ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 873 คันไม้คันมือ

ตอนที่ 873 คันไม้คันมือ

ท่านย่าหม่างงว่าหลานสาวหัวเราะอะไร

ก็แค่ตั้งชื่อไม่ใช่เหรอ แต่ละชื่อก็เพราะดีออก

พวกเราไม่รู้ว่าพั่งยาหัวเราะทำไม

พั่งยาจับแขนแม่ หัวเราะตัวโยก

ซ่งฝูหลิงรู้สึกว่าตัวเองหัวเราะเกือบขาดใจตาย เพราะนางยังมีสาวใช้ห้องครัวอีกสองคน พ่อนางตั้งชื่อให้ว่าเพ่าฟู[1]กับชวีฉี[2]

บังเอิญมาก มีคนหนึ่งแซ่ชวีพอดี สาวใช้คนนั้นดีใจสุดๆ นายท่านตั้งชื่อให้โดยใช้แซ่เดิมด้วย

ต่อมาฝูหลิงก็สงสัยว่า ถ้ามีสาวใช้มาเพิ่มอีก หรือในบ้านมีบ่าวรับใช้ชายเพิ่มเข้ามา พ่อนางจะตั้งชื่ออะไรอีก

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางบอกลูกสาวว่า ไม่เกินมือพ่อเราหรอก ตั้งไว้เรียบร้อยแล้ว

เมื่อคืนช่วยกันคิด รวดเดียวเขียนรายชื่อออกมายาวเหยียด วันหน้าเอาไปใช้ก็ขีดทิ้ง

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

กั่วต้ง โซ่วซือ เล่อซื่อ ปัวลี่ เยียซู่ เซิ่งหลาน ตี้เสวี่ย เชวี่ยเฉา

เข่อเล่อ เสวี่ยปี้ อิ๋นลู่ ไม่ต้ง ปิงลู่ เฟินต๋า อีลี่

ฮุ่ยหยวน ชีสี่ อีอวิ๋น หลิงข่า หยวนชี่ เหมาไถ ล่าเถียว…

ล่าเถียว[3]มันอะไรกัน

ซ่งฝูหลิงเลยหัวเราะไม่จบไม่สิ้น เอามือปิดตาหัวเราะ

ซ่งฝูเซิงนั่งอยู่ด้านหน้า สองมือประสานกันที่หน้าท้อง เขาก็หัวเราะตาม “หึหึ หึหึหึ”

หมี่โซ่วเดินเข้ามาในเวลานี้ เขาเพิ่งเลิกเรียน พอเข้ามาก็งง พี่กับท่านลุงท่านป้าหัวเราะอะไรกัน

…

ท่านลุงซ่งถือฆ้อง ตีหนึ่งที ก๊อง เดินตะโกนเรียกตามหมู่เรือน “กินข้าวแล้ว ได้เวลากินข้าว”

บ่าวรับใช้ในบ้านมีน้อย หมู่เรือนกว้างขวางขนาดนี้ ถ้าไล่เรียกตามห้องกว่าจะครบรอบเหนื่อยตายพอดี

ครอบครัวซ่งก็เลยใช้วิธีตีฆ้องเมื่อถึงเวลากินข้าว

หมี่โซ่วกับพวกจินเป่าวิ่งออกมาจากห้อง

พวกเด็กผู้ชายตะโกนวิ่งผ่านซ่งฝูหลิงกับเอ้อร์ยา

ซ่งฝูหลิงตะโกนเรียกพวกเขา รอข้าด้วย เอ๊ะ ไม่เชื่อฟังนาง นางชักไม่พอใจ เริ่มไม่เชื่อฟังนางกันตั้งแต่เมื่อไร

“ข้าพระชายาอ๋องสั่งให้พวกเจ้าหยุด หยุดเดี๋ยวนี้”

เท้าของหมี่โซ่วชะงัก หันไปมองพี่สาวตัวเองด้วยความสงสัย เมื่อครู่พี่เรียกตัวเองว่าอะไรนะ

จินเป่ากับพวกซ่วนเหมียวจื่อก็หันมาตอนจะก้าวออกประตูของหมู่เรือน มองซ่งฝูหลิงด้วยสีหน้าตกใจ เพี้ยนหรือเปล่า

ซ่งฝูหลิงวางมาดพระชายาแบบที่เจิงหมอมอสอนนาง

ของพวกนี้จะเอาแต่เรียนไม่ได้ ต้องนำมาใช้ด้วย

ค่อยๆ ย่างก้าวเดินเข้าไปหาพวกเด็กผู้ชาย

เอ้อร์ยาเหล่มองน้องสาว มาเพคะ บ่าวจะประคองเดินไป

เอ้อร์ยาหงายมือขึ้นเพื่อบอกให้ฝูหลิงวางมือซ้าย นางจะเป็นสาวใช้แก้ขัดให้

ฝูหลิงวางมือบนมือของพี่สาวคนรอง คราวนี้อากัปกิริยาสมบูรณ์แล้ว พระชายาเยื้องย่าง เดินไปถึงตรงหน้าพวกเด็กแสบก็ไม่แม้แต่จะหันมองเด็กพวกนี้ มองตรงไปข้างหน้า “ทำความเคารพสิ”

