ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 888 ความรักของเขากลัวเจ้าจะล้มหัวทิ่มขี้หมา

ตอนที่ 888 ความรักของเขากลัวเจ้าจะล้มหัวทิ่มขี้หมา

ชาวหมู่บ้านเหรินจยามองรถม้าของลุงเหอกับซุ่นจื่อออกไป พากันตบต้นขา

“เห็นหรือยัง ญาติครอบครัวใหญ่ที่สุดของครอบครัวซ่งกลับมาแล้ว”

“อืม พอกลับมาถึงก็ส่งคนมาบอกทันที ให้ความสำคัญมาก อีกทั้งการไปเจอครั้งนี้ต่างหากถึงเรียกการพบปะเกี่ยวดองอย่างแท้จริง”

ใช่ไหมล่ะ

พอลุงเหอกับซุ่นจื่อไป ใต้เท้าเว่ยก็มาเรียกพี่หกของเขาที่โต๊ะอาหาร

“พี่หก เปลี่ยนวันเถอะ ครอบครัวซ่งครอบครัวเว่ยของพวกเราไม่ต้องรีบร้อนเจอหน้ากัน เลื่อนออกไปวันสองวันไม่เป็นไรหรอก หลีกทางให้จวนผู้สำเร็จราชการก่อน”

ว่าที่พ่อตาของต้าหลังตอบอย่างอารมณ์ดี “ต้องหลีกทางให้จวนผู้สำเร็จราชการก่อนอยู่แล้ว”

วันนี้พอซ่งฝูเซิงมาถึงก็สั่งให้คนส่งข่าวบอกพี่ชายของเหล่าสุย บอกสกุลเว่ย

อย่าเห็นว่าต้าหลังยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงาน แต่ครอบครัวซ่งมองว่าสกุลเว่ยเป็นญาติกันแล้ว

งานเลี้ยงในครอบครัว ซ่งฝูเซิงกลับมายังไม่พบหน้าผู้ว่าฯ หลี่กับใต้เท้าศึกษาธิการของเฟิ่งเทียนและคนอื่นๆ ได้ แต่ต้องเชิญคนในครอบครัวสกุลสุย เว่ย รวมถึงครอบครัวที่ลูกสาวกัวคนโตแต่งเข้าไปมางานเลี้ยงภายในครอบครัวให้ได้

ใต้เท้าเว่ยแห่งพระคลังหลวงยังกลัวอยู่ว่า พี่หกของเขาจะหัวรั้น ไม่รู้จักประนีประนอม อย่าให้เป็นแบบที่ว่า ปากขานรับแต่ตะขิดตะขวงใจ จึงจงใจย้ายมานั่งข้างพี่หกแล้วกระซิบอธิบายอย่างละเอียด

ความหมายโดยรวมประมาณว่า มันเป็นเรื่องมารยาท

ไม่เห็นความแตกต่างของการพบหน้าระหว่างสกุลซ่งสกุลลู่กับการพบหน้าของสกุลซ่งสกุลเว่ยเหรอ

ครอบครัวเราคือคนสกุลซ่งมาหา สกุลเว่ยต้อนรับ

ครอบครัวฝ่ายชายส่งคนมาเพื่อขอดูตัวฝ่ายหญิงของบ้านเรา มาพบปะญาติของฝ่ายหญิง

แต่ครอบครัวอัครเสนาบดี จวนผู้สำเร็จราชการ ท่านอ๋อง มันไม่เหมือนกัน

สถานะเชื้อพระวงศ์ประจักษ์อยู่ตรงหน้า

เชื้อพระวงศ์ไม่มีทางและไม่อนุญาตให้เป็นฝ่ายมาหาถึงที่ ส่งคนมาแจ้ง ต่อให้สกุลซ่งเป็นครอบครัวฝ่ายหญิงก็ต้องเป็นฝ่ายไปหา

