ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 893 สมองมีแต่ของขวัญ

ตอนที่ 893 สมองมีแต่ของขวัญ

เดือนเก้าผลไม้สุกงอม เดือนเก้าดอกเบญจมาศเหลืองอร่าม ข้าวฟ่างแดงได้ที่ ข้าวออกรวง เป็นฤดูแห่งการเก็บเกี่ยวอุดมสมบูรณ์

ลู่พั่นตื่นเต้น สาวเท้าเดินออกจากห้องโถงที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

หญิงในดวงใจของเขาอยู่ไหน

สาวน้อยของเขา

พระชายาของเขา

ภรรยาของเขา

เขาต้องการไปหานาง บอกนางด้วยตัวเองว่า กำหนดวันแต่งแล้ว เดือนเก้า

“คุณชาย” หัวหน้าหญิงรับใช้นำสาวใช้ยืนเรียงแถวเพื่อรอฟังคำสั่ง กำลังทำความเคารพลู่พั่น

เท้าของลู่พั่นไม่ได้หยุด เขาตวัดมือบอกตามสบายอย่างรีบร้อน

“เตรียมกินข้าว”

“เจ้าค่ะ คุณชาย”

เวลานี้ซ่งฝูหลิงกำลังเล่นอยู่กับลูกชายคนเล็กของลู่จือจิ้งพี่สาวคนรอง ลูกสาวของลู่จือหว่าน และลูกชายสองคนของลู่จือเหยา เพื่อชดเชยที่ไม่ได้ให้ของขวัญตามที่ตั้งใจไว้

พี่สาวทั้งสี่คนก็จริงๆ เลย ได้รับเป็นอมยิ้มแท้ๆ แต่ทำไมไม่เอาออกมาให้เด็กๆ

หลังจากเอาให้แขกคนอื่นดูเสร็จก็ยื่นให้หมอมอเอาไปเก็บ มองว่าเป็นของตัวเองจริงๆ

โดยเฉพาะลู่จือหว่าน นางยังกินอมยิ้มไปอันหนึ่งด้วย ยิ้มพลางพูด ‘ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยเอาลูกอมยัดใส่กลับไป บอกแอนนาว่าของดีต้องให้แม่ก่อน แบบนี้ต่างหากเรียกกตัญญู’

พี่สาวทั้งสี่ไม่ให้ความร่วมมือแบบนี้ มีของที่เอาไว้หลอกล่อเด็กได้ก็ไม่เอาออกมา เพราะอยากรอดูว่าซ่งฝูหลิงจะปราบพวกเด็กแสบยังไง

ยิ่งไปกว่านั้นอยากเห็นว่าพวกเด็กๆ จะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อพบว่าน้าสะใภ้ที่พวกเขาเฝ้าคิดถึงไม่มีของขวัญให้ตอนเจอกันครั้งแรก

ปกติคอยพร่ำสอนว่าต้องรักษามารยาท เรื่องนี้ไม่ได้สอนเล่นๆ

มีแค่ถึงเวลาจริงเท่านั้น อย่างครั้งนี้ ก่อนหน้านี้พวกเด็กๆ เฝ้ารอกันมาก อยู่ๆ ก็ไม่มีของขวัญ มีเพียงซองแดงธรรมดา ปกติต่อให้ไปเป็นแขกจวนอื่นก็ไม่เคยได้รับของขวัญที่ไม่เอาใจใส่แบบนี้ เวลาแบบนี้เท่านั้นถึงจะเห็นปฏิกิริยาที่แท้จริงของเด็กๆ มองออกได้เลยว่าที่พร่ำสอนไปเข้าหูบ้างหรือเปล่า

เด็กๆ แต่ละคนฉลาดกันทั้งนั้น ไม่ทำให้แม่ของพวกเขาผิดหวังแม้แต่น้อย

ตอนที่ฝูหลิงให้ซองแดง แต่ละคนทำท่าผิดหวังกันอย่างเต็มที่

แต่พวกแอนนาก็ใช้สองมือรับมา

ไม่ชอบของขวัญชิ้นนี้มาก แต่ก็ฉีกยิ้มไม่ให้เสียน้ำใจ พูดกับฝูหลิง “ขอบคุณท่านน้า”

ตอนนี้ยังเรียกน้าสะใภ้ไม่ได้ ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนคำเรียกอย่างเป็นทางการ

