฯ กับพวกคนคุ้มกันน่ากลัวยิ่งกว่า

ทำให้มองออกเลยว่าใครมือสมัครเล่น ใครมืออาชีพ

ไม่ได้หมายถึงว่าล่ามาได้มากเท่าไร แต่ความเร็วระดับนั้นมันเร็วมาก

พอทางด้านใต้เท้าผู้ว่าฯ ยิ้มพลางพูดว่า “พวกเราเหลือแค่ข้าวแล้ว หาเนื้อมากินหน่อยเป็นไง”

คนพวกนั้นก็เริ่มลงมือทันที

ขึ้นต้นไม้ล้วงรังนกเอาไข่ออกมาหมด

ไข่เป็ดป่าก็ไม่เว้น

ใช้มีดเหลาฉับๆ ก็ได้เครื่องมือแทงปลาที่ทำขึ้นมาเอง ลงไปแทงปลาในแม่น้ำ

กระโดดจับกระต่ายป่าเหมือนเหาะได้

เด็กหนุ่มสิบสองคนจากในหมู่บ้านถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรเริ่มลงมือจากตรงไหนดี ไม่ใช่ว่าควรขุดหลุมทำกับดักก่อนเหรอ ลงไปจับได้เลยเหรอ

ท่านย่าหม่านั่งพักอยู่บนสัมภาระ จับหมวกงอบเอามาพัดแล้วยิ้มพลางเตือน “ซุ่นจื่อ ช้าๆ เดี๋ยวเท้าแพลง”

ซุ่นจื่อวิ่งจับไก่ป่าที่กระโดดสูงกว่าไก่ธรรมดาอีก เหมือนคำพูดที่ว่าเป็ดไก่แตกตื่นกันหมด

เฉียนเพ่ยอิงแบกหมวกงอบไว้ด้านหลัง เพื่อป้องกันยุงกัด นางเอาผ้าพันคอที่ผูกอยู่บนคอมาผูกไว้บนหัวแล้วนั่งยองขุดผักป่า พอได้ฟังก็หันไปยิ้ม

ทันใดนั้นนางก็ยิ้มไม่ออก

ท่านย่าหม่าที่นั่งอยู่บนสัมภาระก็อึ้ง ชะเง้อคอเอาหมวกไล่ รีบเตือนไก่ป่าให้ไปทางอื่น “เอ๊ะ เจ้าวิ่งผิดด้านแล้ว ผิดด้านแล้ว”

ไก่ป่าวิ่งตรงเข้ามา กระโดดเฉี่ยวไหล่ท่านย่าหม่าแล้วกระโดดหนีไปทางหัวของเฉียนเพ่ยอิง

ลู่พั่นเหมือนเงา กระโดดลงจากต้นไม้แล้วหายวับไป

เป็นถึงท่านอ๋อง วันนี้จับไก่ยังเหนื่อยกว่าจับโจร

ไม่นานลู่พั่นที่อยู่ในชุดชาวบ้านก็จับไก่ป่ากลับมาได้

ซุ่นจื่อยืนอยู่ข้างท่านย่าหม่า สองมือจับเข่ายิ้มให้คุณชายของเขา คุณชายเก่งจริงๆ

ผู้ว่าซ่งฯ ไม่ได้ร่วมผสมโรงการจับไก่จับเป็ดครั้งนี้

เขากลับเอามือไพล่หลังเดินมา ดูเหมือนจะยุ่งพอสมควร

“เพ่ยอิง?” ตะโกนเรียกเฉียนเพ่ยอิง

เพ่ยอิงเงยหน้าขึ้น

“อะ” ทันใดนั้นผู้ว่าฯ ซ่งก็ยื่นดอกไม้หลากสีให้

เฉียนเพ่ยอิงวางเสียมเล็กที่ขุดผักป่า สองมือเช็ดขา จากนั้นถึงยิ้มพลางรับมา “ทำพูดไป สวยอยู่นะ”

“ลูกพ่อ รีบลงมา มีลู่หมินหรุ่ยอยู่จะขึ้นไปบนต้นไม้ทำไม” ซ่งฝูเซิงที่อยู่ใต้ต้นไม้เอามือบังแดด เงยหน้ามองลูกสาวพลางพูด

