ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 897 ค่ำคืนแห่งความสุข

ตอนที่ 897 ค่ำคืนแห่งความสุข

ทำอะไรกัน

ระหว่างทางกลับบ้าน กัวคนโตกับหวังจงอวี้ต่างถลึงตาใส่แม่ สนุกอะไรกันขนาดนั้น

พวกยายๆ ที่นั่งอยู่ในรถม้าก็ไม่กล้าส่งเสียง

ก็องค์หญิงบอกให้พวกเราทำตัวตามสบายนี่

องค์หญิงบอกให้พวกแม่ตามสบายก็ตามสบายได้อย่างนั้นเหรอ

ดีนะที่ยายๆ ทั้งแปดอยู่กันไม่ครบ นี่ถ้ามากันครบเพื่อนบ้านคงได้ยินกันหมด

ท่านย่าหม่าก็แอบกระวนกระวายใจ แอบเปิดม่านดูลูกสามที่ขี่ม้าอยู่ข้างนอก

นึกเสียใจ รู้แบบนี้ขึ้นรถม้าคันเดียวกับหลานสาวคนเล็กดีกว่า

ภายในรถม้าด้านหลัง ซ่งฝูหลิงกำลังถูกแม่ถามอย่างจริงจัง เป็นต้นว่า คิดเห็นกับว่าที่แม่สามีอย่างไร

ซ่งฝูหลิงถามกลับก่อน “ถ้าลูกบอกว่านางดี ท่านแม่จะไม่พอใจหรือเปล่า”

“พูดอะไรแบบนั้น ลูกเข้ากับนางได้ดี ทำไมแม่ต้องไม่พอใจด้วย”

“อ๋อ ฮ่าๆ เช่นนั้นลูกว่านางดีมากเลยล่ะ”

เฉียนเพ่ยอิงพูด “แม่ก็ว่าลู่ฮูหยินพอไหว ดูเป็นคนใจดี เดิมทีแม่ยังกังวลอยู่ว่าลูกจะเข้ากับคนระดับนางไม่ได้ แต่เล็กจนโตลูกไม่รู้จักสังเกตสีหน้าคน เอาแต่ติดเล่น”

ซ่งฝูหลิงกะพักสายตา ยังไงเสียแม่ก็คงจะบ่นนางไปอีกสักพัก

แต่พอฟังถึงช่วงหลังนางก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เฉียนเพ่ยอิงกำลังพูดว่า

“ก่อนหน้านี้ลูกคิดแบบนั้นมันไม่ถูก…

…สถานการณ์แต่ละครอบครัวไม่เหมือนกัน จะเอาแต่ฟังคนนั้นพูดที คนนี้พูดที พอพูดเยอะเข้า ฟังมากเข้า ก็คิดว่าแม่สามีจะเป็นแบบนั้นหมด มันไม่ใช่…

…ถึงแม้ส่วนหนึ่ง…ไม่ต้องพูดถึงดีกว่า…

…ช่วงแรกแม่อยากให้ลูกเอาใจใส่แม่ของลู่พั่นให้มากๆ…

…คนเรามีหัวใจกันทั้งนั้น ก็เหมือนที่ตระกูลลู่ยอมรับในข้อด้อยของครอบครัวเรา ต่อให้แม่ของเขาจะแย่กว่านี้ ลูกก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน เอาใจใส่นางให้มากๆ…

…ไม่ได้เพื่ออะไร เพื่อลู่พั่น ได้ยินไหม…

…แล้วนับประสาอะไรกับที่แม่ของลู่พั่นดีแสนดี…

…อีกอย่างคนเราใช่ว่าจะไม่เปลี่ยนไป บางครั้งจากดีเป็นร้าย บางครั้งจากร้ายเป็นดี…

…ลูกก็คิดเสียว่าวันหน้าต่อให้เปลี่ยนไปในทางเลวร้าย ลู่ฮูหยินทำลูกลำบากใจในบางเรื่อง แต่นางก็อาจกลับมาดีได้อีก คิดแบบนี้แล้วมองไปข้างหน้า…

…ไม่ต้องยกตัวอย่างไกล ดูอย่างท่านย่าของลูกสิ นางคือตัวอย่างที่เห็นได้ชัด…

…เมื่อก่อนเป็นแม่สามีอย่างไร แม่สิ้นหวังไหมล่ะ แล้วมาดูตอนนี้ ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันทั้งนั้น”