ซ่งฝูหลิงหายไปจากประตูหมู่เรือน พอพ้นสายตาแล้วก็หัวเราะคิกคักกับเอ้อร์ยา

ทั้งสองคนหัวเราะจนไม่เหลือมาดแม้แต่น้อย

พวกเด็กผู้ชายที่อยู่อีกด้านพากันอ้าปากค้าง มองไปทางประตูที่ว่างเปล่า

จินเป่าชี้ประตูพลางพูด “พระชายาก็พระชายาสิ ยังมาทำวางมาดพระชายา พี่พั่งยาสงสัยอยากโดนรุม กล้ามาวางมาดในบ้าน”

น่าอัดจริงๆ

ซ่งฝูหลิงเจอผู้ว่าฯ ซ่งที่หน้าห้องกินข้าว

“ท่านพ่อ อยากฝึกเป็นเพื่อนลูกหน่อยไหม”

“ฝึกอย่างไร ฝึกอะไร”

“ก็แบบที่ว่าท่านพ่อเป็นขุนนางระดับนี้ พอเจอลูกที่เป็นพระชายาอ๋องก็ต้องทำความเคารพหรือเปล่า”

หืม?

“ท่านพ่อ ถวายบังคมแบบขุนนาง ก้มหน้า โค้งตัว พูด ถอย”

ซ่งฝูเซิงโมโหลูกสาวจนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นี่ถ้าลู่พั่นกล้าพูดแบบนี้ เขาคงถีบสักที

แต่นี่ลูกสาวแท้ๆ ของเขา

ซ่งฝูเซิงกำลังจะโค้งตัว

ได้ เอาสักหน่อย

ซ่งฝูหลิงขัดจังหวะอีกครั้ง “ไม่ถูก ท่านพ่อ ขุนนางระดับท่านพ่อ แถมยังเป็นพ่อข้า ควรจะพยักหน้า โน้มตัว ประสานมือ”

“ซ่งฝูหลิง!”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ให้พ่อถวายบังคมยังจะเรื่องมากอีก

ซ่งฝูหลิงรีบจูงเอ้อร์ยา หัวเราะพลางวิ่งเข้าห้องกินข้าวได้ทันเวลา ขณะเอ้อร์ยานั่งลงยังได้พูดว่า “ดีนะที่อาสามไม่ตีเจ้า”

ขณะกินข้าว เฉียนเพ่ยอิงก็ทำไม้ทำมือใส่ลูกสาว “กินสิ มองแม่ทำไม”

ซ่งฝูหลิงทำท่าเชิญใส่แม่

เฉียนเพ่ยอิงมองค้อนใส่ลูกสาวแล้วตักเนื้อตุ๋นในบะหมี่กิน

“ไม่ใช่ ท่านแม่ต้องหลีกให้ข้าก่อน จากนั้นข้าก็จะบอกเชิญอีกรอบ ท่านแม่อย่าเพิ่งกิน” ลำดับไม่ถูกต้อง

ท่านย่าหม่ามองออกแล้ว เพิ่งเรียนมารยาทมาเลยเอามาใช้สินะ มิน่าตั้งแต่เข้ามาก็เอาแต่หัวเราะกับเอ้อร์ยา

นางชิงพูดขึ้นก่อนที่สะใภ้สามจะด่าพั่งยา “แค่กินบะหมี่จะพิธีรีตองอะไรนักหนา รีบกินเข้า ดูแม่เจ้าโกรธแล้วซิ”

แต่ท่านลุงซ่งเขี่ยเส้นบะหมี่ได้สองทีกลับหยุดตะเกียบ

เขาสูดเส้นบะหมี่สองเส้นที่ขอบปาก ทันใดนั้นก็พูดขึ้น “เอ๊ะ วันหน้าถ้าข้าเจออัครเสนาบดีลู่ข้าควรพูดยังไง”

แม้แต่พั่งยายังรู้ว่าต้องฝึกฝนให้มากๆ พวกเขายังงุนงงทำอะไรไม่ถูกกันอยู่เลย

วันเวลาเพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปแล้ว เดี๋ยวก็จะถึงปลายปี พอเจอหน้ากันจะพูดไม่ออกเอา

มันเป็นปัญหาจริงๆ

ลุงใหญ่ซ่งเริ่มลน “แล้วข้าล่ะ จะให้ข้าเอาแต่เงียบก็ไม่ได้หรือเปล่า”

พวกยายๆ ในบ้านก็ร้อนใจ มือข้างหนึ่งถือชามบะหมี่ มืออีกข้างสะกิดแขนจิ่งหมอมอ “จิ่งหมอมอ เมื่อไรจะสอนมารยาทพวกข้าบ้างล่ะ”

“มารยาทอะไรหรือ”

“ก็มารยาทแบบที่เอาไว้วางมาดใส่พวกหญิงรับใช้สาวใช้ของตระกูลลู่ อย่าสอนแต่สาวใช้สิ”

จิ่งหมอมอกับเจิงหมอมอ “…”