ดังนั้น พี่หก ไม่ใช่ว่าครอบครัวซ่งไม่ให้ความสำคัญกับครอบครัวเรา ไม่ใช่จงใจเลื่อนครอบครัวเราเพราะเห็นแก่จวนผู้สำเร็จราชการที่ดีกว่า ไม่มีเรื่องแบบนั้น

ใต้เท้าเว่ยมองสีหน้าของพี่ชาย ขาดก็แค่พูดว่า พี่ต้องเข้าใจนะ

เล่นเอาว่าที่พ่อตาของต้าหลังโมโห น้องชาย เจ้าเมาแล้ว ดื่มไปแค่นี้ก็พูดมาก ขอแค่ต้าหลังรักลูกสาวของเขาไม่เปลี่ยนใจ ไม่เปลี่ยนคน เขาจะคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นได้ยังไง

อีกอย่าง วันนี้คนที่เก่งที่สุดของครอบครัวซ่งเพิ่งกลับมาก็ส่งคนไปแจ้งข่าว เรียกเขามากินข้าวที่บ้านครอบครัวซ่ง เขาก็ยิ่งมั่นใจ พวกญาติๆ ทางฝ่ายยายของลูกสาวก็พูดด้วยความดีใจ

“แค่กินข้าวกันยังเรียกเจ้าไปด้วย แสดงว่าเรื่องของเด็กสองคนนี้แน่นอนแล้ว ครอบครัวซ่งไม่คิดจะเปลี่ยนใจ เดิมทีตอนได้ยินว่าอาสามของต้าหลังได้เลื่อนขั้นเป็นผู้ว่าการเขต พวกเรายังไม่สบายใจกันอยู่ เมื่อก่อนมักกังวลเห็นทางนั้นไม่มาบ้านเราสักทีกลัวจะเปลี่ยนใจ”

เวลานี้ว่าที่พ่อตาของต้าหลังมั่นใจแล้ว อยู่ๆ ก็ลุกขึ้น “ไม่เช่นนั้นพวกเรากลับดีกว่า พวกท่านมีธุระต้องจัดการกันอีก” ยังไม่วายแสดงความเป็นห่วง “พรุ่งนี้พวกท่านไปก็อย่าไปมือเปล่า ต้องพิถีพิถันหน่อย อาบน้ำแต่งตัวให้ดี”

เขาคิดในมุมตัวเอง

ตอนที่ครอบครัวเว่ยของพวกเขาได้ยินว่าครอบครัวซ่งกลับมาแล้วก็พากันอาบน้ำแต่งตัวทุกคน ตอนนั้นกังวลกันมาก

ยังต้องนั่งคิดอีกว่าจะพูดอะไร ใส่ชุดไหน

ต้าหลังวางตะเกียบลงทันที “ไม่ต้องขนาดนั้นท่านพ่อตา เหมือนท่านเพิ่งกินได้ไม่กี่คำเอง กินให้เสร็จก่อนเดี๋ยวข้าไปส่งท่านกับท่านอากลับ”

ซ่งฝูไฉก็จับแขนว่าที่พ่อตาของต้าหลังไว้ พยายามหว่านล้อม ครอบครัวเดียวกัน อย่าเพิ่งรีบร้อนกลับ ดื่มอีกหน่อย

ในที่สุดว่าที่พ่อตาของต้าหลังก็อยู่ต่อ

แต่ในความเป็นจริงมีแค่พวกผู้ชายที่กินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ พอลุงเหอกลับ พวกเขากินดื่มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พวกผู้หญิงในครอบครัวซ่งกลับลนลาน

พี่หกของใต้เท้าเว่ยเดาถูกแล้ว

ยายหวังสั่งพวกสาวใช้ “ต้มน้ำ เร็วเข้า ต้มน้ำ ผู้หญิงอย่างพวกเราอาบกันก่อน อาบเสร็จก็ต้มน้ำต่อ ใส่กะละมังใหญ่ไว้ รอพวกเขากินดื่มเสร็จมาอาบต่อ”

