ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 898-1 ให้ความรักอยู่ที่บ้านข้าทุกวัน

ตอนที่ 898-1 ให้ความรักอยู่ที่บ้านข้าทุกวัน

วันแห่งความสุขของตระกูลลู่เริ่มจากที่เหล่าฮูหยินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นึกถึงเพลงประสานเสียงหนึ่งสองสามสี่แล้วกลั้นขำไม่อยู่

อัครเสนาบดีลู่ส่ายมือด้วยความจนปัญญา ไล่พวกสาวใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ออกไป มองภรรยาตัวเอง ใบหน้าก็มีรอยยิ้มออกมาเช่นกัน

ส่วนวันแสนสุขของครอบครัวซ่งเริ่มจากการที่คนในหมู่บ้านวิ่งเข้ามาบอกว่ามีขบวนรถม้ากำลังมา อยู่ห่างออกไปไม่กี่ลี้

มีแขกมาเยี่ยมเยียนอย่างไม่ขาดสายติดต่อกันหลายวัน

เฉียนเพ่ยอิงรับรองพวกฮูหยิน

บรรดาฮูหยินนั่งตามลำดับตำแหน่งของสามีตัวเองเพื่อพูดคุยกัน ในที่นี้บางคนก็รู้จักกันมาก่อน แต่ส่วนใหญ่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

เฉียนเพ่ยอิงกับฮูหยินของผู้ว่าฯ หลี่นั่งเสมอกันอยู่ที่โซฟา เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนสนิทสนมกันมากกว่าเดิม

เรื่องงานของต้าหลัง ครอบครัวซ่งกลับมาก็ได้ยินข่าวแล้ว ใช้คำพูดที่เฉียนเพ่ยอิงคุยกับซ่งฝูเซิงเป็นการส่วนตัวก็คือ เท่ากับว่าต้าหลังไปช่วยงานที่ศาลยุติธรรมเฟิ่งเทียน น้ำใจนี้ของผู้ว่าฯ หลี่ต้องจดจำไว้

ซย่าเหวินฮุ่ยบุตรสาวในอนุของท่านโหวซย่า ภรรยาของเหรินจื่อเซิงก็มาด้วย

ตอนพ่อสามีป่วยนางไม่กลับมาเยี่ยมเลยด้วยซ้ำ ไม่สนว่าเริ่นกงซิ่นจะเป็นหรือตาย นางไม่ชอบพ่อสามี ดูถูกสกุลเริ่น

ตอนที่พวกน้องสามีเดือดร้อนถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร นางก็ไม่สนใจไม่ถามถึง

ครั้งนี้พอได้ยินว่าคนสกุลซ่งกลับภูมิลำเนา นางก็ตั้งใจออกเดินทางจากเมืองหลวงพร้อมสามี หอบของขวัญราคาแพงมาโดยอ้างเหตุผลสวยหรูว่า กลับมาเยี่ยมพ่อสามี อันที่จริงใครๆ เขาก็รู้กัน

ว่ากันตามตำแหน่งขุนนางของเริ่นจื่อเซิงที่อยู่ขั้นห้า ซย่าเหวินฮุ่ยก็คือนั่งข้างเฉียนเพ่ยอิง

เวลานี้ซย่าเหวินฮุ่ยยอมนับญาติแล้ว ไม่รังเกียจที่สามีนางกับพ่อสามีอาศัยอยู่ในหมู่บ้านชนบท และก็ไม่ได้รังเกียจที่จะพูดถึงคำว่าหมู่บ้านอีกต่อไป

เป็นฝ่ายชวนเฉียนเพ่ยอิงคุยก่อน บอกว่ามาจากหมู่บ้านเดียวกัน เดิมทีตอนนั้นที่ใต้เท้าซ่งไปสอบจอหงวนที่เมืองหลวงก็ควรไปมาหาสู่กัน

สื่อเป็นนัยๆ ว่าด้วยความสัมพันธ์ของเราสองครอบครัว ต้องไปมาหาสู่กันบ่อยๆ

สร้างความรู้สึกที่ลวงตาให้คนอื่นว่า สกุลซ่งกับสกุลเหรินมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก

แต่กลับไม่คิดว่าเฉียนเพ่ยอิงจะไม่เออออไปด้วย แค่ตอบเพียงผิวเผินแล้วผ่านไป นางอาศัยคำพูดนี้เชื้อเชิญแขกผู้หญิงตรงหน้าทุกคนว่าควรไปมาหาสู่กันบ่อยๆ

ฮูหยินนายอำเภอหูนั่งอยู่ไกลที่สุด

ฮูหยินที่มาในวันนี้ล้วนเป็นฮูหยินของขุนนางที่รับตำแหน่งอยู่ในเขตเฟิ่งเทียน สามีของฮูหยินเหล่านี้ล้วนตำแหน่งสูงกว่าสามีของนาง นางจึงถ่อมตัวและระมัดระวังตัวมาก

บางครั้งรู้สึกว่าพูดแทรกไม่ได้ ทำได้แค่นั่งตัวตรง เหมือนตั้งใจฟังมาก ยิ้มมองเฉียนเพ่ยอิงกับหลี่ฮูหยิน

ซ่งฝูหลิงเป็นหน้าเป็นตาให้แม่มาก

ฮูหยินพวกนั้นอยากเจอนางไม่ใช่เหรอ

นางแต่งตัวสวยงาม ด้านหลังมีแค่เจิงหมอมอตามมาคนเดียว เดินเคียงข้างพี่เอ้อร์ยามาปรากฏตัวในห้องรับแขก

บรรดาฮูหยินยืนขึ้นทันที

เวลานี้แม้แต่หลี่ฮูหยินก็ยิ้มแย้มยืนขึ้นด้วย

มีเพียงเฉียนเพ่ยอิงที่นั่งอยู่บนโซฟา ทำมือบอกให้นั่งลง ทุกคนนั่งลงคุยกันก็พอ

ขณะที่ซ่งฝูหลิงเดินผ่านฮูหยินนายอำเภอหู หูฮูหยินก็ก้มหน้าเล็กน้อยพยักหน้าให้ซ่งฝูหลิงอย่างสุภาพ ถือเป็นการทักทาย

ซย่าเหวินฮุ่ยก็ยิ้มอย่างจริงใจ สายตามองตามซ่งฝูหลิงอยู่ตลอด

จนกระทั่งซ่งฝูหลิงนั่งลง

ฝูหลิงยิ้มอย่างอ่อนโยน ยกมือขึ้น “เชิญนั่ง”

ฮูหยินทุกคนถึงได้พยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณแล้วนั่งลง

เรื่องบางอย่าง ไม่ว่าคนอื่นจะแอบทอดถอนใจอย่างไรมันก็เปลี่ยนไปอย่างไม่รู้ตัวแล้ว

คำพูดที่ว่านี้เป็นความในใจของเริ่นจื่อเซิงกับนายอำเภอหู

เริ่นจื่อเซิงมาจากเมืองหลวง รู้ว่าซ่งฝูเซิงเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ เขาเลิกอิจฉาซ่งฝูเซิงที่มีอนาคตแบบก้าวกระโดดแล้ว

เพียงแต่พอมายืนอยู่ในลานบ้านของครอบครัวซ่ง เขาก็นึกถึงครั้งแรกที่มาที่นี่ สภาพบ้านที่โกโรโกโส

ตอนนั้นเพื่อกระดาษไขสำหรับซ่อมบ้านที่ค่อนข้างแพง เพื่อที่จะได้เสบียงเพิ่มมากขึ้นหน่อย ซ่งฝูเซิงถึงกับไม่สนศักดิ์ศรี คิดละเอียดยิบ ไม่ให้ขาดแม้แต่จินเดียว

ก็คนมันยากจน กลัวจะเชื่อคำพูดของพวกคนใหญ่คนโตที่รับปากว่าจะให้นั่นให้นี่ไม่ได้ แสดงให้เห็นว่าในใจหวาดกลัวกันขนาดไหน จะบังคับลงนามให้ได้

