ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 870 บทเพลงคนเร่ร่อน

ตอนที่ 870 บทเพลงคนเร่ร่อน

นิสัยของคนเราน่ะ ปกปิดได้แค่ชั่วคราว แต่ไม่มีทางปกปิดไปได้ตลอดชีวิต

ฝูหลิงอยากอยู่บ้านเสวยสุขอยู่บนความร่ำรวยและเกียรติยศ วันหน้าไม่อยากออกไปลาดตระเวนกับลู่พั่น แสดงออกชัดเจนมาก

ลู่พั่นขยับศีรษะออกจากหน้าผากฝูหลิง อยากมองตานางว่าทำไมคิดไม่ค่อยเหมือนเขา ไม่น่านะ

ซ่งฝูหลิงก็ตระหนักได้แล้วว่าตัวเองเผลอหลุดตัวตน จึงรีบคล้องแขนของลู่พั่นไว้

นางยังไม่อยากเสียภาพลักษณ์

เอ่อคือ

“ข้าหมายความว่า เจ้าดูแทนข้าแล้วกัน โลกในดวงตาของเจ้าย่อมกว้างใหญ่กว่าที่ข้าเคยเห็น เจ้าไปดู ส่วนข้าดูเจ้า”

ฝูหลิงพูดแบบไม่มีความรับผิดชอบแม้แต่น้อย

ลู่พั่นโล่งใจ ในดวงตาค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้ม หัวใจอบอุ่นลุ่มหลง

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

เขาโตขนาดนี้ เคยได้ยินคำพูดที่ตรงไปตรงมาแบบนี้ที่ไหนกัน เขาจับฝูหลิงเอาหน้าผากชนกันอีกครั้ง

แย่ละ

ซ่งฝูหลิงนึกเสียใจ

เพราะนับตั้งแต่นางพลั้งปากพูดแบบนั้นออกไป ถือว่านางได้ไปกระตุ้นต่อมที่ลู่พั่นอยากพานางกระเตงไปด้วยเข้าแล้ว

ลู่พั่นเริ่มใช้ภาษาเรียบง่ายให้คำสัญญากับฝูหลิง

“หลังแต่งงาน ข้าจะพาเจ้าไปดูมั่วเป่ย”

เพราะเข้าใจนิสัยดี ซ่งฝูหลิงรู้ว่าคนคนนี้ไม่ได้ล้อเล่น ต้องกำจัดความคิดให้ถึงรากถึงโคน

“มั่วเป่ยแห้งแล้งไม่ใช่เหรอ ซักล้างไม่สะดวก”

จะพาเจ้าไปตามชายแดน

ที่นี่ไม่มีเครื่องบิน เที่ยวไปตามชายแดน มีแต่ทรายเข้าปาก ไม่น่าภิรมย์เลยสักนิด “ชายแดนมีพวกด่าน ไปที่นั่นทำไม”

ลู่พั่นให้สัญญาอย่างจริงจังอีกครั้ง “เจ้าชอบขึ้นเขา ข้าจะพาเจ้าขึ้นเขาอีกหลายๆ ลูก”

ซ่งฝูหลิง รีบล้มเลิกความคิดเถอะ แค่ปีนเขาฉางไป๋ก็เจ็บตัวแล้ว ตากแดดจนผิวดำ เท้าเสียดสีจนถลอก ผมมันแผล็บ นางไม่อยากขึ้นเขาอีกอย่างน้อยสิบปี

“ภูเขาที่สูงเกินไปพวกเราจะทนความกดอากาศไม่ไหว”

“ข้าจะพาเจ้าไปทะเล”

“เช่นนั้นเจ้าก็ต้องต่อเรือก่อน อย่างเรือสินค้าของบ้านเรา นั่นไม่ใช่การนั่งชมทิวทัศน์บนเรือ แต่เป็นการทรมานนั่งบนสินค้า เช่นนั้นก็ช่างดีกว่า”

