ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 900 คนธรรมดาทำข้าซาบซึ้งใจที่สุด

ตอนที่ 900 คนธรรมดาทำข้าซาบซึ้งใจที่สุด

ตัวเมืองหวงหลงกับหลายสิบอำเภอเหมือนเป็นบ้านในสายตาของซ่งฝูเซิง

บ้านที่เขาสร้างมากับมือ

บ้านไม่มีเงินต้องไปหาเงินมาก่อน ทำให้ทุกคนกินอิ่มท้อง

เงินส่วนที่เหลือตุนเสบียงไว้ยามฉุกเฉิน ซ่อมแซมบ้านที่ผุพังหลังนี้

วันนี้ทำห้องนอน พรุ่งนี้ทำห้องครัว จากนั้นก็ปูทาง ทีละนิดทีละหน่อยก็มีหวงหลงที่ใหม่ทุกอย่าง

สิ่งที่ที่ดินผืนนี้สะท้อนให้กับเขาคือผลงานสะดุดตาที่เขาสร้างมาเองกับมือ ตระกูลลู่ไม่ต้องยกบ้านให้พวกเขาเป็นของขวัญ ฮ่องเต้ก็พระราชทานบ้านของขุนนางขั้นสามให้เขา

เขามาทำงานส่งท้าย

หมู่บ้านที่เมื่อก่อนขึ้นชื่อเรื่องความยากจน ตอนนี้แต่งงานกันไปแล้วหลายคู่ มีเด็กสาวถูกแต่งเข้ามามากมาย รวดเร็วกันมาก บางครอบครัวก็ได้อุ้มหลานกันแล้ว

ซ่งฝูเซิงยืนอยู่ในหมู่บ้านน้ำผึ้งมองภูเขาลูกใหญ่พลางพูด “เยี่ยม เยี่ยมมาก วันหน้าจะยิ่งมีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมือง”

เขายืนริมเขา ชี้ถนนขึ้นเขาที่ยังทำไม่เสร็จ กำชับรองผู้ว่าฯ โจวที่รับตำแหน่งต่อ “ต้องสร้างต่อให้เสร็จ”

“ใต้เท้าโปรดวางใจ”

เขายืนอยู่ในแปลงเกษตรทดลอง คราวนี้รองผู้ว่าฯ โจวเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน “ใต้เท้าโปรดวางใจ”

เขาปรากฏตัวที่ศูนย์ทำหินซงฮวา พวกคนหนุ่มที่กะเทาะหินพากันหยุดงานในมือ เสียงโครมครามจึงเงียบลง “ท่านจะไปแล้วหรือ” ไม่มีเสียงปรบมือต้อนรับแบบเมื่อก่อนที่เขาปรากฏตัว ตอนนั้นมีแต่คนปรบมือ อยากให้ผู้ว่าฯ ซ่งกล่าวอะไรสักหน่อย เวลานี้มีเพียงความเงียบ

เขาปรากฏตัวที่ฮุ่ยหนิง

กลุ่มขุนนางยืนอยู่ด้านหลังของเขา เขากลับยืนอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอคล้ายเห็นภาพบรรยากาศที่เขามารับตำแหน่งวันแรก

ตอนนั้นเขามีแค่คนในครอบครัวกับชาวบ้าน ไม่มีขุนนางสักคนที่ช่วยเหลือเขา

ในงานจัดแสดงสินค้าเขาจับมือกับพ่อค้าหลายคน ทำให้พวกพ่อค้าต่างตกใจกันมาก

เขาบอกว่า ‘หวังว่าปีหน้า ปีหน้าๆ และต่อๆ ไป พวกท่านยังจะมาที่นี่อีก หวงหลงต้องพัฒนาการค้า ต้องก้าวเดินต่อไป ต้องการพวกท่าน’

ประตูใหญ่หมู่เรือนหลังที่ว่าการเปิดออก

รถม้าทยอยเคลื่อนออกท่ามกลางสายตาขุนนางหวงหลงและคนในครอบครัวที่มาส่ง

เวลานี้ขุนนางคนอื่นๆ พากันมองด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ยกเว้นรองผู้ว่าฯ โจว

