ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 882-1 มาถึง

ตอนที่ 882-1 มาถึง

กวนจยาชางยิ้มพลางคารวะโค้งต่ำให้ซุ่นจื่อ “ท่านซุ่นจื่อ”

ซุ่นจื่อเข้าใจ รองแม่ทัพกวนโค้งต่ำขอบคุณคุณชายของเขา ยิ่งไปกว่านั้นอยากวานให้เขาช่วยพูดชมให้ด้วย

รองแม่ทัพกวนแสดงออกก่อนว่าถูกใจคุณหนูรองของสกุลซ่ง มองออกว่าชอบจากใจ ไม่ใช่ทำเพราะฝืนใจ

ส่วนการเรียกว่าท่านซุ่นจื่อ รองแม่ทัพกวนขุนนางขั้นห้า เรียกแบบนี้ก็ไม่มีอะไรไม่เหมาะสม

อย่างน้อยตอนนี้ก็ควรเรียกแบบนี้

เพราะหัวหน้าองครักษ์ข้างกายลู่พั่นเป็นองครักษ์ขั้นหนึ่ง ตำแหน่งขุนนางขั้นสาม

ถูกต้อง ก็คือองครักษ์คนที่เบิกทางขึ้นเขาฉางไป๋แถมยังต้องสะพายกระเป๋าให้ซ่งฝูเซิง ในความเป็นจริงตำแหน่งขุนนางใหญ่กว่าซ่งฝูเซิง

มีคำพูดนั้นไม่ใช่เหรอ

คนเฝ้าหน้าบ้านอัครเสนาบดีเทียบเท่าขุนนางขั้นเจ็ด คนที่มาเฝ้าหน้าบ้านได้ล้วนไม่ธรรมดา คำพูดนี้ในบางสถานการณ์ก็คือเรื่องจริง

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ลู่พั่นเป็นขุนนางระดับสูงที่บนชุดมีลายงูเหลือม ซุ่นจื่อเป็นคนข้างกายท่านอ๋อง ต่อไปต้องเป็นพ่อบ้านใหญ่จวนอ๋องอย่างไม่ต้องสงสัย

แม้จะไม่มีตำแหน่งขุนนาง แต่องครักษ์ตำแหน่งขุนนางขั้นสามข้างกายลู่พั่นบางครั้งก็ต้องเชื่อฟังซุ่นจื่อ

เรียกว่า ‘ท่าน’ ไม่ขัดต่อระเบียบปฏิบัติ

นี่ก็เป็นสาเหตุที่ว่าทำไมตอนนั้นซ่งฝูเซิงโกรธมากตอนรู้ว่าซื่อจ้วงลาออก

ยิ่งลู่พั่นที่เป็นเจ้านายเลื่อนตำแหน่งเร็ว สถานะของลูกน้องก็จะยิ่งสูง

แน่นอนว่าตอนนั้นไม่กล้าคิดหรอกว่าลู่พั่นจะมาไกลขนาดนี้ แต่ด้วยตำแหน่งแม่ทัพของลู่พั่นในตอนนั้น หากซื่อจ้วงอยู่ข้างกายลู่พั่นไปตลอด อย่างน้อยๆ ซื่อจ้วงก็ต้องได้ตำแหน่งขุนนางฝ่ายบู๊ขั้นสี่ขั้นห้า พอเสร็จแล้ว ตอนนั้นซ่งฝูเซิงคิดไว้ว่าพอทางเขาก็เป็นขุนนางค่อยจัดการให้ซื่อจ้วง

ซื่อจ้วงพูดไม่ได้ยังได้ตำแหน่งขุนนางขั้นสี่ขั้นห้า ต่อให้อีกหน่อยเลื่อนต่อไม่ได้อีกมันก็เพียงพอแล้ว เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้แค่เฉพาะตอนอยู่ข้างกายลู่พั่นเท่านั้น

ซ่งฝูเซิงวางแผนไว้เยอะ คิดไว้แล้วว่าทำอย่างไรถึงจะก้าวกระโดดได้ไว แต่ติดตรงที่ซื่อจ้วงซื่อบื้อเกินไป

ออกทะเลไปไกลแล้ว

แต่จะว่าไปซื่อจ้วงก็ไม่นึกเสียใจเลยสักนิด ถึงขั้นที่แอบดีใจด้วยซ้ำหลังรู้ว่าน้องสาวได้เป็นพระชายาอ๋อง ถ้าพี่ชายไปเป็นองครักษ์ให้สามีน้องสาวจะมีสภาพอย่างไร