ข้าจะพาเจ้าท่องเที่ยวไปจนสุดหล้าฟ้าเขียว

หาเวลาส่วนตัวระยะหนึ่ง ไม่ต้องพาใครติดตามไปด้วย มีแค่เราสอง

โดยแก่นแท้ลู่พั่นไม่เคยมีชีวิตที่ลำบาก ในใจของเขาจึงมีความโรแมนติกอยู่ไม่น้อย

เขาเสนอฝูหลิงอย่างมีความคาดหวัง แค่พวกเขาสองคน จากนั้นก็ปิดบังชื่อเสียงเรียงนามไปที่เมืองหนึ่ง ไม่มีท่านอ๋องกับพระชายา หรือแม้กระทั่งไปปล้นเศรษฐี หรือทำตัวเป็นฮีโร่ไร้นามที่นั่นก็ยังได้

จะให้ดีพวกเขาสองคนห้ามพกเงิน ไปตัวเปล่า ใช้ชีวิตเริ่มต้นจากศูนย์

เขาไปล่าสัตว์ ฝูหลิงทอผ้า เชื่อว่าหลังจากกลับมา ภาพในอดีตแต่ละเหตุการณ์จะมีความทรงจำที่งดงามยิ่งกว่าเขาฉางไป๋

ซ่งฝูหลิง “…”

เจ้าทอเองเถอะผ้าน่ะ

ไม่เอาเงินไปอย่างนั้นเหรอ

นึกไม่ถึงเลยนะ นึกไม่ถึง ลู่เสี่ยวพั่น นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะอยากไปมีความสุขแบบลำบากๆ ข้าจะบอกให้ นั่นไม่ใช่ความสุข มันคือทุกข์

เจ้านี่มันรวยจนเอาเงินไปเผาทิ้งได้ ถ้าเจ้าคิดว่าชีวิตที่ไม่มีเงินมันง่ายๆ เช่นนั้นก็เอาเงินมาให้ข้าได้นะ

แน่นอนล่ะว่า ใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ลู่พั่นยังจะไม่ให้ใครตามไปด้วย

ลู่หมินหรุ่ยก็ไม่ลองคิดดูบ้างว่า ไม่พาพ่อกับแม่ไปด้วย ใครจะหอบฟืนทำอาหารให้

ฟังดูนะ สุดท้ายยังจะบอกว่าไปปล้นเศรษฐี เจ้ามีฝีมือต่อสู้ ความฝันจอมยุทธ์ไม่เบาเลยนะ ยุทธภพนี้เป็นของเจ้าใช่ไหมล่ะ

ซ่งฝูหลิงฟังจบไม่รู้สึกว่าโรแมนติกเลยสักนิด คำพูดแบบนี้ของลู่พั่นหลอกได้แค่หมี่โซ่วเท่านั้นแหละ

ฝูหลิงจินตนาการได้เพียงว่า นางกับลู่พั่นไม่พกเงินไปใช้ชีวิตในเมืองที่ไม่คุ้น สุดท้ายตอนกลับบ้านต้องระหกระเหินตามมีตามเกิด เที่ยวขอข้าวกินไปทั่วจนไปถึงหน้าพ่อ

แม้แต่เพลงที่ร้องตอนขอทานนางก็เหมือนจะได้ยินแว่วๆ แล้วตอนนี้

เพลงร้องว่า

ฟ้าสูงแค่ไหน เส้นทางยาวไกลเพียงใด หัวใจก็ยิ่งใหญ่ปานนั้น

สายน้ำ แสงจันทร์ บ้านอยู่แห่งหนใด

เอาแค่ท่าทีนี้ของฝูหลิง ขัดใจทุกคำพูด ลู่พั่นพั่นก็ชักจะไม่พอใจขึ้นมาแล้ว

พูดอะไรก็ปฏิเสธหมด

จะพานางไป ‘ทำงาน’ ด้วย ไม่เอา จะพานางออกไปท่องเที่ยวก็ไม่เอาอีก

นี่กำลังช่วยเจ้าหาทางแก้ปัญหาเรื่องที่เจ้าร้องไห้อยู่นะ

กลุ้มใจจริง เช่นนั้นเจ้าจะเอาอะไร

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ไม่ถึงหนึ่งนาทีคู่นี้ก็ดีกัน

