ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 899-1 เตะลอยขึ้นฟ้า

ตอนที่ 899-1 เตะลอยขึ้นฟ้า

มีขุนนางต้องมีตรวจสอบ เมื่อมีตรวจสอบก็ต้องมีทั้งชื่นชมและลงโทษ

ประเมินด้านการวางตัว คำพูด ความรู้ การตัดสินใจ คุณธรรม ความสามารถ ภาพรวม

กลุ่มขุนนางเจ็ดคนฝ่ายประเมินของกรมขุนนางปลอมตัวเป็นพ่อค้า มาพร้อมกับองครักษ์ที่ปลอมเป็นผู้ติดตาม กำลังเข้าพักในโรงเตี๊ยมของหวงหลง

“อ่า นายท่าน ต้องขอโทษด้วย ไม่มีห้องระดับสูงแล้วขอรับ เหลือแค่ห้องระดับกลางกับล่าง แต่ทั้งหมดนี้ก็เหลือเพียงสามห้อง”

“อ่อ ดูท่ากิจการจะไปได้สวย”

“เป็นเพราะพึ่งใบบุญของพวกท่าน ที่นี่ถึงคราวจัดงานแสดงสินค้าที่มีปีละหนอีกแล้ว มีคนต่างถิ่นที่ต้องการจับจองสินค้าโดยไม่ต้องรอ และก็เพื่อเจรจาให้ได้ราคาดี กลัวคุยไม่ทัน พวกเขาเลยมาก่อนล่วงหน้า ห้องถึงได้เต็มแบบนี้ พวกท่านก็เหมือนกันหรือ”

นายท่านที่มีกลิ่นอายของผู้ทรงความรู้เหล่านี้พากันพยักหน้าเบาๆ

ไปหาโรงเตี๊ยมอีกสองแห่ง พอจะหาสิบห้องที่พออยู่ได้อย่างไม่น่าเกลียดเกินไปได้

ขุนนางจากกรมขุนนางเจ็ดคนพักห้องละคน

ในกลุ่มขุนนางที่ทำหน้าที่ประเมินนี้ คนที่ตำแหน่งใหญ่สุดคือรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายของกรมขุนนาง

แสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับเส้นทางนี้ขนาดไหน รวมถึงเฟิ่งเทียนที่ประเมินเสร็จไปแล้วด้วย

องครักษ์ทั้งหกพักห้องละสองคน

ทั้งๆ ที่คนกลุ่มนี้อยู่อย่างสุขสบายในหวงหลงได้แค่แจ้งไปยังผู้ว่าฯ ซ่ง

แต่พวกเขาตระหนักในหน้าที่ของตัวเอง คิดไว้ว่าเมื่อถึงหวงหลงจะแอบสำรวจก่อน

ใช้สายตาตัวเองสำรวจชื่อเสียงของขุนนางในหวงหลง รวมถึงความซื่อสัตย์ ความฉลาดหลักแหลม การบำรุงทุกข์สุขให้กับชาวบ้านท้องถิ่น ส่วนการจัดเก็บส่วย การเพิ่มจำนวนประชากร เป็นต้น พวกเขาไม่รีบร้อน เอาไว้ไปดูบันทึกหลังจากเปิดเผยตัวแล้วได้

รู้สึกได้เลยว่าอย่างน้อยขุนนางกลุ่มนี้มาประเมิน อีกทั้งยังมีรองเสนาบดีฝ่ายซ้ายนำมาด้วยตัวเอง ไม่มีทางเกิดเรื่องอย่างประเมินไม่ตามความจริงหรือนั่งเทียนเขียนรายงาน ไม่มีทางเขียนแค่ผลงาน ไม่เขียนปัญหากับสิ่งที่ไม่เหมาะ

