ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 883-1 ไม่ใช่ว่ายังไม่ถึงเวลา

ตอนที่ 883-1 ไม่ใช่ว่ายังไม่ถึงเวลา

คนครอบครัวซ่งกลับภูมิลำเนาเดิม พบปะญาติที่เกี่ยวดองอย่างต่อเนื่อง

ญาติเกี่ยวดองที่ครอบครัวใหญ่ที่สุดยังมาไม่ถึง นั่นต่างหากที่เฝ้ารอมากที่สุด

ส่วนตอนนี้พวกคนที่มาก็คือพวกคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด เจอกันเสร็จก็จะอารมณ์ไม่ดีทั้งวัน

เดิมทีเช้านี้ตื่นมาก็อารมณ์ดีอยู่หรอก

เพราะเช้าวันนี้พี่ชายของเหล่าสุยนั่งเกวียนเอาพวกเป็ดไก่ห่านรวมถึงของฝากอื่นๆ มาให้ตอนเข้าบ้านมาบนหมวกเต็มไปด้วยหิมะ

ความจริงใจเต็มเปี่ยม

พี่ชายของเหล่าสุย พอได้ยินว่าครอบครัวซ่งกลับมาแล้ว อยากมาถามดูว่าน้องชายเป็นยังไงบ้าง ถามเรื่องแม่กับพวกหลานๆ ว่าอยู่หวงหลงเป็นอย่างไร

ส่วนตอนนี้ครอบครัวพ่อแม่สามีของต้ายาเป็นอย่างไรกันบ้างน่ะเหรอ

เหล่าสุยกับภรรยาไม่อยู่บ้าน เมื่อสองเดือนก่อนซ่งฝูเซิงได้ให้พวกเขาไปช่วยดูแลร้านของดีท้องถิ่นที่เมืองหลวงแล้ว

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

จะให้สองสามีภรรยาแยกกันอยู่บ่อยๆ ก็ไม่ดี เลยบอกให้ทั้งสองคนไปด้วยกัน

ซ่งฝูเซิงอยากให้เหล่าสุยค่อยๆ กลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่ของร้านของดีจากฮุ่ยหนิง ส่วนเถ้าแก่คนก่อนที่เคยจ้างให้เฝ้าร้านที่เมืองหลวง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ไว้ใจ

หลังจากที่เหล่าสุยกับภรรยาไปเมืองหลวงแล้ว ตอนนี้สุยเซ่าปัวก็รับช่วงต่อกิจการจากพ่อ รับซื้อหนังสัตว์จากหวงหลง ทำพวกบัญชีรับซื้อหนังสัตว์ให้ซ่งฝูเซิง ทำงานเก่งทีเดียว

เอาแค่นี้ไม่ใช่เรื่องแค่วันสองวัน ครอบครัวสุยก็เลยซื้อบ้านที่หวงหลง ต้ายากับสุยเซ่าปัวดูแลย่า และยังมีลูกชายคนเล็กของเหล่าสุยอีกคนที่อยู่ด้วยกัน

ซ่งฝูเซิงจัดการส่งลูกชายคนเล็กของเหล่าสุยไปเรียนที่สำนักศึกษาของหวงหลง

นี่ก็เท่ากับว่าพ่อแม่สามีไม่อยู่บ้าน ต้ายาดูแลคนแก่ ดูแลน้องชายของสามี

เดิมทีครั้งนี้ต้ายาก็ไม่อยากกลับเฟิ่งเทียน สองสามีภรรยางานยุ่งมาก พ่อแม่สามีไม่อยู่ ที่บ้านเหลือแค่หญิงชราที่สติเลอะเลือนกับน้องชายที่อายุยังน้อย นางไม่วางใจ

แต่ต้าหลังแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็ก สามีนางเป็นฝ่ายเกลี้ยกล่อมนาง บอกให้รีบตามแม่กลับไป บ้านเราจะไม่มีใครไปร่วมงานได้อย่างไร สุยเซ่าปัวบอกว่า เขาจะคอยดูหญิงรับจ้าง ช่วงนี้แม้แต่กับข้าวก็ให้นางทำด้วย ส่วนเขาก็จะรีบกลับบ้านมาดูแลย่ากับน้องชาย

พี่ชายของเหล่าสุยฟังคนในครอบครัวซ่งเล่าจบ รู้ว่าแม่มีชีวิตที่ดี เขาก็ยิ้มขอบคุณครอบครัวซ่ง ขณะเดียวกันก็เอาข่าวมาบอกด้วย

บอกว่าเมื่อวานตอนเย็นที่ฟ้าใกล้มืดแล้ว มีคนแซ่กวนมาหาที่บ้าน

เอาแค่ข่าวนี้ก็ทำให้คนครอบครัวซ่งดีใจกันแต่เช้า

คนแซ่กวนนั่นเป็นใคร ก็กวนจยาชางน่ะสิ

ว่าที่สามีของเอ้อร์ยา เมื่อวานตอนเช้าตั้งใจมาเยี่ยมครอบครัวซ่ง บอกว่าอยากแวะมาเยี่ยมครอบครัวซ่งก่อนกลับบ้านเกิด ทำความรู้จักไว้ เล่นเอาตอนนั้นพวกท่านลุงซ่งดีใจมาก

