ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 895-2 เจ้ายังจะเรื่องมาก

ตอนที่ 895-2 เจ้ายังจะเรื่องมาก

ตลอดเหตุการณ์นี้ซ่งฝูหลิงตั้งใจมองยิ่งกว่าใคร เพราะคนอื่นเลี่ยงความกระอักกระอ่วน ต่างแสร้งทำเป็นไม่เห็นเหตุการณ์นี้

ทุกคนมองออกว่าจูซื่อก็ไม่อยากให้คนอื่นเห็น พยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองไอ ส่วนลูกสาวของจูซื่อก็ร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ

ซ่งฝูหลิงเห็นป้าสะใภ้รองจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงยิ้มให้จูซื่อกับพี่เอ้อร์ยาราวกับปลอบโยน สีหน้านั้นแสดงออกว่า ไม่เป็นไร

เดิมทีการมาจวนลู่ครั้งนี้ ตอนแรกสุดซ่งฝูเซิงไม่อยากพาคนมาเยอะ พูดตามตรง ซ่งฝูเซิงต้องมีคิดไว้แน่นอน กลัวคนในครอบครัวทำลูกสาวขายหน้า เขามองในมุมของคนเป็นพ่อที่อยากให้ลูกสาวราบรื่นทุกด้าน

แต่ซ่งฝูหลิงกลับสนับสนุนให้คนในครอบครัวมาร่วม ถึงขั้นที่หวังว่าทุกคนจะเป็นตัวของตัวเองไม่ต้องเสแสร้ง

อย่างไรเสียถ้าแสร้งทำ จะแสร้งไปได้ถึงเมื่อไร ช้าเร็วก็ต้องเผยตัวตน สองฝ่ายจะเหนื่อยกันเปล่าๆ

แน่นอนว่าก็ไม่ได้หมายความว่าซ่งฝูหลิงจะหัวรั้นคิดว่า ก็คนในครอบครัวข้าเป็นแบบนี้ ตระกูลลู่ของเจ้าก็ต้องยอมรับในเรื่องไม่ดีเหล่านี้ ก็อยากจะรอดูว่าตระกูลลู่ของเจ้ากล้าเรื่องเยอะไหม เอาสิ ก็ลองดู

ซ่งฝูหลิงคิดว่า ครอบครัวของนาง ยังไม่ต้องพูดถึงอนาคต เอาแค่ตอนนี้ สถานการณ์ในขณะนี้ เดิมทีคนในครอบครัวก็เป็นแบบนี้ ให้ทำดีแค่ไหนก็ได้เท่านี้ นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจเลี่ยง ถ้าอยากให้ก้าวหน้ากว่านี้ก็ต้องอาศัยประสบการณ์ ใช้เวลาไปสัมผัส

นี่ก็คือตัวตนของครอบครัวซ่ง

จะห้ามพวกเขาไม่ให้โผล่หน้ามาเพียงเพราะกลัวทำขายหน้าไม่ได้หรอก นี่คนในครอบครัว คนอื่นยังไม่รังเกียจ แต่คนกันเองรังเกียจกันก่อนแล้ว

คนในครอบครัวนางยังไม่หดหัวตอนไปช่วยส่งเสบียงให้ลู่พั่นเลยด้วยซ้ำ

อย่างพี่เถี่ยโถวพี่เขยของนาง เขายังไม่เก็บเอาเรื่องที่หูแหว่งมาเป็นปัญหา แล้ววันนี้จะมาห้ามไม่ให้เขามาเพราะพี่เถี่ยโถวหูแหว่งไม่น่ามองได้อย่างไร

นี่ก็คือจุดยืนของซ่งฝูหลิง

เวลานี้ซ่งฝูหลิงจึงยิ่งประทับใจที่คนตระกูลลู่เอาใจใส่ในทุกเรื่อง คนตระกูลลู่ไม่มีท่าทีรังเกียจตอนเกิดเรื่องอย่างไม่หยุดหย่อน

โดยเฉพาะแม่สามีของนาง

คำว่าแม่สามี เมื่อก่อนฟังแล้วดูน่าหวาดหวั่นมากสำหรับฝูหลิง

ช่วยไม่ได้ ร่ำลือกันถึงความน่ากลัวแบบนี้ไปทั่ว ไม่ว่าจะยุคโบราณหรือยุคปัจจุบัน

แม่สามีไม่ใช่แม่ แม่สามีไม่ดีเท่าไรหรอก อยู่กับแม่สามีไม่ใช่เรื่องง่าย เป็นต้น

เล่นเอาซ่งฝูหลิงแอบปวดสมอง คิดว่าทำไงดี เป็นผู้ใหญ่แล้วความคิดก็ต้องโตขึ้น ต้องคิดหาทาง

