ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 904-1 พยายามเต็มที่

ตอนที่ 904-1 พยายามเต็มที่

ฝูหลิงกางแขนออก นางอยู่ในชุดแต่งงานสีแดงสด จับมือเฉียนเพ่ยอิงพลางแกล้งหยอกเย้า

“ท่านแม่ ร้องไห้ทำไม เช่นนั้นลูกไม่แต่งงานแล้วนะ”

เฉียนเพ่ยอิงเช็ดน้ำตาแล้วตีฝูหลิงเบาๆ พูดเสียงสะอื้น “เหลวไหล คนอย่างลู่พั่นใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ”

เหล่าซ่งเล่าให้นางฟังแล้วว่า แม้แต่งานของลูกสาวนางหลังแต่งงานลู่พั่นก็หาไว้ให้เสร็จสรรพแล้ว แต่งเสร็จก็เป็นผู้อำนวยการโรงเรียน กลัวฝูหลิงจะว่างเกินไป ใช้เงินมือเติบ

ประโยคหลังว่างเกินไป ใช้เงินมือเติบ นางตัดทิ้งโดยอัตโนมัติ เหล่าซ่งต้องเติมเข้ามาเองแน่นอน

สรุปว่าลูกเขยดีๆ แบบนี้ นางไม่มีอะไรให้ต้องไม่วางใจ พอใจเต็มร้อย

ก็แค่เสียดาย อยู่ด้วยกันสามคนพ่อแม่ลูกมาตั้งหลายปีขนาดนี้ ต้องมาแยกกันเสียแล้ว

“แม่ร้องไห้เพราะดีใจ จะได้ไม่มีคนกวนใจอีกแล้ว”

มีเสียงดังที่หน้าประตูในเวลานี้

สมุดเล่มเล็กที่ท่านย่าหม่าถืออยู่หล่นลงพื้น สีหน้าอึ้งตะลึงงัน

ชุดแต่งงานมีปักเลื่อมทองระยิบระยับ

สวยขนาดนี้ ดูดีขนาดนี้ ถ้านางไม่ได้เห็นกับตาตัวเองก็คงจินตนาการไม่ออก

เอาแค่นี้ หลานสาวคนเล็กยังไม่ได้ใส่เครื่องหัวกับเครื่องประดับก็ทำเอานางตะลึงมากแล้ว

ซ่งฝูหลิงคิดในใจ แย่ละ คนที่ตื้นตันใจจนร้องไห้มาอีกคนแล้ว

นางยกกระโปรงเดินขึ้นหน้า ก้มตัวเก็บสมุดแล้วพูด “ท่านย่า นี่อะไรเหรอ สมุดบัญชีเหรอ”

“หา อ่อ ท่านย่า…”

ท่านย่าหม่ารีบดึงสติกลับมา อยากแย่งสมุดคืน แต่ก็ไม่ทันแล้ว

มองซ่งฝูหลิงพลิกเปิด ในนั้นเป็นภาพวาดหญิงหนึ่งชายหนึ่งซ้อนกันท่าทางต่างๆ

เริ่มแล้ว ควบคุมไม่อยู่

“ฮ่าๆๆ”

หัวเราะจนเฉียนเพ่ยอิงเอามือปิดหน้า ไม่ใช่ร้องไห้ แต่จนปัญญา

หัวเราะจนย่าหม่าอึ้งไปอีกรอบ

หลานสาวคนเล็กรู้หรือเปล่าว่านี่ไม่ใช่หนังสือภาพทั่วไป ไม่ใช่ภาพกายกรรมตลก ไอ๊หยา ไม่สนแล้ว

“เอามานี่ นั่นสมุดที่เอาไว้ถ่วงหีบ”

ท่านย่าหม่าแย่งสมุดที่ตอนนี้ราคาแพงสุดในท้องตลาดมาจากมือหลานสาวคนเล็ก จากนั้นก็สาวเท้าเดินเข้าห้อง

เปิดม่าน มองเฉียนเพ่ยอิง เบ้ปากไปทางที่ซ่อนสมุด

ความหมายคือ เจ้าเป็นแม่อย่าลืมสอนเรื่องอย่างว่า นางเป็นย่า แอบซื้อมาได้ก็ดีมากแล้ว เรื่องอื่นไม่เป็นไร แต่เรื่องนี้มันกระอักกระอ่วนเกินกว่าจะพูดเอง

