ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 885-2 น้องสาว เจ้าจงหาญกล้าเดินไปข้างหน้า

ตอนที่ 885-2 น้องสาว เจ้าจงหาญกล้าเดินไปข้างหน้า

เฉียนเพ่ยอิงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นตรงชั้นล่างแม้แต่น้อย

นางกำลังคุยเรื่องเงินสำหรับแต่งงานอยู่กับเหอซื่อพี่สะใภ้ใหญ่ ซ่งอิ๋นเฟิ่งพี่สาวสามี และจูซื่อที่ไม่ได้อยากมาอยู่ตรงนั้นด้วย

เหอซื่อบอกว่าไม่มีให้ถึงพันตำลึง เดิมทีก็อยากพิถีพิถัน แต่ไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้น

ช่วงไม่กี่ปีมานี้นางกับสามีช่วยกันหาเงินได้มากก็จริง

แต่กิจการทำน้ำพริกขายต้องหักต้นทุนเยอะมาก

ก่อนอื่นเลยเป็นเงินค่าซื้อที่ดินปลูกพริก เงินค่าแรงคนงาน ให้คนแก่ในบ้าน อย่างเงินค่าสินน้ำใจให้ลุงซ่งที่ช่วยดูแลสวนด้วยความตั้งใจ ไหนจะต้องหักค่าส่วย ค่าบรรจุภัณฑ์ที่ให้ซ่งฝูสี่ทำ ค่าขนส่งที่แพงมากของซ่งฝูกุ้ย

เดิมทีก็กดราคาพริกลงไปมาก น้องสามบอกว่าขายราคาสูงขนาดนั้นไม่ได้ ฮ่องเต้จะรู้สึกไม่พอใจเอาได้ง่ายๆ เอาออกมาปลูกก็เพื่อให้ชาวบ้านได้ลิ้มรสชาตินี้กันถ้วนหน้า ไม่กำไรมากเหมือนเมื่อก่อน อีกอย่าง มีตระกูลใหญ่บางตระกูลในเมืองหลวงได้ปลูกกันแล้ว

พูดตามตรงก็คือ สุดท้ายสิ่งที่พวกเราขายก็คือรสชาติแบบเฉพาะ กับบุกเบิกตลาดพริกแกงก่อนใคร และทำผงพริกขายราคาส่ง

หักไปหักมาก็เหลือกำไรไม่เท่าไร

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ซ่งฝูไฉซื้อที่ก่อน ตามมาด้วยซื้อบ้านทำโรงงาน พอเจอพ่อแม่ของเหอซื่อก็ให้เงินกลับไปใช้ส่วนหนึ่ง ต่อมาก็ซื้อเรือนหอขนาดสามหมู่เรือนให้ต้าหลังที่เฟิ่งเทียน

ดูเหมือนกิจการใหญ่โต เดินออกไปใครเห็นซ่งฝูไฉก็จะเรียกเถ้าแก่ด้วยความนับถือ แต่ในความเป็นจริงเหลือเงินในมือไม่เท่าไร

จูซื่อฟังจบก็เบ้ปาก ทั้งยังทำเสียงจึ๊ๆ

ให้ตายเถอะ คุยมาตั้งนาน ที่แท้บ้านพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ก็ยังมีเงินน้อยกว่านาง ต่างกันเยอะ งั้นทำไมพี่สะใภ้ใหญ่ยังจะมีหน้าซื้อเครื่องประดับนั่นนี่ ชิ พอถึงเวลาสำคัญก็จบเห่ใช่ไหมล่ะ

“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่ให้พ่อแม่ไปเท่าไรกันแน่ พี่ก็จริงๆ เลย พี่เป็นคนสกุลซ่งแต่กลับให้บ้านพ่อแม่มากขนาดนั้น ท่านแม่ไม่ด่าพี่เหรอ ถ้าเป็นข้านะ ข้าคงเสียดาย แบบนี้มันล้างผลาญชัดๆ”

โชคดีที่เวลานี้ซ่งฝูหลิงวิ่งขึ้นมาชั้นบน ไม่อย่างนั้นวันนี้สองสะใภ้ของท่านย่าหม่าคงได้ทะเลาะกันในวันที่คนสกุลโจวมาเยี่ยมเยียน