ซ่งฝูหลิงปีนลงจากต้นไม้อย่างคล่องแคล่วเหมือนแมว

“อะ”

“ว้าว ท่านพ่อ สวยมากเลย”

ลู่พั่นยืนอยู่ไม่ไกล มองดอกไม้ตรงหน้าอกฝูหลิง จากนั้นก็มองไก่ป่าในมือตัวเอง

“ท่านแม่”

“ไอ๊หยาๆๆ ทำอะไรไร้สาระ” ท่านย่าหม่ายืนขึ้นทันที สองมือรับช่อดอกไม้เล็กๆ ที่ลูกชายยื่นให้ นางเลือกดอกสีชมพูที่ใหญ่ที่สุดออกมาทัดหูพลางบ่น “ว่างขนาดนั้นไม่มาช่วยเมียขุดผักป่าล่ะเดี๋ยวพวกเราต้องกินกัน ไปเก็บดอกไม้ทำไม”

ซุ่นจื่อเข้าไปกระซิบข้างหูลู่พั่น “คุณชาย เห็นหรือยัง”

ดูเป็นตัวอย่าง

แค่ดอกไม้บ้านๆ ก็ทำให้ผู้หญิงสามรุ่นยิ้มหน้าบานได้แล้ว

ได้รอยยิ้มเยอะกว่าเป็ดไก่ที่คุณชายเหนื่อยจับแทบตายเสียอีก

นี่เป็นความรู้ทั้งนั้น

…

คนกลุ่มนี้ทั้งแบกทั้งหิ้วเชลยจากสงครามเมื่อครู่ เดินเลาะแม่น้ำตามหาน้ำตก ตามหาน้ำพุร้อน

เสียงน้ำตกดังซู่ หมี่โซ่วกับพวกจินเป่าดีใจเหลือล้น

ทั้งเล่นน้ำทั้งวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน

ซ่งฝูเซิงก็พับขากางเกงขึ้นแล้วลงไป เปียกครึ่งตัวแล้วถึงขึ้นมา

“เด็กแสบพวกนี้ แข่งกันแต่กลับมาวักน้ำใส่ข้า”

ตรงน้ำพุร้อน

หมี่โซ่วเอามือแตะน้ำ

ท่านย่าหม่าถามเขาว่าร้อนไหม เขาบอกร้อน

ซ่งฝูเซิงจัดแจงให้ทุกคน สระที่อยู่ทางเหนือสุดเป็นของพวกผู้ชายลงแช่

แต่ทุกคนอย่าเพิ่งรีบร้อนไปแช่น้ำ พวกเจ้าไปตัดฟืน ทำโครงไม้ ก่อกองไฟ ถอนขนไก่ให้เกลี้ยง จัดการเอามันมาย่างเสียก่อนแล้วค่อยลงไปแช่น้ำ แช่เสร็จก็ได้กินพอดี

“หมินหรุ่ย”

เดิมทีลู่พั่นคิดว่าจะเรียกเขาไปเรียนการย่างไก่ แต่ตอนนี้เขาไม่อยากเรียน

เขาอยากไปเฝ้าฝูหลิง คนที่เขาคิดถึงตลอดเวลา เฝ้านางสระผม

ชายหญิงห้ามลงสระเดียวกัน ต้องให้ฝูหลิงไปแช่สระที่อยู่ไกลจนทางนี้มองไม่เห็น

แต่ที่นี่ก็เป็นในป่า ใครจะไปรู้ว่าจะมีอะไรโผล่มาตอนไหน เขาอยากไปเฝ้า

ถึงแม้เขาจะไปเฝ้า แต่มันก็ขัดกับขนบธรรมเนียมในเมือง

แต่นั่นมันในเมือง เวลาไหนก็ควรดูด้วย

สถานการณ์แบบนี้จะให้คนอื่นเฝ้าไม่ได้ แถมยังไม่มีสาวใช้ตามมา

พ่อตากับลูกเขยคิดเหมือนกัน

“ไป ตามข้ามา หมี่โซ่วก็ไปด้วย”

