ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 905-1 รับตัวเจ้าสาว

ตอนที่ 905-1 รับตัวเจ้าสาว

ฟ้าสว่าง

ร้านรวงต่างๆ ที่อยู่ตามทางที่ขบวนมงคลต้องผ่าน รวมถึงบ้านเรือนที่อาศัยอยู่ตามเส้นทางนั้น ต่างได้รับลูกกวาดมงคลและโคมแดงที่ตระกูลลู่แจก

กลิ่นอายงานมงคลอบอวลไปทั่วตั้งแต่เช้า ชาวบ้านทั้งเมืองต่างนับถอยหลังรอชมดอกไม้ไฟ

พวกชาวบ้านคาดการณ์ได้ว่างานมงคลในวันนี้จะครึกครื้นไม่แพ้คืนเทศกาลโคมไฟ

ธรรมเนียมในรัชสมัยนี้คือ ครอบครัวฝ่ายหญิงจัดงานเลี้ยงตอนกลางวัน ครอบครัวฝ่ายชายจัดงานเลี้ยงยามพลบค่ำ

ยามพลบค่ำถึงจะเป็นฤกษ์มงคลสำหรับแต่งงาน

ในเวลานี้ ตามกฎระเบียบเรื่องการจัดงานอภิเษกของท่านอ๋อง แม้แต่ในวังหลวงก็มีการตกแต่งประดับประดา ติดคำโคลงคู่ที่บานประตู แขวนโคมไฟที่ประตูวังแต่ละด้าน มีการติดอักษรมงคลตามตำหนักต่างๆ ยกเว้นตำหนักไท่เหอ ไท่จี๋ เหวินจิ่ง

แม้จะเป็นวันแต่งงาน แต่อัครเสนาบดีลู่กับเจ้าบ่าวลู่พั่นก็ยังอยู่ในชุดขุนนาง ปรากฏตัวในที่ประชุมราชสำนักตอนเช้า

จะมีคนที่ได้เสวยสุขอย่างใต้เท้าซ่งสักกี่คนกัน

ทั้งๆ ที่ใต้เท้าซ่งควรมาประชุมราชสำนัก แต่เขาได้หยุดเตรียมงานแต่งของลูกสาว นับตั้งแต่มาถึงเมืองหลวงเขาก็ยังไม่ได้ไปรายงานตัวที่กรมคลัง อีกทั้งพอเจอฮ่องเต้ครั้งแรกก็ขอลาหยุด เน้นย้ำในหนังสือลาหยุดของขุนนางว่า หลังจากบุตรสาวแต่งงานสามวันกลับมาเยี่ยมบ้านผ่านพ้นค่อยไปที่กรมคลังได้หรือไม่

นี่คือช่วงลาหยุดที่ขุนนางควรได้รับอยู่แล้ว

ใต้เท้าซ่งยังจะมีหน้าเขียนสวัสดิการนี้เป็นลายลักษณ์อักษรออกมา ตราบใดที่เขาหน้าด้านไม่รู้สึกอาย ฮ่องเต้ที่เป็นผู้มีความเมตตาก็จะอนุญาต

สาเหตุที่อัครเสนาบดีลู่ปรากฏตัวในที่ประชุมราชสำนัก หากว่ากันตามเหตุผลหลานชายแต่งงานก็มีวันลาหยุดเหมือนกัน แต่เขาเป็นประเภทที่กลัวกระอักกระอ่วน ตรงกันข้ามกับใต้เท้าซ่ง ไม่มีทางขอฮ่องเต้ตรงๆ

ส่วนลู่พั่นที่เป็นเจ้าบ่าวก็ควรได้หยุดเข้าไปใหญ่

สาเหตุที่ลู่พั่นปรากฏตัว เป็นเพราะคำนวณไว้อย่างดีแล้ว

เขาคำนวณวันหยุดที่มีอยู่น้อยนิดในใจ เดาได้อย่างแม่นยำว่าวันนี้ฮ่องเต้ไม่มีทางถ่วงเวลา พวกขุนนางใหญ่ก็ล้วนดูสถานการณ์เป็น ตราบใดที่ไม่ได้มีเรื่องคอขาดบาดตายก็ไม่มีทางรายงานเรื่องนี้เสร็จเรื่องนั้นต่อ มีแต่จะให้ความร่วมมือเลิกประชุมโดยเร็ว

ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ถือว่าเขาหยุดตั้งแต่วันนี้แล้ว แค่ครึ่งวัน ไม่คุ้มกัน เริ่มนับวันหยุดตั้งแต่พรุ่งนี้ แบบนี้ก็จะได้มีวันหยุดช่วงแต่งงานเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งวัน

เป็นเหมือนที่ลู่พั่นคาดไว้จริงๆ

จักรพรรดิเหวินโย่วนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร ฟังสองเรื่องจบก็ถามขึ้น

“ขุนนางทุกท่านยังมีเรื่องด่วนอีกหรือไม่…

…ถ้ามีก็ว่ามา ถ้าไม่มีก็เลิกประชุมได้…

…วันนี้ได้รับหนังสือเชิญกันหรือยัง…

…ทุกท่านก็ทราบกันอยู่แล้วว่าวันนี้สกุลลู่กับสกุลซ่งจัดพิธีแต่งงาน เชิญแขกจากทั่วทุกสารทิศ…

…หากไม่มีเรื่องอะไรแล้ว แขกเหรื่อทุกท่านก็เลิกประชุมไปดื่มสุรามงคลได้”

อัครเสนาบดีลู่กับลู่พั่นก้าวออกมาทันที ขอบคุณที่ฮ่องเต้พูดเรื่องนี้ออกมาอย่างเปิดเผย ใจกว้างอนุญาตให้พวกขุนนางเหล่านี้หยุดได้

ต่อให้ฮ่องเต้ไม่พูด พวกขุนนางก็ไปกันอยู่แล้ว แต่การบอกอย่างเปิดเผยนี้เป็นพระมหากรุณาธิคุณ เป็นเกียรติ มีให้แค่ตระกูลเดียวนับตั้งแต่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์

ฮ่องเต้ยิ้มพลางเดินออกไปก่อนแล้ว เขาเองก็ต้องไปเปลี่ยนชุด

ส่วนสองปู่หลานเดินไปตรงไหนก็มีแต่เสียงแสดงความยินดี

อัครเสนาบดีลู่ที่เป็นคนสุขุมมาตลอด พอเข้าไปนั่งในเกี้ยวก็มีใบหน้ายิ้มกว้างแบบที่เห็นได้ยาก โบกมือให้ข้างนอก “ขอบคุณทุกท่าน อีกสักครู่เจอกัน”

ขณะที่เกี้ยวของอัครเสนาบดีลู่ถูกหามกลับจวน ขุนนางของแต่ละกรมแต่ละที่ว่าการก็เริ่มเคลื่อนตัว

ไม่พูดถึงพวกขุนนางอายุมาก เอาแค่พวกคุณชายต่างพากันกลับจวน

“เปลี่ยนชุดให้ข้า เอาชุดใหม่ สีแดงอะไร ข้าหล่อขนาดนี้ต้องไปแย่งหน้าเจ้าบ่าวด้วยรึ เอาสีเขียวเหลืองนั่น” ซย่าเหวินอวี่โยนแส้ให้บ่าวรับใช้ รีบร้อนข้ามคานประตูเดินไปทางเรือนของตัวเอง

ติงเจียนผูกเชือกที่ชุดแล้วจับลูกที่วิ่งพล่าน “ลูกพ่อ วันนี้ไว้หน้าพ่อหน่อยนะ แม่นมล่ะ เช็ดน้ำมูกให้เขาหน่อย”

บ้านสกุลหยาง

น้อยครั้งที่หยางหมิงหย่วนจะสวมเสื้อผ้ามีสีสัน วันนี้เขาสวมชุดสีฟ้า ยิ่งช่วยขับให้ดูรูปงามเข้าไปใหญ่

