ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 892 สัญญาของเราสอง

ตอนที่ 892 สัญญาของเราสอง

ในขณะเดียวกัน ทางด้านแขกผู้ชายก็กำลังคุยกันอย่างออกอรรถรส

หลังจากอัครเสนาบดีลู่แนะนำให้ผู้ว่าฯ ซ่งรู้จักหลานเขยใหญ่เสร็จก็ไม่สนอะไรอีก

เขากลัวควบคุมตัวเองไม่ได้เผลอชวนผู้ว่าฯ ซ่งคุยเรื่องงาน เดี๋ยวจะถูกฮูหยินดุเอา จึงไม่สนใจผู้ว่าฯ ซ่ง หันไปชวนท่านลุงซ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ คุยดีกว่า

หากนับตามลำดับอาวุโส ลุงซ่งยังอยู่สูงกว่าอัครเสนาบดีลู่หนึ่งรุ่น ถูกรับรองในระดับสูงกว่าก็ไม่เกินไป

เพราะแบบนี้อัครเสนาบดีลู่เลยหันมารับรองเขา

ไอ๊หยา ต้องมีวาสนาขนาดไหน อัครเสนาบดีมานั่งคุยเป็นเพื่อน ท่านลุงซ่งพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้หน้ามืด

“ปีนี้ท่านอายุเท่าไรแล้วหรือ”

“เรียนท่านอัครเสนาบดี ข้าอายุเจ็ดสิบสามแล้ว” พอท่านลุงซ่งเห็นอีกฝ่ายชวนคุยก็กล้านั่งแค่ขอบเก้าอี้

“หึหึ ไม่จำเป็นต้องขนาดนี้ คุยกันสบายๆ แค่คุยเรื่องทั่วไป เมื่อครู่ข้ายังบอกจื่อเจินอยู่ว่ามาถึงบ้านแล้วไม่มีอัครเสนาบดี ไม่มีผู้ว่าฯ วันนี้มาพบปะกันเพื่อหลานๆ ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรมากมาย”

จื่อเจินเหรอ

สมองของท่านลุงซ่งหยุดทำงานไปชั่วขณะ

ทำเอาอัครเสนาบดีลู่อึ้งไปชั่วครู่ “ปกติอยู่บ้านไม่เรียกชื่อนี้ของเขาหรือ”

“อ๋า ท่านหมายถึงฝูเซิงเหรอ พวกเราเรียกชื่อปกตินี่แหละ ขายหน้าท่านแย่ เมื่อก่อนพวกเด็กผู้ชายในหมู่บ้านอย่าว่าแต่ชื่อจริงเลย แม้แต่ชื่อเรียกที่เป็นทางการก็ไม่มีหรอกถ้าไม่มีการเกณฑ์ทหาร เรียกชื่อเล่นเอาง่ายๆ ฝูเซิงศึกษาเล่าเรียนมีความรู้ ตอนที่เขาเกิดข้าเป็นคนตั้งชื่อให้ จนถึงทุกวันนี้ก็ยังเรียกแบบนั้นอยู่ จริงสิ เหมือนข้าจะเคยได้ยินใครพูดว่าแบบนี้ไม่สุภาพ เดี๋ยวกลับไปพวกเราจะเปลี่ยน”

อัครเสนาบดีลู่เข้าใจแล้ว ไม่ใช่เรื่องสุภาพไม่สุภาพสำหรับคนครอบครัวซ่ง แต่มันเป็นนิสัยความเคยชิน

“ไม่ต้องถึงกับเปลี่ยนหรอก กับคนครอบครัวเอาความสะดวกเป็นหลัก มองไม่ออกเลยว่าท่านอายุเจ็ดสิบสามแล้ว แสดงให้เห็นว่าเป็นคนอารมณ์ดี ร่างกายแข็งแรง จริงสิ ทางราชสำนักเพิ่งประกาศคำสั่งใหม่ คนแก่ที่อายุเจ็ดสิบแปดสิบขึ้นไปให้ไปรับเงินร้อยตำลึงได้ที่ที่ว่าการท้องถิ่นทุกปี”