พวกเขากังวลว่าจะไม่มีเบื้องบนแบบนี้อีก แบบที่พวกเขาทำงานของตัวเองไป ต่อให้ปกติพวกเขาไม่ประจบเอาใจ ไม่ให้ของขวัญ ก็ไม่มีทางมองข้ามพวกเขา

สำหรับพวกชาวบ้าน ต่างกังวลกันว่าจะไม่มีขุนนางอย่างผู้ว่าฯ ซ่งอีกแล้ว ขุนนางที่จะพูดกับพวกเขาว่า ‘ตราบใดที่ท่านเป็นคนหวงหลง ไปข้างนอก เดือดร้อนอยู่ในต่างถิ่น ข้าจะช่วยท่านเอง’

ผู้ว่าฯ ซ่งทำให้พวกเขาภาคภูมิใจที่เป็นคนหวงหลง

ผู้ว่าฯ ซ่งทำให้พวกเขาเชื่อว่าพื้นที่รกร้างก็ยังเป็นแปลงนาที่มีความหวังได้

ผู้ว่าฯ ซ่งทำให้พวกเขารักและทะนุถนอมบ้านเกิดตัวเองอย่างจริงใจ

ร่มหมื่นประชาถูกกางออก

ร่มหมื่นประชาร้อยคันถูกกางไปตามเส้นทาง

ก็เหมือนกับที่ผู้ว่าฯ ซ่งเคยกางแขนออกเพื่อปกป้องดินแดนหวงหลงแห่งนี้

ท่านย่าหม่านั่งอยู่ในรถม้า น้ำตานองหน้าในชั่วพริบตา

ลูกสามของนางไม่มีลูกชาย แต่กลับมี ‘ลูกชาย’ มากมาย

ลูกสามของนางทำให้ครอบครัวนับหมื่นในหวงหลงที่มีลูกชายได้มีชีวิตที่ดีขึ้น

ขบวนรถม้าถูกขวางหลายครั้ง พวกชาวบ้านพากันคุกเข่าลงเป็นวงกว้าง ขบวนเคลื่อน พวกเขาก็ลุกเดินตาม

ซ่งฝูเซิงจำต้องลงจากรถม้า

เขาประนมมือขอบคุณกลุ่มคนที่เบียดเสียด มองดวงตาของชาวบ้าน เพิ่งไหว้ได้สองทียังไม่ทันพูดก็สะอื้น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วพูด

“หวงหลงจะพิเศษตลอดไปสำหรับข้า ไม่ว่าข้าจะอยู่ที่ไหน หัวใจของข้าก็ยังคงผูกกับที่นี่

อีกทั้งวันหน้า แม้ข้าจะไม่ใช่ขุนนางท้องถิ่นของที่นี่อีก แต่คนในครอบครัวของข้าบางคนก็ยังอยู่ที่นี่ต่อ วันหน้าข้าจะกลับหวงหลงโดยใช้วิธีเยี่ยมญาติ

ทุกท่านกลับไปเถอะ

ตั้งใจทำงาน ตั้งใจใช้ชีวิต

ต้องเชื่อมั่นในตัวผู้ว่าฯ คนต่อไป เชื่อมั่นในขุนนางทุกคนของหวงหลง พวกเขาจะทำให้ทุกคนได้มีชีวิตที่ดีขึ้น มีเสื้อผ้าอุ่นๆ สวมใส่!”

ซ่งฝูเซิงกวักมือเรียกพวกรองผู้ว่าฯ โจวให้พยักหน้าและโบกมือสร้างความมั่นใจให้พวกชาวบ้าน

ชั่วขณะนี้เล่นเอารองผู้ว่าฯ โจวก็ชักอาลัยอาวรณ์ซ่งฝูเซิงจากใจจริงขึ้นมาแล้ว

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ โยนเอกสารตำหนิพวกเขาตอนประชุม บังคับให้พวกเขาถอดรองเท้าลงแปลงนา พูดจาหักหน้าทำให้พวกเขาหวาดกลัว แม้แต่อาหารในที่ทำงานก็ยังคำนวณละเอียดจากสี่อย่างเหลือสองอย่าง ผักดองก็ยังถือเป็นกับข้าว