ซ่งฝูหลิงหัวเราะตัวงอหลังเห็นท่านย่าหม่าขยิบตาทำลับๆ ล่อๆ

“ท่านย่า สองคนในนั้นทำอะไรเหรอ ทะเลาะกันเหรอ รีบตอบข้าสิ ข้าไม่อยากฟังท่านแม่ตอบ ข้าอยากฟังท่านย่าบอก ท่านย่าพูดเองจะสนุกยิ่งกว่า”

“ไปไกลๆ เลย”

เมื่อครู่ยังประทับใจจนร้องไห้อยู่ดีๆ ตอนนี้กลายเป็นสองย่าหลานเอะอะกันจนเฉียนเพ่ยอิงมองค้อนใส่ลูกสาว ทำเป็นเล่น ไม่อยู่ด้วยแล้ว

…

ช่วงเวลาเตรียมตัวแต่งงานเป็นเรื่องทุกข์ระทมมากสำหรับซ่งฝูหลิง

เพราะนางต้องเย็บถุงหอมให้ลู่พั่น เย็บถุงเท้าอายุยืนให้ลู่ฮูหยิน เหล่าฮูหยิน และอัครเสนาบดีลู่

เชี่ยนปี้แอบกระซิบเจิงหมอมอ “ชู่ว”

ชู่วอะไร เพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จก็นอน แบบนี้คือขี้เกียจ

เจิงหมอมอมองซ่งฝูหลิงที่กอดถุงเท้าที่เพิ่งเย็บได้ครึ่งเดียวหลับไป ดูท่าทางหลับฝันดีทีเดียว นางทำใจแข็ง เข้าไปปลุกคุณหนู

ซ่งฝูหลิงตื่นขึ้นพร้อมทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้ ประนมมืออ้อนวอน

“หมอมอ ให้คนอื่นเย็บแทนข้าเถอะ ถึงอย่างไรของหลายอย่างของข้าก็มีคนเย็บแทนให้ทั้งนั้น แล้วจะอะไรกับแค่อย่างสองอย่างนี้ เมื่อวานพอข้าเย็บถุงหอมเสร็จมือก็เป็นตะคริว”

น่าสงสาร โชว์มือให้ดู

เจิงหมอมอส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง

ต้องเย็บเอง

คิดว่าคนตระกูลลู่ไม่รู้เหรอว่าคุณหนูไม่ถนัดงานเย็บปัก มีเหรอจะไม่รู้ว่าพวกของเย็บปักชิ้นใหญ่อย่างปลอกผ้าห่ม ปลอกหมอน นายท่านจ้างคนเย็บให้ทั้งหมด

รู้สิ

เพราะว่าทางนั้นรู้ถึงยิ่งต้องให้ความจริงใจ

เย็บไม่สวยไม่เป็นไร ดูกันที่ความตั้งใจ ของพวกนี้เป็นของสำคัญที่สุด ต้องให้คุณหนูพยายามทำด้วยตัวเอง

“เชื่อฟังนะคะ คุณหนู”

คุณหนูก็เชื่อฟัง ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามก็ฝืนเย็บถุงเท้าจนเสร็จ

“คุณหนู เย็บอันนี้อีกเจ้าค่ะ ดูนะเจ้าคะ บ่าวปักเป็นโครงให้แล้ว คุณหนูก็ปักไปตามนี้ เดี๋ยวบ่าวจะคอยบอกว่าตรงไหนต้องปักกี่เข็ม เอาให้เสร็จวันนี้ก่อนฟ้ามืด พวกเรามาพยายามด้วยกันนะเจ้าคะ”

ซ่งฝูหลิงหยิบผ้าสีขาวขึ้นมา “นี่มันอะไร”

มองแล้วมองอีก อ๋อ นางเข้าใจแล้ว

นี่มันผ้าทดสอบพรหมจรรย์ไม่ใช่เหรอ

นางไม่เข้าใจ ทำไมต้องปักลายบนผ้าแบบนี้ด้วย

เอาไว้รองก้นไม่ใช่เหรอ

“ไม่ได้ ข้ากระหาย หมอมอ ข้าขอออกไปก่อน”

เจิงหมอมอมองสี่จานที่วางอยู่บนโต๊ะน้ำชา ผลไม้สารพัด ด้านข้างมีกาน้ำชา แค่เรียกก็มีนมปั่นผสมบ๊วยมาวาง

ของพวกนี้ท่านเขยให้คนเอามาส่งให้

ท่านเขยมาเจอคุณหนูไม่ได้ก่อนแต่งงาน แต่กลับส่งของกินสารพัดมาให้ ส่งมาบ่อยๆ แบบนี้ชาวบ้านทั้งเมืองคงใกล้รู้แล้วว่าท่านอ๋องเอาใจคุณหนูขนาดไหน

