ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 865 ภูมิใจขนาดนั้นเลย

ตอนที่ 865 ภูมิใจขนาดนั้นเลย

มิน่าแม้แต่ลู่พั่นก็แอบตะลึงในพลังของพ่อตา

การมาของบรรดาสหายจิ้นซื่อได้แสดงให้เห็นว่าซ่งฝูเซิงครองใจผู้คนได้เหนียวแน่นมาก

แตกต่างจากขุนนางคนอื่นที่ใช้วิธีพึ่งพาคนในตระกูลเดียวกัน คนใกล้ชิด การเกี่ยวดอง เป็นต้น

นี่คือมิตรภาพ

สร้างมิตรภาพได้ถึงระดับนี้ ขบวนพ่อค้าไม่ว่าจะอยู่ไกลพันลี้หมื่นลี้ หรืออยู่ในท้องถิ่นทั่วทุกสารทิศ ต่างก็มากัน

พ่อตาเขาต้องเก่งขนาดไหนถึงทำได้ถึงขั้นนี้

อีกทั้งอย่าเห็นว่าคนพวกนี้ตอนนี้เป็นแค่นายอำเภอ แต่จะเป็นนายอำเภอไปตลอดหรือ

เอาแค่ตอนนี้ นายอำเภอเหล่านี้ก็สามารถรายงานไปที่ผู้ว่าการเขตของพวกเขาได้ มีเรื่องขอความช่วยเหลืออะไรก็สามารถเป็นตัวกลางช่วยพูดได้

สามคน ห้าคน ไม่สะดุดตา แล้วถ้าเป็นสามสิบ ห้าสิบล่ะ

เรียกได้ว่าขุนนางตัวแทนจากเมืองใหญ่แต่ละเมืองต่างมากันหมด ยกเว้นเมืองที่เพิ่งยึดกลับคืนมาได้

ประเด็นคือสามสิบ ห้าสิบคนที่ว่านี้ยังมีเครือข่ายความสัมพันธ์ของตัวเองอีก

สรุปได้ว่า ก็มีแค่พ่อตาของเขาที่สามารถทำได้ถึงขั้นนี้ บอกว่าจะทำงานจัดแสดงสินค้าก็เรียกรวมคนได้ ขอความช่วยเหลือก็มีแต่คนหยิบยื่น

หากเป็นขุนนางคนอื่น ต่อให้อยากจัดงานแสดงสินค้า แค่เริ่มทำก็พบเจอปัญหามากมายแล้ว

นี่เป็นต้นทุนทางการเมืองของพ่อตาเขา

อย่าเห็นว่าลู่พั่นให้ความนับถือพ่อตาตัวเองอยู่ในใจขนาดนี้ แต่ตัวซ่งฝูเซิงกลับไม่ได้ประเมินตัวเองสูง

หลังจากไปปีนเขาทรมานตัวเองกลับมา ซ่งฝูเซิงก็รู้สึกได้ว่าต้องเกิดจากคนพร้อม สถานการณ์พร้อม และสวรรค์เป็นใจ

อาจจัดขึ้นมาได้ แต่ไม่มีทางครึกครื้นขนาดนี้

การที่จัดงานแสดงสินค้าขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ขนาดนี้ ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก ต้องพึ่งพาปัจจัยมากพอสมควร

เป็นต้นว่า เขามีลูกสาวที่เก่ง ลูกเขยของเขาเป็นอ๋อง อีกไม่นานเขาก็จะได้เจออัครเสนาบดีลู่ที่ครอบครัวกำลังจะเกี่ยวดองกัน ถึงขั้นที่ฮ่องเต้ยกให้เขา ‘ครองใจ’ กระโดดก้าวข้ามขั้น เลยทำให้คนอื่นเห็นว่าอนาคตของเขาสดใส

นี่จึงทำให้บรรดาสหายจิ้นซื่อที่เป็นนายอำเภออยู่ตามแต่ละท้องที่ ยิ่งทำงานได้ราบรื่นขึ้นตอนเป็นตัวกลางนำความไปรายงานให้เบื้องบนของตัวเองฟัง ถูกให้ความสำคัญยิ่งขึ้น ไม่ต้องพูดมากก็ได้รับความจริงใจอย่างมากที่สุดในแต่ละท้องที่ แบบนี้เรียกว่าช่วยเหลือเกื้อกูล ถ้อยทีถ้อยอาศัย

