ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 890-2 รับของ

ตอนที่ 890-2 รับของ

ฝูหลิงเรียกท่านย่า

ของขวัญที่เหล่าฮูหยินให้ฝูหลิงคือกล่องเครื่องประดับที่มีสามชั้น

เดิมทีควรเปิดออก แต่เห็นได้ชัดว่าฉินหมอมอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเหล่าฮูหยินไม่ให้เปิดต่อหน้าทุกคน

ก็จริง เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้สึกกดดัน

เพราะของที่อยู่ในกล่องนั้นเป็นเครื่องประดับสามสิบหกชุด ต่างหูสารพัดแบบที่เด็กสาวใส่กัน

แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น ลำพังแค่กล่องเครื่องประดับที่ปรากฏตรงหน้านี้ก็ทำเอาคนครอบครัวซ่งพูดในใจไม่หยุด ตระกูลลู่รวยจริงๆ พั่งยาแต่งงาน พวกเขาควรเพิ่มของขวัญให้มากอีกหน่อย ไม่อย่างนั้น เทียบตำแหน่งไม่ได้ยังไม่เท่าไร แต่ก็ควรให้อย่างสมน้ำสมเนื้อ

เป็นกล่องแบบไหนน่ะเหรอ ใช้คำพูดของท่านย่าหม่าก็คือ ประกายทองระยิบระยับ

หลานสาวของนางให้กระเป๋าใบเล็กๆ ใบเดียว แถมยังไม่ได้ทำเอง แต่กลับได้กล่องประดับทองกลับมา

ขณะที่ซ่งฝูหลิงทำการคารวะลู่ฮูหยิน นางไม่ได้เรียกตามลู่พั่นแล้ว

เรียกคนอายุมากว่าท่านปู่ท่านย่าไม่ดูเกินไป ต่อให้เป็นการเรียกคนแก่ที่ไม่รู้จักก็ยังถือว่าเหมาะสม แต่คำว่าแม่ ยังไม่ถึงขั้นนั้น

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางมองลูกสาวยืนตรงหน้านางกับลู่ฮูหยิน ทำการคารวะลู่ฮูหยินอย่างสง่างามพร้อมเรียกว่าท่านป้า

ท่านป้าโปรดรับไว้

ลู่ฮูหยินสังเกตเห็นกล่องสวยงามในมือหมอมอครอบครัวซ่งก่อนแล้ว

นึกไม่ถึงว่าจะให้นาง

ลู่ฮูหยินมองเฉียนเพ่ยอิง

เฉียนเพ่ยอิงพูดขึ้น “น้ำใจจากนาง ทำด้วยตัวเอง ท่านลองเปิดดู”

ตอนลูกสาวทำของชิ้นนี้เคยบอกว่า ความหมายคือขอให้ลู่ฮูหยินสวยเป็นอมตะ สง่างามตลอดไป ใครบอกกันว่าผู้หญิงวัยกลางคนจะไม่สวยแล้ว

ลู่ฮูหยินไม่เคยได้รับของขวัญแบบนี้

นางที่อายุขนาดนี้แล้ว ได้รับกล่องสีแดงดอกท้อ ต้องดึงโบว์ที่สวยงามออกก่อน เปิดฝากล่อง กลิ่นหอมโชยมาเตะจมูก สิ่งที่เข้าตาคือ ‘ดอกไม้ละลานตา’

ดอกกุหลาบสีแดง ดอกกุหลาบสีเหลือง ดอกกุหลาบสีน้ำเงิน ดอกไม้สีเขียว สีส้ม สารพัดสี ด้านล่างมีผ้าปูรองที่ปักด้วยด้ายหลากสี

ถูกใจหญิงวัยกลางคนเหลือเกิน

“นี่คือเครื่องหอมหรือ”

เฉียนเพ่ยอิงยิ้ม เรียกให้ถูกคือ เครื่องหอมทำมือ

เพียงเพื่อของสิ่งนี้ อาจารย์ผู้หญิงที่เชี่ยวชาญเรื่องเครื่องหอมของจวนใหญ่ๆ ในหวงหลงได้ถูกเชิญมารวมตัวกันที่บ้านสกุลซ่ง เพื่อร่วมกันคิดค้นกับลูกสาวของนาง ตั้งแต่สีไปจนถึงกลิ่น

ลู่ฮูหยินยิ้มกว้างเงยหน้าขึ้น มองเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง

จับมือของฝูหลิง “เด็กดี ลำบากเจ้าแล้ว ทำของสิ่งนี้ลำบากมากเลยใช่ไหม”

เวลานี้ใบหน้าของซ่งฝูหลิงเพิ่งจะเริ่มแดง ยิ้มพลางพูด “ขอแค่ท่านป้าชอบ ลำบากนิดหน่อยไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

