ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 904-2 พยายามเต็มที่

ตอนที่ 904-2 พยายามเต็มที่

ด้วยเหตุนี้จึงมีคนมาที่บ้านอย่างไม่ขาดสายก่อนถึงวันแต่งงาน

ซ่งฝูไฉมองเอ้อร์หลังกับจินเป่า ชี้หมี่โซ่วพลางถาม “หมี่โซ่ว นั่นทำอะไรกันอยู่”

“ฝึกกำลัง” เกือบใช้อกทลายหินได้แล้ว

หมี่โซ่วเหงื่อท่วม อยู่หลังบ้านกำลังฝึกกำลังแขนและขา อยากแบกพี่สาวตอนแต่งงาน

ซ่งฝูไฉได้ฟังก็รู้สึกว่าเพ้อเจ้อ

หมี่โซ่วอายุสิบขวบ แขนขาน้อยๆ แบบนั้นจะแบกฝูหลิงที่โตเป็นสาวแล้วได้อย่างไร เดี๋ยวได้ทำหลานสาวคนเล็กของเขาล้มต่อหน้าคนมากมาย

เขาพับแขนเสื้อขึ้น เรียกน้องรองมา ทั้งสองคนช่วยกันทำงานไม้ทำรถเข็นขึ้นมาคันหนึ่ง

ก่อนเจ้าสาวขึ้นเกี้ยว เท้าไม่ติดพื้นถึงจะเป็นสิริมงคล ถ้าน้องสามให้หมี่โซ่วแบกจริง ไม่ให้พวกต้าหลังแบก งั้นก็ให้ฝูหลิงยืนบนรถเข็น เอากระโปรงคลุมให้มิด สองมือกอดคอหมี่โซ่ว หมี่โซ่วใช้วิธีลากไปก็เบาลงมาก อย่างน้อยก็ไม่ล้ม

…

สามวันต่อมา

ทั้งเจ้านายและสาวใช้ในจวนซ่งต่างงานยุ่ง เกวียนส่งดอกไม้สดทยอยเข้ามา

ตอนนี้อย่าว่าแต่ในเมืองหลวง ชานเมืองก็ไม่มีดอกไม้สดแล้ว ถูกสองบ้านสกุลลู่สกุลซ่งเหมาหมด

สั่งดอกไม้มามากขนาดนี้เพื่อเอามาจัดตกแต่ง

ตามเรือนต่างๆ ก็ต้องใช้ดอกไม้สดจำนวนมาก และห้องที่สำคัญที่สุดคือห้องเตรียมออกเรือน

เฉียนเพ่ยอิงเสียงแหบเล็กน้อย กำลังสั่งว่าต้องแขวนม่านแดงอย่างไร ประดับผ้าแดงจากเพดานไล่มาเป็นชั้นๆ แขวนสายสีแดง ผูกม่านบางสีแดงให้ห้อยลงมาจากกระโจมที่อยู่เหนือเตียง พอถึงเวลาลูกสาวของนางก็จะนั่งอยู่ในนั้น

ซ่งฝูเซิงยืนอยู่ตรงลานบ้าน สองมือเท้าเอวว่าคนงาน “ทำไมถึงทำไม่ได้ ลองคิดดูให้ดีๆ ข้าต้องการให้ได้แบบนี้”

ซ่งฝูกุ้ยที่อยู่ไม่ไกลเอาพู่กันทัดหู ถือกระดาษหนึ่งแผ่น บนกระดาษเป็นเส้นทางสารพัด เขาหันหลังให้ฝูเซิงอยู่ กำลังจินตนาการว่าหลานสาวออกมาจากตรงไหนแล้วจะไปอย่างไรต่อ

“เอ๊ะ เอ๊ะ ฝูเซิง เดี๋ยวก่อน ซื้อดอกไม้มาอีก ชานเมืองไม่มีแล้วก็ลองไปที่ไกลกว่านั้น ตรงริมสระต้องเอาดอกไม้มาประดับให้เต็ม แขกที่มาจะได้เห็น ก้อนหินดำๆ มันไม่น่ามอง ข้าอยากให้หลานสาวของข้าเดินออกมาท่ามกลางดอกไม้ เข้าใจข้าไหม”

“เข้าใจ ภูเขา น้ำ ดอกไม้ สวย เอาตามนั้น”

ท่านย่าหม่ากำลังตรวจบัญชีจ่ายเงินให้พวกคนของร้านผ้าและร้านอื่นๆ ทันใดนั้นนางก็ร้องด้วยความตกใจ เห็นคนตกลงมาตรงหน้าต่าง ไอ๊หยา เจ้าโง่เอ๊ย ลูกชายคนโตตกจากบันไดขณะที่แขวนกระถางต้นไม้

“ไม่เป็นไรใช่ไหม ข้าว่าเจ้ามันไม่ไหวแล้ว ต้าหลัง พวกหลานๆ มาทำสิ!”