ต้องเขียนคำถามออกมาเลยไหม สัมภาษณ์คนหนึ่งร้อยคน ทำยังไงให้แม่สามีเอ็นดู อะไรที่แม่สามีไม่ชอบ จะไม่พอใจเรามากๆ มีให้เลือกระดับเบา กลาง รุนแรง นางคิดว่าจะสรุปผลได้จากตาราง จากนั้นก็เอาไปปรับใช้กับลู่ฮูหยิน

เลี่ยงเรื่องที่ว่าวันหน้าเกิดทำแม่สามีโมโหเข้าแต่ไม่รู้ว่าเราผิดตรงไหน

แต่กลับคาดไม่ถึงว่าวันนี้ท่าทีเอาใจใส่เล็กน้อยแบบนี้ของลู่ฮูหยินจะทำให้ซ่งฝูหลิงไม่อยากเกรงอกเกรงใจขนาดนั้นอีกต่อไป ไม่อยากต่อต้าน วันหน้าไม่อยากต้องอยู่กันแบบเกร็งๆ อีกแล้ว

ลู่ฮูหยินหยิบยื่นไมตรีให้พอดี

“บอกป้ามาหน่อยว่าปกติเจ้าชอบกินอะไร”

ซ่งฝูหลิงยิ้มหวานให้ลู่ฮูหยิน “เรียนท่านป้า ข้าชอบกินเนื้อสัตว์ ถ้าไม่มีเนื้อจะไม่ถูกใจเจ้าค่ะ”

ลู่ฮูหยินถามอย่างละเอียด ชอบกินกับข้าวอะไร ชอบขนมแบบไหน ถามหมด

ต่อมาเฉียนเพ่ยอิงก็ร่วมพูดคุยเรื่องนี้ด้วย

ลู่ฮูหยินฟังแล้วก็พอจะเข้าใจ นับตั้งแต่ผู้ว่าฯ ซ่งเจริญก้าวหน้า ครอบครัวซ่งก็กินดีอยู่ดี

มิน่าตอนนางถามบ่าวรับใช้ของลูกชาย ซุ่นจื่อไม่ได้พูดอะไรที่เป็นประโยชน์เลย แต่บรรยายเรื่องของกินอย่างออกอรรถรส

หลังกินอาหารเสร็จแต่ละคนก็พากันจับกลุ่มของตัวเอง

พวกเด็กๆ ต้องไปนอน

ลู่ฮูหยินพร้อมลูกสาว พาเฉียนเพ่ยอิงกับว่าที่ลูกสะใภ้ไปเดินเล่นในสวนของจวนลู่ เดินชมเรือนของลูกชายที่ปกติไม่ให้ใครเข้าส่งเดช

ภายในห้องวาดภาพ

ซ่งฝูหลิงมองภาพวาดของตัวเอง รู้สึกแปลกประหลาดมาก กระอักกระอ่วนบอกไม่ถูก แต่ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจนิดหน่อย “…”

เฉียนเพ่ยอิงก็จำได้ว่าเป็นภาพวาดของลูกสาว แต่จะพูดมากต่อหน้าลู่ฮูหยินไม่ได้ ได้แต่ขำอยู่ในใจ

ยิ่งได้ใกล้ชิดกับลูกเขยของนางก็ยิ่งพบว่าเป็นคนซื่อๆ ปกติไม่มีอะไรผิดแปลก แต่เรื่องอย่างแอบขโมยภาพวาดมาเก็บไว้ คนอื่นไม่มีนิสัยแบบนี้ แต่หมินหรุ่ยมี น่ารักจริงๆ

แต่ห้องอย่างห้องตีเหล็ก ลู่ฮูหยินไม่ได้พาเข้าไป

คิดว่าเจอกันครั้งแรก กลัวเฉียนเพ่ยอิงจะคิดว่าลูกชายของนางผิดแผกจากคนทั่วไป เดิมทีก็แต่งงานตอนอายุเยอะแล้ว แถมในเรือนไม่มีสาวใช้แม้แต่คนเดียว

แต่กลับไม่รู้ว่าเพ่ยอิงคิดว่าพั่นพั่นไม่ปกติตั้งแต่เห็นภาพวาดแล้ว แต่นางกลับรับได้อย่างยินดี

อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดอัครเสนาบดีลู่ก็ได้คุยกับผู้ว่าฯ ซ่งอย่างมีความสุขแล้ว เพราะได้คุยเรื่องงาน

ก็แค่ “หมินหรุ่ย เจ้าจะตามมาทำไม มีอะไรก็ไปทำสิ”

ลู่พั่นคิดในใจ ไม่เอา ข้าจะตามไปด้วย ข้ากลัวพวกท่านสองคนเกิดความไม่พอใจระหว่างที่คุยกัน