ซื่อจ้วงไม่ได้เล่าความคิดในใจให้ซ่งฝูเซิงฟัง บอกไปก็โดนด่า ซ่งฝูเซิงคงเถียงว่า “บนโลกนี้จะมีสักกี่คนที่อยู่เหนือน้องเขยของเจ้า คิดอะไรไม่เข้าท่า ข้าก็ถือเป็นลูกน้องของเขา”

คิดดูนะ ถ้าแต่งกับองค์ชาย พ่อตาก็ยังต้องคุกเข่าให้องค์ชาย ส่วนลู่พั่นเป็นอ๋องแล้ว ตอนนี้มีอำนาจในมือมากกว่าองค์ชายตัวจริงเสียอีก ข่มทุกคนได้ มีใครบ้างไม่อยู่ใต้อาณัติของเขา

ในทางทฤษฎีคือทุกคน

ดังนั้นเมื่ออธิบายออกมาแล้ว ในสายตาของซ่งฝูเซิง ลูกชายบุญธรรมทำเสียโอกาสในตอนนั้นมาก

คราวนี้ไม่ออกทะเลไปไกลแล้ว กลับมาๆ

ซุ่นจื่อพูดกับกวนจยาชาง “รองแม่ทัพกวน คุณหนูสกุลซ่งเผยใบหน้าให้ท่านเห็นเพียงคนเดียว ไม่พบหน้าคนอื่น”

กวนจยาชางดีใจ ถ้าซุ่นจื่อไม่พูดแบบนี้ เขาก็คิดว่าทุกคนได้เห็นหน้าหมดแล้ว

เพราะคนอื่นโดดเด่นกันทั้งนั้น

เขาเลยไม่มั่นใจ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางขอให้ซุ่นจื่อช่วยพูดชมให้หน่อย

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ ฝากท่านซุ่นจื่อขอบคุณท่านอ๋องแทนข้าด้วย” เขาต้องกลับบ้านเพื่อให้พ่อแม่เตรียมสู่ขอ

ส่วนเรื่องคนกลาง เขาต้องเขียนจดหมายขอร้องแม่ทัพเหลียงหน่อย ทางที่ดีอยากให้แม่ทัพเหลียงช่วยวานแม่ทัพหลิ่วที่ประจำการอยู่หวงหลง อยู่ใกล้แถมยังมีตำแหน่งใหญ่ พูดจาน่าเชื่อถือ เป็นการให้เกียรติสกุลซ่ง

คราวนี้ถึงตาซุ่นจื่อไม่รีบร้อนแล้ว

พวกเราจะรีบร้อนทำไม รองแม่ทัพกวนมีใจให้คุณหนูรองสกุลซ่ง พวกเราไม่ได้บีบบังคับเขาเสียหน่อย

เช่นนั้นพวกเราก็มีคำพูดที่ต้องบอกไว้ก่อน

อย่างไรเสีย หากเจอกันครั้งหน้า คนผู้นี้ก็จะกลายเป็นญาติของคุณชายแล้ว ยิ่งไม่มีทางเรียกเขาด้วยความเกรงใจว่าท่านซุ่นจื่ออีก สถานะจะเปลี่ยนแปลงไปมาก

อืม ซุ่นจื่อมีสองแผน แผนแรกคือ พวกเราพูดตามตรง หากคุณหนูรองซ่งเลือกเจ้า แต่สกุลซ่งถูกใจคนอื่นมากกว่า เช่นนั้นพวกเราก็ต้องปล่อยเหยื่อตกเขย

สิ่งที่จะบอกก็คือ อย่าเพิ่งรีบร้อนสร้างเรือนหอ ส่วนที่เหลือไม่ต้องพูดแล้ว ฉลาดๆ กันทั้งนั้น น่าจะเข้าใจ นี่ก็หมายความว่าคำสั่งย้ายจะมาแล้ว ตำแหน่งที่ดีกว่ารอเจ้าอยู่ ที่ไหนดีที่สุดน่ะเหรอ ก็ต้องเป็นเมืองหลวงน่ะสิ