ต้าหลังประคองพ่อขึ้น “รีบลุกขึ้นเถอะ ข้าทำเอง”

ท่านย่าหม่ามองเถ้าแก่หญิงร้านผ้า “หกเกวียนไม่พอ เอาผ้าไหมสีแดงมาอีกสี่เกวียน ไม่มีก็เอาผ้าต่วน”

พอคนพวกนี้กลับไปหมด ท่านย่าหม่าก็ใส่กุญแจหีบเก็บเงินแล้วไปกำชับลูกชายคนรอง “ไอ๊หยา เจ้าโง่ ให้ปั้นดินเป็นรูปเป็นร่างเจ้าก็ไม่รู้เรื่อง”

ซ่งฝูสี่ปั้นจนหลังแข็งหมดแล้ว

มันเรื่องอะไรน่ะเหรอ อย่างเช่นร้านที่ให้เป็นของขวัญแต่งงานก็ต้องปั้นขึ้นมาเป็นบ้านเล็กๆ

แม่ให้เขาทำเหมือนแบบจำลองที่หลานสาวเคยทำ ร้านอยู่ตรงไหนก็เอาธงเล็กๆ ปักไว้ ข้างธงเอาบ้านหลังเล็กไปวาง มีที่ดินอยู่ตรงไหน ไม่เพียงแต่ต้องทำให้ชัดเจนว่ามีขนาดเท่าไร ยังให้เขา ‘ปลูก’ ด้วย อยากได้แบบตอนเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง

นอกจวนซ่ง

ซื่อจ้วงที่รูปร่างสูงใหญ่กำลังเหนื่อยหอบ ปากซอยแน่นขนัด เป็นพวกหีบใบใหญ่ที่สั่งทำแล้วร้านเอามาส่ง เอาไว้ใส่พวกสินสอดของหมั้น

สินสอดของหมั้นสิบลี้ มันง่ายที่ไหนกัน

เขาแบกรวดเดียวไปไว้ในบ้านยี่สิบกว่าหีบแล้ว

ในขณะเดียวกัน

ถ้าบอกว่าเฉียนเพ่ยอิงเสียงแหบนิดหน่อย ลู่ฮูหยินก็คือเกือบเสียงหาย

ฉินหมอมอมาหาลู่ฮูหยินอีกครั้ง”เหล่าฮูหยินบอกว่า ตรงเรือนนั้นควร…”

ฟังดูนะ มาทีละความคิด ไม่ใช่มาทีเดียว

ทางลูกชายนางก็เหมือนกัน อยู่ๆ ก็มาบอกว่า “ท่านแม่ ทดสอบดอกไม้ไฟแล้ว เจิดจ้าไม่พอ สั่งใหม่”

คิด ใครก็คิดได้ แต่ใครทำ ลู่ฮูหยิน

เล่นเอาท่านยายของลู่พั่นเห็นแล้วก็สงสาร “พักหน่อยเถอะ แม่ว่านี่ก็ดีมากแล้ว” นางอึ้งตั้งแต่เข้าเรือนมา

ลู่ฮูหยินส่ายหน้า พูดด้วยเสียงแหบแห้ง “ข้ามีลูกชายอยู่คนเดียว” ความหมายคือ มีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ต้องพยายามทำให้เต็มที่ จะได้ไม่รู้สึกเสียดาย

…

วันที่สิบห้าเดือนแปด วันพระจันทร์เต็มดวง เป็นวันมอบสินสอดของหมั้น

สามสื่อ หกพิธี หมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการ ขุนนางคนกลางก็มาด้วย

ตระกูลลู่ไม่เพียงแต่จะให้สกุลซ่งไม่น้อย ยังให้มากกว่าคนอื่นตรงที่มีราชโองการพระราชทานงานอภิเษกด้วย

