ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 885-1 น้องสาว เจ้าจงหาญกล้าเดินไปข้างหน้า

ตอนที่ 885-1 น้องสาว เจ้าจงหาญกล้าเดินไปข้างหน้า

ซ่งฝูหลิงอยู่ตรงประตูรั้ว หน้าเพิ่งโผล่ออกไป

“ไอ๊หยา ดูซิว่านี่ใคร มิน่าทุกคนถึงบอกว่าข้าชะตาดี พอมาถึงก็ได้เจอคนวาสดีที่เจอตัวยากที่สุด”

ป้าอ้วนสะพายเต้าหู้แห้งที่ถูกห่อด้วยกระดาษไขมาครึ่งเข่ง ปรากฏตัวที่หน้าบ้านครอบครัวซ่ง ยิ้มมองซ่งฝูหลิงจนเห็นเหนียงสองชั้น

“น้าอ้วน” ซ่งฝูหลิงก็หัวเราะ

เพิ่งผ่านไปไม่กี่ปี เหมือนน้าอ้วนจะอ้วนขึ้นมาหน่อย

นับตั้งแต่ซ่งฝูหลิงกลับมาก็ไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอก

หมอมอสองคนห้ามไว้ ไม่ให้นางทำอย่างนั้น ห้ามทำแบบนี้ อย่าเที่ยวออกไปเจอคนข้างนอก

คอยเตือนอยู่บ่อยครั้ง แม้แต่ต่อไปเวลาพูดคุยก็ห้ามหัวเราะยิ้มร่าหรือล้อเล่นกับคนอื่น

เพราะคำที่พูดออกไปไม่ได้หมายถึงตัวเองอีก

ในสายตาคนอื่น นางเป็นลูกสาวของผู้ว่าการเขต เป็นว่าที่ภรรยาที่ยังไม่ได้แต่งเข้าจวนอ๋อง คำพูดของนางที่พูดออกไปจะสื่อถึงสองคนนี้ ถึงขั้นที่ในอนาคตยังจะถูกคนจำนวนมากคิดว่าเป็นถ้อยคำที่แสดงจุดยืนของสกุลลู่กับสกุลซ่ง

แค่คิดดูก็รู้ว่าห้ามพูดจาส่งเดช อยากนั่งบนเตียงคุยเรื่องแต่งงานกับพวกสาวๆ ในหมู่บ้านยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่

ซ่งฝูหลิงเข้าใจ แต่กลับทำไม่ได้ มักจะแอบหาทางออกจากบ้าน

ถึงได้มีภาพเหตุการณ์นี้

อาศัยจังหวะตอนที่มีแขกมาบ้าน หมอมอทั้งสองงานยุ่ง อีกทั้งนางยังถูกพี่ต้ายาอ้วกใส่ตัว อ้างว่าเปลี่ยนชุดเลยหนีออกมาสูดอากาศได้ นึกไม่ถึงว่าจะเจอป้าร่างอวบที่หน้าประตูรั้ว

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ป้าอ้วนดีใจเป็นพิเศษตอนเจอซ่งฝูหลิง

คนอื่นไม่มีโอกาสเห็นพระชายาอ๋องคนนี้

ช่วงนี้พวกญาติมาที่หมู่บ้านเหรินจยากันมากมาย เวลาคุยกันก็มักจะถามว่า พระชายาอ๋องที่อยู่หมู่บ้านเดียวกับพวกเจ้าเคยออกมาคุยอะไรด้วยไหม

ถ้าได้เจอก็คงคุย แต่ไม่ได้เจอเนี่ยสิ

คนในหมู่บ้านเข้าไปซื้อของในตัวอำเภอ พอเจอพวกเจ้าของร้านที่สอดรู้สอดเห็นก็จะถูกถาม

เจ้ามาจากหมู่บ้านเหรินจยาเหรอ เอ๊ะ เช่นนั้นเคยเจอพระชายาอ๋องที่อยู่หมู่บ้านพวกเจ้าหรือเปล่า ได้ยินว่ากลับมาแล้ว อยู่หมู่บ้านเดียวกันไม่ได้เจอรึ

ไม่เลยจริงๆ วันนั้นรถม้าที่พระชายาของพวกเรานั่งมาตรงไปที่บ้านสกุลซ่งทันที ท่านถามไปทำไม