ท่านลุงซ่งไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน เขาพูด “เป็นเพราะได้พึ่งใบบุญของท่านแล้ว ข้าจะพยายาม นำเงินมงคลกลับมาไว้ให้หลานๆ ขาข้าเป็นแบบนี้ ตอนนี้เลยช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้มาก ทำได้แค่ช่วยเฝ้าสวน กินใช้ต้องพึ่งลูกๆ ช่วยหาเงินเข้าบ้านไม่ได้แล้ว”

“ขอแค่ท่านสุขภาพแข็งแรงพวกเขาก็มีความสุข”

“ใช่ ใช่ หึหึ”

“อีกอย่าง ตอนนี้ท่านยังลงไปดูสวนได้ก็ดีมากแล้ว ตอนนี้สวนของครอบครัวเพาะปลูกได้เท่าไรหรือ ทำสวนเป็นหลักหรือ”

ท่านลุงซ่งเริ่มรายงานให้ฟังอย่างละเอียด

ทั้งๆ ที่รายได้หลักของบ้านไม่ใช่การเพาะปลูก แต่เขาพูดเหมือนเป็นแบบนั้น

เล่าให้ฟังว่า ถึงแม้จะกลายเป็นพ่อค้า จ่ายส่วยน้อยกว่าพวกเขาที่มีสถานะแบบนี้ แต่คนครอบครัวซ่งไม่เคยคิดจะเป็นพ่อค้า การจ่ายส่วยถือเป็นเกียรติ

ในความเป็นจริง การเป็นชาวสวนถือเป็นเกียรติ ท่านลุงซ่งไม่ได้อยากเปลี่ยนอาชีพ

อีกอย่าง แม้จะมีเส้นทางให้เลือกมากมาย แต่เขาก็ไม่กล้าเดินส่งเดช ยอมไม่เอารัดเอาเปรียบ

กลัวมากว่าจะเป็นตัวถ่วงให้หลานเซิง ครั้งนี้มีเหลนเขยอ๋องเพิ่มเข้ามาอีก

ท่านลุงซ่งเก่งมาก ทั้งยังบอกท่านอัครเสนาบดีอีกว่า เพาะปลูกเป็นหลัก เอาคนเป็นหลัก กินอยู่มีเสื้อผ้าสวมใส่ แสดงให้เห็นว่าเรื่องกินสำคัญที่สุด ตุนเสบียงไว้ถึงจะอุ่นใจ เพาะปลูกให้ได้มากๆ บ้านเมืองอยู่ได้เพราะมีกินมีใช้

อัครเสนาบดีลู่ฟังแล้วก็พยักหน้า เข้าใจดี ดูท่าผู้ว่าฯ ซ่งจะเคยพูดแบบนี้กับครอบครัว

พยายามไม่หันไปมองซ่งฝูเซิงด้วยสายตาชื่นชม

“หมินหรุ่ยไปหวงหลงได้ไปเดินดูสวนบ้างหรือไม่ เขาไม่ค่อยรู้เรื่องเพาะปลูกเท่าไร”

นี่เป็นเรื่องจริง

ลู่พั่นรู้แค่ในภาพรวม แต่ถ้าให้มานั่งจำแนกเขาก็แยกไม่ออก

ท่านลุงซ่งหัวเราะ เขาไม่ได้ไปที่สวน แต่ไปปีนเขา จากนั้นท่านลุงซ่งก็ยิ้มอย่างจริงใจ

อัครเสนาบดีลู่ยิ้ม “หลานสะใภ้ข้าก็ไม่ถนัดหรือ”

“ขายหน้าท่านแล้ว เป็นลูกหลานชาวสวนแต่นางกลับไม่รู้ แต่เรี่ยวแรงคนเรามีจำกัด คิดดูนะ หนึ่งวันมีสิบสองชั่วยาม ตัดเวลาอ่านหนังสือทิ้งก็เหลือไม่เท่าไรแล้ว”

ยุ่งเรื่องทางนี้ก็ไม่มีเวลาไปสนทางนั้น

ท่านลุงซ่งหาข้ออ้างให้พั่งยาก่อน ไม่อย่างนั้นจะบอกเหรอว่า โดยแก่นแท้คนสกุลซ่งกับสกุลลู่เหมือนกัน ต่างไม่ยอมให้คนอื่นมาว่าลูกหลานของตัวเอง

