ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 891-2 ใช้ความจริงใจแลกรอยยิ้มจากใจ

ตอนที่ 891-2 ใช้ความจริงใจแลกรอยยิ้มจากใจ

ป้าใหญ่ของลู่พั่นนึกถึงตรงนี้ก็มองซ่งฝูเซิงที่กำลังคุยกับพวกผู้ชาย อืม เด็กคนนั้นเก่งได้พ่อ พ่อของนางคือผู้ว่าฯ ซ่ง ก็ผ่านช่วงเวลาลำบากจนมีวันนี้เหมือนกัน ตอนนี้เขากลายเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ ไม่ว่าจะตอนสอบจอหงวนหรือผลงานการทำงานก็ล้วนแต่เป็นม้ามืดที่พึ่งพาตัวเอง ไม่มีใครกล้าดูถูก

ป้าใหญ่ของลู่พั่นคุยกับเหอซื่ออย่างถูกคอ

แต่ป้าสะใภ้ใหญ่ของลู่พั่นไม่ได้ดวงดีแบบนี้

พอฟังลู่ฮูหยินพูดจบ ป้าสะใภ้ใหญ่ของลู่พั่นก็อยากหันไปคุยตามมารยาทกับจูซื่อที่นั่งอยู่ข้างๆ สักหน่อย

แต่ป้าสะใภ้รองของภรรยาหมินหรุ่ยมัวแต่เอาผ้าเช็ดหน้ามาบังปากยิ้ม

ป้าสะใภ้ใหญ่ของลู่พั่นมองมือของจูซื่อแบบไม่ให้เสียมารยาท “…” นางก็ยิ้มกลับอย่างสุภาพ

นางคุยต่อไม่ได้แล้ว

ในขณะเดียวกันลู่ฮูหยินก็แอบสังเกตมือของเฉียนเพ่ยอิงขณะที่ยิ้มพูดคุยกัน

พูดตามตรง ว่าที่แม่ยายของหมินหรุ่ยแตกต่างจากที่นางคิดไว้ ยิ่งได้ใกล้ชิดก็ยิ่งมีความรู้สึกแบบนี้

มือนั้นถูกดูแลเป็นอย่างดี ผิวพรรณบนใบหน้าก็ละเอียดอ่อนเยาว์

ลองบรรยายจากใบหน้าแล้วกัน จะว่าวาดคิ้วเหมือนใบหลิ่วก็ไม่ใช่ เหมือนเป็นแบบนั้นมาโดยกำเนิดอยู่แล้ว แต่ถ้าบอกว่าวาดมา ในสถานการณ์แบบนี้ก็เป็นไปไม่ได้เพราะต้องให้เกียรติกัน ริมฝีปากก็สวย ใบหน้าดูงดงามประณีตมาก แต่ก็บอกไม่ถูกว่านางแต่งเติมตรงไหนมาบ้าง

ผู้หญิงก็ย่อมสังเกตเรื่องแบบนี้ ลู่ฮูหยินมองดูอย่างละเอียดถึงพบว่า อันที่จริงว่าที่ลูกสะใภ้ก็ได้แม่มาอยู่บ้าง

อีกทั้งที่ตัวมีกลิ่นอะไรติดมา เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ นางได้กลิ่นตอนที่บอกให้นางเปิดกล่อง

สรุปว่าทางนี้พอสังเกตดูอย่างละเอียด ลู่ฮูหยินก็ช่างจินตนาการเหมือนพี่สาว และก็ได้รู้ว่าเรื่องการแต่งตัวและความพิถีพิถันในการใส่เครื่องประดับของซ่งฝูหลิง ได้รสนิยมความงามมาจากแม่

วันนี้ว่าที่ลูกสะใภ้กับลูกชายปรากฏตัวเดินตามกันมา นางรู้สึกว่าเหมือนภาพวาด

เดิมทียังแอบกังวลอยู่นิดหน่อย เพราะภาพที่ฝูหลิงแต่งตัวเป็นชายยังติดตาอยู่

เฉียนเพ่ยอิงได้รู้แล้วว่า จุดที่คนครอบครัวซ่งพอใจในตัวลูกสาวนางมากที่สุดคือมีความรู้

แต่พวกเราจะชมเองไม่ได้

เฉียนเพ่ยอิงไม่รู้ว่าลู่ฮูหยินกำลังติชมการแต่งตัวของนางอยู่ นางยิ้มพลางพูดอย่างอ่อนโยน “ไม่มีเด็กคนไหนที่ดีไปกว่าหมินหรุ่ยอีกแล้ว ลูกสาวของข้า ข้ารู้จักดี เอาแค่ก่อนหน้านี้ที่หมินหรุ่ยไปหวงหลง พอหมินหรุ่ยกลับข้าก็บอกฝูหลิงทันทีว่าเจ้าไม่ละเอียดอ่อนเท่าหมินหรุ่ย”