แล้วมาดูทุกวันนี้

เริ่นจื่อเซิงเหลือบตาขึ้นมองซ่งฝูเซิงที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งเจ้าบ้านในห้องโถงของครอบครัวซ่ง

ส่วนในใจของนายอำเภอหูซับซ้อนยิ่งกว่าเหรินจื่อเซิง

นึกถึงเมื่อก่อนที่เขาอิจฉาไม่อยากให้ซ่งฝูเซิงได้ผลงานเรื่องช่วยน้ำท่วม ไม่อยากให้หมู่บ้านเหรินจยาได้หน้า

นึกถึงตอนนั้นที่จะจับคู่ลูกสาวของพี่ซ่งกับลูกชายของเขา ฮูหยินกับคนอื่นๆ มีท่าทีไม่ชอบใจนัก

นึกถึงเรื่องที่เขากับฮูหยินเดาถูกว่าแม่ทัพลู่ถูกใจลูกสาวของซ่งฝูเซิง แต่อย่างมากก็คงได้แค่แต่งไปเป็นอนุ แค่นั้นก็ถือเป็นวาสนาแล้ว

นึกถึงหลังจากที่เขากับฮูหยินรู้ว่าแม่ทัพลู่ได้กลายเป็นท่านอ๋อง พวกเขาก็ยังให้ความสนใจอีกว่า บางทีอาจได้ไปเป็นอนุสูงศักดิ์จริงๆ ปรากฏว่าฮ่องเต้พระราชทานงานอภิเษก รู้กันไปทั่วทั้งแผ่นดิน

ตอนอวี้ชินอ๋องเดินทางผ่านเฟิ่งเทียน แค่คิดดูก็รู้ว่าคงไม่มีขุนนางคนไหนระหว่างทางไม่ทราบว่าอวี้ชินอ๋องจะไปเจอพ่อตาที่หวงหลง แสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญมากขนาดไหน

ทั้งหมดทั้งมวลนี้ นายอำเภอหูคิดว่าตัวเองคงอาจเอื้อมพี่จื่อเจินไม่ถึงแล้ว

วันนี้พอเขามาถึงก็กำมือคารวะซ่งฝูเซิงเรียกพี่จื่อเจิน พี่จื่อเจินยังคงต้อนรับอย่างอบอุ่นเหมือนเคย ดูท่าจะยังไม่ลืมว่านายอำเภอถงเหยาอย่างเขาเคยช่วยเหลือครอบครัวซ่งไว้

แต่พวกขุนนางเฟิ่งเทียนกลับชำเลืองมองเขา

เริ่นจื่อเซิงที่ออกจากหมู่บ้านเหรินจยาไปได้ดิบได้ดีก็มองเขา

นายอำเภอหูไม่ได้คิดไปเอง

เริ่นจื่อเซิงมองนายอำเภอหูจริงๆ

คิดในใจ เจ้าดูสนิทสนมเหลือเกินนะ ต่อให้สนิทกัน แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ขุนนางที่ตำแหน่งสูงกว่าเจ้าอยู่กันเยอะขนาดนี้ยังต้องพูดกับผู้ว่าฯ ซ่งอย่างนอบน้อม แต่เจ้ากลับเรียกพี่จื่อเจินต่อหน้าทุกคน ไม่รู้จักดูกาลเทศะเลย ไม่แปลกที่เจ้ายังย่ำอยู่กับที่ เป็นนายอำเภอถงเหยาไม่เลื่อนไปไหนสักที

พอเห็นแบบนี้ นายอำเภอหูยังสู้พ่อเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

เพราะมีพ่อของเขา สกุลซ่งกับสกุลเหรินถึงได้ดูมีความสัมพันธ์อันดี แม้แต่เขาเข้ามาในเขตบ้านของครอบครัวซ่งก็ยังไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนแบบที่คิดไว้

เริ่นจื่อเซิงเคยถามพ่อเป็นการส่วนตัว ก็แค่เขาแทบไม่อยากเชื่อคำตอบของพ่อ

พ่อของเขามีความตั้งใจ ดูแลให้ทุกเรื่อง อีกอย่างพ่อของเขาเป็นคนตรงไปตรงมา บอกว่าครอบครัวเรากับครอบครัวซ่งรู้จักกันมาตั้งแต่สมัยที่ลำบาก