ท่านลุงซ่งยังช่วยตบแต่งให้พั่งยาด้วย บอกว่าเด็กคนนี้ฉลาด ถึงแม้จะไม่เคยลงไปช่วยทำสวนอย่างจริงจัง ในบ้านมีคนทำงานเยอะแยะ ตอนนั้นก็ห้ามไม่ให้นางลงไปช่วยด้วย แต่ช่วงสองปีที่ครอบครัวลำบากที่สุดก็ฝ่าฟันกันมาได้

อย่างขนมปังดำ ใช่ว่าจะทำขึ้นมาได้ในวันเดียว แถมบ้านเราก็ไม่ได้มีสูตรอยู่ก่อนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นต้องรับประกันด้วยว่าจะไม่เสียในช่วงที่ต้องใช้เวลาขนส่งยาวนาน แก้หิวได้จริง ทั้งยังต้องรับรองด้วยว่าคนกินแล้วจะไม่เป็นอะไร ทุกคนในครอบครัวเห็นอยู่ในสายตา ช่วงนั้นขนาดเด็กที่ไม่ได้รับการเอ็นดูเป็นพิเศษกินของแบบนั้นเข้าไปก็ยังรับไม่ได้

ท่านลุงซ่งพูดเรื่องจริง ต้ายาเอ้อร์ยาลองกินแค่ไม่กี่วันก็รับไม่ได้แล้ว แต่ตอนนั้นฐานะของครอบครัวซ่งธรรมดา ตอนลี้ภัยต้ายาเอ้อร์ยาลำบากน้อยกว่าฝูหลิงที่ไหนกัน แม้กระนั้นพวกนางก็ยังรับไม่ได้

แต่ฝูหลิงต้องอดทนกินเพื่อปรับสูตร

เอาอีกแล้ว คนครอบครัวซ่งพอได้พูดถึงความเก่งของฝูหลิงก็หยุดไม่ได้

ท่านลุงซ่งเล่าถึงตอนนั้นที่ขนมปังดำถูกนำมาวางเรียงบนเตียงเหมือนก้อนอิฐ แต่ละชิ้นมีติดเลขไว้ต้องไล่ชิมทีละก้อน อดทนกินต่อเนื่องหลายวันจนไม่ได้กินอย่างอื่น

สาวน้อยที่มีความอดทนคนหนึ่งถูกท่านลุงซ่งใช้คำพูดธรรมดาบรรยายออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา

อย่างน้อยท่านปู่ลู่ก็คิดแบบนั้น

ทางด้านนี้คุยกัน ท่านลุงซ่งที่รู้หนังสือแค่ไม่กี่อักษรคุยกับอัครเสนาบดีได้ด้วยดี

ทางด้านซ่งฝูเซิงกำลังมองสามีของลู่จือรุ่น ท่านนี้วันหน้าอาจได้สืบทอดยศ โฮ่ แก่กว่าเขาอีก แต่กลับต้องเรียกเขาว่าท่านอา

เขากำลังคุยกับบรรดาหลานเขยของตระกูลลู่

ทำพูดไป มันก็มีเรื่องให้คุยนะ

โดยเฉพาะพี่เขยรองของลู่พั่น มีเรื่องให้คุยเยอะแยะ หยางหมิงหย่วนแห่งสำนักฮั่นหลินก็ถือเป็นหัวข้อหนึ่ง เพราะหยางหมิงหย่วนชอบมาขอคำชี้แนะจากเขา โชคดีที่เขาเป็นคนตรงไปตรงมา พอมีความสามารถที่จะตอบได้ ไม่ยากเกินไป

เหล่าฮูหยินจำต้องตั้งกฎขึ้นมาในตอนนี้

ทำไมต่างคนต่างคุยไม่ได้เกี่ยวข้องกับหมินหรุ่ยฝูหลิงแล้ว รวมถึงนางด้วย คุยกับย่าหม่าจนเกือบลืมเรื่องสำคัญไป