ครอบครัวเราไม่คาดคิดว่าเพิ่งจะดูตัวกันเสร็จไปเด็กหนุ่มคนนั้นก็มาเยี่ยม

เรื่องที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือ ฟังจากที่พี่ชายของเหล่าสุยเล่า นับเวลาอีกไม่กี่วัน หลังจากที่เด็กหนุ่มคนนี้มาหาครอบครัวซ่งเสร็จก็จะไปที่บ้านเหล่าสุยต่อ

ต้ายาเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเอ้อร์ยา นั่นไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบธรรมดา กวนจยาชางคงคิดว่าควรไปเยี่ยมครอบครัวของพี่สาวว่าที่ภรรยาหน่อย พบปะกับสุยเซ่าปัวที่เป็นลูกเขยเหมือนกัน

ในสายตาของคนครอบครัวซ่ง เด็กหนุ่มคนนี้รู้กาลเทศะ ทำทุกอย่างได้เหมาะสม มิน่าถึงเป็นขุนนางขั้นห้าได้จากการพึ่งพาตัวเอง ก็เพราะเป็นคนรู้หน้าที่และจัดการทุกอย่างได้

เพียงแต่ไม่ได้เจอ ต่อให้กวนจยาชางจะมีข่าววงใน แต่ก็ยังไม่รู้จักดี ไม่รู้ว่าพี่สาวว่าที่ภรรยาอยู่ทางบ้านครอบครัวตัวเอง แอบเห็นเขาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ส่วนสุยเซ่าปัวที่เป็นลูกเขยเหมือนกันก็อยู่หวงหลง ไม่อยู่บ้าน

กวนจยาชาพูดคุยกับพี่ชายของเหล่าสุยอย่างสุภาพสักพัก เอาของให้แล้วถึงกลับ

เพราะแบบนี้ พี่ชายของเหล่าสุยเอาเนื้อเป็ดไก่ลงให้เสร็จถึงอุ้มไหเหล้าพลางพูดว่า “เหล้านี่แล้วก็พวกเนื้อสัตว์ ขนม คุณชายกวนเป็นคนเอามาฝาก ข้าเลยเอามาให้”

ตอนนั้นท่านลุงซ่งยิ้มพลางพูดว่า “จะเอาของพวกนี้มาทำไม ไม่ว่าใครให้ก็เก็บไว้กินที่บ้านเถอะ”

แค่ครอบครัวซ่งรู้ว่ารองแม่ทัพกวนให้ความสำคัญกับครอบครัวฝ่ายหญิงขนาดนี้ก็ดีใจมากแล้ว บ้านเราไม่ได้ขาดเหลืออะไร

ต้ายาก็วุ่นอยู่กับการรับรองพี่ชายของเหล่าสุยแต่เช้า นางบอกลุงใหญ่ว่า “ลุงใหญ่ ข้ายังไม่ได้ไปเยี่ยมท่านเลย เดิมทีคิดว่าวันนี้จะกลับบ้านไปดูท่านกับท่านป้าหน่อย นึกไม่ถึงว่าท่านจะมาเสียก่อน”

“ลุงใหญ่ ที่บ้านสบายดีกันใช่หรือไม่ ท่านไม่ต้องเอาของลงแล้ว ทำไมฆ่าเป็ดฆ่าไก่เยอะขนาดนี้ คนในหมู่บ้านก็ให้มาเยอะแล้ว”

มีแค่ต้ายาที่เห็น ในขณะที่นางคุยกับลุงใหญ่ของสามี แม่ของนางยืนอยู่ตรงประตูมองด้วยความรังเกียจ

นับตั้งแต่ลุงใหญ่ของสามีนางมาบ้าน แม่ของนางก็ไม่ยิ้มแย้ม ไม่ต้อนรับอย่างเป็นมิตรเท่าไร

ต้ายาเข้าใจดี ไม่ต้องพูดถึงพั่งยา ไม่มีทางเทียบกับน้องสาวคนเล็กได้ เอาแค่เรื่องที่ว่าที่สามีของเอ้อร์ยาเป็นขุนนางขั้นหก แม่ก็ยิ่งไม่ชอบสามีของนางเข้าไปใหญ่ เฮ้อ

แต่เหตุการณ์นี้มีแค่ต้ายากับพี่ใหญ่ของเหล่าสุยที่รู้สึกได้ คนอื่นๆ ไม่มีใครสังเกตเห็น ย่อมไม่มีทางส่งผลต่ออารมณ์

