ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 886

ตอนที่ 886

ลู่พั่นมองสภาพในรถที่อลหม่านก่อน

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมเด็กตัวเล็กๆ ถึงดีใจได้ขนาดนี้ กระโดดโลดเต้นจนเหงื่อใกล้ออกแล้ว เขารำคาญพวกหลานๆ มาก

“อยู่นิ่งๆ กันหน่อย เข้าเมืองแล้ว เดี๋ยวม้าตกใจไปเหยียบคน”

ลูกชายคนเล็กของบ้านลู่จือเหยาค่อนข้างเชื่อฟัง พอน้าชายพูด เขาก็มองตาแล้วทิ้งหมอนข้าง ยืนนิ่งอยู่ในรถ จากนั้นก็โผเข้าหาแม่ด้วยความเขินอาย

แอนนากลับไม่เชื่อฟังน้าชาย ทั้งยังจะวิ่งเข้าไปกอดลู่พั่นให้ได้

ลู่พั่นดันหลานสาวออกเล็กน้อย ขมวดคิ้ว “ทำไมเจ้าซนยิ่งกว่าเด็กผู้ชายเสียอีก”

แอนนาตอบด้วยเสียงเด็กน้อย ใช้สองมือเล็กๆ ประคองคางของลู่พั่น “ท่านน้า ทำไมชอบทำหน้าบึ้งล่ะ”

พูดจบก็สะบัดหน้าลู่พั่นออก กระโดดไปนั่งข้างลู่พั่น เดี๋ยวก็พิงตัวลู่พั่น เดี๋ยวก็จับสองเท้าหัวเราะคิกคักอยู่บนที่นั่งตัวเอง

ลู่พั่นมองพี่สาวสองคนที่อยู่ในรถ สองคนนั้นมัวแต่มองไปนอกหน้าต่าง

เขาจับแอนนาขึ้นมา ปัดกระโปรงให้เรียบร้อย “นั่งดีๆ เด็กผู้หญิงห้ามนั่งขัดสมาธิ”

“พี่สาม เลิกดูได้แล้ว พี่ควรสั่งสอนนางแล้วหรือไม่”

ลู่จือหว่านหันกลับมามองด้วยความสงสัย เพิ่งจะกี่ขวบ สอนมารยาทอะไรกัน

ทหารใกล้ชิดมาบอกว่า ผู้ว่าฯ หลี่มาต้อนรับพร้อมขุนนางเฟิ่งเทียน

หลังจากลู่พั่นลงจากรถม้า ลู่จือหว่านกับลู่จือเหยาก็มองร่างสูงใหญ่ของน้องชายที่อยู่ข้างนอก

วันหน้าตัวเองมีลูกจะรำคาญแบบนี้ไหม

เป็นคนแบบนี้ซ่งพั่งยารู้หรือเปล่า

ด้านนอกรถ ผู้ว่าฯ หลี่ยิ้มพลางบอกท่านอัครเสนาบดีว่า ผู้ว่าฯ ซ่งก็กลับมาวันนี้เหมือนกัน

อัครเสนาบดีลู่ยิ้มพลางพยักหน้า

ในขณะที่ขบวนของตระกูลลู่มาถึง กำลังเอาของลงจากรถม้า ซ่งฝูหลิงก็กำลังซบราวระเบียงมองดูเหตุการณ์ด้านล่าง

ดูความวุ่นวายในลานบ้าน

ในสายตาของซ่งฝูหลิง คนสกุลโจวหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น

เดิมทีลงไม้ลงมือเสร็จไปแล้ว คนในบ้านไม่มีใครห้ามลุงฝูโซ่วก็จริง แต่ก็ปล่อยให้คนสกุลโจวเข้าไปห้าม ลุงฝูโซ่วได้ถีบไม่กี่ทีก็ถูกลากออก

ทุกคนคิดว่าต่อยสักสองสามหมัดพอหอมปากหอมคอก็พอแล้ว อย่างไรเสีย อาชุ่ยหลานยังต้องใช้ชีวิตในครอบครัวนั้นต่อ ใช่ว่าจะหย่าขาดจากกันวันนี้

ภายใต้สถานการณ์ที่ยายสกุลโจวตะโกนเรียกพ่อของนางไม่ได้ ทันใดนั้นก็วิ่งเข้าไปหาพวกผู้อาวุโสอย่างปู่ทวดกับย่าของนาง