ทำความคุ้นเคยกันไปแล้ว เจอหน้ากันแล้ว ไม่มีทางเจอกันบนถนนแล้วไม่รู้จักกันอีก และก็ไม่มีทางเกิดเรื่องอย่างล่วงเกินอีกฝ่าย เข้าใจคนครอบครัวซ่งผิดจนต้องจับเข้าคุก

ถ้าอย่างนั้น “พวกเรามาคุยเรื่องงานแต่งเป็นอย่างไร”

ท่านย่าหม่ายิ้มตอบรับทันที “ได้เพคะองค์หญิง ต้องคุยอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้จัดเลยไม่ได้ พี่ชายคนโตญาติผู้พี่ของนางจะแต่งงานเดือนนี้ ในหมู่ชาวบ้านถือกันเรื่องนี้ ทางที่ดีห้ามจัดงานแต่งติดกันในร้อยวัน”

อืม มีความเชื่อแบบนี้จริง ไม่อย่างนั้นก็จัดงานวันเดียวกันได้ แต่ลูกสามของนางไม่ให้พูดเรื่องนี้

“เรื่องนี้พวกเราได้ยินมาบ้าง เข้าใจ”

อัครเสนาบดีลู่พูดต่อ หันไปมองผู้ว่าฯ ซ่ง “เดือนหกเป็นอย่างไร” แสดงให้เห็นว่าอัครเสนาบดีลู่ดูวันมงคลมาก่อนแล้ว

ซ่งฝูเซิงกำลังรอคำพูดนี้อยู่อย่างอารมณ์ดี เขาเรียกท่านลุงตามที่อัครเสนาบดีลู่ขอ “ท่านลุง คือแบบนี้ เกรงว่าเดือนหกก็ไม่ได้เหมือนกัน ตอนนั้นเป็นช่วงสำคัญของแปลงเกษตรทดลองในหวงหลง และยังเป็นเดือนที่จัดงานแสดงสินค้า ทางข้า…ทางฝ่าบาท…”

คนตระกูลลู่เข้าใจแล้ว ผู้ว่าฯ ซ่งงานยุ่งมาก

แตกต่างจากตระกูลลู่ที่อยู่เมืองหลวง เขาจำเป็นต้องคำนวณระยะเวลาเดินทางไปกลับ เลยไปไหนไม่ได้

เหล่าฮูหยินคิดในใจ ไม่ได้นะ ขุนนางพอยุ่งขึ้นมาก็ไม่จบง่ายๆ หรอก เดี๋ยวกลับถึงเมืองหลวงจะให้ฮ่องเต้สั่งย้าย ใกล้ถึงช่วงประเมินผลงานแล้วหรือเปล่า ไม่สิ คืนนี้ต้องคุยกับท่านพี่เรื่องนี้

ลูกสาวออกเรือนต้องมีฝ่ายครอบครัวตัวเองด้วย เฉียนเพ่ยอิงบอกลู่ฮูหยินกับพวกน้าๆ ป้าๆ ของลู่พั่น “แต่ก็ไม่น่านาน เดือนหก ข้าพอปลีกตัวได้ ว่าจะไปเมืองหลวงสักรอบ ตกลงกันในครอบครัวแล้วว่าจะซื้อบ้านที่เมืองหลวงไว้อยู่ด้วยกัน จัดการอะไรเสร็จเดินทางไปกลับ ขอข้านับดูก่อน ถ้าอย่างนั้นเดือนสิบเอ็ดดีหรือไม่”

ให้นางลองนับอะไรกัน เหล่าซ่งสั่งให้นางพูดแบบนี้ตอนอยู่ที่บ้าน

แสร้งทำเป็นเหมือนครอบครัวซ่งไม่ได้จงใจ ก็ร้อนใจเหมือนกัน

บ้านเหรอ ถ้าเอาตามความคิด อย่าซื้อเลย จะซื้อทำไม ลูกๆ ของสองครอบครัว อยู่ด้วยกันก็คือครอบครัวเดียวกัน จะซื้อแยกไปเพื่ออะไร ไม่ว่ายังไงก็ต้องดูความเหมาะสมด้วย