แผนที่สองก็คือ ตอนนี้หากคุณหนูรองซ่งไม่เลือกเจ้า เลือกคนอื่นที่มาถูกใจนางก่อน พวกเราไม่ได้มองหาลูกเขยส่งเดช คุณหนูบ้านเรายิ่งไม่ใช่คนที่เจ้าคิดจะมาสู่ขอก็ขอได้ ขอเตือนไว้ก่อน

ในสวนด้านหลังของเรือนรับรองตระกูลลู่ มีหิมะเกาะอยู่บนกิ่งไม้

ใต้ต้นไม้ร้อยปีต้นหนึ่ง ซุ่นจื่อยิ้มแย้มบอกกวนจยาชางว่า

เท่าที่เขารู้จัก คุณหนูรองซ่งเป็นคนที่…

พวกเราไม่ต้องเวิ่นเว้อไร้สาระ นางเป็นคนที่จริงจัง ขยัน นิสัยร่าเริง ใสซื่อไม่มีเล่ห์กล

ใช่ คุณหนูรองซ่งไม่เหมือนคุณหนูสูงศักดิ์บ้านอื่นที่ยามว่างนั่งจิบชาชมดอกไม้ ก่อนมาพวกเจ้าก็น่าจะรู้สถานการณ์ของครอบครัวซ่ง ไม่ต้องพูดอะไรมาก ยามว่าง คุณหนูรองซ่งก็จะคิดค้นทำขนม

เขาซุ่นจื่อกล้าพูดเลยว่า สิ่งที่หาได้ยากที่สุดที่มีอยู่ในตัวนางก็คือ วันนี้เจ้าเป็นรองแม่ทัพขุนนางขั้นห้า หากพรุ่งนี้ไม่เหลืออะไร นางก็ยังจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเจ้า

ซุ่นจื่อถามรองแม่ทัพกวน “เอาเป็นว่าในสายตาของข้า สิ่งที่หาได้ยากสุดในตัวสตรีหาใช่ความงามดุจบุปผาไม่ ใครๆ ก็ต้องแก่ชรา สิ่งที่พบได้ยากที่สุดคือ วันนี้มีสาวใช้ปรนนิบัติ นางอยู่กับท่าน วันหน้าไม่มีสาวใช้ปรนนิบัติ สามีหมดอนาคตกลางคัน นางก็ยังคงหอบฟืนหุงหาอาหารให้ท่านกินได้”

กวนจยาชางคิดในใจ ทำไมถึงพูดได้ถูกขนาดนี้ คนเป็นทหารอย่างพวกเราเสี่ยงชีวิตเพื่อมีวันนี้ ไม่เคยร่ำเรียนอะไร ไม่พูดเวิ่นเว้อ

ก่อนออกเดินทางแม่ของเขายังเป็นห่วงร้อนใจ กลัวท่านอ๋องจะให้สตรีหัวสูงมา ทุกคนในครอบครัวต้องปรนนิบัติเอาใจ นั่นไม่เรียกแต่งสะใภ้เข้าบ้านหรอก เรียกเอาเทวดาเข้าบ้าน

คำพูดของแม่คือ ‘ถ้าทำตัวเป็นเทวดาแบบนั้น เอาเถอะ เช่นนั้นครอบครัวเราก็ต้องกัดฟันรับกรรม’ ท่านอ๋องเป็นพ่อสื่อ ใครจะกล้าปฏิเสธ

คราวนี้ก็พอดี

อันที่จริงระหว่างที่พูดโดยมีม่านกั้นเขาก็รู้สึกได้ แอบดีใจที่คุณหนูรองซ่งไม่ได้ดูหยิ่งยโสเอาแต่ใจเหมือนคุณหนูจวนอื่น

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“รองแม่ทัพกวนยอมรับฟังคำพูดของข้า ข้าดีใจเหลือเกิน อืม ก็แค่ทุกเรื่องมักมีสองด้านเสมอ…”

ประเด็นสำคัญของท่านซุ่นจื่อมาแล้ว

ประเด็นสำคัญก็คือ คุณหนูรองได้รับอิทธิพลจากคนในครอบครัวซ่ง จุดเด่นก็เห็นๆ กันอยู่ เรื่องอื่นก็เด่นชัด เป็นต้นว่า ดูสิ ครอบครัวซ่งไม่มีอนุ

คงไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว รองแม่ทัพกวน เข้าใจหรือยัง ท่านอ๋องจะจับตาดู

