ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 883-2 ไม่ใช่ว่ายังไม่ถึงเวลา

ตอนที่ 883-2 ไม่ใช่ว่ายังไม่ถึงเวลา

เฉียนเพ่ยอิงถูกใจท่านย่าหม่าจุดนี้ที่สุด โดยทั่วไปแม่สามีทะเลาะกับคนอื่นมักไม่ให้นางไปยุ่งด้วย ไม่ทำให้คนอื่นต้องครหาว่าฮูหยินผู้ว่าฯ ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอน

อีกอย่างนางก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก แม่สามีของนางคนเดียวก็เอาอยู่แล้ว

“ได้ ท่านแม่ เช่นนั้นข้าออกไปก่อน” เฉียนเพ่ยอิงออกไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ซ่งอิ๋นเฟิ่งพูดขึ้นทันที “ท่านแม่ ข้าก็ขอไปนั่งที่บ้านน้องสะใภ้สามหน่อย”

คนใจเสาะ ลูกสาวคนโตของนางเป็นยายคนแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังนิสัยเหมือนเดิม พอเห็นลางว่าจะมีคนทะเลาะกันก็รีบชิงหนีก่อน

ลูกสาวคนโตไม่ได้เชื้อนางไปเลยสักนิด

เหอซื่อ “ท่านแม่ พวกเรายังคุยเรื่องต้าหลังไม่เสร็จ…”

“ไปๆๆ พวกเจ้าออกไปให้หมด” ยังรังเกียจที่พวกเจ้าอยู่ขวางหูขวางตาด้วยซ้ำ

“ทำไมเจ้าไม่ไป” ท่านย่าหม่าถามจูซื่อ พวกคนเมื่อครู่ไม่ชอบยุ่งเรื่องครอบครัวอื่น มีแค่สะใภ้รองที่ที่ไหนทะเลาะกันก็ชอบไปอยู่ที่นั่น

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

จูซื่อตอบว่า “ท่านแม่ ขอข้านั่งฟังด้วยสิ”

“ฟังไปทำไม ไปดูน้ำแกงไก่ไปว่าเสร็จหรือยัง”

ท่านย่าหม่าไล่ลูกสาวกับลูกสะใภ้ออกไปเหมือนไล่แมลงวัน

…

เมื่อแม่สามีของชุ่ยหลาน ป้าสองคน น้าสามคน พี่สาวหนึ่งคน น้องสาวสองคนของสามี รวมถึงชุ่ยหลานกับสาวใช้เปิดม่านเข้ามา เก่อเอ้อร์นิวที่เป็นแม่แท้ๆ ของชุ่ยหลานก็ลงจากเตียงไปหาลูกสาว

เก่อเอ้อร์นิวเชื้อเชิญเข้าห้องพลางพูด

“ไอ๊หยา นึกไม่ถึงว่าจะมากัน อากาศหนาวขนาดนี้ ไม่กล้าคิดเลย วันนั้นที่ชุ่ยหลานกลับมาบ้านไม่มีหิมะไม่มีลมพวกเรากลับไม่ได้เจอกัน วันนี้เลยคาดไม่ถึงว่าจะได้เจอ”

หึ

เก่อเอ้อร์นิวไม่อยากทำตัวสุภาพขนาดนี้หรอก เห็นแก่หน้าลูกสาวทั้งนั้นถึงได้เก็บความแค้นไว้ในใจ มีรอยยิ้มบนใบหน้า

ในความเป็นจริงนางอยากพูดออกไปว่า

“เพราะรู้ว่าบ้านข้ามีคนเป็นพระชายาอ๋องหรืออย่างไร และก็เพิ่งรู้หรือว่าชาตินี้หลานชายข้าไม่ได้จะเป็นนายอำเภอต๊อกต๋อยไปตลอดชีวิตสินะ…