ตรงกันข้าม หากพวกเขาพบเจอสิ่งที่ไม่ดีก็จะเขียนรายงานไปตามความจริง

วันต่อมาคนกลุ่มนี้ได้แต่งตัวชุดธรรมดานั่งกินบะหมี่ที่ร้าน แอบฟังพวกชาวบ้านคุยกัน

ฟังจากปากพวกชาวบ้านถึงได้รู้ว่าทำไมเมื่อวานถึงหาโรงเตี๊ยมยากเย็นนัก แถมยังดูมีคนมากหน้าหลายตาปะปนกัน คนเยอะมาก แม้แต่ห้องนอนรวมยังเต็ม ถ้าจะบอกว่ามีแค่พ่อค้าต่างถิ่นคงไม่ขนาดนี้

ที่แท้วันนี้ก็เป็นวันตลาดนัดใหญ่ของตัวเมืองหวงหลง

ยังมีอีกคำศัพท์แปลกใหม่ ชาวบ้านบอกว่าเป็นวันลดกระหน่ำ

พ่อค้าส่วนใหญ่ในตัวเมืองจะนำสินค้าหลายอย่างมาลดราคาขายในวันนี้

ชาวบ้านจากอำเภอรอบๆ ก็จะแห่กันมาแย่งซื้อของเหล่านี้

พวกพ่อค้ารายเล็กหรือรายย่อยของแต่ละอำเภอก็มากันก่อนแล้ว

ฟังดูค่อนข้างมีเงิน

ถ้าไม่มีเงิน ต่อให้ลดราคาก็คงไม่มีคนซื้อ ใช่ไหมล่ะ

“ท่านลุง อากาศที่นี่จะเริ่มหนาวตั้งแต่เข้าฤดูใบไม้ร่วง ในหนึ่งปีก็ได้แค่เพาะปลูกหรือไม่ หน้าหนาวยังมีงานอย่างอื่นทำไหม”

ชายชราครุ่นคิด ตัดคำว่าไหมทิ้งเสีย พวกเรางานยุ่งไปจนถึงเดือนสิบสอง แค่มีคำสั่งจากเบื้องบนลงมา พวกเราก็ทำงานกันเป็นบ้าเป็นหลัง ช่วงหลายปีนี้แทบไม่ได้พัก

“ท่านมาจากต่างถิ่นหรือ”

“ใช่ ท่านลุง พวกเรา…”

ใต้เท้ารองเสนาบดียังพูดไม่จบชายชราก็ชักไม่พอใจ ตวาดเสียงใส่ขุนนางคนหนึ่งในกลุ่มผู้ตรวจประเมิน “ทิ้งอะไรน่ะ ทิ้งลงถังขยะสิ”

ชี้ถังขยะที่อยู่ข้างๆ

รักษาสิ่งแวดล้อมเป็นหน้าที่ของทุกคน

พอชายชราตะโกนแบบนี้ก็มีหลายคนเงยหน้าขึ้น

ขุนนางที่ถูกตำหนิมองใต้เท้าของพวกเขา แต่เล็กจนโตไม่เคยถูกทำขายหน้าแบบนี้ ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาตำหนิ จากนั้นก็หันไปหาใต้เท้า ชี้ถังไม้ข้างทางที่หน้าตาสวยงามพอสมควร แถมบนนั้นยังมีฝาปิด นั่นถังขยะหรือ

ก่อนหน้านี้พวกเขายังงงอยู่ว่านั่นเอาไว้ทำอะไร ตั้งไว้ทุกสองสามร้อยเมตร

ต่อมาที่หน้าร้านบะหมี่ก็มีรถเข็นผ่านหน้าร้าน บนนั้นมีถังหลายใบและยังมีไม้กวาด

เจ้าของรถเข็นเข้ามาทางหลังร้าน ขนน้ำสกปรกออกไป

ขณะเข็นรถพอเห็นใบไม้ร่วงข้างทางเขาก็หยุดรถ เอาไม้กวาดมากวาดใบไม้พวกนั้นไป ระหว่างทางก็คอยดูถังขยะที่อยู่ข้างทางว่าเต็มหรือยัง