ท่าทีของคนตระกูลลู่คือ อย่าเสียเวลากับเรื่องนี้ จะบ้านทำพิธี บ้านพักอาศัย เรือนรับรอง ตระกูลเรามีหมด อีกทั้งก่อนหน้านี้แม้แต่หมินหรุ่ยก็ซื้ออาคารสี่ชั้นไว้เองด้วย พวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาซื้อไปทำไม เห็นทิ้งว่างอยู่

ไอ๊หยา คุณพระ จูซื่อฟังแล้วก็ใจสั่น นั่นเมืองหลวงที่ทุกตารางนิ้วเป็นเงินเป็นทองเชียวนะ ต่อให้สร้างบ้านบนที่รกร้าง เป็นคนอื่นก็ยังไม่ยกให้ง่ายๆ เลย

สรุปว่าเดือนสิบเอ็ดหนาวเกินไป อีกทั้งบ้านก็มีให้เลือกหลายหลัง เล่นเอาเหล่าซ่งกับเฉียนเพ่ยอิงหาข้ออ้างไปต่อไม่ได้

ลู่ฮูหยินถามความเห็นของผู้อาวุโสแล้วเสนอแนะขึ้น “เดือนเก้าใบไม้ร่วง เก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์ เป็นอย่างไร”

ในเวลานี้เองพวกสาวใช้ได้เปิดม่าน ลู่พั่นเดินเข้ามา

บุรุษผู้นี้เมื่อครู่ไปดูมาว่าแฟนสาวอึดอัดไหม หิวหรือเปล่า ฉี่หรือยัง ถูกพวกเด็กๆ ก่อกวนไหม ถูกพวกพี่สาวแกล้งหรือเปล่า

เป็นห่วงเป็นใยเหลือเกิน

รีบร้อนกลับมา ได้ยินคุยกันเรื่องหาฤกษ์แต่งพอดี กำลังรอครอบครัวซ่งตอบ

ลู่พั่นปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน เข้าไปยืนก้มหน้าตรงหน้าซ่งฝูเซิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนหารือ “ท่านพ่อตา เดือนเก้า”

คนฉลาดไม่ต้องอยู่ตรงนี้ก็เดาออก เดือนก่อนหน้านี้ต้องถูกปฏิเสธหมดแล้วแน่นอน ถึงได้มีตัวเลือกเดือนเก้าขึ้นมา ต้องเอาเดือนเก้าให้ได้

ท่าทีของซ่งฝูเซิงคือ เอ๊ะ สุขุมไม่เบาเลยนะ

เขาไม่ตอบ ไม่ได้บอกว่าได้หรือไม่ได้

ลู่พั่นหันไปมองทางเฉียนเพ่ยอิง “ท่านแม่ยาย”

“อ้อ อืม หมินหรุ่ย ใจเย็นๆ นะ คือ”

คำว่า ‘คือ’ เป็นการเตือนซ่งฝูเซิง เหล่าซ่ง เงยหน้าเดี๋ยวนี้เลยนะ

เฉียนเพ่ยอิงมองซ่งฝูเซิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้ามีรอยยิ้ม ต้องอ่อนโยน อย่างไรเสียอยู่ข้างนอกเขาก็เป็นหัวหน้าครอบครัว “พ่อคิดว่าไง แม่ว่าเดือนเก้าก็ความหมายดีนะ” อุดมสมบูรณ์

ซ่งฝูเซิงกำลังชั่งใจถึงผลพวงถ้าให้เลื่อนออกไปอีกสองเดือน เดี๋ยวกลับไปเมียได้ด่าเขาแน่ เหลือบมองลูกเขยที่อยู่ตรงหน้า จากนั้นถึงหันไปยิ้มแย้มพูดกับอัครเสนาบดีลู่และเหล่าฮูหยิน “ข้าก็คิดว่าเดือนนี้ดีเหมือนกัน ดีมากๆ”

เกิดเสียงหัวเราะภายในห้องโถง

ท่านย่าหม่าแอบมองค้อนใส่ลูกสามในระหว่างที่ทุกคนหัวเราะ ทำเป็นลีลา เมื่อครู่เงียบไปแบบนั้นเล่นเอานางตกอกตกใจหมด

คิดว่าจะทำเสียเรื่องเสียแล้ว