เฉียนเพ่ยอิงเป็นห่วง ไม่อยากให้ลูกสาวตั้งแง่ระแวงขนาดนั้น

นางคลอดลูกสาวมาเอง ย่อมรู้จักลูกสาวดี

ฝูหลิงของนางใช่ว่าจะเอาใจใส่ทุกคน

บางครั้งก็มีอคติกับคน แทบไม่มีโอกาสเปลี่ยนความคิดที่มีต่อคนคนนั้น กลับจะเป็นฝ่ายถอยห่างคนน่ารำคาญพวกนั้นก่อนเพื่อลดปัญหา

แต่ไม่มีใครโง่หรอก ตั้งใจดูแลแม่สามี ต่อให้เป็นเพียงผิวเผิน แค่ทำไปตามหน้าที่ของลูกสะใภ้ นานวันเข้าอย่าว่าแต่ลู่ฮูหยินที่อาบน้ำร้อนมาก่อนเลย แม้แต่ลู่พั่นก็ต้องสัมผัสได้

เฉียนเพ่ยอิงกลัวลูกสาวจะมีความคิดแบบที่ว่า ระแวงว่าจะกระทบความสัมพันธ์ของสามีภรรยาตั้งแต่แรกเริ่ม

“ลูกเข้าใจแล้ว คุณแม่ก็คิดมากเกินไป”

พอกลับถึงบ้าน เฉียนเพ่ยอิงก็กังวลว่าลูกสาวจะกินไม่อิ่ม บอกให้ไปนอนรอบนเตียงอุ่นก่อน ขณะที่นางกับสาวใช้สองคนกำลังทำบะหมี่น้ำแกงไก่ให้ลูกสาว ภายในห้องที่ถัดออกไปอีก จูซื่อกำลังถูกสามีทุบ

วันมงคลแบบนี้เจ้าคิดจะทำอะไร

ในสายตาของซ่งฝูสี่ จูซื่อทำแต่อะไรที่ไม่ได้เรื่อง พอเห็นลูกสาวคนรองได้พวกเครื่องประดับมานางก็คิดจะยึด

พอพูดว่าจะเอา ลูกสาวคนรองก็ไม่ได้ว่าอะไร ให้แม่ใส่ ไม่เป็นไร

แต่ขณะที่จูซื่อกำลังเก็บเครื่องประดับอย่างมีความสุขพร้อมพูดว่าเอาไว้ให้เมียจินเป่า เอ้อร์ยาก็โมโหมาก จินเป่าเพิ่งจะอายุเท่าไร

โชคดีที่ตอนนี้น้องชายถูกอาสามกับย่าสั่งสอนอย่างดี ถ้าทำตัวน่าเตะแบบเมื่อก่อน เอ้อร์ยาคิดในใจ นางจะผนึกกำลังกับพี่สาวคนโตเกลียดน้องชายแน่นอน

คนที่สร้างความเกลียดชังแบบนี้ก็คือแม่ของพวกนาง

ส่วนซ่งฝูสี่ในเวลานี้ก็ไม่ได้อยากทุบเมียหรอก

วันนี้เป็นวันมงคล อีกทั้งเพิ่งกลับมาบ้าน น้องชายเป็นขุนนางใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าอยู่ๆ จะมีคนโผล่มาเยี่ยมหรือเปล่า ญาติเยอะขนาดนี้

เดิมทีเคยคิดมาก่อนแล้ว กลับภูมิลำเนา ทนได้ก็ทน จะได้ไม่ขายหน้าคนอื่น

ซ่งฝูสี่พูดลอยๆ เพิ่งมีความสุขกลับมาจากจวนลู่ จะทะเลาะทำไม ข้าพบว่าเรื่องน่ายินดีอะไรก็ตามพอมาถึงเจ้าก็มักจะสะดุด

ผิดก็ตรงที่เขาคิดแล้วพูดออกไปอีกว่า

“เจ้าดูอย่างพี่สะใภ้ใหญ่ พอกลับมาถึงก็เปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ได้โอ้อวด ต่อให้เป็นของราคาแพงแค่ไหนก็ต้องใช้ชีวิตตามปกติหรือเปล่า นางไปวุ่นเรื่องต้าหลังแล้ว เขียนรายการของที่ต้องเตรียม…