…ตอนนั้นพวกเจ้าใช้สมองแบบกบในกะลาคิดว่าหลานชายของข้าคงไม่กลับมาเฟิ่งเทียนแล้วสินะ คิดว่าหลานชายข้าอยู่ไกล ครอบครัวเราที่อยู่เฟิ่งเทียนก็จะอ่อนแออย่างนั้นสิ…

…คราวนี้ดูให้เต็มๆ ตานะ”

แม่สามีของชุ่ยหลานแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ไม่รับรู้ นางใบหน้ายิ้มแย้ม เข้าไปจับมือเก่อเอ้อร์นิวพลางพูด

“แม่ชุ่ยหลาน พวกเราไม่ได้เจอกันมาสักพักแล้ว ช่วงที่ชุ่ยหลานกลับมาจากหวงหลง ข้าก็ถามว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง แข็งแรงดีไหม ตอนนี้เห็นท่านพูดจาเสียงดังฟังชัด แสดงว่ายังแข็งแรงอยู่”

“อืม ก็ดี…

…อยู่หวงหลง ข้าบอกกับพ่อชุ่ยหลานตลอดว่า พวกเราอย่าเสียดายเงินซื้อของกิน พวกเราไม่ได้ยากจนแล้ว ใช่ไหมล่ะ…

…ชุ่ยหลานยังเด็ก พวกเราสองคนต้องแข็งแรง ต้องได้เห็นชุ่ยหลานมีชีวิตที่ดี ไม่อย่างนั้นจะวางใจเหรอ…

…มา เข้ามา เข้ามาให้หมด ไม่ต้องเกรงใจนะ ข้าจะแนะนำพี่ๆ น้องๆ ของข้าให้รู้จัก ไท่กงเหรินขั้นสี่ กินเงินเดือนหลวง คนข้างนอกเห็นต้องคุกเข่าให้”

ชุ่ยหลานใบหน้าแดงก่ำ “…”

ทำอะไรน่ะท่านแม่ พอเข้ามาก็ปากคอเราะร้าย แม่สามีนางหน้าเสียขนาดไหน นางคั่นกลางลำบากใจ คิดว่าคนอื่นฟังไม่ออกเหรอว่าคำพูดท่านแม่ไม่น่าฟัง

เก่อเอ้อร์นิวก็แอบขยิบตาให้ชุ่ยหลาน ถลึงตาใส่หนึ่งที ความหมายคือ

อยู่เฉยๆ เถอะ ทำตัวหูหนวกตาบอดไป

อาสะใภ้เจ้ากลับมาทั้งที แม่ไม่มียศอะไร พวกคนสกุลโจวไม่เห็นหัวหรอก ไม่มองว่าเป็นครอบครัวเกี่ยวดอง แต่อาสะใภ้เจ้าข่มได้

ต่อให้อาสะใภ้เจ้าไม่ไหวก็ยังมีพี่ฝูเซิงของเจ้าที่กำลังจะกลับมา

พอพี่สามของเจ้ามาถึง คอยดูแล้วกันว่าใครยังจะกล้าอวดดีอีก

อีกทั้งวันนี้ถ้าไม่ทำให้คนสกุลโจวรู้ที่ต่ำที่สูงเสียบ้าง ถ้ามาถึงตอนนี้ที่ครอบครัวเรามีฐานะขนาดนี้แล้วยังมัวแต่โอนอ่อนให้คนสกุลโจว เดี๋ยวคนสกุลโจวได้มองว่าพวกเราเป็นคนนิสัยดีรังแกได้ง่าย

พูดให้เพราะคือ คนสกุลซ่งน้ำใจดีมีเมตตา พูดให้แย่หน่อยคือ ไม่ว่าคนครอบครัวซ่งจะสุดยอดขนาดไหนก็เป็นแค่ตุ๊กตาดินปั้น จะเหยียบย่ำอย่างไรก็ได้

และเรื่องที่ทำให้เก่อเอ้อร์นิวโกรธมากที่สุดคือ ดูเอานะ เพิ่งพูดไปได้ไม่กี่ประโยค ยังไม่ทันจะชวนคุยอย่างอื่น ลูกสาวของนางก็ไม่พอใจแล้ว