เริ่นกงซิ่นคิดว่าข้อด้อยที่ใหญ่ที่สุดของลูกชายคนโตคือหน้าไม่หนาพอ อีกทั้งชอบทำเป็นหยิ่งในเวลาที่ไม่ควร

ดูอย่างลูกชายคนสามที่ได้เขาไปเต็มๆ สิ ตั้งใจทำงานรับใช้ท่านอ๋อง ได้ยินว่าได้เลื่อนตำแหน่งในหน่วยที่ประจำการแล้ว ถ้าเลื่อนขั้นอีกก็จะเท่าพี่ชายคนโตแล้ว ก็แค่ยังหาเมียไม่ได้ เรื่องนี้แหละที่ชวนกลุ้มใจ

ฐานะของสกุลเริ่น เมื่อก่อนมีเกียรติเพราะลูกชายคนโต ตอนนี้ลูกชายคนสามได้ดิบได้ดี คนหนึ่งฝ่ายบุ๋น คนหนึ่งฝ่ายบู๊ ยิ่งทำให้คนอื่นมองว่าสูงส่ง

…

วันที่หกเดือนยี่ วันแต่งงานของต้าหลังสกุลซ่ง

ต้าหลังแต่งงานทำให้อาสามของเขามีความสุขท่วมท้น เหล่าสหายในแต่ละท้องที่ทั้งที่อยู่และไม่อยู่เฟิ่งเทียนต่างส่งคำอวยพรมาให้

พวกขุนนางลูกน้องในหวงหลงตั้งใจคำนวณเวลาเป็นอย่างดี แต่ละจวนให้พ่อบ้านเอาของขวัญมาส่งให้

ทางด้านเฟิ่งเทียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง พอจวนผู้สำเร็จราชการออกหน้าก็ขัดขวางคำอวยพรที่แห่ทะลักมาไม่ได้

บรรดาญาติที่เกี่ยวดองกับตระกูลลู่ เครือญาติทั้งหมด ทางครอบครัวสามีของพวกพี่สาวลู่พั่น ต่างส่งของขวัญมาให้

ขุนนางทุกระดับในเฟิ่งเทียนก็ส่งของขวัญมาร่วมยินดี

เล่นเอาซ่งฝูเซิงยัดให้พี่ใหญ่อีกห้าร้อยตำลึง สองคนต่างร้อนใจ “พี่ใหญ่ ฟังข้านะ ข้าจะไปยัดให้พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ได้ จะพี่ให้หรือข้าให้มันก็ไม่ต่างกัน อย่าคิดมากเลย”

วันนี้ที่ต้าหลังแต่งงานก็ทำเอาเริ่นกงซิ่นที่แทบจะกลายเป็นพ่อบ้านใหญ่ของครอบครัวซ่งไปแล้วยุ่งมากเช่นกัน เขารวบรวมคนในหมู่บ้านให้เปลี่ยนใส่ชุดสุภาพแล้วเข้าเมือง

ครอบครัวซ่งไม่มีคนงานมากมายนัก พวกคนในหมู่บ้านก็เลยช่วยกันตั้งขบวนแห่ของเจ้าบ่าว

ออกเดินทางตั้งแต่บ้านใหม่ของต้าหลังที่อยู่ในเมือง เป่าแตรตีฆ้องเดินอ้อมไปจนถึงบ้านสกุลเว่ย

ต้าหลังอยู่ในชุดแต่งงานสีแดงสดนั่งบนม้า หันกลับไปมองปู่ทวด ท่านย่า พ่อแม่ อารอง อาสาม

ท่านย่าหม่าส่ายมือด้วยสีหน้ายินดี “ไปเถอะ” ไปรับเมียกลับมา ครอบครัวเราก็จะมีสมาชิกเพิ่มขึ้นมาอีกคน อีกไม่นานก็คงมีเหลนตามมา

คนไหนแต่งเมีย ครอบครัวนั้นก็มีความสุข