วันนี้ชาวบ้านทั้งเมืองแห่กันมาดู

ร้านรวงตามเส้นทางต่างๆ เช่น ร้านเหล้า ร้านข้าว ห้องของโรงเตี๊ยมก็เต็ม มีคนมาดูตรงหน้าต่างอย่างแน่นขนัด

รถม้าคันแรกของจวนผู้สำเร็จราชการไปถึงจวนซ่งแล้ว รถม้าคันสุดท้ายยังอยู่ในจวนผู้สำเร็จราชการ

ยังไม่พูดเรื่องของล้ำค่าชิ้นใหญ่ที่มีให้สารพัด ไม่พูดเรื่องที่ดินสวนเกษตร เอาแค่ที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างก็มีให้ยี่สิบสี่หลังแล้ว

บ้านยี่สิบสี่หลังกระจัดกระจายอยู่ในเมืองหลวง เฟิ่งเทียน ซูหาง หลู่โจว ซีอัน เป็นต้น

พวกชาวบ้านพากันยกนิ้วให้พร้อมพูด “เอาแค่เรื่องบ้านก็สมกับเป็นอัครเสนาบดีแล้ว” ถึงเพิ่งมองออกว่าตระกูลลู่ร่ำรวยขนาดไหน ปกติถ่อมตัวมากเหลือเกิน

คนครอบครัวซ่งก็ไม่ได้ปิดบังแม่สื่อ รีบบอกไปว่าสั่งทำหีบมาแล้ว ครั้งนี้ทำใหญ่กว่าเดิม เอาแบบใหญ่ที่สุด แปดคนหาม หนึ่งร้อยยี่สิบแปดหีบไม่ใช่ว่าเยอะเกินไปแล้ว คราวนี้คือต้องยัดให้พอใส่

วันที่ยี่สิบหกเดือนแปด วันส่งสินสอด ชาวบ้านทั้งเมืองมามุงดูอีกครั้ง

ผู้ว่าการของเมืองหลวงมีประสบการณ์จากครั้งก่อน ส่งพวกมือปราบมาคอยดูแลความสงบเรียบร้อยก่อนแล้ว

วันมอบสินสอดเมื่อหลายวันก่อน ทหารส่วนตัวของท่านอ๋องกับองครักษ์ของตระกูลลู่มาดูแลความเรียบร้อย กลัวชาวบ้านจะดันกันเอง ตอนที่พวกมือปราบมาถึงไม่มีที่ให้ยืนแล้ว ต่อมาก็รู้สึกว่าท่านอ๋องมองพวกเขาด้วยความไม่พอใจเท่าไร

มีลูกสาวของขุนนางใหญ่ขั้นหนึ่งหลายคน ก็คือพวกคุณหนูที่เคยคิดว่าอาจได้ใกล้ชิดลู่พั่น อาจได้แต่งงานกับลู่พั่น กำลังนั่งบิดผ้าอยู่ในห้องที่เหมาไว้พลางมองขบวนรถม้าด้านล่าง

พวกนางบิดผ้าจนเป็นเกลียว

ส่วนพวกชาวบ้านที่มุงดูก็พากันตะลึงอีกครั้ง ไอ๊หยา มีของที่ตระกูลลู่ให้ ของทั้งหมดที่สกุลซ่งให้ลูกสาว ไหนจะของหน้าสุดที่ฮ่องเต้พระราชทานให้พระชายาอ๋องอีก คนสกุลซ่งให้ของขวัญเองเยอะมาก ทั้งหมดนี้ยาวเป็นพรวน

“นั่นอะไรน่ะ” แม้แต่พวกขุนนางก็มาชะโงกหน้าดู

แบบจำลองขนาดใหญ่ถูกยกออกมา สะดุดตาเหลือเกิน

บนนั้นมีร้านขนมที่กระจายอยู่ตามเมืองตามอำเภอต่างๆ ตอนนี้มีอยู่หลายแห่งแล้ว

นี่ก็หมายความว่า รายได้กว่าครึ่งของร้านขนมย่าหม่าเป็นของฝูหลิง

อย่าคิดว่าแค่ยกออกมาให้ดูแล้วจะจบ ทุกอย่างมีลายลักษณ์อักษร รวมถึงพวกสินสอดที่ตระกูลลู่ให้ เช่น บ้านยี่สิบสี่หลัง ทั้งหมดถูกโอนเป็นชื่อซ่งฝูหลิง