ก่อนซุ่นจื่อมา ลู่พั่นทิ้งคำพูดเรื่องนี้ไว้สั้นๆ ต้องให้ ‘ญาติเขย’ ยอมรับชะตากรรม ห้ามมีเรื่องอีนุงตุงนังให้เห็น

ซุ่นจื่อเข้าใจ คุณชายของเขากลัวจะเสียชื่อที่เป็นพ่อสื่อ ใครกล้าหือเหรอ

คุณชายของเขาไม่อยากให้นายหญิงน้อยไม่สบายใจ ไม่อยากให้คนสกุลซ่งต้องกลุ้มใจ

กลัววันหน้าเกิดชีวิตครอบครัวของคุณหนูรองซ่งไปได้ไม่สวย นายหญิงน้อยมาร้องไห้เช็ดน้ำตากับคุณชาย แบบนั้นจะทำอย่างไร

ซุ่นจื่อวางมาดเตือน เขาพูดไปอีกมากมาย แม้แต่เรื่องที่ว่าครอบครัวซ่งยังมีจุดเด่นอีกอย่าง ไม่ว่าเจ้าจะตำแหน่งสูงขนาดไหน วันหน้าเมื่อไปอยู่บ้านพ่อตาก็ต้องช่วยทำงาน

…

ในเวลาเดียวกัน คณะกรรมการสกุลซ่งก็ออกจากเรือนรับรองตระกูลลู่อย่างเงียบๆ

บนรถม้าของท่านย่าหม่ามีแค่ท่านย่าหม่า เอ้อร์ยา ซ่งฝูหลิง และเจิงหมอมอ

ท่านย่าหม่าตีมือเอ้อร์ยาเบาๆ “นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ครอบครัวจะให้เจ้าได้แล้ว”

เพิ่งพูดได้ประโยคเดียว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื้นตันใจหรือดีใจที่มีคู่ครองกับเขาสักที เอ้อร์ยาน้ำตาร่วง

“ท่านย่า ข้ารู้ เมื่อก่อนข้าไม่กล้าคิดหรอก ข้าคิดว่าตัวเองจะต้องฟังคำสั่งของพ่อแม่หรือไม่ก็อาสาม แบบที่ว่าพ่อแม่ไปติดต่อคนข้างนอก คิดว่าคนไหนดีก็เอาคนนั้น หรืออาสามมีลูกน้องคนไหนที่คิดว่าพอไหวก็กลับมาบอกคนที่บ้าน ส่วนข้าก็เตรียมออกเรือน”

มีเหรอจะกล้าอยากเจอหน้า พูดคุย เลือกเอง หรือจัดงานเลือกคู่ดูตัวที่ใหญ่ขนาดนี้

ตอนนั้นคิดเพียงว่าเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งตัวเองก็ไม่ได้มีดีอะไร

หาคนทั่วไป เจอหน้าได้ เลือกได้ แต่อาสามตำแหน่งใหญ่โตในหวงหลงขนาดนั้น มีเกียรติ มีเหรอจะปล่อยให้หลานสาวเลือกคนธรรมดาสามัญ ต่อให้อาสามทำแบบนั้นเพื่อนาง แต่คนนอกกลับไม่มองแบบนั้น ต้องทราบก่อนว่าตอนนี้ไม่เหมือนตอนพี่สาวคนโตออกเรือนแล้ว

ให้หาพวกลูกหลานครอบครัวขุนนาง นางเคยไปเป็นแขกจวนอื่นพร้อมน้องสาว ย่า รวมถึงอาสะใภ้สามอยู่หลายจวน

ความรู้สึกก็คือ อึดอัด

นางถึงขั้นเตรียมใจไว้แล้วว่า หาขุนนางขั้นเล็กเจ็ด แปด หรือเก้าสักคน แบบที่จะเห็นแก่หน้าอาสามไม่กล้ารังแกนาง ปล่อยให้นางกลับบ้านพ่อแม่ได้ตามใจแค่นั้นก็พอแล้ว

แต่กลับนึกไม่ถึงว่า ท่านอ๋องน้องเขยจะออกหน้า เรียกรวมคนหนุ่มที่ยอดเยี่ยมจากทั่วทุกสารทิศมาให้

เอ้อร์ยาจับมือซ่งฝูหลิงสะอื้นไห้

“น้องพี่ ดูท่าครอบครัวเราก็มีพี่นี่แหละที่พึ่งพาเจ้ามากที่สุด พวกสาวๆ ในบ้านไม่มีใครมีวาสนาเท่าพี่