มีพร้อมทุกอย่าง

แต่คุณหนูกลับจะออกไปดื่มน้ำให้ได้ อ้างว่าดื่มน้ำแอบอู้ล่ะไม่ว่า

งานแค่นี้เจิงหมอมออยากจะร้องไห้ พูดจนปากแทบฉีก

ในขณะนี้เองก็มีเสียงของท่านลุงซ่งดังมาจากนอกหน้าต่าง “พั่งยาเอ๊ย ได้ยินหรือเปล่า ดูสิ ปู่ทวดซื้อแป้งทอดเหมินติงมาให้เจ้าด้วย”

ซ่งฝูหลิงกระโดดไปนั่งตรงหน้าต่าง “ปู่ทวด ข้าอยู่ตรงนี้”

ตราบใดที่ไม่ต้องเย็บผ้านางก็จะร่าเริง เปิดห่อกระดาษออกแล้วดมพลางถาม “ปู่ทวด ถ้าข้าจำไม่ผิด ปู่ทวดออกไปตอนเช้า ทำไมเพิ่งจะกลับมาเอาตอนนี้ล่ะ”

ท่านลุงซ่งตากแดดจนเหงื่ออาบหน้า ดันแป้งทอดที่ฝูหลิงยื่นให้ออก เขาฟ้อง

“อย่าให้พูดเลย ปู่ใหญ่ของเจ้าพาข้าเดินหลง หารถม้าไม่เจอ ข้าเลยบอกว่ารีบถามดีกว่าก่อนที่เราจะเดินหลงกันไปไกล แต่เขาก็ยังจะอยากใช้ความรู้สึกนำทาง ข้าเลยกลับเองดีกว่า”

“ต่อมาล่ะ ปู่ทวดกลับมาได้ยังไง ใช้ความรู้สึกนำทางหรือ”

“ของแบบนั้นมันพึ่งพาไม่ได้มากที่สุดแล้ว ยิ่งเดินยิ่งไกล หลงทางแล้ว

เลยถามคนอื่นว่าบ้านเราอยู่ไหน แต่คนอื่นไม่รู้จักขุนนางใหญ่ขนาดนี้ คิดว่าพวกเราประสาท หัวเราะเยาะพวกเราด้วย คิดว่าตาแก่อย่างพวกเราสองคนเลอะเลือน คุยโวโอ้อวด

ข้ากับปู่ใหญ่ของเจ้าเลยต้องถามหาร้านของดีฮุ่ยหนิงก่อน แล้วก็คลำทางไป

พอเข้าไปก็ถามว่ามีใครรู้จักบ้านของรองเสนาบดีฝ่ายขวากรมคลังไหม ลุงสุยของเจ้าคุยกับพ่อค้าอยู่ในร้านพอดี เลยพาพวกเรามาส่ง”

เจิงหมอมอมองคุณหนูนั่งแกว่งขาอยู่ตรงหน้าต่าง กินไปหัวเราะไป พูดคุยกับท่านผู้เฒ่า

โรคหัวเราะไม่หยุดกำเริบอีกแล้ว จึงรีบยกน้ำไปให้นางค่อยๆ กิน

วันต่อมาครอบครัวซ่งก็ต้อนรับญาติๆ ที่กลับมาจากทั่วทุกสารทิศ

กลุ่มแรกก็คือซ่งฝูโซ่วตาเดียวที่อุ้มซื่อจี้ลูกชาย พาเมียมาปรากฏตัวที่บ้านครอบครัวซ่ง

เล่นเอาเก่อเอ้อร์นิวกับลุงใหญ่ซ่งดีใจมาก เป็นครั้งแรกที่ได้เจอหลานคนเล็ก พูดมาตลอดว่าจะไปเมืองฉิน แต่ก็ไม่ได้ไปสักที

แม่ยายซ่งฝูโซ่วดูแลลูกสะใภ้ให้หมดตั้งแต่คลอดจนอยู่ไฟ

ซ่งฝูโซ่วซื้อสาวใช้สองคนให้เมีย ในบ้านยังมีหญิงรับใช้ที่คอยดูแลบ้าน งานสกปรกงานเหนื่อยไม่ต้องให้แม่ยายทำเอง แต่แม่ยายมาช่วยดูแลเขาก็ไม่ได้ให้เหนื่อยเปล่า