เพราะลู่พั่นบอกต้องไปแล้ว ระหว่างที่เขาไม่อยู่นี้ ฝูหลิงเขียนจดหมายบอกสิ่งที่ต้องการได้ หลังจากเขาอ่านและคิดว่าทำได้ เขาจะช่วยสานฝันให้นางเอง

ฝูหลิงไม่ได้สนใจจดหมายบ้าบออะไรแบบนั้น นางถามก่อน “ทำไมเจ้ารู้ว่าตัวเองต้องไป ไม่เห็นได้ยินฮ่องเต้มีราชโองการ”

เกิ่งเหลียงมาหา อยู่ที่ห้องโถงบ้านเจ้า

ทหารตระกูลลู่เดินทางกลับมาแล้ว

แม่ทัพเหลียงพี่ชายพระสนมกุ้ยเฟยก็พาทหารออกเดินทางแล้ว นี่แสดงว่าข้าจำเป็นต้องไป

ใช่ว่าทุกเรื่องจะต้องรอฮ่องเต้สั่งค่อยเริ่มทำ เราต้องรู้หน้าที่ของตัวเอง

สำหรับฝูหลิงแล้ว ตอนนี้จะเรื่องทำงานหรือความเสียดายถูกโยนทิ้งไปหมด

นางเม้มริมฝีปาก “ฮือๆๆ ลู่หมินหรุ่ย ข้ายังอยู่กับเจ้าไม่พอเลยนะ ข้าไม่อยากให้เจ้าไป”

ขณะพูดนางก็ยื่นแขนออกไป แต่สูงไม่พอเลยต้องเขย่งเท้าโอบคอลู่พั่น

ลู่พั่นโน้มตัวหลังค่อมอีกครั้ง ต่อมาก็เลยอุ้มฝูหลิงขึ้นมาขณะที่ปลอบ อุ้มเดินไปทั่วห้องพลางกระซิบปลอบ

“จากไปเพื่อได้เจอกันอีกในแบบที่ดีกว่า”

“เจอกันครั้งหน้าก็ที่เฟิ่งเทียนแล้วนะ”

“เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี เข้าใจไหม”

ถึงแม้ฝูหลิงจะแกล้งร้องไห้ งอแงบอกไม่อยากให้เขาไป แต่สำหรับลู่พั่นแล้ว เอาแค่ท่าทางของฝูหลิงที่อ้อนไม่อยากให้เขาไป มันทำให้เขาหวั่นไหวยิ่งกว่าเมื่อครู่ที่นางบอกจะดูโลกผ่านดวงตาเขาเสียอีก

ลู่พั่นคิดว่าฝูหลิงอยากให้เขาอยู่ด้วย ร้องไห้จริงๆ

ยิ่งฝูหลิงเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งไม่อยากไป

ท่านย่าหม่าที่มาเฝ้าอยู่หน้าห้องยืนอยู่ตรงบันไดหน้าประตู แอบแซวในใจ

พั่งยาเอ๊ย เบาได้เบา อย่าแกล้งพ่อหนุ่มคนซื่อให้มันมากนัก

หลานสาวคนเล็กของนางอาจสร้างบรรยากาศขึ้นมา ทั้งร้องทั้งอ้อน ทำให้เสี่ยวพั่นเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ประทับใจขอบตาแดงก่ำได้ง่ายๆ

…

เฉียนเพ่ยอิงกำชับลู่พั่นก่อนกินข้าว

กระปุกนี้เป็นน้ำพริก กระปุกนั้นเป็นผักกาดขาวดองเผ็ด ไส้ตากแห้ง ผลไม้เชื่อม เอาไว้กินระหว่างทาง

ซ่งฝูหลิงออกมาจากห้องทำขนมของครอบครัว ทำงานจนผมเผ้ายุ่งเหยิง เอาแขนปัดปอยผมที่อยู่ข้างหู “เอาอันนี้ไป” คุกกี้กับลูกอม