ไม่ ลู่ฮูหยินไม่เห็นด้วยครึ่งหนึ่ง ฝูหลิงของเราก็เป็นเด็กเอาใจใส่รู้จักกตัญญูเหมือนกัน ดูจากการตั้งใจเตรียมของขวัญก็รู้

อีกครึ่งหนึ่งเห็นด้วย ถูกต้อง ลูกชายของนางไม่มีตรงไหนไม่ดี หาได้ยาก

อีกทั้งพูดถึงเรื่องความเอาใจใส่ ช่วงหลายปีมานี้ลู่ฮูหยินไม่ค่อยสังเกตเห็นมุมนี้ของลู่หมินหรุ่ยเท่าไร กลับดูเป็นคนไม่รอบคอบด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นมีเหรอจะเกือบอดตายอยู่ที่แนวหน้า สู้รบเอาเป็นเอาตาย พอลงสนามรบก็เหมือนหยุดไม่ได้ ไม่สนเรื่องทางหนีทีไล่ แต่วันนี้มองออกจากที่คนในครอบครัวซ่งมา

แต่นางก็พูดไม่ได้ว่ามองไม่เห็นข้อดีข้อนี้ในช่วงหลายปีมานี้ นางเลือกที่จะพูดเรื่องสมัยลู่พั่นเด็กๆ

“มีครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ หมินหรุ่ยออกไปนอกจวน ครั้งนั้นข้าก็มองออกแล้วว่าเขาเป็นเด็กช่างเอาใจใส่ ตอนนั้นเขาเพิ่งตัวเท่านี้ก็กล้าสั่งสอนสองผัวเมียสูงวัยที่ทะเลาะกันกลางถนน เลิกทะเลาะกันได้แล้ว นางไม่เถียงท่านแล้ว ทำไมท่านยังไม่ยอมหยุดสักที ข้าก็อยากจะรอดูว่าท่านจะใช้กำลังกับนางอย่างไร เขาเด็กขนาดนั้น แค่ฟังคนทะเลาะกันไม่กี่คำก็มองออกว่าตาแก่คนนั้นอีกเดี๋ยวจะทุบตีเมีย”

“…”

เฉียนเพ่ยอิงคิดในใจ นี่ไม่ใช่การเอาใจใส่ แบบนี้คือชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน

ลูกเขยของนางตอนเด็กๆ ช่างน่ารักเสียจริง ภาพลักษณ์ไม่เหมือนตอนนี้ที่โตร่างสูงใหญ่แล้ว นึกไม่ถึงว่าตอนเด็กๆ จะชอบยุ่งเรื่องคนอื่น

แต่มีความเป็นไปได้ที่นิสัยจะไม่เปลี่ยนไป ก็แค่ตอนนี้ไม่มีใครกล้ามาทะเลาะต่อหน้าลูกเขยของนาง ไม่มีโอกาสได้บังเอิญเจอเรื่องไม่เป็นเรื่อง ถ้ามี ดีไม่ดีลูกเขยของนางก็อาจเข้าไปยุ่ง

เฉียนเพ่ยอิงหัวเราะกับลู่ฮูหยิน ทั้งสองคนเอาแขนวางบนโต๊ะรับแขก ขยับใบหน้าเข้าหากัน

ลู่ฮูหยินบอกว่าเป็นเรื่องจริง

ยังกลัวว่าแม่ยายของหมินหรุ่ยจะไม่เชื่อ

เชื่อแล้ว

เฉียนเพ่ยอิงพูด

“หมินหรุ่ยเป็นเด็กที่มีความเอาใจใส่คนรอบข้างจริงๆ

พูดอย่างไม่เหมาะสมหน่อยก็คือ เมื่อก่อนไม่มีโอกาสได้คลุกคลีกับคุณชายตระกูลใหญ่ โลกทัศน์แคบ มีข้อจำกัดทางความคิด จินตนาการของข้าก็ได้แค่นั้น

แต่หมินหรุ่ยมาเปลี่ยนความคิดที่ข้ามีต่อคุณชายตระกูลใหญ่

อันที่จริงข้ามองออกตั้งแต่ครั้งนั้นที่สามีข้าไปสอบจอหงวนแล้ว

วันนั้นฝนตกหนัก ไม่รู้ว่าท่านทราบหรือไม่ หมินหรุ่ยสั่งให้ซุ่นจื่อปล่อยรถม้าว่างๆ ออกไปก่อนเพื่อไปส่งพวกคนที่เข้าสอบ รวมถึงครอบครัวข้าด้วย วันนี้มานั่งอยู่ที่นี่ได้ก็เป็นเพราะความจริงใจของหมินหรุ่ยด้วย”

จากคำพูดของเฉียนเพ่ยอิงขาดก็แค่พูดออกไปว่า นับตั้งแต่ลู่พั่นมาเป็นลูกเขยของนางกับเหล่าซ่ง พวกนางสองคนยังกลัวว่าลู่พั่นจะเสียเปรียบเวลาอยู่ข้างนอกด้วยซ้ำ

