ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 872-2 เจ้าช่างดูดียามหัวเราะ

ตอนที่ 872-2 เจ้าช่างดูดียามหัวเราะ

รอบต่อมา ตอนนั้นคัดคนทิ้งไปมากแล้ว

ซ่งฝูเซิงสั่งให้ลูกสาวไปยืนมุมหนึ่ง มีหินปลอมก้อนใหญ่หล่นลงมา ดูว่าพวกสาวใช้ที่อยู่ข้างกายลูกสาวจะมีคนไหนบ้างที่กระโจนเข้าไปรับ คนไหนตกใจรีบหนีเอาตัวรอด

เมื่อสุดท้ายเหลือกันอยู่ไม่กี่คน ซ่งฝูเซิงก็สั่งให้เฉียนเพ่ยอิงพาจิ่งหมอมอมา

ตอนนั้นเฉียนเพ่ยอิงโยนกากใบชาทิ้งเพื่อส่งสัญญาณให้จิ่งหมอมอเริ่มทดสอบ

พอถึงด่านสุดท้าย จิ่งหมอมอก็เริ่มถามเรื่องเกี่ยวกับในห้อง

จิ่งหมอมอก็นึกไม่ถึงว่าทำการทดสอบพวกสาวใช้แบบนี้ได้ด้วย

คำถามที่ทดสอบตอนนั้น เช่น หากได้ยินเจ้านายผู้ชายกับเจ้านายผู้หญิงทะเลาะกันอยู่ในห้อง คนเป็นสาวใช้ควรทำอย่างไร

หากเจ้านายผู้ชายและเจ้านายผู้หญิงทำเย็นชาใส่กัน ไม่คุยกัน คนเป็นสาวใช้ต้องไปสืบความเป็นไปของเจ้านายผู้ชายมาบอกคุณหนูหรือไม่

และอีกมากมายหลายคำถาม

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

อืม รวมถึง ถ้าเจ้านายผู้ชายมองสาวใช้ด้วยสายตาที่แปลกไป ก็คือมองในทางชู้สาว หรือแม้กระทั่งเอ่ยปากขอ เจ้าจะทำอย่างไร

คำถามสุดท้ายนี้เฉียนเพ่ยอิงเกือบสำลัก

เฉียนเพ่ยอิงก็คาดไม่ถึงว่าจิ่งหมอมอจะมีชั้นเชิงขนาดนี้

นางไม่ได้เป็นคนตั้งคำถามนี้ ในใจนางรู้ว่าหมินหรุ่ยไม่ใช่คนแบบนั้น แม้แต่จินตนาการก็ยังจินตนาการไม่ออก

แน่นอนว่ามีการทดสอบหลายอย่าง พวกสาวใช้ไม่เคยผ่านการอบรมย่อมไม่มีทางที่จะตอบได้หมด หากต้องการอบรมให้ได้สาวใช้ที่เก่งกาจก็ต้องมีการฝึกพิเศษ

การทดสอบ ‘เข้าทำงาน’ แบบนี้ ใช้คำพูดของซ่งฝูเซิงก็คือ ก็แค่อยากรู้ทัศนคติความคิดว่าเป็นไปในทางเดียวกันหรือไม่

หากความคิดหรือการกระทำเข้ากันไม่ได้ สอนยังไงก็ไม่มีประโยชน์

เขาแค่อยากให้คนที่อยู่ข้างกายลูกสาวเป็นสาวใช้ที่รู้จักปกป้องนาย

ลูกสาวของเขาไม่เลอะเลือน ไม่จำเป็นต้องให้สาวใช้มาบอกว่าถูกหรือผิด

ในสายตาของซ่งฝูเซิง ข้างกายฝูหลิง รวมถึงข้างกายลู่พั่น ควรมีบ่าวรับใช้ที่ชอบสั่งสอนคุณธรรมให้น้อยหน่อย

บ่าวรับใช้ติดตามนายเป็นระยะเวลายาวนาน หากวันๆ เอาแต่สั่งสอนเรื่องพวกนี้ เด็กสองคนของบ้านเขาอยู่ในศีลธรรมอยู่แล้ว ให้เป็นคนดีกว่านี้อีกก็ไปบวชเถอะ

เอาแค่เรื่องพวกนี้ที่กล่าวมา จิ่งหมอมอติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ ดูอยู่ตลอด

นางยิ่งตั้งใจมากกว่าเดิม

ตอนนี้นางสอนทักษะขั้นพื้นฐานให้สาวใช้ทั้งสามสิบหกคนนี้จนเป็นกันหมดแล้ว รีดเสื้อผ้า พับผ้า ผสมเครื่องหอม ปูเตียง เป็นต้น ยังมีสอนให้รู้จักตัวหนังสือทุกวัน แค่คิดดูก็รู้ว่าทำได้เร็วขนาดไหน

ยังคงสอนให้สาวใช้เหล่านี้ฝึกมารยาทการเดินการทำความเคารพทุกวัน ก็แค่ต้องการให้ซึมซับเข้าไปในสายเลือดจนติดเป็นนิสัย

เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ทำเป็นก็จะพอ

ในสายตาของซ่งฝูหลิงก็เหมือนกับการฝึกเดินของทหาร ใครบ้างล่ะเดินไม่เป็น ไม่อย่างนั้นทำไมทหารต้องฝึกกันทุกวันด้วย

ถูกต้อง ฝูหลิงเห็นการเรียนมารยาทเป็นการฝึกทหาร

เพราะแบบนี้ หลังจากนางกินแตงโมเสร็จย่อยเสร็จก็เริ่มฝึกต่อ

ฝึกไปพร้อมสาวใช้ทั้งสามสิบหกคน

พวกท่าทางต่างๆ นางทำเป็นนานแล้ว ก็แค่ขาดการฝึก

“หมอมอ ไม่ไหว ข้าจะนั่งไม่อยู่แล้ว”

สิ่งที่ซ่งฝูหลิงกำลังฝึกอยู่คือการร่วมงานเลี้ยงในวังหลวง นางนั่งอยู่ข้างลู่พั่นต้องนั่งอย่างไร

เรียกว่า มารยาทการนั่ง

งานเลี้ยงในวังหลวงจะเป็นการนั่งพื้น

ฝูหลิงต้องนั่งเก็บเข่า หลังเท้าแนบพื้น ก้นนั่งอยู่บนส้นเท้า สองมือวางไว้บนเข่า

เอาแค่ท่านั่งนี้นางก็ไม่ไหวแล้ว มันโงนเงนตลอด หลังเท้าแนบพื้น นั่งนานเข้าก็ปวด

เจิงหมอมอใจแข็ง ยังไงก็ต้องนั่งต่อ

งานเลี้ยงในเมืองหลวง พวกเราไม่รู้ว่าฮ่องเต้จะเลิกเมื่อไร ขุนนางใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านล่างไล่ตอบไปทีละคน การแสดงมีต่อเนื่อง คุณหนูเป็นพระชายาอ๋อง นั่งอยู่ด้านหน้า ฮูหยินของขุนนางด้านล่างต่างมองอยู่ หากประคองท่านั่งไม่ได้จะเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสม

“คุณหนู มองตรงนี้สายตาห้ามวอกแวกเจ้าค่ะ”

“คุณหนู เมื่อท่านอ๋องต้องดื่มสุรา คุณหนูต้องรินแบบนี้เจ้าค่ะ”

“คุณหนู หากมีฮูหยินเข้ามาทักทาย คุณหนูต้องพยักหน้ารับทราบ มองไป ยกมือเล็กน้อย”

ใช่ ใช่ เจิงหมอมอพอใจมาก คุณหนูฉลาดหลักแหลม ทำสีหน้าแบบนี้ดีมาก

ซ่งฝูหลิงคิดในใจ ท่าจองหองแบบนี้นางทำได้ ก็แค่วางตัวให้ดูสูงกว่าหน่อยแบบสุขุม ยโสแบบสายตาห้ามวอกแวกกับเชิดคางเล็กน้อย โอเคๆ จำได้แล้ว ห้ามเลิกคิ้วทักทายคน ห้ามเม้าท์แบบออกอรรถรส ห้ามหัวเราะอ้าปากกว้างจนเห็นฟัน

“คุณหนู หากมีฮูหยินสื่อว่าชวนให้กินด้วยกัน แสดงท่าทีอยากเข้าหา ควรทำอย่างไรเจ้าคะ”

ซ่งฝูหลิง “…”

งานเลี้ยงในวังหลวงไม่ใช่เหรอ นั่งแยกโต๊ะ อาหารคนละชุด พวกนางยังจะสื่อสารทางสายตาอะไรกันอีก ทำอย่างกับคีบอาหารให้กันได้ อีกอย่าง นี่ไม่ได้เรียกเข้าหา นี่เรียกว่าหาเรื่อง ขนาดลู่พั่นยังไม่กล้ามากเรื่องกับข้าตอนกินข้าวเลย

“หมอมอ เชิญสอน” ฝูหลิงตอบอย่างว่าง่าย บ่นในใจมากมายก็ไม่มีประโยชน์หรอก

เจิงหมอมอบอกฝูหลิงว่า “คุณหนูพูดว่า ‘เชิญ’ ก่อนได้ พวกฮูหยินที่สถานะต่ำกว่าคุณหนูจะหลีกให้คุณหนูก่อน คุณหนูค่อยพูดเชิญอีกครั้ง ขณะเดียวกันก็ยกตะเกียบคีบอาหาร พวกนางถึงจะหยิบตะเกียบเจ้าค่ะ”

“เข้าใจแล้ว”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ซ่งฝูหลิงฝึกท่านั่ง ท่ายืน รวมถึงมารยาทการกินสำหรับเข้าวังหลวงเสร็จยังต้องฝึกการทำความเคารพแบบต่างๆ ในพิธีแต่งงานด้วย