จูซื่อนั่งกลุ้มอยู่ในห้อง “ทำไงดี พรุ่งนี้ข้าจะใส่อะไร”

ต้ายาพูด

“ท่านแม่ ข้าอยากพูดมานานแล้ว ท่านแม่เก็บพวกผ้าไว้เยอะขนาดนั้นทำไม เก็บไว้ให้เมียจินเป่ามันเร็วไปหรือเปล่า ผ้าที่ท่านย่าให้มา ท่านแม่ก็ไม่เอามาตัดเย็บทำชุด พอบ้านเรามีเงินท่านแม่ก็ไม่ซื้อชุดใหม่สักสองชุด ดูสิ ตอนนี้ร้อนใจแล้วใช่ไหมล่ะ ข้าคิดได้แล้ว ต่อไปจะไม่ให้ท่านพี่ให้เงินท่านแม่อีก เดี๋ยวพอถึงเทศกาลพวกเราจะซื้อชุดให้ท่านแม่ดีกว่า…

…ไม่เช่นนั้นให้เงินไปท่านแม่ก็เอาแต่เก็บ ไม่มีชุดใหม่ๆ เลยสักชุด”

“พูดมาก พวกเจ้าดีแต่พูดให้เสียอารมณ์ ทีแบบนี้มารังเกียจที่ข้างก ข้าประหยัดเพื่อใครกันล่ะ ก็เพื่อครอบครัวนี้ไม่ใช่เหรอ”

จูซื่อลงจากเตียงพลางพึมพำต่อ “ช่างเถอะ ข้าไปหาอาสะใภ้เจ้าดีกว่า อย่างไ รเสียเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพั่งยา นางต้องกลัวข้าทำขายหน้าแน่นอน นางต้องช่วยหาเสื้อผ้าที่เหมาะสมให้ได้ ทางที่ดีเอาแบบมีเครื่องประดับเข้าชุดกันด้วย”

“ท่านแม่” ต้ายารั้งแม่ไว้ไม่ทัน และก็ไม่กล้าวิ่ง นางเพิ่งตั้งท้อง กลัวสะดุดล้ม

สะใภ้ใหญ่ของท่านย่าหม่ากลับไม่กลุ้มใจว่าจะใส่อะไร แม้แต่ลูกสะใภ้ของตัวเองนางก็ไม่มีเวลาสนใจ เวลานี้กำลังตามติดจิ่งหมอมอ “เวลานั่ง ข้าตัวเตี้ยกว่าพวกน้องสะใภ้ ข้ากลัวเก้าอี้จะสูง ถ้าเท้าไม่ถึงพื้นข้าควรวางเท้าตรงไหน”

แสดงให้เห็นว่าพรุ่งนี้เหอซื่อจูซื่อไปกันหมด

เพราะทางด้านอัครเสนาบดีลู่เชิญทั้งครอบครัวซ่งให้ไปเจอหน้ากัน

ทางนั้นใช้คำนั้นแล้ว ขาดก็แค่พูดว่าให้ซ่งเก้าสกุลไปกันหมด

ดังนั้น ต่อให้ซ่งฝูเซิงจะเล่นแง่ขนาดไหน อย่างแย่สุดพรุ่งนี้ก็ต้องพาคนเหล่านี้ไปด้วย

ท่านลุงซ่ง ท่านย่าหม่า พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ พี่รองกับพี่สะใภ้รอง พี่สาวคนโต พี่เขยใหญ่ หลานชายสามคน ถ้าต้ายาหลานสาวคนโตเพิ่งตั้งท้องไม่สะดวกไป ไม่ว่าอย่างไร เอ้อร์ยาก็ต้องไป ลุงใหญ่ซ่ง รวมถึงเมียกับฝูหลิงลูกสาวของเขา