…น้องสะใภ้ยิ่งแล้วใหญ่…

…มีเหรอจะเหมือนเจ้าที่คิดแต่จะเอาของของพวกลูกๆ น้องสะใภ้ออกไปต้มน้ำกับพวกสาวใช้ไว้สำหรับล้างหน้าล้างเท้า พอได้ยินว่าพั่งยาหิวก็ไปทำบะหมี่กับพวกแม่…

…แต่เจ้ากลับได้เรื่อง เป็นแม่คนเหมือนกัน นั่นก็ลูกสาวเหมือนกัน แต่เจ้ากลับไม่มีคำพูดไพเราะสักคำ เข้าบ้านได้ก็ยึดของจากลูก ทำลูกสาวคนรองโมโห แทบเดินกระทืบเท้าออกไป ข้าว่าเจ้าเหมือนแม่เลี้ยงมากกว่า”

“ใครดีเจ้าก็ไปหาคนนั้นสิ พี่สะใภ้ใหญ่น้องสะใภ้ดีเจ้าก็…”

ผัวะ ซ่งฝูสี่หวดไปหนึ่งทีไล่คำพูดโสมมกลับไป

ห้องนี้เอาผ้าห่มคลุมหัวกำลังก่อสงครามกันอยู่

ทำไงได้ ทนๆ ไป

จูซื่อมั่นใจว่าซ่งฝูสี่ไม่มีทางนอกใจนาง เพราะวันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำพวกบรรจุภัณฑ์อยู่ที่โรงงาน สองผัวเมียทำด้วยกัน นางเฝ้าดูอยู่ นางมั่นใจว่าคนสกุลซ่งไม่มีทางทำเรื่องนอกลู่นอกทาง ซ่งฝูสี่ทำเพื่อลูกสาวลูกชาย ลูกสาวคนรองกับลูกชายก็ยังไม่ได้แต่งงานด้วย ซ่งฝูเซิงกับทั้งครอบครัวก็ทำเพื่ออนาคตของพั่งยากับซ่งฝูเซิง

แถมนางยังเป็นแม่ของจินเป่า นางไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ อยากได้อะไรก็จะเอา อยากเอาเปรียบก็ทำ

อืม เครื่องประดับของเอ้อร์ยา หลังจากถูกซัดไปหนึ่งยกนางก็คืนให้ในสภาพร่างกายเขียวช้ำ

เอ้อร์ยาโมโห “ท่านแม่ เพื่ออะไร อีกอย่างท่านแม่ก็อย่าทำงกไม่ยอมเสียเงินซื้อ ชอบเก็บไว้ให้จินเป่านักใช่ไหม”

เครื่องประดับที่เฉียนเพ่ยอิงให้ยืมมาจูซื่อก็ไม่ยอมคืน ไม่พูดถึงอะไรทั้งนั้น

ถูกทุบเสร็จก็ไม่กล้าบอกใคร อย่างไรเสียก็แค่ผิวเผิน นางยังสวมเครื่องประดับที่เฉียนเพ่ยอิงให้ยืมออกไปเดินลอยหน้าลอยตา กินบะหมี่ไปสองชามใหญ่แถมยังพูดเอาหน้ากับเฉียนเพ่ยอิง “น้องสะใภ้ วันนี้ข้าว่าข้าทำได้ดี ใช่ไหมล่ะ ต่อไปข้าก็วางตัวแบบนี้แล้วกัน เจ้าวางใจได้ ข้าเป็นป้าสะใภ้รองข้าว่าข้าเอาอยู่ คิดแค่ว่าต้องอดทนไว้เพื่อไม่ให้หลานสาวของข้าขายหน้า”

…

ทางด้านตระกูลลู่พอส่งแขกเสร็จก็สมัครสมานกลมเกลียวกันมาก

ลู่ฮูหยินอยู่ในห้องแม่ตัวเอง กำลังนั่งอยู่ริมเตียงคุยกับพี่สาวพี่สะใภ้ “คนครอบครัวซ่งพอไหวใช่หรือไม่”