ทางด้านสระของผู้หญิง

ซ่งฝูเซิง ลู่พั่น หมี่โซ่ว ใช้พวกกิ่งไม้ใบไม้มาทำเป็นกระโจมเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างง่ายๆ

ซ่งฝูหลิงถอดชุดตัวนอก ขณะลงไปแช่ในน้ำได้ร้องเสียงประหลาด “ว้ายๆๆ ร้อน สบายจัง สบายสุดๆ ไปเลย”

ก็แค่ตอนเพิ่งลงที่แอบรับไม่ได้

ตรงหูของท่านย่าหม่ามีดอกไม้ป่าที่ลูกชายให้มา นางสวมกางแกงสีแดงแจ๋ลงมาแช่

เฉียนเพ่ยอิงก็สวมแต่ชุดตัวในลงมาแช่เหมือนกัน

อันที่จริงฝูหลิงก็สวมชุดตัวใน ทุกคนเอาชุดมาเปลี่ยนด้วย แช่เสร็จก็เปลี่ยนใส่ชุดใหม่แล้วผึ่งชุดที่เปียกไว้

อีกอย่าง ต่อให้ไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยน ซ่งฝูเซิงก็หยิบออกมาจากพื้นที่พิเศษให้สองแม่ลูกได้

ถ้าไม่ติดว่ามีท่านย่าหม่าอยู่ด้วย ซ่งฝูเซิงคงเอาชุดว่ายน้ำออกมาให้ลูกสาวแล้ว

“ท่านย่า ทำไมสวมกางเกงแดงล่ะ ดูสิ สีตกแล้ว”

ท่านย่าหม่าแช่แค่ครู่เดียวเหงื่อก็เต็มหน้า เช็ดหน้าแล้วยิ้มให้หลานสาวคนเล็ก “เอาไว้ขับไล่สิ่งชั่วร้าย”

“ท่านย่าอายุขนาดนี้แล้วจะกลัวอะไร ด้านนี้เป็นเขา ด้านนั้นพ่อข้ากับหมินหรุ่ยก็ยืนอยู่ไกลๆ ใส่เสื้อผ้ามันแช่ไม่สบาย ถอดออกเถอะ”

ท่านย่าหม่า ไอ๊หยา กำลังต้องการเลย

“เช่นนั้นย่าถอดนะ”

เฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูหลิงพูดพร้อมกัน “ถอดเถอะ”

ต่อมา ท่านย่าหม่าก็เผยให้เห็นหน้าอกที่หย่อนยาน ผิวพรรณเหี่ยวย่น นางแช่ลงไปทั้งตัวเหลือแต่คอ ยังจะมีหน้าถามเฉียนเพ่ยอิง “สะใภ้สาม เจ้าเพิ่งเคยเห็นเรือนร่างของข้าเป็นครั้งแรกใช่ไหม”

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางคิดในใจ ทำอย่างกับว่าคนอื่นอยากมอง เอาผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้ท่านย่าหม่า “อืม ครั้งแรก”

ต่อมาก็มีเสียงหัวเราะ เพราะท่านย่าหม่าพูดว่า “ดูข้าสิ พอแช่น้ำพุร้อน เอามือถูตัวหน่อยมีแต่ขี้ไคล ทั้งๆ ที่ตัวข้าก็ดูสะอาดดี”

ซ่งฝูหลิงถูตัวให้ท่านย่า

บนหูของฝูหลิงก็ทัดดอกไม้สีแดงดอกท้อ ทั้งยังพูดเอาใจท่านย่าหม่า

“ท่านย่า ไว้วันหน้าให้พ่อข้าซื้อบ้านหลังใหญ่กว่าเดิม บ้านเราไม่มีน้ำพุร้อนก็ทำสระน้ำร้อนกลางแจ้ง ไว้ใช้เฉพาะแค่พวกเรา…

…จากนั้นก็วางเตียงไว้ตัวนึงข้างสระ ท่านย่าแช่เสร็จขึ้นมานอนให้ข้าขัดตัว สบายกว่าแบบนี้อีก…

…ขัดเสร็จก็ไปแช่ต่อ ใช้ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ห่อท่านย่าให้ตัวแห้ง จากนั้นข้าจะขัดเกลือทาน้ำนมให้ท่านย่า ไว้วันหลังให้อาฝูกุ้ยซื้อสาหร่ายทะเลกลับมาหน่อย ข้าจะทำมาร์คหน้าสาหร่ายให้ท่านย่า”