ซื้อของขวัญให้แม่ยายโดยอ้างชื่อพ่อแม่ บอกว่าพ่อแม่ของเขาอยากให้ เป็นการขอบคุณครอบครัวแม่ยายที่ต้องเหนื่อย ทั้งยังควักเงินสร้างบ้านที่ดูดีให้ครอบครัวพ่อตาแม่ยาย

เขาไม่เคยให้เงินตรงๆ

ซ่งฝูโซ่วบอกพวกฝูเซิง ฝูกุ้ยว่า “ถ้าข้าให้เงิน ใครจะเห็น แต่ถ้าสร้างบ้านหลังใหญ่คนก็รู้กันหมดว่าลูกเขยสร้างให้”

ตั้งแต่เมียของฝูโซ่วเจอหน้าเก่อเอ้อร์นิวกับลุงใหญ่ซ่งก็เลยรู้สึกสนิทใจมาก

คิดจริงว่าพวกของขวัญที่สามีให้พ่อแม่ของนางมาจากการกำชับของพ่อแม่สามี

แม้จะเป็นการเจอกันครั้งแรก แต่พ่อแม่สามีก็ปรี่เข้ามาหาลูกชายนางด้วยความดีใจ ไม่สนใจนางอยู่นาน เอาแต่เล่นกับหลาน สุดท้ายได้อาสะใภ้เตือนถึงหันมามองนาง แต่ก็ไม่ได้แสดงออกอะไร

เมียของฝูโซ่วเคยเป็นเถ้าแก่ร้านข้างนอกให้ตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง พอเป็นที่รู้จักในเมืองฉิน แต่เมื่อเจอซ่งฝูเซิงกับเฉียนเพ่ยอิงนางกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว รู้สึกเกร็งไปหมดทั้งตัว

ซ่งฝูโซ่วแกล้งว่า เมียข้าพอถึงเวลาเอาเข้าจริงก็ไปไม่ถูก

ตอนที่ซ่งฝูหลิงปรากฏตัว เมียของฝูโซ่วเกร็งยิ่งกว่า

ที่แท้ท่านนี้ก็คือพระชายาอ๋อง เหมือนพระชายาจริงๆ

นี่ถือเป็นคำชมที่ดีที่สุดสำหรับซ่งฝูหลิง ได้ยินหรือเปล่า ในที่สุดนางก็แสร้งทำจนเหมือนแล้ว

ถัดจากครอบครัวฝูโซ่วกลับมา คนทางหวงหลงกับเฟิ่งเทียนก็กลับมากันแล้ว

เรียกได้ว่าบ้านเก่อเอ้อร์นิวมีแต่เรื่องน่ายินดีไม่หยุดหย่อน มีครบทั้งหลานสายนอกสายในแล้ว ชุ่ยหลานให้กำเนิดลูกชายอ้วนท้วน แต่เพิ่งคลอด ครั้งนี้เลยไม่ได้มา

สามีชุ่ยหลานมาแทน

ซ่งฝูโซ่วมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร “น้องสาวข้าอยู่ไฟ เจ้าไม่อยู่บ้านดูแลนางหรืออย่างไร มาทำไม”

สามีชุ่ยหลานมีท่าทีอ่อนน้อมเป็นพิเศษ อธิบายก่อนว่าชุ่ยหลานมีคนดูแลมากมาย ระหว่างท้องไม่มีใครขัดใจ อยู่ไฟยิ่งแล้วใหญ่

ต่อมาก็บอกว่าชุ่ยหลานเสียดายมากที่เป็นอาแต่กลับมาร่วมงานแต่งของหลานสาวไม่ได้ แต่ถ้าบ้านเขาไม่มีใครมาเลยก็จะดูไม่ดี เขาถึงได้เป็นตัวแทน…

ซ่งฝูโซ่วนึกถึงคำพูดของแม่ น้องสาวก็บอกมาแบบนั้นว่า ชีวิตครอบครัวมีความสุขดี คนสกุลโจวไม่กล้าหาเรื่อง แม่ของเขาบอกว่า ตอนผ่านเฟิ่งเทียน สังเกตเห็นว่าน้องสาวของเขากลับมีนิสัยเอาแต่ใจขึ้นเรื่อยๆ