จนถึงตอนนี้พี่ยังไม่กล้าเชื่อเลยว่าตัวเองจะได้คู่ที่เป็นขุนนางขั้นห้า แถมบ้านยังมีโรงงานน้ำตาล

เขาเกิดในครอบครัวชาวสวน ไม่มีทางวางมาดถือตัวแบบพวกคนในจวนขุนนางที่หวงหลงทำกัน”

ตื้นตันใจเหลือเกิน เขาเกิดมาเพื่อนางชัดๆ ท่านอ๋องน้องเขยไปหามาจากไหน

และที่สำคัญคือ นางแอบพูดกับตัวเองในใจ ชาตินี้ไม่มีทางบอกคนอื่น ทำไมคุณชายกวนถึงได้หล่อแบบนี้ แค่มองแวบเดียวก็อายจนสมองว่างเปล่าวิ่งหนีไปเลย

ซ่งฝูหลิงหัวเราะพี่เอ้อร์ยา ดูพี่เอ้อร์ยาของนางสิ อย่างกับถูกรางวัลห้าล้าน

“พี่รอง แป้งที่ผัดหน้ามาเลอะเสื้อผ้าข้าหมดแล้ว”

ซ่งฝูหลิงมีความสุขมาก

ลู่หมินหรุ่ยของนางทำให้นางได้หน้ามากจริงๆ เรื่องแบบนี้ก็จัดการได้ด้วย

ทุกคนดูเอาแล้วกันว่าลู่พั่นพั่นชอบนางขนาดไหนถึงได้ตั้งใจขนาดนี้

ชอบนางมากถึงมากที่สุด

ตอนนี้นางก็ชอบคุยกับลู่หมินหรุ่ยมากถึงมากที่สุด

เอ้อร์ยาพูด “พี่จะถู พี่จะถู” แต่ในใจคิดว่า ขอบคุณนะพั่งยา น้องสาวของพี่ ตั้งแต่อาหารที่แบ่งให้ตอนลี้ภัยจนถึงตอนนี้ ขอบคุณทุกอย่าง

เอ้อร์ยาทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้หนักกว่าเดิม เพราะพอเห็นหน้ายิ้มของน้องสาวก็นึกได้ว่าน้องสาวใกล้ออกเรือนแล้ว รู้สึกอาลัยอาวรณ์

ท่านย่าหม่าหัวเราะ ชี้สองพี่น้องที่ก่อกวนภายในรถ พูดกับเจิงหมอมอด้วยความจนปัญญา “ดูเอานะ แต่ละคนอยู่ไม่สุขเลยจริงๆ บ้านข้าก็เป็นแบบนี้ เจิงหมอมอก็อย่าฝืนเลย ได้สอนจนเหนื่อยตาย ไม่สู้ชี้แนะในยามที่ควรชี้แนะ อะไรควรช่วยปิดบังก็ปิดบังไปเถอะ”

รถม้าคันข้างหน้าครึกครื้นขนาดไหน บรรยากาศบนรถม้าคันหลังที่มีเฉียนเพ่ยอิงกับจูซื่อก็คร่ำเครียดเท่านั้น

“ข้าไม่ชอบเขามากที่สุด ทำไมต้องเลือกเขาด้วย”

Novel PDF

เฉียนเพ่ยอิงเหลือบมองจูซื่อ หมายความว่าอย่างไร โทษที่ลูกสาวข้าให้คะแนนเด็กคนนั้นเยอะสุดเหรอ คะแนนสูงสุดตัดทิ้งไม่ใช่หรืออย่างไร เพราะทุกคนเลือกมาต่างหาก

สุดท้ายก็ลูกสาวเจ้านั่นแหละที่เลือกเอง

“ครอบครัวเขาจนกว่าคนอื่นเยอะ ทิ้งคนดีๆ ไปตั้งมาก น่าโมโหจริงๆ”

เฉียนเพ่ยอิงพูด “จนแต่จะจนได้สักแค่ไหนกัน คุณชายกวนเป็นขุนนางขั้นห้า”

“ขั้นห้าก็จนอยู่ดี”

จูซื่อยังพูดไม่จบเฉียนเพ่ยอิงก็หัวเราะ “พี่สะใภ้รอง หวังสูงไม่เบานะ ตอนนี้แม้แต่ขุนนางขั้นห้าก็ไม่เข้าตาแล้ว”