มันเกิดความรู้สึกแบบที่ว่า กลัวว่าเด็กคนนี้จะมีหัวใจที่สะอาดบริสุทธิ์จนเกินไป กลัวจะถูกทำร้าย

ก็ไม่ลองคิดดูบ้างว่าลู่พั่นเป็นถึงท่านอ๋องแล้ว ใครจะกล้าทำร้ายเขา

อีกอย่าง มีที่ไหนกันสะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่อง เขาอ่านตำราพิชัยสงครามคลุกคลีอยู่ในสนามขุนนางมาตั้งหลายปี

อ่านหนังสือมามากมายหลายหลาก ขาดก็แค่ทำนายดวงชะตาแล้ว ไม่พูดไม่ได้หมายความว่าเขามองไม่ออก

นับตั้งแต่ลู่พั่นกลับมาก็คืนตราพยัคฆ์ ตอนนี้สงครามจบแล้ว พวกแผนต่างๆ ที่แม่ทัพเก่าๆ วางไว้ สารพัดเบาะแสทำให้ฮ่องเต้ไม่พอใจ พวกเขาเองก็ไม่ยอม สุดท้ายพอถึงเวลากลับเหลือทหารอยู่ในมือเยอะสู้ลู่พั่นไม่ได้

แต่ลู่ฮูหยินกลับเข้าใจความหมายของเฉียนเพ่ยอิง

นี่แหละหัวอกของคนเป็นพ่อแม่ ไม่ว่าลูกจะโตขนาดไหนก็มักกังวลอยู่เสมอว่าจะถูกทำร้ายจากข้างนอก

เดิมทีลู่ฮูหยินคิดว่าจะพูดชมกันเพียงผิวเผิน ก่อนคุยเรื่องจัดงานแต่งก็ต้องเอ่ยชมกันก่อนใช่ไหมล่ะ อย่างไรเสียทั้งสองฝ่ายก็ไม่เคยเจอกันมาก่อน ไม่ได้รู้จักกันมากนัก

แต่นึกไม่ถึงว่าคุยไปคุยมาจะไม่ใช่แค่การชมเพียงผิวเผิน

นางรู้สึกได้จากคำพูดของเฉียนเพ่ยอิงว่ามีความคิดแบบเดียวกับนาง หมินหรุ่ยของนางแสนดี ใครก็ห้ามว่าหมินหรุ่ยว่าไม่ดี หมินหรุ่ยมีครอบครัวพ่อตาแม่ยายแบบนี้เท่ากับมีญาติที่รักเขาเพิ่มขึ้นมาอีกสองคน

ตระกูลลู่ไม่ขออะไรมาก ไม่ขาดแคลนอะไร ขอแค่คนที่ดีต่อหมินหรุ่ยจากใจจริง

ดูเอานะ วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะมีญาติจากทางฝ่ายนางมาหลายคน ตอนนี้ห้องรับแขกของตระกูลลู่ก็คงนั่งกันไม่เต็ม มีไม่กี่คนที่สนใจเรื่องแต่งงานของหมินหรุ่ยอย่างแท้จริง

“ลองชิมขนมนี้ดูสิ ของเด็ดที่สุดในจวนเรา ข้าไปไหนก็ต้องพาแม่ครัวทำขนมคนนี้ไปด้วย ข้าถูกใจมาก ท่านก็ลองชิมดู” เพื่อเป็นการปิดบังความรู้สึกในใจ ลู่ฮูหยินหยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้ารองส่งให้เฉียนเพ่ยอิง

สาวใช้หญิงรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังลู่ฮูหยินมองออกแล้ว ฮูหยินรู้สึกตื้นตันใจ

ไม่อย่างนั้นจะชวนให้ชิมขนมเหรอ

เพราะหลายปีมานี้ไม่เคยเห็นฮูหยินหยิบขนมยื่นให้ใครด้วยตัวเองมาก่อนยกเว้นเหล่าฮูหยินกับคุณหนูน้อยบ้านคุณหนูสาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชวนคนอื่น

แม้คนที่มาเป็นแขกของบ้านจะเป็นคนที่ฮูหยินให้การต้อนรับมากก็ตาม ก็แค่พูดเชิญชวน

ต้องพูดเลยว่าบางครั้งพิธีรีตองก็มากเกินไปจนต้องรักษาระยะห่างกับอีกฝ่าย

“อืม ที่บ้านมีร้านขนม ข้าเคยชิมมาหลายแบบ แต่รสชาตินี้เยี่ยมมากจริงๆ”

“ใช่ไหมล่ะ” กะแล้วว่าท่านต้องชอบ

ลู่ฮูหยินชำเลืองมองหญิงรับใช้ หญิงรับใช้เข้าใจทันที ค่อยๆ ถอยออกไปทำความเคารพแล้วออกไป

ไปสั่งให้ทางห้องครัวรีบทำมากหน่อย จะให้ซ่งฮูหยินเอากลับไปหลายกล่อง