นางถอนหายใจ ทำซ้ำ มือขวาทับมือซ้าย มือซ่อนอยู่ในแขนเสื้อครึ่งหนึ่ง ยกมือขึ้นมาเสมอคิ้วแล้วคำนับให้ลู่พั่น

“หมอมอ ได้หรือยัง หลังข้าจะแข็งแล้ว ท่านี้ไม่ต้องค้างนานหรอก วางใจได้ อวี้ชินอ๋องไม่กล้าให้ข้าคำนับนานขนาดนี้หรอก”

เจิงหมอมอ “…”

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

สาวใช้ยี่สิบเอ็ดคนคุกเข่าอยู่ในห้องโถงใหญ่ของบ้านสกุลซ่ง

คนที่นั่งอยู่ด้านหน้ามีซ่งฝูเซิง เฉียนเพ่ยอิง ย่าหม่า ซ่งฝูหลิง

หมอมอทั้งสองยืนอยู่ด้านข้าง ขอให้นายท่านกับฮูหยินช่วยตั้งชื่อ

สาวใช้ยี่สิบเอ็ดคนนี้ต่างจากอีกสิบห้าคน เพราะวันหน้าพวกนางต้องติดตามย้ายไปพร้อมกับซ่งฝูหลิง

แสดงถึงคนของครอบครัวตัวเองที่ติดตามฝูหลิงไปด้วย

วันหน้าพวกสาวใช้หญิงรับใช้ของตระกูลลู่จะต้องเป็นมิตรกับสาวใช้เหล่านี้

ซ่งฝูเซิงให้ความสำคัญมาก เมื่อคืนระดมความคิดกับเฉียนเพ่ยอิงเพื่อตั้งชื่อให้สาวใช้เหล่านี้

เวลานี้ ทุกคนฟัง

ตั้งแถวแปดคน สาวใช้ธรรมดาเข้ามาก่อน

ซ่งฝูเซิงพูดชื่อ “หนิงเหมิง หลิวเหลียน เยียเจ่า หยางเถา ปิงหลาง เพิ่งกาน ก๋านหล่าน หลินฉิน”

ล้วนเป็นชื่อผลไม้ทั้งนั้น แถมยังเป็นผลไม้ที่คนยุคโบราณไม่เคยกิน

สาวใช้ใหญ่ประจำตัวเดินขึ้นหน้า

ตั้งแถวแปดคน

ซ่งฝูเซิงพูดขึ้น

“เจียวหลาน ตี๋เอ้า หลานโค่ว เวยจือ เฟินตี๋ เฝ่ยลี่ เซียงน่าย เชี่ยนปี้”

ซ่งฝูหลิงกลั้นไม่ไหวจริงๆ ลำบากพ่อมาก นางหัวเราะพ่นน้ำชาออกมา

ท่านย่าหม่าลูบหลังให้หลานสาวพลางทำเสียงจึ๊ๆ

ฟังดูนะ ลูกชายคนสามของนางเก่งขนาดไหน แล้วทำไมตั้งชื่อทุเรศให้พวกหลานๆ นางว่าเจียวหลาน เฝ่ยลี่ ยังเพราะกว่าซ่งมู่จื่อ รู้แบบนี้ให้เอ้อร์ยาชื่อซ่งเจียวหลานหรือซ่งเฝ่ยลี่ดีกว่า

สาวใช้สองคนสำหรับติดตามไปข้างนอกเดินขึ้นหน้า

ต้องขอพูดถึงสองคนนี้สักหน่อย เพราะพวกนางเล่นกายกรรมเป็นอยู่บ้าง มีฝีมือต่อสู้ติดตัว

วันหน้าซ่งฝูหลิงออกไปข้างนอก สาวใช้สองคนนี้ต้องติดตามไปด้วย คอยปกป้อง ถึงแม้จะต่อสู้แบบมือสมัครเล่น แต่ก็เหมือนองครักษ์หญิง

ซ่งฝูเซิงตั้งชื่อให้ “คนหนึ่งชื่อวานหลิว อีกคนชื่อปินลี่” คนหนึ่งยี่ห้อเครื่องบิน อีกคนรถหรู

“เซาจี”

เซาจีเดินเข้าไปคุกเข่า “นายท่าน”

เซาจีเป็นสาวใช้ที่พิเศษที่สุด เป็นสาวใช้คนแรกของลูกสาว แถมยังรูปร่างอวบ

ลูกสาวพูดแล้วว่า ต่อให้เซาจีเรียนมารยาทไม่เก่งก็ต้องเอาไปด้วย

“เซาจี นับแต่นี้ไปเจ้าชื่อลาเฟยนะ”

ซ่งฝูหลิง “ฮ่าๆๆ โอ๊ย ฮ่าๆๆ” เอาอีกแล้ว หัวเราะหน้าหงาย

เจิงหมอมออายจนไม่กล้าเงยหน้า นางสอนมาตั้งนาน แต่เวลาคุณหนูหัวเราะก็ยังคงไม่มี ‘มารยาท’ เหมือนเคย