เรื่องนี้มีความเป็นไปได้ ท่านปู่ของเขาเป็นอัครเสนาบดีที่จริงจังมาก พ่อตาของเขาบางครั้งก็หัวรั้นในเรื่องงานบ้านงานเมือง กลัวว่าคนที่ซวยจะเป็นเขา

เขาจะไปคอยรินชา เฝ้าไว้

ไม่ต้องสนใจเมียแล้ว ทางพ่อตาเรื่องเยอะกว่า

แต่ในความเป็นจริงไม่มีหรอกพวกเรื่องที่ลู่พั่นกังวล

หลังจากคุยเรื่องแผนงานในอนาคตของหวงหลง อัครเสนาบดีลู่ฟังจบก็พยักหน้าให้ซ่งฝูเซิง

ในใจคิดว่า ย้ายซ่งฝูเซิงได้อย่างสบายใจแล้ว

จุดเด่นของซ่งฝูเซิงที่เดินหนึ่งก้าววางแผนอีกสามก้าวมันชัดเจนมาก สั่งย้ายขุนนางคนใหม่ไปแทนที่ ต่อให้ไม่ได้ริเริ่มอะไรใหม่ๆ แค่เดินตามแผนของผู้ว่าฯ ซ่งก็ได้แล้ว

ด้านหลังของอัครเสนาบดีลู่มีซ่งฝูเซิงเดินตาม ลู่พั่นตามด้านหลังซ่งฝูเซิง ทั้งสามคนเดินขึ้นภูเขาจำลอง ค่อยๆ เดินไปทางศาลาที่อยู่ตรงไหล่เขา

เตรียมไปดื่มน้ำชาที่นั่น

ระหว่างทางถึงแม้จะไม่ได้พูดอะไรมาก แต่ซ่งฝูเซิงก็เดาได้ว่าอัครเสนาบดีลู่พอใจในตัวเขามาก

ก็จริง เขาเคยบอกแล้ว หลักๆ คือเขามีความสามารถ โดดเด่นสะดุดตา

คนที่ยอดเยี่ยมแบบเขาจะหลบซ่อนยังไงก็ไม่มิด

ทำพูดไป จุดที่อัครเสนาบดีลู่พอใจในตัวซ่งฝูเซิงมากที่สุดคือ คนผู้นี้กล้าพูด และจุดที่หาได้ยากคือพูดแล้วทำได้จริง

ขอแค่พูดออกมา พูดในเรื่องที่ฮ่องเต้ถูกใจและเห็นดีเห็นงามด้วย นี่คือคนประเภทที่ขันที พวกขุนนางแก่เหลี่ยมจัด พวกขุนนางทั่วไป และบรรดาผู้ใฝ่รู้ทั้งหลายต่างไม่ชอบมากที่สุด

ส่วนคนที่เป็นแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน ในสายตาของคนตำแหน่งเขา หรือในสายตาของฮ่องเต้ ตั้งหน้าตั้งตาทำงานลำบากมาหลายปีแต่ไม่มีคนรู้ นี่ก็แสดงว่าเกิดปัญหาตรงไหนสักที่

อาจแก้ปัญหาได้ไม่ตรงจุด หรืออาจขาดความสามารถในการทำงานร่วมกับคนอื่น ไม่อย่างนั้นทำไมถึงมีคนจำนวนมากขนาดนั้นกดเจ้าไว้ ไม่อยากให้เจ้าได้เกิด

อีกทั้งขุนนางที่ก้มหน้าก้มตาทำงานแบบนี้ยังมีความประทับใจในตัวเองอีกด้วย อาจทำตรงไหนพลาดไป แถมยังจะต่อว่าและดูถูกพวกคนที่ทำผลงานนิดหน่อยก็รีบแจ้งฮ่องเต้

คนประเภทนี้ไม่รู้หรอกว่า การทำให้ฮ่องเต้กับขุนนางจำนวนมากได้เห็นว่าเจ้าสร้างผลงานอะไร นี่ต่างหากเป็นความสามารถที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนเป็นขุนนาง

ข้างนอกมีขุนนางตั้งเท่าไร เต็มทุกท้องที่ คนที่โดดเด่นขึ้นมาได้ ด้วยนิสัยของฮ่องเต้จะต้องคิดแน่นอนว่านี่ต่างหากคนมีความสามารถ จะเรียกใช้งานเป็นกรณีพิเศษ ‘ถ้าสั่งย้าย ท่านมีความคิดเห็นอย่างไร’

ซ่งฝูเซิงแอบตกใจ พยายามควบคุมสติ เหมือนกำลังคิดและก็เหมือนกำลังถ่อมตัว ไปอยู่ที่ไหนก็ได้ แล้วแต่จะถูกย้าย หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ เขาไปทำงานที่ไหนก็เหมือนกัน ทำได้หมด