หลังจากที่ซ่งฝูหลิงฟังหมอบอกว่าพี่ต้ายาตั้งท้อง นางก็วิ่งขึ้นชั้นบนมาด้วยความดีใจ “ท่านแม่ ดูท่าพี่ใหญ่ของข้าแต่งงาน ข้าต่างหากที่เป็นกำลังหลัก”

เฉียนเพ่ยอิงมองลูกสาว “ทำไมลูกถึงเป็นกำลังหลักล่ะ ไม่ได้ยินเจิงหมอมอบอกเหรอว่า ลูกห้ามหยิบนั่นอุ้มนี่”

จะทำตัวเหมือนน้องสาวบ้านอื่นไม่ได้ จุดนี้ช่วยไม่ได้จริงๆ

แม้ในบางสถานการณ์จะดูงี่เง่ามากสำหรับเฉียนเพ่ยอิงที่เป็นคนยุคปัจจุบัน

แต่มีคำพูดหนึ่งของเจิงหมอมอที่พูดถูก ตอนนี้จะคำนึงถึงครอบครัวตัวเองฝ่ายเดียวไม่ได้แล้ว สองครอบครัวเกี่ยวดองกัน ต้องนึกถึงตระกูลลู่ให้มากๆ

ตอนนี้เฉียนเพ่ยอิงเอ็นดูลู่พั่นมากเหลือเกิน ร่วมกันกับเจิงหมอมอกำราบฝูหลิง ไม่ให้อิสระมากเกินไป

“พี่ต้ายาของข้ามีข่าวดีแล้ว ท่านหมอเพิ่งตรวจเสร็จ”

“หา?” พวกคนที่อยู่ชั้นบนต่างอึ้งกันหมด

ทำไมแต่ละคนเพิ่งกลับมาก็พบว่าตั้งท้องกันหมดล่ะ รู้แบบนี้ไม่ให้กลับเฟิ่งเทียนหรอก ท้องอ่อนๆ เดินทางทุลักทุเลอันตราย

ซ่งอิ๋นเฟิ่งที่เป็นป้าดีใจรีบลงไปข้างล่างทันที อยากไปถามหลานสาวคนโตว่าอาการแย่หรือเปล่า

ขณะลงไป เดินผ่านหลานสาวคนเล็ก นางยังเหลือบมองซ่งฝูหลิงพลางคิดในใจ พั่งยา ในบรรดาหลานสาวก็เหลือแค่เจ้าแล้วนะ

ถ้าวันหน้าพั่งยาแต่งงานแล้วมีลูกตามๆ กันมา แบบนั้นจะดีมาก

เฉียนเพ่ยอิงก็ยืนขึ้นด้วยความดีใจ เหลือบมองพี่สะใภ้ใหญ่แล้วมองพี่สะใภ้รอง สองคนนี้ไม่ขยับ

นึกถึงเรื่องที่คุยกันเมื่อครู่ “พี่สะใภ้รอง ลูกสาวคนโตของพี่มีข่าวดีแล้ว ทำไมไม่ลงไปดูหน่อยล่ะ ก่อนหน้านี้พี่ยังดึงหูต้ายาเร่งอยู่เลย ดึงจนหูต้ายาแดงไปหมด หยิกแรงใช่เล่น”

จูซื่อ “นั่นมันก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็อย่างนั้นๆ แหละ ฐานะลูกเขยคนโตก็แค่นั้น ต่อให้ไม่มีลูกให้เขาแล้วอย่างไรล่ะ บ้านเหล่าสุยกล้าทำอะไรนางเหรอ คลอดลูกชายลูกสาวสักคนไม่ใช่เรื่องใหญ่”

เฉียนเพ่ยอิงพยายามข่มตัวเองไม่ให้มองบน

ดูจากสีหน้าของจูซื่อก็เดาความหมายออก

รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งฝูหลิงก็ค่อยๆ หุบลง

ป้าสะใภ้รองให้ความรู้สึกที่ว่า ไม่ว่าจะมีเรื่องน่ายินดีอะไร ป้าสะใภ้รองก็ทำหมดอารมณ์ได้เสมอ