พวกเขาก็ไม่ได้อยากเรียกน้าสะใภ้เหมือนกัน นี่น้าสะใภ้อะไรกัน

น้าสะใภ้ไม่ดีกับพวกเขาเลยสักนิด มีดีแค่หน้าตา

ซ่งฝูหลิงมอง พวกเด็กๆ วางตัวดีมาก เห็นๆ อยู่ว่ารังเกียจแต่กลับอดทนกันไว้ นางถึงได้พูดว่า “ไปเล่นกันดีไหม”

ชวนพวกเด็กๆ ทำการทดลองชดเชยให้

บ้านตระกูลลู่ไม่มีอุปกรณ์แบบของฝูหลิง นางจึงให้เตรียมง่ายๆ แบบที่จะหาในบ้านได้

เขียนรายการของที่ต้องการแล้วยื่นให้สาวใช้ใหญ่ตระกูลลู่

สาวใช้ใหญ่เดินออกไปหาคนดูแลที่ใหญ่ที่สุดของจวนลู่

คนที่ไม่รู้ยังคิดว่าต้องเตรียมของชิ้นใหญ่ แต่สิ่งใดก็ตามที่ซ่งฝูหลิงต้องการ ทุกคนในตระกูลลู่ย่อมตั้งใจเตรียม

ของถูกส่งเข้ามา สอนทำรูปภาพก่อน

เทน้ำใส่กะละมังล้างหน้าครึ่งหนึ่ง เอาตะเกียบจิ้มน้ำหมึกแล้วแตะผิวน้ำเบาๆ น้ำหมึกกระจายออกเป็นวงกลม

ใช้สำลีพันปลายไม้ ถูกับศีรษะสองที แตะวงน้ำหมึกเบาๆ เหมือนเล่นมายากล ลูกชายคนเล็กของลู่จือเหยาเด็กกว่าแอนนาเล็กน้อย เขาชี้ที่ผิวน้ำแล้วพูดสำเนียงตะวันออกเฉียงเหนือด้วยความร้อนใจ

“ไอ๊หยา ไอ๊หยา วงกลมเต็มเลย แค่แตะทีเดียวก็มีเยอะแยะเลย”

พี่สาวทั้งสี่คนของลู่พั่นก็ขยับเข้ามาดูด้วย ซ่งฝูหลิงเอากระดาษวางเหนือผิวน้ำ จากนั้นก็ค่อยๆ หยิบขึ้นมา เกิดเป็นรูปภาพที่มีวงกลมซ้อนกัน ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เป็นวงกลม

ซ่งฝูหลิงเทสีม่วงใส่ถ้วย นางเดาว่าสีม่วงของจวนลู่น่าจะได้มาจากกะหล่ำม่วง ปกติเอาไว้ใช้ทำขนม

ยื่นมือออกไปบอกสาวใช้ใหญ่ ขอถ้วยอีกสามใบโดยแยกใส่น้ำสะอาด น้ำส้มสายชู น้ำโซดา

นางไม่ได้ใช้เสียงอ่อนโยน เตือนพวกเด็กๆ ว่าให้ตั้งใจดู เทน้ำกะหล่ำม่วงลงในถ้วยทั้งสามใบ “เกิดอะไรขึ้น”

ลู่จือหว่าน “เอ๊ะ ทำไมกลายเป็นสีแดงแล้วล่ะ ถ้วยนั้นเป็นสีน้ำเงินแล้ว พี่ใหญ่ เลิกนั่ง มาดูนี่เร็ว”

พี่สาวคนโตที่นั่งจิบชาอยู่ด้านข้างถลึงตาใส่น้องสาวคนสามเงียบๆ เจ้ารู้จักวางมาดไหม

เป็นพี่สาว เจอน้องสะใภ้อย่างเป็นทางการครั้งแรก ส่งเสียงเอะอะ ตื่นเต้นยิ่งกว่าพวกเด็กๆ เสียอีก

ถลึงตาใส่น้องสามเสร็จ ลู่จือรุ่นพี่สาวคนโตก็มองซ่งฝูหลิงที่กำลังอธิบายการเปลี่ยนแปลงเมื่อเจอกรดเจอเบสให้เด็กๆ ฟัง

พอซ่งฝูหลิงอธิบายทั้งหมดเสร็จก็เริ่มสอนให้เล่นแล้ว อยากให้เด็กๆ ลงมือทำกันเอง

ดูอย่างเดียวมันไม่สนุก

มีส่วนร่วมด้วยต่างหากถึงจะสนุก

ดอกไม้ไฟในน้ำ

ลูกชายคนเล็กของลู่จือเหยามือสั่น ท่าทางเหมือนหวาดกลัวที่ต้องทำครั้งแรก เขาเอาเกลือ สี และน้ำมันทำอาหารเทลงในโถใหญ่ก่อน

พูดเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะไม่เคยเล่นแบบนี้ที่บ้าน “ทะ ท่านน้า ต้องเทอะไรอีก”

ลู่จือเหยารู้สึกขายหน้านิดหน่อย เป็นเด็กผู้ชายแต่ขี้ขลาดกว่าแอนนาอีก

นางแย่งพูดก่อนน้องสะใภ้ “ลูกแม่ เทน้ำสะอาดลงไปสิ นี่น้ำ เจ้ากลัวอะไร”

เทน้ำลงไป แอนนาสงสัย สีหน้าเหมือนกำลังถามว่า ‘ไม่เห็นมีดอกไม้ไฟ’

ซ่งฝูหลิงเลิกคิ้วใส่แอนนาเล็กน้อย ใจเย็นๆ

นางพับแขนเสื้อขึ้น สตรีที่วันนี้แต่งตัวมาอย่างสวยงามกำลังอุ้มโถขึ้นมาแกว่ง

สักพักพวกเด็กๆ ก็ร้องเอะอะด้วยความตื่นเต้นดีใจ แต่ละคนนั่งดูโถ “ดอกไม้ไฟเริ่มแล้ว ในที่สุดดอกไม้ไฟก็มาแล้ว”

ท่ามกลางเสียงร้องของพวกเด็กๆ ซ่งฝูหลิงได้อธิบายปรากฏการที่ความหนาแน่นกระจายตัวนี้ให้ลู่จือเหยาที่มาขอคำชี้แนะฟัง เมื่อใดที่มีคนถามนางก็จะอธิบายอย่างให้เกียรติ ไม่ใช่ว่าไม่บอกดีกว่าเพราะพูดไปก็ไม่เข้าใจ

แต่ก็ไม่เข้าใจจริงๆ ลู่จือเหยาแสร้งทำเป็น “อ่อๆ เข้าใจแล้ว”

ซ่งฝูหลิงครุ่นคิดแล้วกระซิบ “พี่สี่ ปรากฏการณ์นี้คล้ายอะไร น้ำเกลือมีความหนาแน่นมากกว่าน้ำธรรมดา ก็เหมือนกับใบผักที่มีแมลง ใช้น้ำธรรมดาล้างไม่สะอาด แต่ถ้าเอาไปแช่ในสารละลายที่มีอัตราส่วนเหมาะสม แช่ไว้สักพักจะเห็นว่าแมลงที่เกาะอยู่เริ่มลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ”

ลู่จือเหยานึกเสียใจที่ถาม เหมือนนางจะเห็นภาพแมลงลอยเหนือผิวน้ำ ไม่ใช่ดอกไม้ไฟในน้ำแบบที่พวกเด็กๆ กำลังเจี๊ยวจ๊าวกัน

ตอนที่ลู่พั่นมาถึงเรือนเพาะชำ อยู่ไกลๆ ก็ยังเห็นพวกลูกๆ ของพี่สาวที่เพิ่งเกิดในช่วงไม่กี่ปีนี้กำลังเป่าฟองสบู่

แต่ละคนเล่นกันอย่างสนุกสนาน

การทดลองวิทยาศาสตร์แบบง่ายๆ ทำน้ำฟองสบู่เป่าเอง ซ่งฝูหลิงยกระดับขึ้นมา เป่าฟองแบบที่คงตัวอยู่ได้นานถึงสองสามนาทีกว่าจะแตก

บนกิ่งไม้ที่ขาวโพลน ด้านนอกเรือนเพาะชำมีฟองสบู่หลากสีลอยอยู่ทั่ว

เมื่อลู่พั่นเข้ามาใกล้ก็เห็นแอนนากำลังออดอ้อนฝูหลิง

กอดขาฝูหลิงพร้อมเงยหน้าพูด “ท่านน้า ข้าชอบท่านน้าจังเลย”

ซ่งฝูหลิงจับมือแอนนาพลางหัวเราะ ชอบ เจ้าก็ต้องควบคุมตัวเองด้วย

เด็กคนนี้สวมสร้อยที่ทำจากน้ำแข็งสี กลัวจะละลายแล้วเลอะกระโปรงนาง

เด็กคนนี้จริงใจมาก พอสอนทำสร้อยเสร็จก็บอกชอบนาง ก่อนหน้านี้แอนนาจัดอยู่ในประเภทวางตัวสุภาพที่สุด ไม่ให้เสียมารยาท

พอได้ยินเสียงสาวใช้ทำความเคารพ ฝูหลิงก็หันไป สบตากับลู่พั่นพอดี