ไม่ใช่แค่หวงหลงที่มีถังขยะเฉพาะ ตามถนนเส้นหลักในเมืองหลวงก็มีการเก็บกวาดแบบนี้เหมือนกัน แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของกลุ่มผู้ตรวจประเมินกลุ่มนี้คือบทสนทนาของพวกชาวบ้าน

บอว่าคนกวาดขยะคนนั้นชื่อหวังเจวี๋ยฮู่

เจวี๋ยฮู่เป็นคำด่าหมายถึงสิ้นลูกหลาน แต่อันที่จริงเขามีลูกสาวอยู่หนึ่งคน

บอกว่าตอนนี้หวังเจวี๋ยฮู่ได้ลืมตาอ้าปากแล้ว แถมยังได้กินเสบียงหลวง

ขุนนางตรวจประเมินถึงได้เข้าใจ ตามถนนหนทางในหวงหลงมีการแบ่งพื้นที่กัน โดยแต่ละพื้นที่จะมีคนที่รับผิดชอบทำความสะอาดอยู่หนึ่งคน

แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะได้ ‘เสบียงหลวง’ จะต้องเป็นครอบครัวที่ขึ้นชื่อว่าลำบากที่สุดในถนนหลายเส้นนี้ งานของพวกเขาตั้งแต่เช้าจรดเย็นคือตระเวนกวาดตามถนน หน้าหนาวกวาดหิมะ เก็บขยะหรือน้ำสกปรก เป็นต้น

“ไปเถอะ พวกเราไปสถานีรักษ์สิ่งแวดล้อมที่พวกชาวบ้านพูดถึงกัน”

ได้ยินมาว่าคนที่คอยกวาดขยะในแต่ละพื้นที่จะทำงานอยู่ที่สถานีรักษ์สิ่งแวดล้อมที่มี ‘เงินเดือน’ ให้

ไม่ใช่แค่คนทำความสะอาดเหล่านี้ สถานีรักษ์สิ่งแวดล้อมก็ได้จ้างคนสำหรับกำจัดมูลสัตว์โดยเฉพาะอีกด้วย นำมูลสัตว์ไปทำเป็นปุ๋ย

นอกจากนี้ยังมีกลุ่มสัตวแพทย์เฉพาะกิจที่ก็เป็นในลักษณะการจ้างงานของทางการเช่นกัน

ลงพื้นที่ตระเวนตามชนบท ทำงานป้องกันโรคระบาดในสัตว์

“นายท่าน ดูสิขอรับ ห้องที่สร้างจากหินนั่นน่าจะเป็นห้องน้ำส่วนรวมที่พวกเขาพูดถึงกัน”

รองเสนาบดีพยักหน้าเล็กน้อย

นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นในเมืองอื่นมาก่อน

หวงหลงมีห้องน้ำสาธารณะเยอะมาก อีกทั้งภายในก็สะอาดสะอ้าน ตามประตูเมืองก็มีสร้างไว้ เรื่องแรกที่ชาวบ้านทำหลังจากเข้าเมืองก็คือเข้าห้องน้ำ

เวลานี้กลุ่มขุนนางตรวจประเมินยังได้ระบายความรู้สึก นี่เป็นจุดเด่นที่เมืองอื่นไม่มี

แต่การแอบสำรวจในวันนี้กลับทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มบันทึกจากตรงไหนดี

เพราะจุดเด่นมันเยอะไปหมด

จุดเด่นที่สำคัญที่สุดของหวงหลงคือห้องเข้าเวรตรงประตูเมือง

เพื่อป้องกันการเกิดเหตุฉุกเฉินในอำเภออื่นๆ หลังจากประตูเมืองปิดยามค่ำคืน เช่น เกิดไฟไหม้ มีการฆ่ากัน กว่าจะรอรายงานตอนประตูเมืองเปิดในวันรุ่งขึ้นแล้วไปดูที่เกิดเหตุก็สายเกินไปแล้ว