ตะโกนร้องไห้คร่ำครวญ แทบอยากเรียกคนทั้งหมู่บ้านมา

“นี่น่ะเหรอวิธีต้อนรับแขกของคนสกุลซ่ง

มีคนได้เป็นขุนนางใหญ่โตก็คิดว่าตัวเองแน่อย่างนั้นรึ สกุลซ่งรังแกชาวบ้าน ทุกคนรีบมาดูเร็ว ทำลูกชายข้าเลือดตกยางออกแล้ว

มีคนทำร้าย จะฆ่ากันแล้ว ปู่กับแม่ของผู้ว่าฯ ก็ไม่แม้แต่จะสนใจ

ชุ่ยหลาน เจ้ายังอยากอยู่ด้วยกันอีกไหม ในท้องของเจ้ายังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของสกุลโจวอยู่นะ”

ชุ่ยหลานถูกเก่อเอ้อร์นิวดันตัวเข้าไปในห้องก่อนแล้ว

แม่สามีของชุ่ยหลานเรียกชุ่ยหลานแล้วไม่ออกมาเลยยิ่งแหกปากคร่ำครวญหนักกว่าเดิม

“ข้าว่าข้ารู้แล้ว พอได้เป็นขุนนางใหญ่โต ในครอบครัวมีขุนนางใหญ่อีกทั้งยังมีหลานเขยเป็นอ๋อง ก็เลยดูถูกสกุลโจวของเรา จ้องจับผิดพวกเรา จบกัน ไม่มีแล้วกฎบ้านกฎเมือง ทำร้ายลูกชายข้าปางตาย สกุลซ่งจะมีอำนาจล้นฟ้าแล้ว”

เล่นเอาพวกลุงๆ อาๆ เริ่มร้อนใจ

ครอบครัวพ่อตาแม่ยายของต้าหลัง ครอบครัวเหล่าสุย สกุลซ่งต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ทำไมจะต้องดูถูกแค่สกุลของเจ้าด้วย

ตอนนี้คำพูดที่คนสกุลซ่งไม่อยากได้ยินมากที่สุดคือ บ้านเจ้ามีเงิน ถ้าไม่ใจกว้างกับคนอื่นเรียกขี้งก บ้านเจ้ามีขุนนาง ไม่ว่าครอบครัวเจ้าจะทำอะไร ถ้าทำให้คนไม่พอใจนิดหน่อยก็คือรังแกชาวบ้าน

ซ่งฝูโซ่วกระชากน้องเขยขึ้นมาจากพื้นแล้วหวดหมัด ปล่อยแม่เจ้าตะโกนไป ยิ่งแม่เจ้าตะโกน ข้าก็ยิ่งอัดเจ้า

ไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการเจ้าไม่ได้

พวกญาติๆ สกุลโจวเข้าไป แต่คราวนี้ดึงไม่ได้แม้แต่ชายเสื้อของซ่งฝูโซ่ว อยากห้ามก็ห้ามไม่ได้ แม้แต่ลุงเขยของซ่งฝูหลิงยังเข้าไปขวางคนสกุลโจว

ซ่งฝูลู่ว่าน้องสาว และก็ว่าให้คนสกุลโจวฟัง

“ท้องแล้วอย่างไร เด็กเปลี่ยนมาใช้แซ่ซ่งได้…

…ให้เจ้าคุกเข่าคำนับเมียคนก่อนก็เพราะอยากบีบเจ้าไว้ในกำมือ วันหน้าจะไม่ฝังไว้พร้อมกับเจ้าหรือไง ครอบครัวแม่สามีเจ้าคิดแต่เรื่องไม่ดี…

…เกิดมีวันที่ต้องกลับมาฝังสุสานสกุลซ่ง กลับมาอยู่กับพ่อแม่ ข้ากับพี่รองก็เลี้ยงเจ้าต่อได้”

ซ่งฝูโซ่วจับน้องเขยกดพื้นพลางพูด

“ซ่งชุ่ยหลาน เจ้าเป็นผู้หญิงสกุลซ่ง เจ้าขี้ขลาดขนาดนี้เลยรึ…

…ช่วงที่ครอบครัวเราลี้ภัย อย่าว่าแต่สุสานเลย เกือบตายอยู่ข้างทางให้สัตว์ป่ากินแล้ว ยังจะเสียดายอยากฝังกับเขาอีกเหรอ เขาตายไปพวกเราก็ยังมีชีวิตที่ดีได้!”