ในที่สุดจูซื่อก็เดินลง

เดิมทีฝูหลิงยังอยากอยู่ข้างบนคุยกับเฉียนเพ่ยอิงหน่อย แต่กลับถูกแม่ไล่ลงไป

“พี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าพี่อยากให้สินสอดสกุลเว่ยหนึ่งพันตำลึง ข้ามีนะ เมื่อครู่พี่สะใภ้รองอยู่ด้วยข้าเลยไม่พูด ไม่อยากให้นางได้ยิน ข้าจะไปเอาทองมาให้พี่”

“ไม่ได้ น้องสะใภ้สาม ขนาดกับท่านแม่ข้ายังไม่เอ่ยปากขอเลย อีกอย่าง ถ้าข้าอยากเอ่ยปากขอ ข้าไปยืมเงินกองกลางจากท่านลุงซ่งก็ได้ เจ้ากับน้องสามให้ของขวัญเยอะแล้ว ข้ายังตกใจ บ้านหลังนั้นของต้าหลังก็ได้น้องสาม น้องรอง พี่อิ๋นเฟิ่งกับพี่เขย ไหนจะพวกฝูกุ้ยฝูลู่ช่วยกันออก”

ในครอบครัวมีคนเยอะ แต่ละบ้านให้ของขวัญเป็นเงินสองร้อยตำลึง นี่ก็มากโขแล้ว เพื่อทำให้ต้าหลังของบ้านนางสมดังใจ ตอนนั้นถึงได้กล้าซื้อบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้น

น้องสามควักเงินเยอะสุด ห้าร้อยตำลึง

ถ้าเหอซื่ออยากยืมเงินก็มีที่ให้ยืมเยอะแยะ

แต่นางไม่อยากยืม โดยเฉพาะกับบ้านน้องสาม ยืมไม่ได้เด็ดขาด

นางคาดเดาได้ ตอนนี้ยังไม่ถึงช่วงเวลาสำคัญ จะยังไม่ถึงกับกลุ้มเรื่องเงินก็ยืมเงินไม่ได้ กลัวว่าจะหาคืนไม่ได้ในปีสองปี

เพราะคนที่สำคัญจริงๆ ก็คือพั่งยา

พ่อต้าหลังบอกนางอย่างจริงจังว่า พั่งยาแต่งงาน เราเป็นลุงใหญ่ป้าสะใภ้ใหญ่ต้องให้หลานสาวสองพันตำลึง

“เอาเท่านี้แหละ สินสอดหกหกหก สกุลเว่ยจะเรื่องมากไม่ได้”

สักพักเหอซื่อพี่สะใภ้ใหญ่ก็ลงชั้นล่าง กลัวน้องสะใภ้สามจะเอาทองมายัดใส่มือ

ส่วนเฉียนเพ่ยอิงก็ดึงดันไม่ได้อีก สาเหตุเป็นเพราะอยู่ๆ ข้างนอกก็มีเสียงประทัด นางถูกเบนความสนใจ เดินถือหยวนเป่าทองสองก้อนวิ่งไปที่ระเบียง

ใครมา ลูกเขยนางกลับมาจากเมืองหลวงแล้วเหรอ

ต้องเป็นลูกเขยแน่ๆ

นี่เป็นสายตาของแม่ยายที่มองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ

ตอนนี้เฉียนเพ่ยอิงเห็นลู่พั่นเป็นคนกันเอง รอวันหน้าลู่พั่น ‘แต่งเข้าบ้าน’ ยิ่งมองลู่พั่นเป็นเหมือนลูกในไส้

ตรงประตูรั้วของครอบครัวซ่งได้ปรากฏ ‘รูปปั้น’ หลายสิบ หรือเกือบร้อย ยกขบวนมาอย่างยิ่งใหญ่

ศีรษะของหมี่โซ่วมีที่คาดศีรษะประดับหยกสีเขียวเข้ม บนตัวมีเสื้อคลุมหนังจิ้งจอกพร้อมหมวก จูงม้ายืนอย่างองอาจอยู่ด้านหลังซ่งฝูเซิง

ซ่งจินเป่าสวมรองเท้าบู๊ท อยู่ในชุดสีดำทั้งตัว ดึงหมวกออกแล้วสะบัดหางเปีย กุมบังเหียนอยู่บนม้าเคียงคู่กับพี่เอ้อร์หลัง

