ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 859-2 นักพรตผู้เคร่งครัด

ตอนที่ 859-2 นักพรตผู้เคร่งครัด

มือซ้ายของพี่ใหญ่กดเมียตัวเองอีกครั้ง มือขวาที่ถือรองเท้าก็เริ่มตี คราวนี้ออกแรงเต็มที่ แค่สองทีรองเท้าก็ถูกเขวี้ยงทิ้ง เปลี่ยนเป็นมือใหญ่

สะใภ้ใหญ่เอามือกุมหัวร้องไห้คร่ำครวญ “ข้าไม่อยากอยู่แล้ว!”

เด็กผู้ช่วยเพิ่งรับหลานชายของหยางหมิงหย่วนกลับมา

เขายังแอบงงอยู่ว่า ล่อจะลากเกวียนวิ่งหนีไปแล้วทำไมไม่ผูกไว้ เขาจึงทิ้งคุณชายน้อยไว้ที่ลานบ้านก่อนแล้ววิ่งไปลากล่อกลับมา

หลานชายของหมิงหย่วนวิ่งเข้ามาก่อน ไม่มีใครสนใจเด็กคนนี้ เขายืนอยู่ที่ลานบ้านร้องไห้ออกมา “ท่านพ่อ อย่าตีท่านแม่”

แม่คือคนที่ดีที่สุดในความคิดของเขา

ช่วงที่ครอบครัวอดอยาก เวลาพ่อเอาของกินกลับมาบ้าน ไม่ได้ให้เขาแต่ให้อาก่อน มีแค่แม่ที่แอบเอามาให้เขากินแล้วบอกว่า ‘ห้ามบอกย่า พ่อ แล้วก็อาของเจ้า’

พี่ใหญ่ตีพี่สะใภ้ เสียงร้องไห้ เสียงด่าของพี่สะใภ้ดังอยู่ข้างหู

แม่เข้าไปห้าม แม่ร้องไห้พลางพูดว่า “พวกเจ้าสองคนอยากให้ข้าตายเหรอ ไม่มีใครฟังข้าเลยสักคน”

หลานชายแผดเสียงร้องไห้อยู่ตรงลานบ้านพลางตะโกน “ท่านพ่ออย่าตีท่านแม่”

หยางหมิงหย่วนยืนอยู่ตรงประตูห้องนอนของพี่ใหญ่ ตุบ ทันใดนั้นเขาก็ล้มลงไป

“หมิงหย่วน”

“ท่านอา”

“ลูกแม่”

ใบหน้าของพี่สะใภ้ใหญ่มีแต่น้ำตา มองเห็นไม่ชัด นางที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงเริ่มลนลาน ทนเจ็บลุกขึ้นมา

พี่ใหญ่รีบเข้าไปแบกน้องชายมาวางบนเตียง

พี่ใหญ่ที่ตัวสูงใหญ่พอสมควร ร้อนใจจนดวงตาแดงก่ำ “หมิงหย่วน อย่าทำพี่ตกใจสิ”

หยางหมิงหย่วนรู้สึกว่าตัวเองฝันอย่างยาวนาน

ในฝันมีหลายเรื่องที่ชัดเจนมาก และก็ดูเหมือนจะพบสาเหตุ

ในฝันเขาได้เจอฝูหลิง เขียนหนังสือหนึ่งเล่ม

เช้าวันหนึ่ง ตรงปากทางถนนที่ค่อนข้างแคบของบ้านเขา ทันใดนั้นได้มีรถม้าที่ดูสูงส่งเหลือเกินปรากฏ

เขาอยู่ในชุดชาวบ้านธรรมดาที่สีตก ก้มหน้าทำความเคารพอีกฝ่าย

คนที่อยู่ในนั้นแค่แหวกม่านเล็กน้อย เผยให้เห็นแขนเสื้อของชุดขุนนางในราชสำนัก

ในฝัน ดูเหมือนเขาจะเห็นใบหน้าของลู่พั่นที่ไม่เห็นใครในสายตา

หน้ากระโจมสอบ ลู่พั่นจ้องดวงตาของเขา ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอานิ้วเกี่ยวตะกร้าเตรียมสอบของเขาแล้วปล่อยให้มันตกลงพื้น จากนั้นก็หันตัวโอบฝูหลิงออกไป

ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ ฝูหลิงกับคนครอบครัวซ่งต่างนั่งอยู่ในรถม้าที่มีม้าสี่ตัวลากออกไป

ฝูหลิงโบกมือให้เขา อาซ่งตะโกนบอกให้เขาขึ้นรถ

ลู่พั่นที่นั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกับฝูหลิงและอาซ่งไม่มีแม้แต่ใบหน้ายิ้มเยาะ มีแต่ความไม่สนใจใยดีเขา

ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์ในฝันของหยางหมิงหย่วนก็เปลี่ยนไป

กลายเป็นเขาคุกเข่าสู่ขอต่อหน้าซ่งฝูเซิง

อาซ่งบอกว่า ข้าไม่ตกลง แต่งงานไม่ใช่เรื่องของคนสองคน แต่เป็นสองครอบครัว

ในความฝัน หมิงหย่วนหัวเราะอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้อย่างจนปัญญา นั่นสินะ แต่งงานเป็นเรื่องของสองครอบครัว

วันนี้เขาเพิ่งเข้าใจ

เขาติดค้างครอบครัวนี้เยอะเหลือเกิน แม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ จะชี้หน้าทวงบุญคุณเขาเมื่อไรก็ได้ เขาก็ต้องยอมรับ

แต่ฝูหลิงไม่ได้ติดค้าง

อาซ่งแค่คาดการณ์เหตุการณ์แบบในวันนี้ได้ล่วงหน้า

ในฝัน หยางหมิงหย่วนก็รู้สึกอึดอัดใจ อาซ่งปฏิเสธเขา ต่อมาตอนไปรับพวกคณะทูตโครยอก็ยังพูดคุยหัวเราะกับเขาไม่ต่างจากขุนนางคนอื่น

ถ้าแอบเขม่นเขาเป็นการส่วนตัว เขายังจะรู้สึกดีเสียกว่า นั่นก็แสดงว่าไม่เห็นเขาเป็นคนนอก

ทำตัวตามปกติเท่ากับแสดงว่า เกรงใจ ความสัมพันธ์ห่างเหินแล้ว…

ในขณะที่หมิงหย่วนเข้าสู่ห้วงความฝัน หมอได้บอกแม่กับพี่ใหญ่ว่า หยางหมิงหย่วนสะเทือนใจอย่างหนักถึงได้เป็นแบบนี้ และก็อาจเป็นเพราะเครียดสะสมมาเป็นเวลานานทำให้หมดสติไป ต้องดูแลรักษาตัวให้ดี

หมอจัดการทำแผลภายนอกให้หยางหมิงหย่วน

แผลภายนอกที่ว่านี้ได้มจากตอนหยางหมิงหย่วนล้มหัวกระแทก

จากนั้นก็วางยาไว้ให้ เขียนใบสั่งยาแล้วออกไป

แม่หยางพาหลานชายไปต้มยา

พี่ชายเฝ้าหยางหมิงหย่วน

เหลือแค่สองพี่น้องอยู่ในห้องแล้ว พี่ชายจับมือหยางหมิงหย่วน “หมิงหย่วน ไม่ว่าเรื่องไหนก็มีพี่อยู่เสมอ อย่าคิดมากเลยนะ”

เพิ่งพูดออกมาได้ประโยคเดียวน้ำตาก็ไหลอย่างเงียบๆ

“พี่ไม่ดีเอง…

…อันที่จริงชีวิตตอนนี้ก็ดีกว่าเมื่อก่อนมาก…

…พี่โลภมากเอง ไม่อยากแยกบ้านกับเจ้า เดิมทีพวกเราอาศัยอยู่ด้วยกันก็ไม่ค่อยได้พูดคุย ถ้าแยกบ้านกลัวว่าพวกเราสองพี่น้องจะยิ่งห่างกัน…