ซ่งฝูโซ่วตบหน้าน้องเขยที่มีเลือดไหลออกทางจมูก ทันใดนั้นได้ขยับเข้าไปใกล้แล้วกัดฟันพูด “จำไว้นะ มีแค่น้องสาวข้าที่ทิ้งเจ้าได้ ไม่มีเจ้าทิ้งน้องสาวข้า วันที่น้องสาวข้ากลับมาบ้านแล้วบอกว่าไม่เอาเจ้าแล้ว นั่นคือวันที่เจ้าจะถูกโยนให้หมาป่ากินบนเขา”

แววตาของสามีชุ่ยหลานเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาเห็นความเอาจริงในดวงตาของซ่งฝูโซ่ว

ทันใดนั้นฝูหลิงที่อยู่ชั้นสองก็หัวเราะ ยังหัวเราะได้ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้

เพราะอาฝูกุ้ยของนางผูกม้าเสร็จ เข้าบ้านไปดื่มน้ำอุ่น พอออกมาก็เข้าไปผสมโรงด้วย

ไม่รู้ว่ากระซิบบอกอะไรแม่สามีของชุ่ยหลาน หญิงชราเงยหน้ามองอาฝูกุ้ยด้วยสีหน้าตกใจ นิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น พูดไม่ออกสักคำ

หมี่โซ่วขึ้นชั้นบน

ฝูหลิงถามเขาด้วยความสงสัย “อาฝูกุ้ยพูดอะไรกันแน่”

หมี่โซ่วตอบ

“จะพูดอะไรได้ ก็คำพูดเดิมๆ คนบ้านเราชอบใจอ่อน…

…ไม่อย่างนั้น ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น เอาแค่กล้ามาร้องไห้โวยวายในบ้านผู้ว่าฯ ปกติจะมีจุดจบแบบไหน…

…ข้าว่าอาฝูกุ้ยน่าจะพูดว่า อยากใช้อำนาจกับเงินจริงๆ เอาให้พวกเจ้าไม่มีโอกาสได้มาร้องไห้คร่ำครวญอีก อย่าว่าแต่คนเลย พวกที่ดินก็ต้องเปลี่ยนเป็นแซ่ซ่ง สกุลโจวป่นปี้แน่”

ซ่งฝูหลิงหันกลับไปมองน้องชาย เดินเข้าด้านในพร้อมหมี่โซ่ว ไม่สนใจเหตุการณ์ด้านล่างอีก “เจ้าคาดสิ่งนั้นไว้บนหัว อากาศหนาวขนาดนี้มันไม่เย็นเหรอ เจ้าจะคาดมันไว้ทำไม”

หมี่โซ่วจ้องพี่สาวสองทีแล้วหันตัวเดินออก

รู้แล้วยังจะถาม

เฉียนเพ่ยอิงว่าฝูหลิง “ชอบยั่วให้น้องโมโหอยู่เรื่อย ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ มีความเป็นตัวของตัวเองแล้ว ลูกคิดว่าน้องจะคาดหยกทำไมล่ะ ก็เพื่อความสวยงามน่ะสิ แม่ได้ยินพ่อบอกว่าน้องตั้งใจล้วงเอามาคาดก่อนเข้าเมือง ทั้งยังเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย”

“เขารักสวยรักงามยิ่งกว่าลูกอีก”

…

ซ่งฝูเซิงอยู่ชั้นล่าง รินน้ำชาพลางถามฝูกุ้ย “พวกคนแซ่โจวไปแล้วเหรอ ชุ่ยหลานอยู่นี่เหรอ”

ฝูกุ้ยนั่งลงแล้วตอบ “ไปแล้ว คราวนี้ไม่กล้าโวยวายแล้ว บอกว่าครอบครัวเรากลับมาแล้ว ให้ชุ่ยหลานพักอยู่ที่นี่สักสองวัน อีกสองวันสามีของนางค่อยมารับ ข้าพบว่าทำไมเจ้าถึงได้พูดถูกขนาดนี้ คนบางคนก็โง่จริงๆ อยู่ดีๆ ไม่ชอบ ชอบหาเรื่องใส่ตัว ต้องให้พูดออกมาถึงจะเข้าใจ ไม่อย่างนั้นก็ชอบคิดว่าตัวเองแน่ แบบนี้เรียกรนหาที่ตายใช่ไหมล่ะ”