แถมยังเก่งขึ้นด้วย น้องสาวของเขาไปรู้เรื่องที่พ่อสามีเคยมีปัญหากับพวกสะใภ้ของคนดูแลสวน จับสะใภ้พวกนั้นมัดถ่วงน้ำ เกือบถูกจับ เล่นเอาพ่อสามีของนางตกใจกลัวรีบปฏิเสธทันที จากนั้นก็หมดสติไป แม่สามีของนางไม่มีกะจิตกะใจจะดูบัญชีจึงยกให้ชุ่ยหลานทำหมด

คิดดูแล้วกันว่าครอบครัวนี้เละเทะขนาดไหน

แต่เห็นแก่ที่น้องสาวของเขายังอยู่ดีมีสุขได้ ซ่งฝูโซ่วถึงเลิกหาเรื่องน้องเขย

พวกต้าหลัง สุ่ยเถียน หูจือก็กลับมากันแล้ว

ต้าหลังไม่ได้พาเมียมาด้วย เมียของเขาท้องใหญ่แล้ว เดินทางไม่ไหว

ต้าเต๋อจื่อก็มาเมืองหลวง เห็นเป่าจูน้องสาวท้องโย้เจ็ดแปดเดือน

ซ่งซูจื่อต้ายาก็ท้องใหญ่เจ็ดแปดเดือน

นอกจากคนในครอบครัวซ่งแล้วยังมีตัวแทนจากหมู่บ้านเหรินจยาหลายคน เช่น เริ่นกงซิ่นที่มาพร้อมกับลูกชายคนรองและสะใภ้รอง ป้าร่างอวบที่มากับแม่สามี อาสามสกุลเหรินที่ไม่กล้าแม้แต่จะมองท่านย่าหม่า อาเจ็ด เอ้อร์เผิงจื่อ สะใภ้เก้า ทุกคนกำลังคุยอยู่กับท่านลุงซ่ง

เริ่นกงซิ่นบอกว่า “ข้าส่งข่าวไปบอกจื่อฮ่าวลูกชายคนสามแล้ว เขาบอกว่าวันแต่งจะกลับมาจากค่ายประจำการ ข้ากำชับเขาเป็นพิเศษ ถ้ากล้าไปที่ท่านอ๋อง กลายเป็นคนของทางนั้น ข้าจะหยิกหู”

ท่านลุงซ่งหัวเราะพลางสูบยาสูบ “ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น” มีคำพูดหนึ่งไม่ใช่เหรอว่า หมากกระดานเดียวกัน ไปหาใครก็เหมือนกัน

เริ่นกงซิ่นพูดต่อ “ท่านผู้เฒ่า ไม่ต้องจัดการหาที่พักที่กินให้คนในหมู่บ้านหรอก และก็ไม่ต้องเป็นห่วงด้วย พวกเราได้มาร่วมงานนี้ก็ถือว่าคุ้มแล้วที่ได้มาเดินในบ้านของขุนนางขั้นสาม เดี๋ยวพวกเราเดินชมหน่อย เสร็จแล้วข้าจะพาพวกเขาไปที่บ้านลูกชายคนโต ตกลงกันไว้แล้วว่าลูกชายคนโตจะมารับ ไว้มาอีกทีตอนวันแต่งงาน”

ท่านลุงซ่งพูดด้วยความเกรงใจ “ไม่พักที่นี่เหรอ พักเถอะ มาเพราะธุระครอบครัวข้า งั้นกินข้าวสักมื้อก็ยังดี”

อาสามสกุลเริ่นพูด “ไม่ดีกว่า คนสกุลเริ่นยังมีเริ่นจื่อเซิงใช่ไหมล่ะ นับตั้งแต่เขาไปได้ดิบได้ดีพวกเรายังไม่เคยได้อาศัยใบบุญ ครั้งนี้ต้องไปขอพึ่งสักหน่อย ขั้นห้าก็ขุนนางเหมือนกัน เดี๋ยวพวกเราไปพักบ้านเขา”

เริ่นจื่อเซิงจงใจมาถึงเร็วหน่อย คุยอยู่ในห้องโถงสักพัก ได้ยินว่าทางด้านท่านโหวที่เป็นพ่อตาไปบ้านตระกูลลู่กันหมด แต่เขาแสดงออกว่าวันงานจะพาฮูหยินมาช่วยทางบ้านครอบครัวซ่ง

จากนั้นถึงได้พาพ่อ อุ้มน้องสาวคนเล็กสุด หรือก็คือลูกที่เกิดจากเมียใหม่ของพ่อ เริ่นกงซิ่นโบกธงเล็กเหมือนเป็นไกด์ทัวร์ พาคนในหมู่บ้านเหรินจยาตามลูกชายคนโตออกไป