“มาร์คอะไรนะ” นมกับเกลือเอาไว้กินกลับเอามาทาตัว ท่านย่าหม่ารับไม่ได้ กล้าเอาของกินมาไว้บนตัวได้อย่างไร

เช่นนั้นไม่สู้เอาแป้งทำขนมดีกว่า ขาวดี

ส่วนสามคนเฝ้าที่อยู่ห่างจากสระค่อนข้างไกลกำลังหาหินก้อนใหญ่ ทั้งสามคนนั่งหันหลัง

ซ่งฝูเซิงกับหมี่โซ่วขนาบข้างลู่พั่นซ้ายขวา ต่างมองไปข้างหน้า

พอลู่พั่นขยับตัวหมี่โซ่วก็พูดว่า “มองไปข้างหน้า”

ลู่พั่น “…” อยากทุ่มหมอนี่จริงๆ

ด้านหลังมีท่านย่าแถมยังมีแม่ยาย

ทำไมรู้สึกว่าพ่อตากับน้องเมียเหมือนไม่ได้กำลังระแวงสัตว์ป่า แต่ระแวงเขาต่างหาก

ลู่พั่นยืนขึ้น พับใบไม้หนึ่งใบ

ต่อมาซ่งฝูหลิงก็ได้ยินเสียงลู่พั่นเป่าใบไม้เป็นเพลงที่ไม่รู้ว่าเพลงอะไร

นางฟุบกับขอบสระ สักพักก็หรี่ตามองด้านหลังของร่างสูงใหญ่ที่ไกลออกไป สักพักก็เงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามเมฆขาว

เสียงน้ำเสียงนกร้อง หุบเขาลำเนาไพร บรรยากาศดีอะไรอย่างนี้

ในที่สุดทางสระผู้หญิงก็แช่เสร็จ พวกท่านย่าหม่ารับช่วงย่างไก่ต่อ เปลี่ยนให้พวกซ่งฝูเซิงไปแช่สักพัก

ซ่งฝูเซิง หมี่โซ่วกับลู่พั่นถึงได้ออกไป

อันที่จริงทางสระผู้ชายทิวทัศน์ดีกว่า เพราะอยู่ด้านบน ขณะแช่น้ำพุร้อนหันไปก็จะเห็นผืนป่าที่อยู่ริมเขา สระของพวกเขาอยู่สูงกว่าผืนป่าด้านล่าง เขียวชอุ่มเต็มพื้นที่

เรียกได้ว่าทิวทัศน์งดงาม ก็แค่นายแบบแย่ไปหน่อย

แถมผู้ชายพวกนี้ก็ไม่มีอารมณ์สุนทรี

พวกเด็กหนุ่มในหมู่บ้านไม่ได้ลงไปแช่ด้วย

แค่หาสระเล็กล้างหน้าแช่เท้า ถอดชุดตัวนอกออกมาซัก ขัดๆ รองเท้า

ไม่กล้าลงสระเดียวกับใต้เท้าผู้ว่าฯ

พวกองครักษ์ทั้งสี่น่ะเหรอ มีสองคนเฝ้าว่าที่พระชายาที่กำลังย่างของกินอยู่ อย่างไรเสียกองไฟก็อยู่ห่างไประยะหนึ่ง กลัวจะไม่ปลอดภัย

ส่วนอีกสองคนก็กำลังคุ้มกันคุณชายเป็นอย่างดี

ซุ่นจื่อก็ไม่ได้ลงสระ เขากำลังเตรียมเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนให้คุณชาย ทั้งยังเตรียมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ซ่งฝูเซิงกับคุณชายที่ริมสระ

ถ้าต้มไข่ไก่ป่าไข่เป็ดป่าเสร็จ พวกคุณชายแช่น้ำอยู่ในสระ เขาก็จะปอกเปลือกอยู่ริมสระ ยื่นให้คุณชายกับพวกซ่งฝูเซิงกิน

สรุปว่าในสระมีแต่คนครอบครัวซ่ง