…ดังนั้นโทษพี่เถอะนะ…

…ก่อนเจ้าไปหวงหลง ถ้าพี่ไม่โลภมาก เจ้าคงเขียนลงไปในจดหมายสู่ขอแล้วหรือเปล่าว่า ขอเพียงแต่ตกลง เมื่อแต่งงานแล้วจะแยกบ้านอยู่ส่วนตัว พี่ชายกับพี่สะใภ้จะไม่มายุ่งด้วย ไม่แทรกแซง…

…ไหนจะมีท่านแม่รับรอง ใต้เท้าซ่งไม่ใช่คนรังเกียจคนยากจนหรือชอบคนรวย เขาอาจตอบตกลงก็ได้”

น้องชายของเขาดีมาก ใต้เท้าซ่งจะรังเกียจได้อย่างไร จะติดก็ตรงที่เขากับเมียเป็นคนโผงผาง กลัวจะทำตัวไร้เหตุผล

พี่ใหญ่คิดแล้วคิดอีก คิดว่าคงเป็นเพราะแบบนี้

ถ้าเขารู้ก่อนว่าน้องชายจะสะเทือนใจหนักขนาดนี้ เขาคงตามไปรับปากที่หวงหลงด้วยแล้ว

แม่หยางถือถ้วยยา ทำหกที่หน้าประตู ร้อนลวกมือ ได้ยินที่ลูกชายคนโตกับลูกชายคนเล็กแอบคุยกันช่างเสียดแทงใจนางเหลือเกิน พอไม่ระวัง ยาก็เลยหก

ตอนที่ฟ้าใกล้มืดสนิท พี่ใหญ่กับเด็กติดตามของหยางหมิงหย่วนเตรียมไปหาติงเจียนที่จวน อยากวานติงเจียนให้ช่วยลาป่วยกับฮ่องเต้ให้หน่อย

ระหว่างทางไปหาเพื่อนร่วมงานของน้องชาย พี่ใหญ่ของหมิงหย่วนรู้สึกปวดใจมาก

แม้แต่เขายังมีเพื่อนที่เป็นเจ้าของสวนเพาะปลูกอยู่หลายคน

แต่น้องชายอยู่เมืองหลวงกลับไม่มีเพื่อนสนิทสักคน

ถามเด็กติดตาม เด็กติดตามก็บอกว่า พวกบ่าวรับใช้จะไปรอเจ้านายตรงจุดเลิกงาน ได้ยินพวกบ่าวที่ติดตามใต้เท้าคนอื่นๆ บอกว่า พวกขุนนางคนอื่นหลังเลิกงานมีที่ให้ไปเที่ยวมากมาย

แต่หยางหมิงหย่วนในหนึ่งวัน สิบสองชั่วยาม แทบอยากจะทำงานหรืออ่านหนังสือสิบชั่วยาม ซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน

ไปร้านม้าพันลี้ที่อยู่ชานเมือง ไปร้านขายของดีจากฮุ่ยหนิง ไปร้านหนังสือ แค่นี้ถือเป็นการผ่อนคลายแล้วเหรอ ไม่เคยเห็นไปมาหาสู่กับใคร แม้แต่กับพวกจิ้นซื่อที่ได้ทำงานในเมืองหลวงก็ไม่ค่อยเจอหน้ากัน

พี่ใหญ่รู้ว่าไม่ใช่ว่าน้องชายเขาแปลกประหลาดจากคนอื่น ก็แค่ไม่มีเวลา

เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยคนเก่ง ไม่มีคนช่วยเหลือ พึ่งพาความสามารถตัวเองล้วนๆ ในขณะที่คนอื่นเที่ยวเล่นสนุก น้องชายของเขากลับพยายามพัฒนาตัวเองอย่างสุดชีวิต

จวนติง

พอภรรยาของติงเจียนได้ยินข่าวจากเรือนหน้าว่ามีคนมาหา สามีจึงสั่งให้หมอมอกับสาวใช้ใหญ่ที่อยู่ข้างกายไปเรียกสามีที่เรือนแม่สามี