ท่านยายของลู่พั่นยิ้มพลางพยักหน้า “ดีมากแล้ว ไม่ต้องเอาไปเทียบกับครอบครัวอื่น จวนอื่นไม่ได้เหมือนครอบครัวซ่งที่เพิ่งเจริญรุ่งเรืองได้ไม่กี่ปี ลองคิดดู ถ้าจวนอื่นเพิ่งตั้งตัวได้สองปีมีเหรอจะทำได้อย่างครอบครัวซ่งทุกวันนี้” ถ้าเทียบกันมีแต่จะแย่กว่ากันเยอะ

ป้าใหญ่ของลู่พั่นกล้าพูดมากกว่าพวกสะใภ้ พี่น้องแท้ๆ สนิทกันมากกว่า “น้องสาม หาที่ติลูกสะใภ้ของเจ้าไม่ได้เลย ไม่ต้องเอาไปเทียบกับคนที่เพิ่งร่ำรวยขึ้นมาหรอก ต่อให้เทียบกับจวนอื่นก็โดดเด่นกว่าอยู่ดี แน่นอนว่าพวกเราก็รู้กันอยู่แล้ว ดูกันเป็นคนคนไป”

“ถูกต้อง พี่ใหญ่ ข้าว่าลูกสะใภ้ของข้านิสัยใช้ได้เลยทีเดียว”

ไม่มีใครตำหนิอะไรแม้แต่น้อย เอ่ยคำชมล้วนๆ

ภายในเรือนใหญ่

เหล่าฮูหยินคุยเรื่องงานของซ่งฝูเซิงอยู่กับอัครเสนาบดีลู่

“ในเมื่อเขาขอให้ช่วยเรื่องไม่อยากย้ายไปตำแหน่งนั้น ท่านก็ต้องช่วย แต่จะไม่เลื่อนขั้นเลยไม่ได้ ทำไมต้องย้ายไปอยู่ระดับเดิมด้วย”

ซ่งฝูเซิงยอม แต่เหล่าฮูหยินไม่ยอม

ระหว่างคุยนางก็ส่องกระจก เอากระเป๋าประดับมุกมาทาบซ้ายทาบขวา

“ท่านดูกระเป๋าใบนี้สิ”

อัครเสนาบดีลู่เอนตัวอยู่บนเตียง ในมือมีหนังสือเล่มหนึ่ง พูดโดยไม่เงยหน้า “ก็ดี”

“นี่ดูหรือยัง”

“ดูแล้ว” อัครเสนาบดีลู่ถึงได้เงยหน้าขึ้น พูดเสริมอีกครั้ง “สวยดี”

“เมื่อครู่ข้าพูดเรื่องพ่อตาของหมินหรุ่ย ท่านเก็บไปใส่ใจหรือยัง”

“เข้าใจแล้ว พวกเราก็อายุมากแล้ว เหนื่อยมาทั้งวันไม่รีบพักผ่อนหรือ ไม่ได้คิดจะเอากระเป๋าใบนี้มานอนด้วยใช่ไหม”

เวลานี้ครอบครัวของลู่จือหว่านพี่สาวคนสามของลู่พั่นกลับยังไม่นอน

แอนนากลับมาอารมณ์ไม่ค่อยดี

ฉีตงหมิงงง “นางจะเอาอะไร”

“เอาไข่มุก ถูกใจไข่มุกบนรองเท้าว่าที่น้าสะใภ้ อยากได้รองเท้าแบบเดียวกัน คิดดูนะ นางเพิ่งจะอายุเท่าไร ทำไมถึงได้รักสวยรักงามขนาดนี้ ยังดีนะ ขอบคุณฟ้าดินที่นางไม่ได้อยากได้ชุดนั้น เอาแค่รองเท้า พรุ่งนี้จะให้สาวใช้ทำคู่เล็กแบบเดียวกันให้”

…

ลู่พั่น “ห้องของนาง”

ทำไมถึงพูดว่าห้องของนางน่ะเหรอ เพราะเขากำลังจินตนาการเกี่ยวกับฝูหลิง

สักพักก็เริ่มไม่สบอารมณ์

ต่อมาก็แอบเสียใจที่ฝูหลิงงกกับเขาแม้กระทั่งลูกอม

สมองนึกถึงตอนนั้นที่นางดึงหมากฝรั่งออกจากปากเขา

ไม่เสียใจได้เหรอ

ทำไมวันต่อมายามฟ้าใกล้สว่าง ซุ่นจื่อต้องแอบคนอื่นเอาผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้าห่มมาซักให้คุณชายด้วย