ความคิดของซ่งฝูหลิงคือ ไม่อยากได้

ข้อแรก ไม่เอาร้านขนมแล้ว ยกให้ท่านย่าหมด อีกร้อยปีท่านย่าจะยกให้ใครก็ตามใจ นางไม่ได้เดือดร้อนเงิน

ข้อสอง พวกสินสอดที่ตระกูลลู่ให้ นางอยากได้บ้านกับที่ดินแค่นิดหน่อยก็พอ สินสอดหมายถึงอะไร นั่นเป็นของที่ให้สกุลซ่ง นางอยากให้พ่อแม่ร่ำรวยหลังจากนางออกเรือน

แต่ความต้องการของนางกลับไม่สำคัญ ถูกปัดตก

แบบจำลองที่สื่อถึงม้ากับรถม้า สัตว์แรงงาน เครื่องประดับสองหีบ ถ้วยชามกะละมังที่ยัดใส่มาไม่กี่ชิ้นพอเป็นพิธี ผ้าห่ม รองเท้าเสื้อผ้าถุงเท้า…พวกเครื่องเรือนยิ่งอลังการ กำลังผ่านไปทางถนนเส้นที่พวกมือปราบล้อมไว้

ขบวนที่ตามหลังสินสอดหนึ่งร้อยยี่สิบแปดหีบคือขบวนเครื่องเรือนที่ยาวมาก

แม้แต่เครื่องเรือนในห้องวาดภาพของลูกสาวลูกเขย ซ่งฝูเซิงก็ออกแบบให้ด้วย ภายในห้องวาดภาพมีแสงแดดอบอุ่น งั้นก็ไม่ต้องใช้ไม้แดงที่ดูหนักหน่วงแล้ว ต้องเอาแบบเรียบง่าย

แม้แต่โต๊ะที่สองสามีภรรยาใช้ร่วมกันเขาก็มีให้

แค่คิดดูก็รู้ว่าชาวบ้านหลายคนคงไม่เคยเห็น มองกันจนตาลาย แม้แต่พวกคุณหนูที่ก่อนหน้านี้บิดผ้าจนเป็นเกลียวก็ถูกสาวใช้เรียกให้ดู

“นั่นอะไร”

โถส้วมปรากฏแล้ว

โถส้วมกระเบื้องสีขาวสวยงามสะอาดตา

“โถน้ำขนาดใหญ่”

“โถน้ำขนาดใหญ่อะไรกัน ดูก็รู้ว่าหนักมาก ดูสิตั้งสี่คนหาม จะยกเทอย่างไร นั่นมันอ่างขนาดใหญ่ต่างหาก”

…

มอบสินสอด ส่งสินสอด พวกชาวบ้านยังรู้สึกตื่นตาตื่นใจอยู่ เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

วันที่ห้าเดือนเก้า เฉียนเพ่ยอิงเกลี้ยกล่อมเป่าจูกับต้ายาที่ท้องแก่ว่าอย่าไป นางพาเอ้อร์ยา พี่สะใภ้ใหญ่ เมียฝูกุ้ย เมียจงอวี้ เหยียนเหล่าฮูหยิน และเก่อเอ้อร์นิวไปที่บ้านตระกูลลู่

ท่านย่าหม่าเป็นคนที่ควรปรากฏตัวที่สุด แต่วันนี้นางไม่ได้มา

ท่านย่าหม่าบอกว่า นางเป็นหม้าย สามีจากไปนานแล้ว ไม่ใช่คนมีวาสนา ไม่ขอมาปูเตียงด้วย

ส่วนเฉียนเพ่ยอิงตอนไปถึงจวนอ๋อง ตระกูลลู่จัดการวางเครื่องเรือนที่ครอบครัวซ่งส่งมาให้เสร็จหมดแล้ว

เฉียนเพ่ยอิงมีลู่ฮูหยินมารับรอง ยืนอยู่ในบ้านใหม่ด้วยความตกใจ

ดูท่าตระกูลลู่จะถ่อมตัวมากแล้ว นี่ถ้าเอาม่านที่ทำจากอัญมณีสีแดงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าเม็ดนี้ไปส่งให้จวนซ่ง ระหว่างทางคงได้มีคนตะลึงช็อกตาย