ได้ยินว่าทุกคืนจะมี ‘ขุนนางใหญ่’ มาเข้าเวรที่นี่หนึ่งคน

แม้แต่ขุนนางใหญ่ระดับผู้ว่าฯ ซ่งก็ยังทำเป็นตัวอย่าง ในเดือนสองเดือนจะมีวันที่ถึงเวรของเขาที่ต้องมาเข้าเวรที่นี่

ตรงห้องเข้าเวรมีข้อความสีเทาเขียนไว้ว่า ขุนนางต้องตั้งใจเข้าเวร ระแวดระวังให้เป็นนิจห้ามประมาท

รองเสนาบดีเอาสองมือบังแสงแดด ตั้งใจสอดส่องด้านใน ปกติตอนกลางวันที่นี่จะถูกปิดไว้ กลางคืนถึงจะเปิด ในนั้นมีเตียง โต๊ะทำงาน เตาขนาดเล็กที่มีกาน้ำอยู่ด้านบน

หวงหลงมีจุดรอเกวียนโดยเฉพาะ ทางที่ว่าการออกเงินเองตั้งเป็นกระโจมใหญ่

หน้าร้อนมารอเกวียนก็หลบแดดหลบฝนได้ หน้าหนาวก็หลบลมหลบหิมะได้

ตรงจุดรอเกวียนมีร้านค้าเล็กๆ อยู่หลายร้าน

เกวียนโดยสารไปอำเภอไหนด้านหน้าจะมีป้ายขนาดใหญ่บอก และมีคนตะโกน ไม่มีทางจอดรับแบบไร้ระเบียบ

นอกจากนี้ฝั่งตรงข้ามจุดรอเกวียนยังมีที่จอดเกวียน

สามารถเอาเกวียนส่วนตัวไปจอดตรงนั้นได้ มีคนคอยเฝ้าให้ คนเฝ้าไม่มีทางขโมยเกวียน เพราะพวกเขากิน ‘เสบียงหลวง’

จ่ายเงินค่าดูแลกับค่าอาหารเลี้ยงสัตว์แรงงานได้อย่างสบายใจ จากนั้นก็จะได้รับป้ายขนาดเล็ก กลับมาก็ยื่นป้ายนี้แล้วรับเกวียนไป

หวงหลงยังมีจุดเด่นใหญ่ๆ อยู่อีกอย่าง

นั่นก็คือสวนสาธารณะ

ไม่ใช่แค่คนรวยที่เดินเล่นในสวนได้ ทางการก็ได้ออกเงินสร้างสวนสาธารณะขนาดใหญ่

ชมดอกไม้ใบหญ้า ไกวชิงช้า เล่นว่าว ไม่ใช่แค่เรื่องที่มีเพียงในจินตนาการของชาวบ้านอีกต่อไป

ภายในสวนสาธารณะมีคนสวนที่กิน ‘เสบียงหลวง’ พวกเขาฝีมือดีมาก ใช้ดอกไม้สารพัดสีมาตัดแต่งเป็นคำว่า ‘หวงหลงยินดีต้อนรับ’

หญ้าเขียวชอุ่ม ดอกไม้ก็บานรับแขก

สะพานน้อย เรือพาย ภูเขาจำลองมีน้ำตก สระบัว ว่าวที่ติดลมอยู่บนท้องฟ้า เห็นคนทำงานในพื้นที่สวนเดินตรวจตราอยู่ตามจุดต่างๆ เพื่อป้องกันเด็กน้อยทำลายข้าวของหรือตกน้ำ

คนที่ขายฝีมืออย่างเล่นกายกรรม เลี้ยงนกพิราบ แกล้งลิง หวดลูกดิ่ง ก็ล้วนมาอยู่ที่นี่

ภายในสวนสาธารณะมีชาวบ้านมากมายที่ถือโอกาสจากการมาตลาดนัดครั้งนี้แวะมาดู

ใต้เท้ารองเสนาบดีนั่งอยู่บนชิงช้า เผลอนั่งเล่นโดยไม่รู้ตัว

“พรุ่งนี้ออกไปเดินหน่อย”