“ป้าชอบมาก ชอบจริงๆ” ลู่ฮูหยินเอ่ยปากชมพร้อมให้กำไลหยกขาวไปหนึ่งคู่

ก่อนหน้านี้ลู่ฮูหยินไม่ได้คิดจะให้ฝูหลิงใส่ทันที แต่พอเจอหน้ากันจริงๆ นางกลับเปิดกล่องหยิบกำไลออกมาด้วยความตื่นเต้นแล้วใส่ให้ฝูหลิงด้วยตัวเอง “ขนาดพอเหมาะ เจ้าคิดเห็นอย่างไร”

ใส่ให้พลางเงยหน้าถามความเห็นของฝูหลิง เห็นว่าที่ลูกสะใภ้แล้วก็พออกพอใจ ลู่ฮูหยินหันไปพูดกับเฉียนเพ่ยอิง “ฝูหลิงของพวกเราใส่กำไลหยกนี้แล้วขึ้นมาก”

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางพยักหน้า คิดในใจ แน่นอน ลูกสาวของนางใส่อะไรก็สวย

ลู่พั่นยืนอยู่ด้านข้าง เขาเห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก

ต่อมาลู่ฮูหยินก็ไม่ได้ให้คนอื่นแนะนำให้ฝูหลิงรู้จัก สั่งให้หญิงรับใช้ข้างกายเก็บกล่องเครื่องหอมของนางให้ดี นางแนะนำให้ฝูหลิงรู้จักกับญาติๆ นั่นป้าทั้งสอง นั่นน้ากับป้าสะใภ้

ลู่ฮูหยินแนะนำด้วยตัวเองไม่เหมือนให้คนอื่นพาไปรู้จัก นี่ก็แสดงให้เห็นว่านางเอ็นดูฝูหลิง จุดยืนเหมือนลูกชายนางที่วันนี้ช่างกังวลสารพัด

ส่วนของขวัญแสดงน้ำใจที่ซ่งฝูหลิงให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนนี้คือ สบู่หอมสิบสองนักษัตร

เดิมทีสบู่หอมเหล่านี้เอาไว้ให้พี่สาวทั้งสี่ของลู่พั่น แต่ของขวัญไม่พอ จึงเอามาให้พวกป้าๆ น้าๆ ก่อนตามที่พวกพี่สาวของลู่พั่นบอก

“ดูมีชีวิตชีวา ฝีมือดีจริงๆ” ป้าสะใภ้ใหญ่ของลู่พั่นเอ่ยปากชม

ป้าใหญ่ของลู่พั่น หรือก็คือแม่ของติงเจียน มองซ่งฝูหลิง นางต้องยอมรับจากใจเลยว่า ไม่ว่าญาติๆ ของครอบครัวซ่งจะดูไม่ไหวยังไง แต่เด็กสาวคนนี้ก็เก่งและมีดีในตัวอย่างเพียงพอ

มีตั้งแต่เรื่องเล็กอย่างความเอาใจใส่ในการเตรียมของขวัญ หรือแม้กระทั่งทัศนคติที่มองออกได้จากของขวัญ

หรือเรื่องใหญ่อย่างประพันธ์หนังสือได้

อีกทั้งหน้าตาก็สะสวย

ลำพังแค่ความฉลาดและโดดเด่นในตัวก็เติมเต็มในสิ่งที่บกพร่องอย่างเรื่องญาติๆ ของครอบครัวซ่งได้เป็นอย่างดี

อืม ป้าใหญ่ของลู่พั่นคิดว่า เรื่องมารยาทการวางตัวของครอบครัวซ่งอาจจะดูแย่ไปสักหน่อย แม้มองผิวเผินจะดูใช้ได้ เหมือนเรียนและฝึกมาพอสมควร

ตอนนางอยู่เมืองหลวงเคยได้ยินว่า ฮ่องเต้สองหมอมอสองคนที่เคยอยู่ข้างกายอดีตฮองเฮาไปฝึกให้

แต่นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่า ต่อให้เป็นหมอมอที่เก่งกว่านี้ฝึกก็ยังไม่รอดอยู่ดี เรื่องบางอย่างใช่ว่าฝึกแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ก็จะได้ อย่างเหอซื่อที่นั่งอยู่ด้านขวาของนางเพิ่งจะนั่งได้ประเดี๋ยวเดียวก็งอหลังค่อมอย่างอดไม่ได้แล้ว

พี่สะใภ้รองของผู้ว่าฯ ซ่งยิ่งไม่ไหวใหญ่ ตอนดื่มน้ำแกงอาจเพราะรสชาติดีเกินไป คิดว่าไม่มีใครสังเกตเห็น ยังจะหันไปขยิบตากับคนข้างๆ

พฤติกรรมที่กล่าวมาเป็นสิ่งที่ป้าใหญ่ของลู่พั่นไม่พบเจอมาหลายปีแล้ว

อย่าเห็นว่าป้าใหญ่ของลู่พั่นคิดอะไรในใจมากมาย แต่ใบหน้านางกลับแสดงความใจดี ให้กำไลหยกเขียวกับฝูหลิงหนึ่งอัน