เมื่อก่อนลูกสาวนางเป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม ยังไม่ทันจะอะไรก็ห้ามก่อนแล้ว กลัวครอบครัวแม่สามีจะถูกด่า ไอ๊หยาคุณพระ อกจะแตกตาย

นี่ลูกสาวในไส้นางใช่ไหม ทำไมไม่เอาไหนแบบนี้ ยังต้องอบรมกันอีก

“เอ๊ะ แม่สามีชุ่ยหลาน หลานของท่านล่ะ ไม่พาหลานชายมาด้วยเหรอ เห็นทุกทีต้องจูงไปไหนมาไหนด้วยตลอด”

เก่อเอ้อร์นิวพูดจบประโยคก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ไม่มีการแสร้งทำเป็นต้อนรับอย่างกระตือรือร้นแบบเมื่อครู่ พูดเสียงเบาลงเล็กน้อย “อย่าหาว่าข้าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ ท่านคงไม่ได้ส่งหลานชายไปที่บ้านยายของเขาอีกแล้วใช่ไหม ติดต่อกันบ่อยแบบนี้ต้องการอะไรรึ”

“หึหึ ไม่ใช่ แม่ชุ่ยหลานเข้าใจผิดแล้ว ไม่ได้ส่งไป เล่นกับพวกพี่ๆ ของเขาอยู่ที่บ้านน้องสาวคนรองของข้า ข้าเห็นว่าบ้านเราคนเยอะ ครั้งนี้เลยไม่พามาด้วย”

น้องสาวคนรองของแม่สามีชุ่ยหลานรีบพยักหน้า “ใช่ อยู่ที่บ้านข้า”

ในที่สุดแม่สามีชุ่ยหลานก็เข้ามาในห้อง เพียงแต่เดินได้สองก้าวก็คนนี้ดักคนนู้นดัก รู้สึกว่าการได้พบไท่กงเหรินมันยากเหลือเกิน

แต่เมื่อเจอไท่กงเหรินแล้วยากยิ่งกว่า

ชุ่ยหลานถูกท่านย่าหม่ากับพวกยายหวังที่นั่งอยู่บนเตียงทักทายพูดคุยเป็นกันเองอย่างอบอุ่น

อาสะใภ้ไม่เคยถามไถ่นางอย่างเป็นกันเองขนาดนี้มาก่อน

นับตั้งแต่คนกลุ่มนี้เข้ามาในห้อง ท่านย่าหม่าก็ทำเหมือนมองไม่เห็นคนอื่น พวกเราต้องทำให้คนนอกรู้ว่า พวกเราให้ความสำคัญกับชุ่ยหลาน

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

บอกให้ชุ่ยหลานเข้ามา “ชุ่ยหลาน ไหนมาให้อาสะใภ้ดูหน่อย ไม่เจอกันมาสักพักเจ้าดูผอมไปนะ กินไม่ค่อยได้รึ”

ชุ่ยหลานเหมือนคนไม่มีไหวพริบ ไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด “ไม่ใช่เจ้าค่ะอาสะใภ้ ข้าท้องเลยอาเจียนเยอะจนผอม”

ท่านย่าหม่า “…” อิ๋นเฟิ่งไม่ได้เชื้อนาง ตอนนี้คนตรงหน้าก็ไม่ได้เชื้อจากเก่อเอ้อร์นิวเหมือนกัน

เอาแค่เก่อเอ้อร์นิว เมื่อครู่พอได้ยินว่าใครมา ท่านย่าหม่าแค่ขยิบตาให้ เก่อเอ้อร์นิวก็รู้แล้วว่าต้องออกไปข่ม

พวกยายหวังรีบถามชุ่ยหลานทันทีว่าตั้งท้องตั้งแต่เมื่อไร

หลังจากกลับมาไม่นาน ตอนนี้ยังไม่ครบสามเดือน หากว่ากันตามธรรมเนียมคือห้ามบอก แต่นี่กลับบ้านแม่ใช่ไหมล่ะ