“หึหึ” ซ่งฝูเซิงแทะเม็ดก๋วยจี๊พลางหัวเราะ กับคนโง่ต้องพูดให้ชัดเจน จะได้ไม่เสียเวลาเอาไปให้หมาป่ากิน ก่อนเอาไปให้หมาป่ากินยังจะไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีวันนี้ด้วยซ้ำ ส่วนทำไมน่ะเหรอ ผู้หญิงสกุลซ่งไม่ได้มีแค่ชุ่ยหลาน เพื่อลูกสาวของเขา ห้ามครอบครัวสามีเหยียบย่ำชุ่ยหลาน สกุลโจวต้องรู้จักสงบเสงี่ยม

เป่าจูยกถาดผลไม้เข้ามาให้

พอเฉียนเพ่ยอิงเห็นเป่าจูออกไปแล้วถึงพูด “สะใภ้ใหญ่ของเราตั้งท้องแล้ว พ่อจะเป็นปู่แล้วนะ”

“แค่กๆ” ซ่งฝูเซิงสำลักชา

ฝูกุ้ยรีบลุกเข้าไปตบหลังให้เขา “ทำไม ดีใจขนาดนี้เลยเหรอ”

ซ่งฝูเซิง ใช่ ดีใจ “เอ่อ นี่แม่ เป่าจูอยากกินอะไรแม่ก็หาให้เลยนะ ขาดเหลืออะไรก็ให้เงินไป เด็กคนนั้นไม่มีแม่ อะไรที่ผู้หญิงต้องระวังแม่ก็คอยกำชับนะ”

ซ่งฝูเซิงเป็นพ่อสามีก็พูดได้เพียงเท่านี้

ส่วนทางบ้านรองซ่งฝูสี่ ต้ายาตั้งท้อง คนเป็นพ่อยิ้มจนเห็นรอยตีนกา

พูดน้อย แต่ทุกคำพูดมีแต่เนื้อ

“เจ้าแต่งเข้าสกุลสุยไปสักพักแล้ว ท้องก็ดี มีลูกก็ดีแล้ว”

“ลูกพ่อ”

“ท่านพ่อ”

“เจ้าต้องกินของดีๆ นะ บำรุงร่างกายมีลูกที่แข็งแรง พ่อจะให้เจ้าห้าร้อยตำลึง” ซ่งฝูสี่นั่งข้างเตา อยู่ๆ ก็พูดขึ้น

เล่นเอาต้ายาตะลึง “ให้เงินข้าทำไม” นางไม่ได้ร้อนเงินเสียหน่อย

ทำไมมีลูก ไม่ใช่พ่อแม่สามีให้เงิน แต่กลายเป็นพ่อแม่นางให้เงินเป็นของขวัญ

“ตอนนั้นเจ้าออกเรือนเร็ว พ่อมีเงินอยู่ไม่เท่าไร ปีหน้าเจ้าคลอดพ่อก็จะให้เท่าที่ให้เอ้อร์ยาตอนออกเรือน พอน้องรองของเจ้ามีลูกพ่อก็ไม่ให้แล้ว ส่วนที่เหลือให้น้องชายเจ้าหมด เจ้าเป็นพี่คนโต เป็นพี่สาว ห้ามเลือก”

“ท่านพ่อ เก็บเอาไว้ให้จินเป่าดีกว่า” ต้ายายิ้ม พูดจากใจจริง

ตอนนี้นับวันต้ายาจะยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมีความสุข

บางครั้งไม่ใช่ว่าอยากได้เงินของพ่อแม่ แต่มันอัดอั้นตันใจ

ดูเอาแล้วกัน วันนี้แม้แต่ความน้อยใจที่ถูกมองข้ามมาสิบกว่าปีก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจแล้ว

“ท่านพ่อ ข้าได้เจอคนที่เอ้อร์ยาชอบแล้ว เคยได้ยินใครพูดถึงไหม”

“หึหึ ยังไม่มีเวลาถามให้ละเอียด แต่ก็ถือว่าวางใจ พ่อคิดอยู่ว่า พึ่งแม่เจ้าไม่ได้หรอก แต่พึ่งย่า ป้า กับอาสะใภ้สามของเจ้าได้”

“เช่นนั้นข้าจะเล่าให้ฟัง ฟังจบท่านพ่อจะได้พอรู้จักอยู่บ้าง”

“เอาสิ”