ก็แค่อยากรู้ มีติดประกาศที่ประตูเมือง พวกเราก็อยากรู้ว่าเป็นสาวน้อยที่หน้าตาแบบไหน ท่านอ๋องถึงได้ถูกใจ

ชาวหมู่บ้านเหรินจยามักตอบกันว่า “เป็นแบบไหนน่ะเหรอ ก็สวยมากน่ะสิ นางเป็นดอกไม้ที่งดงามประจำหมู่บ้านตั้งแต่เด็ก อ่านออกเขียนได้ รอบรู้ อืม พวกเราเห็นนางมาจนโต”

ชื่อเสียงของซ่งฝูหลิงโด่งดังกว่าพ่อขึ้นเรื่อยๆ โดยที่นางไม่รู้ตัว

เอาแค่เรื่องมงคลของนางกับลู่พั่นได้ถูกชาวหมู่บ้านเหรินจยาพูดด้วยความภูมิใจว่า ถือเป็นเรื่องใหญ่อันดับหนึ่งในร้อยปีของหมู่บ้าน

ทุกคนไม่มีใครมั่นใจว่าในร้อยปีจะมีคนที่อนาคตดียิ่งกว่าซ่งฝูหลิงปรากฏอีกหรือเปล่า

ส่วนป้าอ้วน พอได้เจอหน้ายังเรียกแทนตัวเองอย่างสนิทสนมว่าน้า

“น้าอ้วน พี่ต้ายาของข้าอ้วก ข้าอยากตามหมอมาตรวจนาง”

“เช่นนั้นเจ้ารีบกลับไป น้าจะไปเรียกคนให้นั่งเกวียนเข้าเมือง”

“น้าอ้วน เบาเสียงหน่อย ข้าไปด้วย อยากออกไปเดินเล่น”

“เจ้าออกไปได้เหรอ ไม่พาสาวใช้ไปด้วยเหรอ” ป้าร่างอวบมองรองเท้าของฝูหลิง “รองเท้าแบบนี้ใส่เดินออกไปไม่ได้ ไม่ได้เอาผ้าคลุมศีรษะออกมารึ”

ลำบากป้าร่างอวบแล้ว นางไม่เคยกลุ้มเรื่องบ้านตัวเองเพราะมีแม่สามีคอยจัดการเรื่องในบ้านทุกอย่าง แม้แต่ลูกของนางไม่มีอะไรกิน นางก็ได้แต่มองสามีกับแม่สามี ไม่เคยทุกข์ร้อนเรื่องวันข้างหน้าเลยสักนิด

เป็นครั้งแรกที่เป็นเดือดเป็นร้อน เอาความเป็นห่วงมาลงที่ซ่งฝูหลิงหมด

เห็นเพียงป้าอ้วนหนีบแขนซ่งฝูหลิงไว้ที่รักแร้ นางกอดมือของซ่งฝูหลิงไว้ ระหว่างเดินก็ล้วงเต้าหู้แห้งที่ห่อด้วยกระดาษไขออกมา หยิบเข้าปากตัวเองก่อน

พอเคี้ยวแล้วถึงได้ถามฝูหลิง “กินไหม อ๋อ น้าลืมไป เจ้าห้ามกินของส่งเดช วันนั้นย่าเจ้าพูดอยู่ ได้ยินว่าก่อนที่เจ้าจะกินของจากคนอื่นต้องมีคนทดสอบก่อน”

ซ่งฝูหลิงยิ้มตาหยี

แค่เห็นป้าร่างอวบล้วงเต้าหู้แห้งออกมาก็รู้แล้วว่าจะต้องฉวยโอกาสแอบกินสองสามชิ้นตอนเอาเต้าหู้แห้งมาส่งที่บ้านนาง ยังคงตะกละเหมือนเดิม

ต่อให้น้าอ้วนไม่พูดแบบนี้นางก็ไม่กินอยู่ดี

กระดาษไขที่ห่อมันดูสกปรกไปหน่อย

แต่ตอนนี้นางกลับอยากกิน

“เอ๊าๆ ทำไมกินล่ะ”

“เพราะน้าอ้วนไม่ใช่คนอื่น”

ป้าอ้วนดีใจมาก เป็นครั้งแรกที่แบ่งของกินให้คนอื่นแล้วยังมีความสุข นางดึงฝูหลิง “ข้างหน้าเหมือนจะมีลม เจ้าไปซ่อนอยู่ข้างหลังน้านะ”