บนเตียงใหม่ของลูกสาวกับลูกเขยมีม่านที่ทำจากไข่มุกสีแดงคลุมอยู่

“นี่มัน…”

ลู่ฮูหยินจับมือเฉียนเพ่ยอิง กลั้นยิ้มไม่อยู่ สายตาราวกับพูดว่า ‘ใช่แล้ว ขุดออกมาหมด เต็มที่แล้ว’

“ลำบากท่านแล้ว”

“ท่านก็เช่นกัน”

สองแม่ต่างตบมืออีกฝ่ายเบาๆ ปลอบโยนกันเอง

เฉียนเพ่ยอิงปูเตียงด้วยผ้าปูสีแดง คุกเข่าบนเตียง ตบให้เรียบ

วันที่แปดเดือนเก้า เจ้าสาวคนอื่นคงอยู่บ้านเงียบๆ แต่โดยดี ซ่งฝูหลิงยังจะแอบออกไปเที่ยวเล่นกับพวกหมี่โซ่ว จินเป่า

กลับมาถึงถูกจับได้ ไม่พูดถึงจินเป่า เอาแค่หมี่โซ่วก็เกือบถูกตี

หมี่โซ่วพูดอย่างน่าสงสารว่า “ท่านลุง ตีก็ได้ แต่อย่าตีหน้า เดี๋ยวข้าไม่หล่อวันที่พี่ข้าแต่งงาน” ซ่งฝูเซิงเลยไม่ได้ตี

ลองคิดดูนะ แต่งงานวันที่สิบ วันที่แปดยังจะออกไปเที่ยวเล่น ฝูหลิงต้องเป็นคนใจเย็นขนาดไหน

หยางหมิงหย่วนกับเหยียนซี่หานเห็นนางแล้ว พวกเขาสองคนมาเดินร้านหนังสือด้วยกัน บังเอิญเห็นฝูหลิง

ตอนนั้นหยางหมิงหย่วนอ้าปากค้าง มองฝูหลิงที่แต่งตัวเป็นชาย เดินนำน้องชายสองคนเข้าภัตตาคาร

ผ่านพ้นวันที่แปด วันนี้วันที่เก้า อีกอึดใจเดียว

ซ่งฝูหลิงกอดเฉียนเพ่ยอิง “ฮือๆๆ ท่านแม่ อีกหน่อยลูกยังจะได้มาค้างกับท่านแม่บ่อยๆ อีกหรือเปล่า แบบที่มีแค่เราสองคน ห่มผ้าผืนเดียวกัน ท่านแม่กอดข้านอน”

น้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงเผาะ

ท่านย่าหม่าเอามือปิดปากยืนอยู่หน้าประตู ร้องไห้และยิ้มในคราวเดียวกัน พูดอะไรแบบนั้น เจ้าโตขนาดนี้แล้ว ยังจะให้แม่กอดนอนอีก

กลับเป็นซ่งฝูเซิงที่หัวเราะแกล้งดุ “ร้องไห้อะไร ลู่พั่นไม่ดีตรงไหน ก่อนหน้านี้เห็นบ่นอยู่ไม่ใช่เหรอตอนเห็นเอ้อร์ยาได้เจอเจ้าหนุ่มแซ่กวนนั่น ลูกยังบอกอยู่เลยว่าไม่ได้เจอลู่พั่นนานแล้ว อีกอย่าง ใช่ว่าลูกจะไม่กลับมาแล้ว ทำมาเป็นพูดให้ทุกคนร้องไห้ ทีก่อนหน้านี้ยังออกไปเที่ยวสบายใจเฉิบ”

ซ่งฝูหลิงสูดจมูก “เยี่ยม ดีมาก ท่านพ่อ ใจแข็งจริงนะ เวลาที่ควรร้องไห้กลับไม่ร้อง”

นางขู่ซ่งฝูเซิง “ท่านพ่อคิดให้ดีๆ นะ ท่านพ่อมีลูกเป็นลูกสาวคนเดียว”

“พ่อมีหมี่โซ่วอีกคน”

ลูกชายล่ะ ซ่งฝูเซิงหันไป เห็นหมี่โซ่วที่ใบหน้าพอกด้วยน้ำผึ้ง ร้องไห้จนมีสภาพชวนสยอง