ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 896 มีข้าทุกหนแห่ง

ตอนที่ 896 มีข้าทุกหนแห่ง

อัครเสนาบดีลู่เหลือบมองหลานชายแล้วจิบชา

ดูท่าหลานชายจะเรียนรู้การวางตัวกับคนอื่นได้ไม่ค่อยดี

ต้องหาเวลาสอนสักหน่อย ไม่ว่าเรื่องอะไรก็อย่าพูดตรงหรือมั่นใจเกินไป

ตอนนี้ยังหนุ่ม สัญญาว่าจะไม่ทะเลาะกัน แต่มันก็เป็นได้เพียงการตัดสินใจในตอนนี้

ไม่อาจรับประกันถึงวันหน้าหรืออนาคตในอีกหลายสิบปี

ทุกเรื่องเหมือนกันหมด

เพราะเมื่อทำไม่ได้ แต่เคยสัญญาไปแล้ว จุดเริ่มต้นสูงเกินไป แรงสะท้อนกลับก็จะยิ่งมาก

เท่ากับสร้างอุปสรรคให้ตัวเอง

แต่การที่ไม่พูดอะไรหรือพูดน้อย ทำให้อีกฝ่ายเหนือความคาดหมายในบางด้าน นั่นต่างหากที่จะทำให้อีกฝ่ายพอใจ

มิฉะนั้นคงไม่มีทางเกิดเหตุการณ์แบบที่ว่าคนบางคนปกติวางตัวได้ธรรมดาหรือแย่มาก อยู่ๆ มีครั้งหนึ่งทำได้ดีมากจนสร้างความประทับใจ ถึงขั้นที่ถูกมองในมุมใหม่

นี่แหละนิสัยมนุษย์

จากที่กล่าวมา อัครเสนาบดีลู่คิดว่าลู่พั่นกำลังให้คำมั่นสัญญากับพ่อตา ยังกลุ้มอยู่ว่าไว้จะสอนหลานชายว่าอย่าซื่อขนาดนั้น แต่กลับไม่คิดว่าคนที่รู้จักลู่พั่นดีที่สุดคือซ่งฝูเซิง

คำพูดนี้คนอื่นฟังแล้วคิดว่าเป็นคำมั่นสัญญา แต่ซ่งฝูเซิงกลับเข้าใจ อาศัยช่วงไปฉี่ที่มีแค่เขากับลู่พั่นถามกลับ “เจ้าบอกว่าจะไม่มีทางทะเลาะมันหมายความว่าไง ไม่ทะเลาะกับฝูหลิงก็คือเจ้าจะไม่หือไม่อือเลยน่ะเหรอ”

เดาถูกเผง

ลู่พั่นตอบอย่างแน่วแน่ “ถูกต้องท่านพ่อตา วางใจได้ ถ้าเกิดสถานการณ์แบบนั้น นางทะเลาะ แต่ข้าจะไม่ตอบโต้”

ถึงได้บอกอย่างไรว่าท่านยกตัวอย่างไม่ถูก

เขาไม่มีทางเปิดโอกาสทะเลาะกับฝูหลิง

ท่านพ่อตาไม่จำเป็นต้องชะลอความเจริญก้าวหน้าเพราะไม่วางใจเรื่องพวกเขา

มีคนตั้งมากมายที่ทุ่มเทตลอดชีวิตก็ยังก้าวไม่ถึงตำแหน่งขั้นสาม

ถึงแม้เขาจะเชื่อในความสามารถของพ่อตาว่าไม่มีทางหยุดอยู่แค่นี้ แต่ถ้าได้ขึ้นขั้นสามตั้งแต่อายุยังไม่มาก วันหน้าก็จะไม่มีใครกล้าอาจเอื้อมทำอะไรได้

ซ่งฝูเซิง ข้าวางใจก็แปลกแล้ว

“มีกันอยู่แค่สองคน ถ้าเจ้าไม่หือไม่อือ เจ้าคิดจะทำเมินใส่ใคร”