ทำงานด้วยกันมาหลายปี มีขุนนางคนไหนบ้างไม่เคยถูกซ่งฝูเซิงตำหนิ คนที่วางอำนาจแบบนั้นไม่มีใครอีกแล้ว

ความทรงจำเหล่านั้นที่เดิมทีไม่น่าอภิรมย์นัก แต่สิ่งที่วิเศษที่สุดในตัวคนผู้นี้คือ ไม่ชอบใจแต่ก็ทำให้เราบอกไม่ถูกว่าทุกข์หรือสุข

ก็เหมือนอย่างในเวลานี้ ขนาดผู้ว่าฯ ซ่งจะไปแล้วก็ยังปูเส้นทางให้พวกเรา

รองผู้ว่าฯ โจวคิดในใจ อาจเพราะเป็นผู้ชายเหมือนกัน เขารู้สึกนับถือผู้ว่าฯ ซ่ง

วันหน้าอย่าว่าแต่ผู้ว่าฯ ซ่งจะมาเยี่ยมญาติที่หวงหลงหรือไม่เลย เวลาเขาไปเยี่ยมท่านพ่อที่เมืองหลวงตอนขึ้นปีใหม่ เขาจะไปเยี่ยมซ่งฝูเซิงที่จวนซ่งอย่างแน่นอน

ขุนนางที่คิดแบบรองผู้ว่าฯ โจวมีอยู่ไม่น้อย

ต่อไปไม่มีผู้ว่าฯ ซ่งที่ดุพวกเขาอีกแล้ว ออกจากตำแหน่งแล้ว พวกเขาพากันคิดอยากเป็นเพื่อนกับอดีตเบื้องบนของพวกเขา ยังอยากผูกสัมพันธ์กันต่อ

พวกชาวบ้านเห็นขุนนางออกมาเยอะขนาดนี้ถึงได้หลีกทางให้ขบวนเคลื่อนต่อ

แต่พวกเขาก็ถือร่มหมื่นประชาเดินตามหลัง ทั้งยังช่วยกันส่งต่อ

ขบวนรถม้าวิ่งออกไปไกลแล้วคนครอบครัวซ่งยังได้ยินพวกชาวบ้านตะโกนตามหลังว่า

“ใต้เท้าผู้ว่าฯ ท่านสัญญาแล้วนะ ท่านต้องกลับมาเยี่ยมด้วย”

เฉียนเพ่ยอิงจริงใจ ประทับใจจนพูดออกมา นั่งพึมพำอยู่ในรถม้า “แน่นอน”

แต่ผู้ว่าฯ ซ่งไม่จริงใจ อยู่กับความเป็นจริงมากกว่า ให้ตายเถอะ ข้าแค่พูดส่งเดช

เฉียนเพ่ยอิงยังบอกเขาระหว่างเดินทาง “มีแค่เราสองคน พ่ออยากร้องก็ร้องเถอะ ตอนนี้ไม่มีใครได้ยิน”

ซ่งฝูเซิงสงสัย “พ่อจะร้องทำไม พ่อได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ไม่ได้ถูกกลั่นแกล้งเสียหน่อย อืม แม้ตัวเองจะไม่ได้ต้องการก็ตาม”

แสดงให้เห็นว่ามีแค่คนจริงใจอย่างเฉียนเพ่ยอิงเท่านั้นที่อ่อนไหว ตัวผู้ว่าฯ ซ่งเลยอารมณ์นั้นมาแล้ว

หรือบางทีอาจยังรู้สึกอยู่ แค่ทำเป็นเหมือนไม่ใส่ใจปกปิดตัวเอง

อย่างไรเสียก็เหมือนที่เขาว่าไว้ หวงหลงพิเศษสำหรับเขา เป็นจุดเริ่มต้นของเขา เป็นสถานที่ที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจ แต่อาลัยอาวรณ์ไปก็เท่านั้น ไม่เลื่อนตำแหน่งได้เหรอ คนเราต้องอยากเดินขึ้นที่สูงกันทั้งนั้น