สนามขุนนางจะเรียกว่าใหญ่ก็ใหญ่ บอกว่าเล็กมันก็แค่วงแคบๆ วันหน้ายังมีโอกาสได้เจอได้พูดคุยกัน

ซ่งฝูเซิงอยู่ในชุดลำลอง ใบหน้ายิ้มแย้มตั้งแต่ลงจากรถม้า

เขาเดินอยู่ท่ามกลางธงต่างๆ ที่โบกสะบัด

คนกลุ่มใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามเดินเข้ามาต้อนรับเขา

“ไอ๊หยา เหล่าชุย พี่หม่า มาได้อย่างไร รับตำแหน่งอยู่ไม่ใช่เหรอ ข้าคิดว่าจะส่งคนอื่นมาเสียอีก ข้าเลยไม่ได้ไปรับเลย”

“ผู้ว่าฯ ซ่ง”

ทั้งสองฝ่ายเจอกัน ต่างตื่นเต้นดีใจ

กลุ่มขุนนางที่อยู่ตรงข้ามต้องการคารวะซ่งฝูเซิง เพราะเป็นผู้ว่าการเขตแล้ว

แต่ซ่งฝูเซิงกลับไม่ให้ทำ ส่ายสองมือ ไม่ต้องๆๆ พิธีเปิดยังไม่เริ่ม พวกเรามันสหายเก่าเจอกัน เขารีบจับพวกชุยจิ้นซื่อไว้

อีกทั้งได้อธิบาย พูดถ่อมตัวอย่างมาก ครอบครัวเขามีเรื่องมงคล ราชโองการพระราชทานงานอภิเษกเพิ่งมา ท่านอ๋องก็มาด้วย เขาไปเลือกทำเลสร้างหอรำลึกกับท่านอ๋อง โปรดอย่านึกตำหนิที่ดูแลไม่ทั่วถึง เขาก็เพิ่งกลับมา

คำพูดถ่อมตัว ก็แค่สีหน้าเบิกบานเสียเต็มประดาจนทำให้ทุกคนรู้สึกอิจฉา

พอซ่งฝูเซิงพูดถึงลูกเขย เจ้าตัวก็มาพอดี

เดิมทีลู่พั่นไม่ได้อยากมาร่วมวงด้วย เขาอยากตามฝูหลิงออกไป ไม่ขอยุ่งการบริหารจัดการท้องถิ่น

แต่ซ่งฝูเซิงเป็นพ่อตาของเขา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ควรปรากฏตัว

ลู่พั่นมาพร้อมองครักษ์และบ่าวรับใช้ เดินตามอยู่ด้านหลังซ่งฝูเซิง

“ท่านอ๋อง”

“คารวะท่านอ๋อง”

หลายคนในที่นี้มาเพราะลู่พั่น นี่เป็นโอกาสออกมาทำงานที่ใครๆ ก็ต่างแย่งกัน

โดยเฉพาะการที่มีขุนนางบางคนไม่ได้คุ้นเคยกับซ่งฝูเซิงด้วยซ้ำ

พวกเขามาด้วยความคิดที่ว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ขอมาให้อีกฝ่ายเห็นหน้าไว้ก่อน

คราวนี้ซ่งฝูเซิงไม่ได้ห้ามทุกคนคารวะ เขาหลบไปด้านข้าง

ลู่พั่นมองคนเหล่านี้คารวะเสร็จถึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้ามาหวงหลงเพราะเรื่องส่วนตัว เจอกันเป็นการส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องมากพิธีรีตอง ทำตัวตามสบาย”

ลู่พั่นหันไปมองพวกเหล่าชุยกับพี่หม่าที่เมื่อครู่ซ่งฝูเซิงทักทาย “ข้าได้เห็นของขวัญจากพวกท่านแล้ว” อืม แสดงถึงการยอมรับ เขาพยักหน้า