ตัวเล็กตัวใหญ่ แต่ละคนสูงต่ำไม่เท่ากัน ผู้ชายสกุลซ่งขี่ม้าจูงม้าเรียงแถวกันปรากฏตัว

คนสกุลโจวพอได้ยินเสียงก็ออกมา สีหน้าตกตะลึง

พวกผู้ชายของซ่งเก้าสกุลกลับมากันแล้ว

ดูสกุลซ่งสิ แต่งงานคนเดียวแต่ทั้งครอบครัวมาจากทั่วทุกสารทิศ เอาแค่นี้ก็ตั้งได้สิบโต๊ะแล้ว

เวลานี้ในสายตาของท่านลุงซ่งกับท่านย่าหม่าไม่มีคนอื่นแล้ว

ยิ้มแบบที่เรียกว่าหน้าบาน วิ่งเหยาะออกมาจากในบ้าน “ไหนว่ายังต้องรออีกหลายวันไง ทำไมกลับมาตอนนี้ล่ะ”

ลุงใหญ่ซ่งกับเก่อเอ้อร์นิวยิ่งกว่า คนสกุลโจว ลูกเขยอะไร หลบไปให้หมด

“ลูกแม่ ฝูโซ่ว เจ้ากลับมาจากเมืองฉินตั้งแต่เมื่อไร แล้วไปเจอพี่ใหญ่ของเจ้ากับพวกน้องสามที่ไหน พวกหลานๆ หนาวกันหรือเปล่า”

สามีของชุ่ยหลานรู้สึกว่าตัวเองไม่มีที่จะยืนแล้ว พอพวกผู้ชายสกุลซ่งเข้ามาลานบ้านก็ดูแน่นขนัดทันที

ซ่งฝูโซ่วตาเดียวมองน้องเขย หรี่ตาลงทันที

เขาโยนบังเหียนทิ้ง สาวเท้าเข้าไปกระชากคอเสื้อน้องเขย “ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้า เจ้ามาถึงที่พอดี เจ้ากล้าให้น้องสาวข้าคุกเข่าคำนับเลยเชียวรึ”

คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้

ใช้วาจาข่มขู่รึ อยากให้ยอมสยบแทบเท้ารึ

พวกผู้ชายครอบครัวซ่งต่างขี้เกียจใช้คำพูดคุยกันทั้งนั้น

คนสกุลซ่งอย่างพวกเขา พูดตามตรง ไม่ถนัดยกเหตุผล ถนัดใช้กำลังมากกว่า

“ยังจะกล้าอีกไหม”

“เลิกลงไม้ลงมือเถอะ สกุลโจวของเราไม่กล้าแล้ว!”

ชั่วขณะนี้พ่อแม่สามีของชุ่ยหลานถึงสัมผัสได้อย่างสิ้นเชิงว่า คนสกุลซ่งไม่ได้ใจดีมีเมตตาแบบที่ข้างนอกลือกัน พวกเขาไม่ยอมให้ถูกเอาเปรียบง่ายๆ

เนื่องจากไม่มีใครเข้าไปห้าม พวกเด็กๆ สกุลซ่งก็เลยได้เห็นคนทะเลาะลงไม้ลงมือกัน ดูสนุกด้วยซ้ำ

“ใต้เท้าผู้ว่าฯ?”

ผู้ว่าฯ ซ่งปลดเสื้อคลุมพลางรีบเดินไปทางบ้านตัวเอง หายวับไปอย่างรวดเร็ว “ลูกสาวข้าล่ะ ฝูหลิง พ่อกลับมาแล้ว”

ในเวลาเดียวกัน ประตูใหญ่เมืองเฟิ่งเทียนก็เปิดออก ขบวนเดินทางที่ยาวสุดลูกหูลูกตากำลังเข้าเมือง

แอนนาที่อยู่ในรถม้าของน้าชายตื่นเต้นอย่างไม่มีสาเหตุ

กระโดดโลดเต้นกับลูกชายคนเล็กของลู่จือเหยา “ท่านน้าจะได้เจอน้าสะใภ้แล้ว”