“เดี๋ยวนะ ยังไม่ต้องพูดอะไรที่ไม่มีประโยชน์ รองเสนาบดีฝ่ายขวากรมคลัง พ่อยังไม่พอใจอีกเหรอ”

“หา พ่อยังคิดอยู่ว่าจะได้ไปอยู่กรมขุนนาง ต่อให้ไม่ใช่รองเสนาบดี ไปอยู่แผนกตรวจสอบ แผนกทดสอบก็ได้หมด คุมคนดีจะตาย อย่างสอบจอหงวนเสร็จพ่อก็เป็นคนจัดตำแหน่งให้พวกเขา ดูแลเงิน เรื่องจิปาถะ”

ซ่งฝูเซิงแค่คิดก็ปวดหัว ที่นั่นงานยุ่งที่สุด และก็ลำบากสุดแถมยังไม่ได้ผลงานอะไร

ในสายตาของซ่งฝูเซิง กรมคลังก็เหมือนกับคำพูดที่พวกเมียๆ ชอบบ่นกับลูกผัวว่า ‘จะนอกบ้านในบ้านข้าก็ต้องดูแลหมด’

เมื่อกลับถึงเฟิ่งเทียนอีกครั้งก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว

ผู้ว่าฯ หลี่ต้องนอบน้อมต่อซ่งฝูเซิง ครั้งนี้ผู้ว่าฯ หลี่ไม่ได้เลื่อนขั้น

ซ่งฝูเซิงรู้จักวางตัว พวกเขาสองคนไม่ได้อยู่บนลู่วิ่งเดียวกันแล้ว ใครๆ ก็พูดประจบเอาใจได้ เขาแค่ไปเลี้ยงข้าวผู้ว่าฯ หลี่เป็นการส่วนตัวในสถานการณ์ที่ไม่ว่างเจอใครทั้งนั้น

ทั้งสองคนคุยกันถูกคอ เขาเลื่อนขั้นได้ก็เพราะความสำเร็จที่หวงหลง

ท่าทีถ่อมตนเป็นพิเศษ หวงหลงยากจน จะพัฒนายังไงก็ง่าย แต่อย่างเฟิ่งเทียนที่เจริญอยู่แล้ว ที่นี่ถือเป็นอดีตเมืองหลวง จะให้เจริญกว่านี้ก็ยากยิ่งกว่า

เล่นเอาผู้ว่าฯ หลี่อุ่นใจ พูดโดนใจเขาเหลือเกิน

ถ้าซ่งฝูเซิงไม่ยอมรับจุดนี้ เขาคิดแบบนี้จริงๆ เขาแอบอิจฉา แต่พอซ่งฝูเซิงพูดแบบนี้ออกมาเอง ผู้ว่าฯ หลี่กลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น “เป็นแบบนั้นจริงหรือ น้องชาย ไม่ใช่แน่นอน มีโอกาสข้าจะไปดูที่หวงหลงหน่อย จะนั่งฟังอยู่เฉยๆ ไม่ได้อีกแล้ว เจ้าทำได้ดีจริงๆ พี่ชายนับถือ”

นอกจากนี้ผู้ว่าฯ หลี่ยังได้แจ้งข่าวให้ซ่งฝูเซิงรู้ “เจ้ารู้หรือเปล่า พอผลประเมินของเจ้าไปถึงเมืองหลวง ฝ่าบาทก็ทรงกริ้วจนสั่งลดตำแหน่งไปหลายคน เพราะมีของบางคนที่ดูปลอม โดดเด่นกว่าผลงานเจ้าเสียอีก พระองค์ตรัสว่า แบบนี้ไม่ต้องตรวจสอบอีกรอบก็รู้ เป็นไปไม่ได้”

ฮ่องเต้ ‘ไม่มีทางมีใครที่ทำทุกด้านได้ดีกว่าซ่งฝูเซิง อย่างไรเสียซ่งฝูเซิงก็ถึงขนาดเป็นตัวแทนนำเสนอสินค้า ข้ารู้ดี’

ต้นเดือนเจ็ด ซ่งฝูเซิงพาครอบครัวเข้าเมืองหลวง