เมื่อซ่งฝูหลิงมาอยู่ตรงหน้าพี่สาวทั้งสี่ของลู่พั่น

ชั่วขณะนั้นฝูหลิงเกือบหัวเราะออกมา ลู่จือหว่านขยิบตาให้นาง

เพราะไม่ว่าจะเป็นพี่สาวทั้งสี่หรือฝูหลิงต่างรู้ดีแก่ใจว่า ของขวัญที่ฝูหลิงกำลังจะให้พวกนางเป็นของที่เตรียมไว้ให้พวกเด็กๆ

ของขวัญจริงๆ ของพวกนางคือสบู่หอม แต่เมื่อครู่ให้พวกป้าๆ น้าๆ ไปแล้วใช่ไหมล่ะ

“พี่ใหญ่”

“อืม” ลู่จือรุ่นรับมา

“นั่นพี่รอง” อยู่ๆ ลู่พั่นก็พูดแทรก

พอลู่พั่นพูดแบบนี้ เดิมทีทุกคนกลัวฝูหลิงเขิน แสร้งทำเป็นพูดคุยตามปกติ แต่ก็แกล้งทำต่อไปไม่ได้แล้ว หันไปยิ้มให้ทางนั้น

ในใจของซ่งฝูหลิง ตาบ้าเอ๊ย ใครสั่งให้พูดมาก พอใจหรือยัง อยู่เงียบๆ ไปเลย

ใบหน้ายิ้มแย้ม เรียกอย่างอ่อนโยน “พี่รอง”

พี่สาวคนรองของลู่พั่นรับของขวัญมา สงสัยในใจ หนังสือเหรอ

ลู่จือหว่านกล้าแสดงออกยิ่งกว่า พอรับของขวัญมาก็ทำหน้าสงสัยใส่ฝูหลิงทันที ขาดก็แค่ถามออกไป

เจ้าแน่ใจนะว่าเจ้าตั้งใจเตรียมสิ่งนี้มา ต่อให้เจ้าเตรียมของขวัญให้ลูกๆ ของพวกเราก็ไม่ควร…

ใช่ นางยอมรับว่าปกหนังสือประณีตมาก แต่พอเปิดเข้าไป ในนั้นมีตารางสิบสองช่อง แต่ละช่องมีปริศนาหรือแบบทดสอบวัดสติปัญญา แค่นี้ยังไม่เท่าไร แต่เจ้าไม่มีเฉลยให้นี่สิ

นี่ก็หมายความว่า ทำหนังสือมาให้เล่มใหญ่ขนาดนี้ แต่ข้างในมีอยู่ไม่กี่อักษร แถมยังเขียนให้ไม่ครบด้วย

ซ่งพั่งยา เจ้ามันช่างเป็นนักประพันธ์ที่ยิ่งใหญ่

เล่นเอาลู่จือหว่านกลัวญาติๆ เห็นข้างในหนังสือเหมือนไม่ใส่ใจ จึงรีบปิดทันที

ดูปกหนังสือดีกว่า เจริญตากว่า

ลู่จือเหยาพี่สาวคนที่สี่รับหนังสือไปเปิดออกดูก็อึ้งเหมือนกัน

กอปรกับก่อนหน้านี้ลู่พั่นพูดขึ้น เหมือนอยากชวนฝูหลิงคุย ทำให้ทุกคนมองมาทางนี้ เหล่าฮูหยินจึงยิ้มพลางถาม “ของที่พวกเจ้าได้คืออะไร ดูท่าทางประณีตมาก บอกมาสิ พวกเราก็อยากเชยชมด้วย”

พี่สาวคนรอง เอ่อ คือ…

ในขณะที่ลู่จือหว่านอยากหัวเราะล้อเล่นแก้เก้อ แกล้งบอกว่าของล้ำค่ามากไม่อยากให้ท่านย่าดู ทันใดนั้นลู่จือเหยาก็ร้อง “เอ๊ะ”

ลู่จือเหยาเปิดช่องหนึ่งจากตารางสิบสองช่อง ด้านหลังของคำปริศนามีเฉลยอยู่ และถ้าเปิดต่อไปอีกก็จะเป็นอมยิ้มหน้ายิ้ม

ลู่จือเหยารีบเปิดช่องอื่นต่อ มีอมยิ้มที่แสดงสีหน้าแตกต่างกันทั้งหมดสิบสองอัน

เป็นอมยิ้ม ไม่ใช่หนังสือ มีลูกเล่นในตัว

พอลู่จือหว่านเห็นก็เริ่มเปิดบ้าง ไม่รู้ทำไม นางอายุขนาดนี้เป็นแม่คนแล้ว แต่กลับชอบแกะห่อของขวัญ

อีกทั้งยังหัวเราะอยู่ในใจ อ่านข้อความที่นางกำลังแกะอยู่ ร่มคันเล็กตกกลางป่า พอกางออกก็หุบไม่ลงอีก คำตอบคือเห็ด

ลูกสาวนางทายไม่ได้แน่นอน เพราะไม่เคยเห็นตอนยังสดๆ

ซ่งพั่งยาเจ้าควรเขียนว่า ตำแหน่งอะไรเป็นได้สั้นที่สุด แอนนาของนางจะต้องตบมือตอบออกมาทันทีแน่ว่า เจ้าบ่าว