นอกจากนี้ เขายังอยากพาพี่ฝูลู่บ้านลุงใหญ่ไปด้วย ไม่อย่างนั้นในสายตาคนตระกูลลู่ พี่ชายบ้านลุงใหญ่ไม่โผล่ไปด้วยจะอธิบายกันลำบาก ในยุคโบราณ ลุงใหญ่เปรียบเสมือนพ่อ ครอบครัวลุงใหญ่ก็เป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุด

ฝูโซ่วไม่เป็นไร ฝูโซ่วเคยเป็นทหารข้าศึกที่หนีมา พาฝูโซ่วไปด้วยซ่งฝูเซิงจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจต่อหน้าอัครเสนาบดีลู่

นอกจากนี้ยังมีพี่ใหญ่กัว ฝูกุ้ย และจงอวี้ สามคนนี้ถือเป็นตัวแทนของซ่งเก้าสกุลแล้ว

ซ่งฝูเซิงลุกจากโต๊ะ กำชับต้าหลังให้ส่งว่าที่พ่อตากลับดีๆ จากนั้นถึงหันตัวกลับเข้าบ้าน ถูกเฉียนเพ่ยอิงบังคับให้ไปอาบน้ำ

“อ้อ อาบ เจ้าลูกชาย ถูหลังให้หน่อยสิ จะได้สบายหน่อย ลุงของเจ้าไม่ง่ายเลยนะ วันๆ มีแต่งานยุ่ง”

หมี่โซ่วนั่งอยู่หน้ากะละมังใหญ่ พูดปากไม่ขยับ “ท่านลุงวักน้ำเบาๆ ข้าพอกหน้าอยู่”

ซ่งฝูเซิงหันกลับไปมอง “…” เป็นเด็กผู้ชาย เอานมกับน้ำผึ้งมาพอกหน้า เจ้าสำอางอะไรขนาดนี้ ไปเอาอย่างพี่สาวมาล่ะสิท่า

ซ่งฝูเซิงอาบน้ำเสร็จก็ไปนอนหลับหนึ่งตื่น เวลานี้ห้าทุ่มแล้ว เขาคอแห้งตื่นลงไปชั้นล่าง พบว่าแม่กับเมียยังไม่นอน

พวกสาวใช้กำลังรีดเสื้อผ้าที่พรุ่งนี้ทุกคนจะต้องใส่

เมียของเขากำลังรีดชุดของลูกสาวด้วยตัวเอง

แม่นั่งอยู่บนพื้นในห้องรับแขก ตรวจของต่างๆ ที่พรุ่งนี้จะเอาไปให้ตระกูลลู่

ทุกครั้งที่ซ่งฝูเซิงเห็นคนในบ้านวุ่นวายอยู่กับการตระเตรียมเพื่อตระกูลลู่ กังวลนั่นกังวลนี่ เขาก็รู้สึกเสียดแทงใจ

แค่พูดนิดหน่อยก็ถูกแม่กับเมียรวมพลังกันต่อว่าเขา

“ต่อให้ไม่ใช่ตระกูลลู่ เป็นครอบครัวเกี่ยวดองกัน ไม่ต้องเตรียมให้เรียบร้อยหรืออย่างไร”

อีกคนหนึ่งตรงไปตรงมายิ่งกว่า “เจ้าสาม อย่าอคติ พรุ่งนี้เจ้าต้องชมหมินหรุ่ยให้มากๆ ถ้าเจ้ากล้าปั้นหน้าบึ้งใส่หมินหรุ่ยต่อหน้าคนตระกูลลู่ อย่าคิดว่าแม่ไม่ตีเจ้ามาสามสิบปีแล้ว เดี๋ยวกลับบ้านได้เห็นดีกันแน่”

ท่านย่าหม่ามองออกแล้วว่าที่พั่งยาเป็นคนเรื่องเยอะเพราะได้พ่อมา สะใภ้สามของนางออกจะเป็นคนง่ายๆ ด้านที่ไม่ดีได้พ่อมาหมด อย่างเช่นตอนนี้ พั่งยาไม่ทุกข์ร้อนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอนหลับอยู่ในห้อง