ลู่พั่นมองพ่อตาที่ไม่พอใจคำตอบของเขา จึงไม่กล้าพูดส่งเดช

แต่กลับสงสัยในใจ เช่นนั้นถ้ากล้าหือก็เท่ากับทะเลาะกันสิ

“เจ้าจะเอาแต่นิ่งเงียบไม่ได้ สามีภรรยาจะมีอะไรที่คุยกันไม่ได้ ถ้าวันเดียวคุยไม่รู้เรื่องก็หมั่นคุยกันหลายๆ รอบ”

ซ่งฝูเซิงมองลูกเขยหัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจ “หมินหรุ่ย ทำสงครามยังมีเจรจาสงบศึกเลยใช่ไหม หลักการนี้เจ้าต้องเข้าใจอยู่แล้ว ถ้าไม่คุยแล้วจะสงบศึกยังไง”

“ไม่ใช่ ท่านพ่อตา ข้าอาจพูดไม่ชัดเจนพอ ข้าแค่อยากบอกว่าให้นางพูดก่อน ข้าฟัง จากนั้นรอนางใจเย็นลงค่อยคุยกัน ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สนใจนาง”

“ไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าฟังข้าก่อนดีกว่า…ข้าล่ะนึกไม่ถึงจริงๆ เจ้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ คุมคนได้ตั้งมากขนาดนั้น แต่เรื่องแค่นี้กลับไม่เข้าใจ คุยมาตั้งนานยังคิดจะทำให้ลูกสาวข้าโมโห ข้าจะบอกให้นะ เจ้าต้อง…”

ซ่งฝูเซิงสั่งสอน แต่กลับไม่สอนดีๆ จะใส่ร้ายหาว่าลู่พั่นอีคิวต่ำให้ได้

เสี่ยวจั่วจื่อกับเสี่ยวโย่วจื่อตามปรนนิบัติอยู่ข้างๆ

สองคนนี้อยากแสดงความคิดเห็นเหลือเกิน

ข้อแรก นายท่านทั้งสอง วันนี้เป็นวันดีกำหนดฤกษ์มงคล เหตุใดจะต้องทะเลาะกันด้วย สร้างสถานการณ์กันเองหรือ ว่าที่นายหญิงน้อยรู้หรือเปล่าว่าพวกท่านกำลังจินตนาการว่านายหญิงชวนทะเลาะ

ข้อสอง ท่านซ่ง ท่านใจเย็นลงหน่อย จะสั่งสอนก็วางตัวดีๆ หน่อย

อีกทั้งสิ่งที่ท่านพูดมันก็ฟังไม่ขึ้น

ท่านจะพูดก็ได้ว่าคุณชายของพวกเรายังหนุ่ม ไม่มีประสบการณ์ แต่จะมาหาว่าคุณชายเป็นท่านอ๋อง เป็นถึงแม่ทัพแล้วต้องจัดการทุกเรื่องได้ดี แบบนี้มันไม่ได้

หากเอาตามที่ท่านพูด แบบนั้นครอบครัวของพวกแม่ทัพสูงวัยคงรักใคร่ปรองดองกันดี ฮ่องเต้คงเก่งสุดที่ทำให้วังหลังสงบเรียบร้อยได้

พวกเราขอบังอาจถามในใจว่า มันเป็นแบบนั้นจริงไหม งั้นคงไม่มีทางเกิดเรื่องนั้นเรื่องนี้หรอก

สรุปว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับผลงานเลย นั่นมันเกิดจากการต่อสู้ฝ่าฟันสั่งสมประสบการณ์ ทำทุกวันจนมีวันนี้ได้

ส่วนเรื่องหลังแต่งงาน ไม่เคยมีประสบการณ์ ตำราก็ไม่ได้เขียนบอก แถมยังไม่ได้ถนัดเรื่องพวกนี้ คุณชายของพวกเรายังไม่เคยนะ…พอเถอะ นายท่านทั้งสองเลิกทะเลาะเรื่องไม่เป็นเรื่องดีกว่า แขกผู้หญิงมาข้างหน้าแล้ว เดี๋ยวจะมาได้ยินเข้า

ถูกต้อง เฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูหลิงปรากฏตัวข้างหน้า

ซ่งฝูหลิงหูแดง ใครนินทานางลับหลัง

พอเห็นพ่อกับลู่พั่นอยู่ด้วยกัน นางคิดว่านางได้คำตอบแล้ว

ซ่งฝูเซิงกับลู่พั่นก็หยุดคุยทันที

เฉียนเพ่ยอิงมาเพื่อสื่อว่า นี่ก็เย็นแล้ว พวกเราควรกลับแล้วหรือเปล่า

“พวกยายๆ ล่ะ”

ไม่รู้สิ

…

ภายในห้องหนังสือของเหล่าฮูหยิน

ท่านย่าหม่ากำลังตวัดพู่กันเขียนคำว่า ยิ้มมองสายลมและเมฆหมอก

อันที่จริงคำที่นางถนัดที่สุดไม่ใช่คำนี้ แต่เป็นทองคำหมื่นตำลึง แต่นางรู้สึกว่าเขียนยิ้มมองสายลมและเมฆหมอกมันดูมีระดับกว่า จะบอกคนอื่นไม่ได้ว่าในใจคิดแต่เรื่องเงินๆ ทองๆ แบบนั้นจะดูตัวเองเป็นคนเชย

ใช้มือซ้ายลูบแขนเสื้อด้านขวา วางพู่กันแล้วพูดขึ้น “ไม่ได้เรื่อง สิบกว่าวันแล้วที่ไม่ได้จับพู่กัน มือแข็ง ขายหน้า”

เหล่าฮูหยินกับท่านยายของลู่พั่นขยับเข้าไปดู

ถ้าบอกว่าท่านยายของลู่พั่นรู้สึกเหนือความคาดหมาย ไม่คิดว่าย่าหม่าจะมีฝีมือแบบนี้ด้วย

ถ้าอย่างนั้นท่าทางของเหล่าฮูหยินก็คือตะลึง

นางเคยเห็นลายมือของย่าฝูหลิง

เมื่อก่อนเขียนจดหมายมา แต่ละอักษรเป็นก้อนๆ ทีละก้อนๆ นี่เพิ่งผ่านไปกี่ปีก็เป็นรูปเป็นร่าง มีลายมือของตัวเองแล้ว

“ดูท่าช่วงไม่กี่ปีนี้จะขยันฝึกฝน”

ท่านย่าหม่าพูดถ่อมตัว “ไม่ถึงกับขยันฝึกเพคะ พระองค์ชมเกินไปแล้ว ก็แค่อายุมากแล้ว นอนน้อย ตอนเช้าระหว่างรอพวกลูกๆ ตื่นมากินข้าวพร้อมกัน ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยฝึกเขียน ต่อมาไปที่โรงงานระหว่างรอขนมสุก บางครั้งหม่อมฉันนั่งว่างๆ อยู่ในห้องเล็กๆ ของตัวเองก็ฝึกเขียนบ้าง”

ดูก็รู้ว่าท่านยายของลู่พั่นรู้ใจเหล่าฮูหยิน ยิ้มพลางพูด “เชิญเพคะ”

เหล่าฮูหยินเดินเข้าไป รับตราประทับที่ฉินหมอมอยื่นให้แล้วประทับลงบนยิ้มมองสายลมและเมฆหมอก

ดูท่าผลงานการเขียนอะไรก็ตามที่นางชื่นชมนางก็จะประทับตรา เป็นการใช้สถานะอันสูงส่งของตัวเองรับรองความสามารถของอีกฝ่าย

ท่านย่าหม่าคิดในใจ ข้าจะมีความสามารถอะไรได้ แต่นี่ก็กลายเป็นของล้ำค่าแล้ว กลายเป็นภาพเขียนล้ำค่า เอาแค่นี้ ถ้าข้าอยากขาย ดีไม่ดีเดี๋ยวได้สมใจนึก ทองคำหมื่นตำลึง

ภายในห้องหนังสือเรียกได้ว่าครึกครื้น

ดื่มเหล้ามา นี่คือผลของการเมาแบบกรึ่มๆ

ก่อนหน้านี้ตอนที่ย่าหม่ายังไม่ตวัดพู่กันเขียน เหล่าฮูหยินกับท่านยายของลู่พั่นได้แสดงความสามารถให้พวกยายๆ ครอบครัวซ่งดูก่อน คือการเดินหมาก

“พวกท่านเคยเล่นหรือไม่”