ครอบครัวซ่งยังได้เตรียมของฝากให้อัครเสนาบดีลู่ องค์หญิงใหญ่ ลู่ฮูหยิน

คราวนี้ซ่งฝูเซิงไม่ตระหนี่ เอานมผึ้ง โสม สมุนไพรลู่หรง ของดีที่สุดที่เก็บไว้ในบ้าน เหล้าข้าวกับไวน์ที่เขาค่อยๆ หมักเอง ทยอยขนขึ้นรถม้าไป

แม่ทัพหลิ่วก็มาด้วย ฝากของให้ลู่พั่นเอาไปให้อัครเสนาบดีลู่กับองค์หญิงใหญ่อยู่ไม่น้อย

เอาแค่นี้ ซ่งฝูเซิงไม่ได้ให้ลูกน้องมารบกวนท่านอ๋อง มีเหรอที่จะไม่เชื่อฟังเขากัน เขาเป็นพ่อตาท่านอ๋องเชียวนะ ไม่อย่างนั้นท่านอ๋องจะกลับ คนระดับล่างต้องมาน้อมส่งกันหมด

ลู่พั่นไม่ชอบรับของขวัญ เขาเลยช่วยห้ามให้

นอกจากนี้ ครั้งนี้ลู่พั่นกลับเมืองหลวง คนสกุลซ่งที่มากับลู่พั่นก็ต้องตามกลับไปด้วย ยกเว้นครอบครัวเหล่าสุย หรือก็คือครอบครัวสามีของต้ายา ซ่งฝูเซิงให้อยู่ต่อเพราะมีงาน

เหอซื่อเช็ดน้ำตากำชับพ่อแม่ “ท่านพ่อท่านแม่รับปากข้าไว้แล้วนะ ปีใหม่ปีนี้ ฤดูหนาวจะไปเยี่ยมข้าที่เฟิ่งเทียน ครอบครัวเรา พาพี่ชายพี่สะใภ้และก็พวกหลานๆ ไปเจอกันที่เฟิ่งเทียนด้วย”

คนชราทั้งสองรีบหันไปมองสีหน้าลูกเขย

กลับคราวนี้ ลูกสาวให้เงินไปอยู่ไม่น้อย ตั๋วเงินห้าร้อยตำลึงบทจะให้ก็ให้ ทั้งยังซื้อเครื่องประดับติดศีรษะให้ กำไลเงิน ปิ่นเงิน ต่างหูทอง แถมยังกล้าพูดว่าให้พวกเขาใช้ชีวิตกินใช้ตามสบาย

ไม่ได้หรอก มีที่ไหนกัน ใช้ชีวิตบ้านลูกชายแต่กลับขอเงินลูกสาวใช้

มันไม่ถูกต้อง

อีกฝ่ายไม่ได้กลัวเลยสักนิดว่าจะถูกอาศัยบารมี

ท่านย่าหม่าบอกให้พวกเขาสองคนเลือก จะพาพวกลูกชายมาหางานทำที่นี่ก็ได้ ทำสวนก็ให้อยู่ในความดูแลของลูกสาวกับน้องชายสามีได้ จะได้ไม่ถูกรังแก

แต่สุดท้ายคนชราทั้งสองคิดว่า ช่างเถอะ ลูกสาวให้เงินมาตั้งเยอะขนาดนี้ น้องชายสามีของลูกสาวยังช่วยแก้ปัญหาเรื่องถูกจับเป็นครอบครัวทหารได้ พวกเขาเอาเงินไปซื้อที่สร้างบ้านอยู่กันตามประสาก็พอแล้ว ไม่ใช่ครอบครัวทหาร หลานชายก็ยังเรียนหนังสือได้ ต่อไปต้องพึ่งตัวเองจะดีกว่า

อย่าเห็นว่าลูกเขยของพวกเขาร่ำรวยแล้ว แต่ลูกสาวของพวกเขาก็อายุมากแล้ว ถ้าครอบครัวฝ่ายเมียยังมาเป็นตัวถ่วงกันอีก นานวันเข้า กลัวว่าลูกเขยที่ตอนนี้กิจการกำลังไปได้สวยจะรังเกียจลูกสาวของเขาได้