ติงเจียนจะไม่เจอภรรยาทุกวันก็ได้ แต่พอกลับถึงจวน ไม่ว่าจะทำงานเหนื่อยหรือไม่ เขาจะต้องไปดูแม่เสียหน่อย

นี่เป็นเรื่องปกติของครอบครัวแม่หม้าย ต้องไปถามไถ่ดูหน่อย ถามว่ากินข้าวหรือยัง วันนี้รู้สึกอย่างไร

พอติงเจียนกลับมาจากเรือนหน้า ภรรยาของเขาก็ถามขึ้น “เห็นเรือนหน้าบอกว่า พี่ชายของเพื่อนร่วมงานท่านพี่มาหา ทำไมไม่ใช่พ่อบ้านล่ะ”

ติงเจียนตอบ “พ่อตาอวี้ชินอ๋องที่หยางหมิงหย่วนนับถือ ไม่ชอบการมีพ่อบ้านหรือบ่าวรับใช้มาล้อมหน้าล้อมหลัง สหายหยางก็เลยเอาอย่างผู้ว่าฯ ซ่ง”

ก็ไม่รู้จักคิดบ้างว่ามันเหมือนกันเหรอ เลียนแบบทุกอย่าง อารมณ์เหมือนหน้ามืดตามัวนับถือ

ภรรยาของติงเจียนหัวเราะคำพูดติดตลกของสามี

นางก็พอคุ้นเคยชื่อผู้ว่าฯ ซ่งอยู่บ้าง เอ๊ะ พูดแบบนี้ไม่ถูกนัก พูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้ผู้ว่าฯ ซ่งเป็นคนดังที่ทุกครอบครัวในเมืองหลวงต่างพูดถึง

จะว่าไป นับตั้งแต่ผู้ว่าฯ ซ่งเข้าไปอยู่ในสายตาของแต่ละจวนก็ไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป เป็นคนดังมาตลอด

ก็แค่ระยะนี้พ่อตาท่านอ๋องกำลังจะเกี่ยวดองกับจวนผู้สำเร็จราชการ เลยยิ่งเป็นประเด็นร้อนเข้าไปใหญ่

ก่อนนอนติงเจียนได้กำชับภรรยาว่า รอสักสองวันแล้วกัน ให้หยางหมิงหย่วนได้พักผ่อนเต็มที่ รับแขกตอนป่วยเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก เตรียมของเยี่ยมเอาไว้สักหน่อย เขาจะไปเยี่ยมผู้ร่วมงานหยางสักหน่อย

“ให้เตรียมด้วยความสัมพันธ์แบบไหน ท่านสนิทกับเขาหรือ ไม่เคยได้ยินท่านพี่พูดถึงเขามากนัก” รู้สึกเหมือนไม่มีตัวตน

ติงเจียนตอบ สนิท

คิดในใจ หยางหมิงหย่วนไม่ใช่ว่าไม่มีตัวตน แต่ลูกเล่นแพรวพราว คิดการณ์ใหญ่

ปฏิเสธคำเชิญของขุนนางหลายคนอย่างสุภาพ

โดยเฉพาะคำเชิญของมหาบัณฑิตเมิ่งอาจารย์ในรุ่นเขา

ปฏิเสธน้ำใจไมตรีที่ครอบครัวพระสนมกุ้ยเฟยหยิบยื่นให้ หัวแข็ง ไม่เอาความร่ำรวยแบบนั้น

ไหนจะตอนออกไปรับคณะทูต เขายังไม่ได้เตรียมตัวอะไร แต่หยางหมิงหย่วนกลับเรียนภาษาของทางนั้นไว้แล้ว ต่อมาพอสืบดูก็ได้ความว่า ผู้ร่วมงานหยางไปเรียนกับพระที่วัด

ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าผู้ร่วมงานหยางไปเรียนขี่ม้ายิงธนู ติงเจียนคิดว่าหมอนั่นคงเตรียมไปล่าสัตว์เป็นเพื่อนฮ่องเต้ในฤดูใบไม้ร่วงกับฤดูหนาว