เช้าวันต่อมา

ลุงซ่งหาวหวอด เมื่อคืนดึกดื่นเขาไม่ได้หลับอย่างสบายนัก เพราะมัวแต่ท่องบทพูด ไปเจอคนตระกูลลู่ต้องพูดอะไรบ้าง

ลุงใหญ่ซ่งก็ตาบวม ดูก็รู้ว่าหลับไม่เต็มอิ่ม ตาสองชั้นหายไปแล้ว

ตะเกียบของซ่งฝูหลิงกำลังจะคีบผักดอง เฉียนเพ่ยอิงก็พูดขึ้น “ลูกแม่ อย่ากินเลย กลิ่นมันแรง”

เห็นเพียงตะเกียบสิบกว่าคู่พากันหดมือกลับไป ซดแค่โจ๊ก

หากนับตามเวลายุคปัจจุบัน เพิ่งพ้นเจ็ดโมงครึ่งลุงเหอกับซุ่นจื่อก็มาอีกแล้ว แต่คราวนี้พาขบวนรถม้ามารับคนครอบครัวซ่ง

ไม่ถึงสิบโมง ขบวนรถม้าของครอบครัวซ่งก็จะเข้าเมือง

วันนี้แม้แต่พวกชาวบ้านก็รู้กันหมดว่าวันนี้จวนผู้สำเร็จราชการกับครอบครัวผู้ว่าฯ ซ่งจะพบปะกัน

เพราะอวี้ชินอ๋องที่เพิ่งถูกแต่งตั้งกำลังนั่งอยู่ในรถม้า รอรับครอบครัวพ่อตาอยู่ที่หน้าประตูเมือง

“ได้ข่าวหรือยัง ประตูใหญ่ของจวนผู้สำเร็จราชการเปิดแล้วนะ ประตูใหญ่เลยล่ะ”

“ว้าว ประตูใหญ่ โอกาสแบบนี้หาได้ยากนะ”

“ว้าว ท่านอ๋องออกมาแล้ว”

ลู่พั่นลงจากรถม้า เปิดม่าน “ท่านพ่อตา”

“อืม ไปเถอะ”

ตั้งแต่ประตูเมืองไปจนถึงประตูใหญ่จวนลู่ ทุกสี่ห้าร้อยเมตรจะมีคนดูแลของตระกูลลู่คอยยืนคารวะบอกทางอยู่

พอซ่งฝูเซิงลงจากรถม้าก็แสดงสีหน้าตกใจและเหนือความคาดหมาย

เขานึกไม่ถึงว่าจวนผู้สำเร็จราชการจะเปิดประตูใหญ่ อัครเสนาบดีลู่กับองค์หญิงใหญ่มายืนรอพร้อมกับคนในครอบครัว

แสดงความจริงใจอย่างถึงที่สุด

ไม่นานคนในรถม้าห้าคันแรกก็ลงมากันหมด ซ่งฝูเซิงพาเหล่าผู้อาวุโสไปทักทายคนตระกูลลู่แล้ว รถม้าของซ่งฝูหลิงเพิ่งจะเข้ามาในสายตาของทุกคน

ในสายตาของพวกพี่สาวลู่พั่น น้องชายที่หายไปก็เพิ่งจะปรากฏตัวเหมือนกัน

ลู่พั่นยืนอยู่ข้างรถม้าของฝูหลิง บอกให้สาวใช้ใหญ่เตรียมเข้าไปประคอง สั่งให้คนเอาบันไดมาวางรอ พอเขาเปิดม่านก็เริ่มพูดมากทันที “เจ้าสวมหมวกม่านมองไม่ถนัด ระวังหน่อย เมื่อคืนหิมะตกด้วย ระวังลื่น”