ฟังเอานะ วางมาดใส่สาวใช้ ตรงไปตรงมาเหลือเกิน

ต่อให้ความจริงเป็นแบบนั้นก็ห้ามพูดออกมา

นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ไม่รู้ทำไม ซ่งฝูหลิงได้ปลุก ‘ความเป็นนักแสดง’ ของทั้งครอบครัว

ยายกัวพูดกับพวกยายๆ ที่อยู่บนเตียงว่า “สมมตินะ ตอนนี้ข้าเป็นหญิงรับใช้สูงวัยของตระกูลลู่ พวกเจ้าดูนะ ข้าเข้ามาแล้ว ทำความเคารพพวกเจ้า”

เหอซื่อพี่สะใภ้ใหญ่กับพวกเมียฝูกุ้ยเมียจงอวี้อยู่กับเฉียนเพ่ยอิงที่อีกห้องหนึ่ง เรียนรู้การทิ้งกากชาตามเจิงหมอมอ หัดใช้มือข้างหนึ่งจับผ้าเช็ดหน้าวางตรงมุมปากแล้วยิ้ม

จำลองเหตุการณ์พวกญาติๆ พบปะกัน

บางครั้งยังถูกขัดจังหวะ เพราะเวลาของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ข้างนอกยังมีงานต้องทำอยู่ ใครเสร็จงานก็เข้ามาเรียน

อย่างจูซื่อเพิ่งไปช่วยซ่งฝูสี่เสร็จกลับมาจากโรงงาน พอเข้าห้องก็ล้างมือแล้วเริ่มหัดเอาผ้าเช็ดหน้าบังมุมปากยิ้ม “ฮี่ๆ ฮี่ๆ”

เจิงหมอมอบอกว่าจูซื่อทำผิดแล้ว ยกมือไม่ถูก

จูซื่อส่ายมือ “ไอ๊หยา ข้ารู้ แต่มือขวาข้ามีแผลเป็น เอาออกมาจับผ้าเช็ดหน้าจะดูไม่สวย ข้าเปลี่ยนไปใช้มือซ้ายไม่ได้รึ”

คำพูดนี้เหมือนเป็นการแหย่รังแตน พวกสะใภ้เริ่มแย่งพูด “มือข้าก็กระดูกใหญ่”

“ของข้าก็นูนขึ้นมา ดูสิ ข้าเอามือออกมาน่าเกลียดจะตาย ใช้อย่างอื่นแทนไม่จับผ้าเช็ดหน้าได้หรือเปล่า”

ซ่งฝูเซิงหนีบเอกสารไว้ที่รักแร้เดินผ่านหน้าต่าง ข้างในส่งเสียงจอแจ เขาทำงานในห้องหนังสือไม่ได้เพราะอยู่ใกล้ห้องนี้ หนวกหูเกิน

ซ่งฝูเซิงไปหมู่เรือนด้านหลัง พอเข้าประตูไปก็ได้ยินจินเป่าต่อว่าเอ้อร์หลังว่าบุคลิกไม่ได้ เดี๋ยวก็ว่าเนียนปาน้อยหดคอเหมือนพวกขี้ขลาด เดี๋ยวก็ทำสั่งสอนหมี่โซ่ว “น้องชาย ทำไมพูดจาไม่องอาจเลย ดูพี่นะ”

จินเป่ากระแอม เงยหน้าเล็กน้อยมองท้องฟ้า สั่นขาเบาๆ นิ้วโป้งชี้ไปด้านหลัง “พี่เขยข้าคือท่านอ๋อง”

ต้องเน้นเสียงที่คำว่าพี่

ถูกซ่งฝูเซิงที่อยู่ๆ ก็โผล่มาด้านหลังถีบไปหนึ่งที

ส่วนเวลานี้ภายในห้องของซ่งฝูหลิง นางไม่แสดงเป็นพระชายาอ๋องแล้ว

เถาฮวา เป่าจู ต้ายา เอ้อร์ยา ลาเฟย ต่างอยู่ที่นี่กันหมด

ทุกคนกำลังจำลองสถานการณ์ให้เอ้อร์ยาพูดคุยตอนไปดูตัว

ซ่งฝูหลิงแสดงเป็นฝ่ายชาย นั่งอยู่ขอบเตียงที่ห่างกับเอ้อร์ยาไปหนึ่งเมตร นางถูมือ “ขอถามนามอันไพเราะของคุณหนูซ่ง”

เอ้อร์ยาตอบ “ข้าชื่อซ่งซูจื่อ”

Novel PDF

เป่าจูทำมือบอกให้หยุด “ไม่ได้ เอ้อร์ยา เจ้าตอบไร้อารมณ์มาก”

เถาฮวาก็พูด “นั่นสิ มันดูแห้งๆ” ถูกใจอีกฝ่าย แต่ทำไมน้ำเสียงดูไม่ยินดีเลย

เอ้อร์ยาอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา แค่ชื่อซ่งซูจื่อจะให้แสดงอารมณ์อะไร ชีวิตนางช่างลำบากเหลือเกิน

[1] แปลว่าชูครีม

[2] แปลว่าคุกกี้

[3] ขนมปลาเส้นรสเผ็ด