ส่วนตอนนี้ครอบครัวสกุลโจวมาหา อยากจะแสร้งทำเป็นไม่อยู่บ้านก็ทำไม่ได้

นี่ต่างหากคนที่ทำให้เสียอารมณ์อย่างแท้จริง

ครอบครัวซ่งแต่ละคนไม่เคยลืมว่า ตอนที่ลุงใหญ่ซ่งเพิ่งถึงหวงหลง ดื่มฉลองให้กับการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเสร็จก็กอดซ่งฝูเซิงร้องห่มร้องไห้

“หลานเซิง ลุงใหญ่มองออกแล้ว ถ้าครอบครัวเราไม่มีเจ้าก็ไม่มีเกียรติอะไรเลย…

…พอเจ้าออกเดินทาง ชุ่ยหลานก็กลับบ้าน ครอบครัวสกุลโจวคนเฮงซวยไล่น้องสาวที่น่าสงสารของเจ้ากลับบ้านพร้อมสาวใช้…

…ลุงใหญ่นึกเสียใจจริงๆ ตอนนั้นไม่น่าให้แต่งเลย…

…แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เรื่องมันเกินกว่าจะแก้ไขแล้ว…

…ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าก็ไม่กล้าทำอะไร ถ้าโวยวายทำเป็นเรื่องใหญ่ ครอบครัวของน้องสาวเจ้าไม่พังรึ เพิ่งจะแต่งงานกัน ได้แต่นิ่งไว้ ลุงใหญ่โมโหจะตายอยู่แล้ว…

…พอนึกถึงเรื่องที่ลูกเขยไม่มาเหยียบบ้าน อีกทั้งเช้าวันรุ่งขึ้นหลังแต่งงานยังให้น้องสาวของเจ้าไปไหว้ป้ายวิญญาณของเมียคนก่อน บอกว่าเป็นธรรมเนียม ลุงใหญ่อยากจะไปฟันหัวคนสกุลโจวจริงๆ…

…ก่อนแต่งงานไม่เห็นพวกเขาพูดถึงธรรมเนียมพวกนี้ ถ้าพวกเขาบอกชัดเจนแต่แรก ลุงใหญ่จะไม่ให้น้องสาวเจ้าแต่งเข้าไปเด็ดขาด ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ก็แค่ครอบครัวคนมีเงินมีที่ดิน ทำเป็นอวดดี ยังจะสั่งให้คุกเข่าอีก…

…คนสกุลโจวอาศัยจังหวะตอนที่เจ้าไม่อยู่จงใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ”

ภาพตอนลุงใหญ่ซ่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ยังติดตา

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ตอนนั้นคนในครอบครัวซ่งฟังกันอยู่ห่างๆ ก็ยังแค้นใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

แต่เวลานี้ไม่เหมือนกัน พวกเรากลับมาแล้ว

สาวใช้เข้ามารายงาน “เหล่าฮูหยินเจ้าคะ ท่านนายท่านผู้เฒ่าให้บ่าวมาแจ้งว่าคนสกุลโจวมาเจ้าค่ะ”

พวกยายๆ นั่งอยู่บนเตียง

อันที่จริงพวกนางได้ยินเสียงคนข้างนอกคุยกันแล้ว เอะอะหนวกหู เอานั่นลงเอานี่ลง ทำเหมือนกับยกมาเป็นโขยง แต่พวกนางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

“หงกั่ว ไปบอกนายท่านผู้เฒ่ารวมถึงผู้เฒ่าบ้านใหญ่ บอกว่าข้าพูด ข้าไม่สนใจแขกผู้ชาย แต่แขกผู้หญิงมาแล้ว ถ้าพวกนางอยากเข้ามาคุยก็เข้า ข้าไม่ออกไปนอกห้อง”

หงกั่วก็คือสาวใช้คนใหม่ของครอบครัว

ก็คือพวกสาวใช้ที่ถูกคัดเหลือจากสาวใช้ที่จะติดตามซ่งฝูหลิงไปในอนาคต

ท่านย่าหม่าตั้งชื่อให้เป็นชื่อผลไม้ทั้งหมด หงกั่ว หวงซิ่ง ไป๋เถา…

หงกั่วเป็นคนที่ท่านย่าหม่าเรียกใช้ค่อนข้างบ่อย พอได้ยินแบบนั้นก็คารวะพวกยายๆ ที่อยู่บนเตียงแล้วถึงออกไป

ท่านย่าหม่าชะโงกหน้าออกไปตะโกนทันที “สะใภ้สาม”

พวกเฉียนเพ่ยอิงออกมา

แสดงให้เห็นว่าในห้องยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง

เฉียนเพ่ยอิงกำลังคุยเรื่องของที่ต้องเตรียมในวันแต่งงานอยู่ในห้องของเหอซื่อพี่สะใภ้ใหญ่ ต้องเตรียมอะไรเข้าบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งซื้อให้ต้าหลังในเฟิ่งเทียนบ้าง

“ท่านแม่”

“เจ้าออกไปทางประตูหลัง พวกนางไม่มีสิทธิ์เจอเจ้าหรือได้รับเกียรติจากเจ้า”