แต่ว่า…

ซ่งฝูเซิงลำบากใจนิดหน่อย เป็นฝ่ายขอคำชี้แนะจากอัครเสนาบดีลู่ ได้ยินว่ากรมคลังจะจัดตั้งหน่วยลาดตระเวนตรวจสอบบัญชีของแต่ละเขต เขาคงไม่ได้จะถูกส่งไปอยู่ที่นั่นใช่ไหม

มือของอัครเสนาบดีลู่ที่จับถ้วยชาหยุดชะงัก ฮ่องเต้มีความต้องการแบบนั้น เคยบอกว่าอยากให้ซ่งฝูเซิงเป็นหัวหน้า ตำแหน่งขั้นสาม เลื่อนขั้นให้เป็นกรณีพิเศษ จึงมาถามความคิดเห็นของเขา

ซ่งฝูเซิงมองลู่พั่น พ่อตากับลูกเขยมองหน้ากัน นี่ข้าเดาถูกเรอะ

ซ่งฝูเซิงพูดด้วยความลำบากใจ “คือว่า ตำแหน่งนี้ ท่านอัครเสนาบดี ไม่สิ ท่านลุง ข้าไม่อยากรับ เพราะ ขอพูดแบบเห็นแก่ตัวสักหน่อย เพื่อเด็กทั้งสองคน” เหมือนเป็นการขอร้องอัครเสนาบดีลู่กลายๆ อยากให้ช่วยปฏิเสธ

เกี่ยวข้องกับหมินหรุ่ยฝูหลิงได้อย่างไร

ไม่เกี่ยวกับหมินหรุ่ยหรอก เด็กหนุ่มแบบนี้ ใครจะไปอาลัยอาวรณ์

ในใจของซ่งฝูเซิงคิดแบบนี้ แต่ปากกลับบอกว่าเป็นเพราะไม่อยากแยกกับเด็กทั้งสอง

เดี๋ยวถึงเวลา ลูกสาวเพิ่งแต่งงาน เขาเป็นพ่อ ถ้าออกไปลาดตระเวนทีอย่างน้อยก็ต้องสามปี นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ ขอแค่เขาได้อยู่เมืองหลวงเป็นพอ

อืม ซ่งฝูเซิงแสดงออกว่าเขาอยากไปเมืองหลวง

ซ่งฝูเซิงบอกว่า ไม่อยากพลาดช่วงเวลาปรับตัวของเด็กทั้งสองหลังแต่งงาน พูดตามตรง จะต้องมีช่วงที่ทะเลาะกันแน่นอน ยังเด็กทั้งคู่ เขาอยู่ยังพอจะช่วยไกล่เกลี่ยให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นไม่อยากให้ลูกสาวลูกเขยที่เพิ่งแต่งงาน กลับไปฉลองปีใหม่ที่บ้านพ่อตาแม่ยายแต่พ่อตากลับไม่อยู่

ไม่อยากพลาดช่วงสองสามปีแรกที่อาจจะมีข่าวดีเรื่องตั้งท้อง และจะทำให้พลาดไปอีกหลายเรื่อง

ซ่งฝูเซิงไม่ขอพูดมากไปกว่านี้ ไม่อยากพลาดหลานที่จะมาเกิดในท้องลูกสาวและเรื่องอื่นๆ

แสดงท่าทางแบบที่ว่าเขายังอยากเลี้ยงหลาน

อัครเสนาบดีลู่นึกไม่ถึงว่าผู้ว่าฯ ซ่งจะเป็นพ่อแบบนี้ เมื่อเทียบกับผลงานตอนทำงาน ผู้ว่าฯ ซ่งเป็นพ่อคนที่สร้างความตกใจให้เขามาก “ทราบหรือไม่ว่านี่เป็นโอกาสที่ดีมาก ทราบหรือไม่ว่าทำไมขั้นสามถึงเรียกว่าเป็นขุนนางใหญ่”

“ข้าทราบ แต่ข้าก็ยังคงคิดว่า ต่อให้ถูกย้ายไปยังคงเป็นขั้นสี่ ข้าก็ไม่อยากพลาดเรื่องพวกนี้อยู่ดี ข้าอยากอยู่เคียงข้างพวกเขา”

ลู่พั่น เจ้าซาบซึ้งไหม

ซ่งฝูเซิงมองลูกเขยด้วยสีหน้าแบบ ‘พ่อพระ’

แต่ลูกเขยของเขากลับพูดแบบไม่รักษาน้ำใจว่า “ท่านพ่อตา ข้าไม่มีทางทะเลาะกับฝูหลิง เมื่อครู่ท่านยกตัวอย่างไม่ถูก”

ซ่งฝูเซิง “…”