ชุ่ยหลานหน้าแดงขวยเขิน

พวกยายหวังดีใจมาก นับตั้งแต่กลับมาพวกเด็กสาวในบ้านก็พากันทยอยตั้งท้อง เถาฮวาคลอดลูกชาย เป่าจูท้องแล้ว ตอนนี้ก็ชุ่ยหลาน ดีจริงๆ

ส่วนทางท่านย่าหม่าปล่อยมือชุ่ยหลานแล้ว กำลังมองพวกคนสกุลโจวที่ยืนอยู่ ราวกับเพิ่งเห็น “นั่งสิ”

“เอ่อคือ ต้องทำความเคารพหรือไม่”

ท่านย่าหม่าจิบชา ดื่มเสร็จก็เอาผ้าเช็ดหน้าซับปาก จากนั้นถึงวางถ้วยชาลงแล้วเงยหน้ายิ้มพลางพูด “ชุ่ยหลานเป็นหลานสาวแท้ๆ ของข้า เป็นญาติกัน ยังต้องทำความเคารพอะไรอีก รีบนั่งเร็วเข้า”

จิ่งหมอมออยู่ด้านนอก รีบสั่งให้พวกสาวใช้ทยอยยกน้ำชาเข้ามา

จิ่งหมอมอได้ยินท่านย่าหม่าที่กำลังคุยอยู่ด้านในโดยบังเอิญ

“…อย่างการทำความเคารพ ไม่อย่างนั้นจะพูดกันเหรอว่า ไม่ว่าเรื่องอะไรกลัวจะรู้แค่ครึ่งๆ กลางๆ ทั้งนั้น…

…ดูสิ เข้าใจผิดแล้วใช่ไหมล่ะ…

…รวมถึงธรรมเนียมนั้นด้วย…

…เท่าที่ข้ารู้ ยิ่งเป็นตระกูลสูงศักดิ์อย่างแท้จริงก็ยิ่งเอาเจ้านายเป็นหลัก…

…ต้องรู้ก่อนว่าครอบครัวเหล่านั้นมองความเรียบง่ายสบายๆ เป็นสิ่งสำคัญที่สุด…

…พวกคนที่ไม่รู้จริงแล้วอยากทำตามต่างหากที่วุ่นวาย…

…มันมีครอบครัวแบบนั้นจริงๆ พวกเจ้าไม่รู้หรอก ข้าตามลูกชายคนสามไปอยู่หวงหลง ได้ยินเรื่องน่าขบขันพวกนี้อยู่ไม่น้อย…

…ตั้งกฎ สาวใช้หญิงรับใช้ต้องจับตาการกินการอยู่เครื่องนุ่งห่มของเจ้านาย เอ๊ะ ข้าล่ะอยากถาม ใครเป็นเจ้านายกันแน่…

…พวกที่เลอะเลือนที่สุดก็พวกนายหญิงเศรษฐีตระกูลเล็กๆ ที่ไม่ได้รู้ดีอะไร แอบอ้างกฎระเบียบธรรมเนียมต่างๆ นายหญิงให้ท้ายสาวใช้หญิงรับใช้ สั่งจับตาดูฮูหยินน้อยอย่างนั้นอย่างนี้ หึ ไม่ได้รู้จริงเลยสักเรื่อง…

…ทุกครั้งที่ข้าได้ยินเรื่องพวกนี้ก็จะส่ายหน้า ต่อให้นายหญิงที่สุดแสนจะขายหน้าพวกนั้นอายุเท่าพวกเราข้าก็ยังอยากด่าสักหน่อย ทำไมถึงอวดดีเลอะเลือนได้ขนาดนี้”

ย่าหม่าพูดจบก็ทำท่าเชิญ “มา ดื่มชา ลองชิมดู นี่คือชาอวิ๋นอู้ที่ท่านอ๋องหลานเขยของข้าให้มา”