แบบนี้คือให้เกียรติมาก ยังอยากให้ท่านอ๋องเอ่ยขอบคุณอีกอย่างนั้นรึ

จุดนี้ไม่กล้าแม้แต่จะคิด

เล่นเอาเหล่าชุยกับพวกพี่หม่าตื่นเต้นดีใจมาก ใบหน้าแดงก่ำ

ในขณะที่คนเหล่านี้ยังอยู่ในท่าคารวะ

ลู่พั่นพูดว่า “ท่านพ่อตา ถ้าอย่างนั้นข้าขอตัวออกไปก่อน” เขากลับกระโจม ขุนนางเหล่านี้พูดคุยกันจะได้สะดวกหน่อย

ไอ๊หยา ทำทุกคนอึ้งไปหมด

คราวนี้ไม่ใช่แค่ขุนนางของหวงหลงที่ได้รู้ว่าท่านอ๋องให้ความเคารพพ่อตามาก ได้เรื่อง คอยดูเลย วันหน้าลือกันไปทั่วทุกหองระแหงแน่

นั่นท่านอ๋องเชียวนะ กลับพูดอย่างอ่อนน้อม

รู้หรือเปล่าว่าท่านอ๋องทำตัวเป็นลูกเขยแบบไหน

รู้หรือเปล่าว่าท่านอ๋องทำตัวเป็นกันเองกับพวกขุนนางด้วย

ที่เป็นแบบนี้ได้ก็เพราะมีผู้ว่าฯ ซ่งอยู่

หมายถึงอะไร

ก็หมายความว่าให้ความสำคัญกับครอบครัวพ่อตาเป็นอย่างมาก

ฝูเซิง เจ้าดีใจไหม ลูกเขยให้เกียรติเจ้าขนาดนี้

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ

ทำไมจะไม่ดีใจ

แต่ข้าให้ลู่หมินหรุ่ยสังเกตเห็นไม่ได้หรอก ข้ากลัวเขาเหลิง

ซ่งฝูเซิงหันไปโบกมือไล่ท่านอ๋อง “อืม ไปเถอะ”

ซ่งฝูเซิงวางมาดพ่อตาต่อหน้าทุกคน ฝูกุ้ยที่ตามอยู่ด้านข้างตลอดรู้สึกว่า “…”

ท่านอ๋องของพวกเราถูกพ่อตาทดสอบมามากแล้ว ใช่ว่าจะไม่เคยถูกไล่ จึงเดินออกโดยไม่รู้สึกอะไร

กลับมาที่ทางด้านซ่งฝูเซิง ตั้งโต๊ะ สุราจัดเต็ม หันไปมองเสมียนฉิน เสมียนฉินรีบไปสั่งพวกเจ้าหน้าที่เล็กๆ ให้ไปซื้อพวกของกินเล่นตรงถนนเส้นของกินมาให้ใต้เท้าผู้ว่าฯ โดยด่วน

นอกจากนี้ยังย่างแพะทั้งตัว ก่อกองไฟ เตรียมการแสดง

ผู้ว่าฯ ซ่งเป็นเจ้ามือ ต้อนรับสหายที่มาจากแดนไกล

ล้อมกันเป็นวงใหญ่ ข้างกายซ่งฝูเซิงไม่เคยขาดคน

แต่ครั้งนี้เขารับมือได้แล้ว เขาส่งขุนนางของหวงหลงไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนตามโต๊ะต่างๆ ต้องทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี

ทำให้เขามีเวลาพูดคุยความในใจ เดี๋ยวก็นึกย้อนเรื่องเก่าๆ กับเหล่าสหาย จากกันหลายปี พวกเราไม่เจอกันนานมากจริงๆ

พวกเหล่าชุยก็พากันบอกว่า ดีใจมากที่ได้เดินทางได้มาพบหน้ากัน พวกเขาตั้งใจมาถึงหวงหลงก่อนสองสามวัน จะได้ไปเดินเล่นตามถนนต่างๆ ที่ซ่งฝูเซิงปกครองอยู่ นอกจากความรู้สึกนับถือจากใจแล้ว ก็มีแต่ความนับถือจริงๆ!