“ไม่เคย และก็ไม่ค่อยได้เห็นด้วย”

“ถ้าเช่นนั้นพวกเราจะเล่นให้ดู”

เล่นไปอธิบายไป เอาสนุกๆ บางครั้งยังมีสอนพวกยายๆ ที่ดูอยู่ข้างๆ ด้วย

เพราะแบบนี้ถึงได้มีเรื่องอย่างท่านย่าหม่าตวัดปลายพู่กัน

ตอนนี้เลยถึงตาพวกเก่อเอ้อร์นิว

ไม่ได้ ห้ามหลบ ทำอะไรเป็นก็เอาอันนั้นแหละ วันนี้กำหนดวันมงคล ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น อยากบอกมานานแล้วว่าไม่จำเป็นต้องคิดมาก

ยายกัวดื่มจนหน้าแดง นางกัดฟัน คิดว่าจะทำการแสดงให้ดู

ท่านย่าหม่าหวั่นใจ นางกลัวยายกัวเล่นเป็นหญิงนางโลมที่ชีวิตลำเค็ญ แบบนั้นไม่ทำหูคนอื่นมีมลทินเหรอ

พอไหว ยายกัวไม่โง่ นางบอกว่าจะร้องเพลง “อาจไม่ดีนัก ข้าจะร้องเพลงบ้านเกิดให้พวกท่านฟังแล้วกัน ขึ้นเขาลงห้วย”

พอขึ้นต้นมาท่านย่าหม่าถึงโล่งอก

ยังดีที่ไม่ใช่เพลงทะลึ่งหนุ่มสาวหน้ามนมุดดงข้าวโพด

เหล่าฮูหยินยังฟังไม่หนำใจ พอยายกัวร้องจบนางก็ถาม “ร้องเพลงของหวงหลงเป็นบ้างไหม”

หวงหลงเหรอ เก่อเอ้อร์นิวกับยายกัวมองหน้ากัน มีแต่เพลงที่พวกชาวบ้านร้องตอนจับปลา แถมเนื้อเพลงยังมีโป๊เปลือย ร้องไม่ได้หรอก

ทันใดนั้น ท่านย่าหม่าก็พูดขึ้น เช่นนั้นก็เอาแบบนี้แล้วกัน ร้องเพลงที่พวกเด็กๆ ชอบร้อง หลานสาวคนเล็กยังเคยสอนพวกนางร้องเพลงประสานเสียงด้วย

หา แบบนั้นท่านต้องลุกขึ้นมาสั่งการแล้วนะ

ท่านย่าหม่ายืนขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ได้สิ ทุกครั้งที่ร้องเพลงนี้นางจะเป็นตำแหน่งหลักเสมอ

เหล่าฮูหยินฟังแล้วก็ยิ่งสนใจ เริ่มเลย

แต่กลับไม่คิดว่า พอเริ่มอ้าปากร้อง นางกับท่านยายของลู่พั่นจะสะดุ้งตกใจ

เมื่อพวกซ่งฝูเซิงมาตามหาที่นี่ สิ่งที่ได้ยินคือ

“…อ่า อา อ๊า ส่งจอบมาให้ข้า ลาลั้นลา ลาลั้นลา ลาลั้นลา ไม่พูดพล่ามทำเพลงก็ลงน้ำ ฮ้าฮา สกุลซ่งสามรุ่นมีสุขในทุกข์ ทุกที่คือบ้านเรา ฮี้ฮา ฮี้ฮา มีข้าทุกหนแห่ง มีข้าทุกหนแห่ง มีทุกที่…”

ท่านย่าหม่าสั่งการ ยายหวัง “หนึ่ง!”

เก่อเอ้อร์นิว “สอง!”

สะใภ้ใหญ่ของลุงซ่ง “สาม”

ยายกัว “สี่”

ท่านย่าหม่ายกสองมือ ร้องพร้อมกัน “หนึ่ง สอง สาม สี่ บทเพลงแห่งสกุลซ่ง!”

ซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงที่อยู่ข้างนอกถึงกับเหงื่อตก โรคหัวเราะของลูกสาวพวกเขากำเริบอีกแล้ว พวกเรารีบกลับบ้านเถอะ