“น้าอ้วน ดูเหมือนน้าจะอ้วนขึ้น”

“ช่วงสองปีที่เจ้าไม่อยู่ น้าคลอดลูกแฝดหญิงมาหนึ่งคู่ แฝดชายอีกคู่ บ้านเจ้าย้ายออกไปนานเท่าไร น้าก็ได้พักนานเท่านั้น งานก็ไม่ต้องทำ”

“ยินดีกับน้าอ้วนด้วยจ้ะ”

“อืม น่ายินดี หลักๆ คือไม่ต้องทำงาน วันนั้นที่ย่าเจ้ามาถึงหมู่บ้าน พอเห็นแม่สามีข้าก็ได้ให้กระดิ่งเงินมาหนึ่งคู่”

ตอนนั้นดีใจมากจริงๆ

ตอนนี้ยังได้อยู่กับพระชายาอ๋องตามลำพัง ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่

ทั้งสองคนเดินไปที่ริมแม่น้ำ ตอนนี้น้ำในแม่น้ำจับตัวเป็นน้ำแข็งแล้ว

“นี่พ่อ!” ป้าอ้วนตะโกนเรียกสามี บอกให้เอาเกวียนออก

แต่กลับไม่คิดว่าพอตะโกนออกไปแบบนี้กลับทำให้หลายบ้านมองมาทางป้าอ้วนกับซ่งฝูหลิง

ขณะเดียวกันก็อาจกำลังคุยว่า นั่นใช่ลูกสาวของหัวหน้าหรือเปล่า ทำไมพระชายาอ๋องถึงไปอยู่กับยัยอ้วนได้

ฝูหลิงมองธงที่ปักอยู่บนพื้น

เป็นฝีมือของเริ่นกงซิ่น ปักธงไว้ตามข้างทางเข้าบ้านครอบครัวซ่ง เพื่อเป็นการต้อนรับครอบครัวผู้ว่าฯ ซ่งกับพวกแขกที่มาหาครอบครัวซ่ง

ไม่นานพวกคนที่อยู่อีกฝั่งก็พากันยิ้ม คนที่ไม่ได้ออกมาเพราะเสียงป้าร่างอวบก็ถูกคนไปเคาะเรียกให้รีบออกมา

“รีบออกมาเร็ว ลูกสาวหัวหน้าปรากฏตัวแล้ว กำลังทักทายพวกเรา”

ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ ซ่งฝูหลิงดึงธงออกมาโบก

ตอนที่เจิงหมอมอออกมาตามหาพร้อมสาวใช้ ภาพที่เห็นคือแบบนี้

ผู้ชาย ผู้หญิง พวกคนแก่ ต่างกำลังโบกมืออยู่ที่ฝั่งตรงข้าม

คุณหนูของนางหนาวจนมือและหน้าแดงก่ำ กำลังโบกธงอยู่

เจิงหมอมอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหนูถึงไม่มีความคิดเรื่องความแตกต่างระหว่างชนชั้นกับ ‘ชาวสวนพ่อค้า’ ในจุดนี้อบรมได้ยากมาก แต่อีกใจก็ประทับใจที่คุณหนูมีจิตใจอันใสซื่อบริสุทธิ์ จึงดุคุณหนูไม่ลง

ซ่งฝูหลิงได้แต่ยิ้มให้เจิงหมอมอที่จับได้ว่านางแอบหนีออกมา เชื้อเชิญด้วยความจริงใจ “น้าอ้วน ไปนั่งเล่นที่บ้านข้าสิ บ้านข้ามีซาลาเปาถั่วกวน”

ซาลาเปาถั่วกวนแบบไหน

หม้อบ้านสกุลซ่งเป็นหม้อเหล็กสี่เหลี่ยมผืนผ้า เทน้ำมันใส่ให้เต็ม ไม่ได้เอาไปนึ่ง แต่เอาไปทอดแทน ซาลาเปาแต่ละลูกจะถูกเสียบไม้ ข้างในเป็นไส้ถั่วแดงอัดแน่น รสหวาน กรอบนอก

“รบกวนน้าอ้วนกินเสร็จเอาไปให้พวกพี่ๆ น้องๆ ในหมู่บ้านที่เมื่อก่อนไปขุดผอผอติงด้วยกัน”

ป้าอ้วนตามไปด้วยความดีใจ

…