“ลูกเขย เงินพวกนี้มันมากเกินไป” พ่อของเหอซื่อพูดกับซ่งฝูไฉด้วยความเกรงใจ

Novel PDF

ทำไมให้เงินอีกแล้ว

ซ่งฝูไฉพูดว่า “ท่านพ่อ นี่เป็นพวงเงินที่เอาไว้ใช้ระหว่างเดินทาง”

พอนึกถึงเรื่องที่ตอนนั้นเขาไม่ให้เมียกลับไปบอกครอบครัวให้ลี้ภัย ซ่งฝูไฉก็ยังรู้สึกแย่อยู่

เรื่องบางเรื่อง ตอนที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอดก็ไม่รู้สึกผิดอะไรหรอก แต่พอชีวิตดีขึ้นเรื่องพวกนั้นกลับกลายเป็นโรคทางใจ โชคดีที่ครอบครัวพ่อตายังมีชีวิตอยู่

“ท่านพ่อ พวกท่านตัดสินใจใช้ชีวิตที่นู่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการไปเฟิ่งเทียน ไปนะ ไปดูเมืองที่พวกเราเคยใช้ชีวิต ภูมิลำเนาของพวกเราอยู่ที่นั่น ข้าก็จะได้เจอพวกพี่ๆ ด้วย”

ห่างออกไปหลายห้อง ชุ่ยหลานก็กำลังถูกเก่อเอ้อร์นิวกำชับ

เฉียนหมี่โซ่วเดินตามหลังลุง ยังมีหนิวจั่งกุ้ยอีกคน กำลังกำชับอดีตบ่าวรับใช้ของผู้เฒ่าเฉียน กลับไปต้องไปพาหลานชายมาด้วย มาใช้ชีวิตกับพวกเขานับจากนี้ไป

ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพื่อหลานชาย บ่าวรับใช้สูงวัยคนนี้ก็คงทนมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ กัดฟันอดทน ร่างกายทรุดโทรมไปมาก

ท่านย่าหม่าถามสองพี่น้องหลัวปู้เสีย “ของที่ให้ไปเก็บดีหรือยัง”

หลัวปู้เสียบอกว่า “ท่านน้า เก็บดีแล้ว แยกเย็บเก็บในถุงเท้า เอวกางเกง ในหมวก”

“ข้าหมายถึงจดหมายของลูกชายข้า”

“อ๋อๆ นั่นยิ่งเก็บดีเข้าไปใหญ่”

ซ่งฝูเซิงแก้ปัญหาเรื่องสถานะของพวกเขาสองคนพี่น้องให้เรียบร้อยแล้ว สัญลักษณ์นักโทษที่ถูกนาบไว้บนหน้าก็จัดการเสร็จแล้ว บนหน้าหลัวคนรองมีผ้าพันแผลพันอยู่ อีกไม่นานแกะออกมาจะเป็นดอกไม้หนึ่งดอก

สองพี่น้องสกุลหลัวตัดสินใจมาทำงานกับท่านน้าและพี่ๆ น้องๆ ที่นี่

พวกเขากลับไปครั้งนี้ก็เพื่อจัดการเรื่องทะเบียนภูมิลำเนา ไปรับเมียกับพวกลูกๆ ที่ลำบากอยู่ออกมา ไปกลับหนทางไกลเกินไป เลยจะไปเจอที่เฟิ่งเทียนเหมือนกัน

ท่านน้าบอกว่า ถ้าพวกเขาไปถึงก่อน ชุ่ยหลานกับหลี่ซิ่วจะดูแลเรื่องกินอยู่ให้

ส่วนลู่พั่นก็ได้ทำการคำนับพ่อตาแม่ยายก่อนออกเดินทางเรียบร้อยแล้ว

เขาไม่นั่งรถม้า ให้รถม้าขนคนกับสิ่งของ เขาต้องการล่วงหน้าไปก่อน

ลู่พั่นถือแส้ขึ้นหลังม้า

ม้าค่อยๆ เดินย่ำอยู่กับที่ กุบกับ กุบกับ

ลู่พั่นนั่งบนหลังม้าแล้วหันมองฝูหลิง