ส่วนพวกขุนนางที่ไม่รู้จักมักคุ้นก็ใช้วิธีมาขอชนเหล้า พูดเก่งยิ่งกว่า

บอกว่าได้ยินเรื่องราวของผู้ว่าฯ ซ่งมานานแล้ว

ครั้งนี้มาด้วยความเลื่อมใส หวังว่าหลังจากที่ผู้ว่าฯ ซ่งจัดงานแสดงสินค้าเสร็จแล้ว ยังพอจะช่วยแบ่งปันประสบการณ์การปกครองให้ขุนนางของแต่ละท้องที่อย่างพวกเขาด้วยได้ นี่คือประสบการณ์อันล้ำค่า หวังว่าใต้เท้าผู้ว่าฯ จะช่วยชี้แนะ

ซ่งฝูเซิงได้รู้จัก ‘เพื่อนใหม่’ เพิ่มอีก เขาบอกว่า ได้สิ แต่นั่นไม่เรียกชี้แนะ ควรเรียกว่าแบ่งปัน เรียนรู้ซึ่งกันและกัน

ซ่งฝูเซิงก็ทำเหมือนที่ตัวเองพูดจริงๆ ขณะที่กำลังลุกชนเหล้ากับแขกที่มาจากแดนไกล เขายังได้บอกอีกว่า งานจัดแสดงสินค้าครั้งนี้ไม่ได้บริการเฉพาะหวงหลงเท่านั้น

ไม่ใช่ว่าขายสินค้าท้องถิ่นของหวงหลงให้กับพวกท่าน สินค้าของพวกท่านขายให้หวงหลงก็จะจบ ขบวนขุนนางที่แต่ละท้องที่ส่งมาสามารถพูดคุยกับพวกพ่อค้าเพื่อซื้อสินค้าด้วยได้เช่นกัน

หวงหลงขาดแคลนดอกฝ้าย ถ้าพวกท่านก็ขาดแคลนดอกฝ้ายพอดี จะใช้โอกาสนี้พูดคุยกับพ่อค้าที่ผลิตดอกฝ้ายก็ไม่มีปัญหา

ไม่ต้องกังวลว่าที่นี่คือเวทีของหวงหลง

ไม่สิ นี่คือเวทีที่พวกเราใช้ร่วมกัน เป็นของราชสำนัก ของฮ่องเต้

ครั้งนี้หวงหลงจัดงานแสดงสินค้าใหญ่ขนาดนี้ สุดท้ายเป้าหมายก็คือชนะไปด้วยกัน ให้ชาวบ้านได้มีชีวิตที่ดี

นี่ไงล่ะผู้ว่าฯ ซ่ง ใจกว้างขนาดนี้…

ซุ่นจื่ออยู่กับคุณชายของเขา เติมเหล้า คีบกับข้าวให้ ฟังจบก็รู้สึกว่า ในแผ่นดินนี้ก็มีแค่ท่านซ่งคนเดียวที่มีคุณสมบัติเป็นพ่อตาของคุณชายได้

ลู่พั่นนั่งอยู่ข้างโต๊ะพ่อตา มองใบหน้าของซ่งฝูเซิงที่ถูกอาบเป็นสีแดงเพราะแสงจากกองไฟ คิดในใจ ถ้าพ่อตาของเขาได้ไปทำงานข้างกายฮ่องเต้ และยังคงท่าทีแบบนี้ไว้ได้ เอาแค่คำพูดในวันนี้ หากฮ่องเต้ได้ยินคงเลื่อนขั้นให้เร็วมาก

วันต่อมาเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น ท่ามกลางเสียงฆ้อง เสียงกลองและเสียงประทัด งานจัดแสดงสินค้าได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ซ่งฝูเซิงกับขุนนางตัวแทนที่มาในครั้งนี้ร่วมกันตัดริบบิ้น

ท่านย่าหม่าถาม “ท่านจะเอาขนมปังดำเท่าไหร่”

“ที่ว่าการของพวกเราขอจองเสบียงฉุกเฉินหนึ่งแสนชิ้น”

หนึ่งแสนชิ้นยังถือว่าน้อยด้วยซ้ำ