เหยียนซี่หานที่เปลี่ยนชุดใหม่ประคองภรรยาเดินมาถึงเรือนหลักของจวนเหยียนแล้ว กำลังรอพ่อแม่และน้องสาวออกไปพร้อมกัน

ภรรยามองเขา มองแล้วมองอีก

จากที่สาวใช้บอก วันนี้สามีของนางยืนเหม่ออยู่หน้ากระจกนานเป็นเวลาหนึ่งก้านธูป

บรรดาผู้ชายที่กล่าวมายังเป็นกันขนาดนี้ แค่คิดดูก็รู้ว่าเจ้าบ่าวของเราจะขนาดไหน

ลู่พั่นเร่งเดินเข้าเรือน

สระผม อาบน้ำ เปิดกระปุกเครื่องหอมที่เพิ่งถูกส่งมาใหม่แล้วไล่ดม เลือกเสร็จก็ยื่นให้ซุ่นจื่อ

ซุ่นจื่อคุกเข่า ไม่ได้ทาทั่วตัว เขารู้จักคุณชายดี ทาเยอะไปจะดูจงใจ

เลือกทาแค่จุดสำคัญๆ คอ แขน ซอกขา เท้า เอาให้หอมๆ

ลู่พั่นกางแขนออกใส่เสื้อตัวใน

เขานั่งอยู่หน้ากระจก โบกมือไล่บ่าวรับใช้ เขาทำเอง

เปิดกระปุกเครื่องหอมมาทาหน้า ตั้งใจทาอยู่ตรงหน้ากระจก

ซุ่นจื่อมองคุณชายที่ละเมียดละไม “…”

เมื่อลู่พั่นยื่นขาสวมรองเท้าคู่ใหม่ อยู่ในชุดเจ้าบ่าว ข้างนอกก็รายงานว่า ลู่ฮูหยินมาแล้ว

สองแม่ลูกพบกันที่ชานเรือน

ลู่ฮูหยินมองลูกชาย ตะลึงในความหล่อของลูกชาย

ใครคลอดเขามากันนะ

นางเอง

“ท่านแม่”

ลู่ฮูหยินมีสีหน้าภาคภูมิใจ ดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว นางดึงลูกชายมาดูใกล้ๆ จากนั้นก็ถอยสองก้าวออกไปมอง มองไปพยักหน้าไป

“พวกคุณชายของแต่ละจวนมากันแล้ว รอเจ้าอยู่ที่เรือนท่านย่าน่ะ”

ลู่พั่นที่อยู่ในชุดสีแดงสดเดินเข้าไปหาพวกคุณชาย

บรรดาองค์ชาย พวกคุณชายบ้านแม่ทัพหลายคน คุณชายบ้านขุนนางฝ่ายบุ๋น ก็เดินเข้าไปหาลู่พั่น

ในขณะเดียวกันทางด้านฝ่ายหญิงก็เตรียมจัดเลี้ยงช่วงเที่ยงก่อน

ใกล้ถึงเวลาเริ่มงานแล้ว

ซ่งฝูเซิงอยู่ในชุดพ่อตาสีเลือดหมูกับเฉียนเพ่ยอิงที่อยู่ในชุดกระโปรงสีแดงพุทราปักเมฆสีดำตรงบ่า ทั้งสองคนใส่ชุดที่เข้ากัน กำลังสนทนาด้วยความร้อนใจ

“สามสิบหกโต๊ะพอจริงเหรอ”

“พอแล้ว ไม่ใช่วันหยุด ตอนเช้ามีประชุมราชสำนัก เวลานี้คงเพิ่งเลิกประชุมกัน พ่อก็ไม่ได้ไปรายงานตัว ยังไม่ได้สร้างความสัมพันธ์กับขุนนางในเมืองหลวงพวกนั้น ไม่รู้จักกัน ต่อให้เลิกประชุมแล้ว ตอนบ่ายยังต้องทำงานอีก ใช่ว่าจะมากัน กินเหล้ามงคล อาจเลือกไปตอนเย็นที่ทางนู้นทีเดียว”

ส่วนพวกขุนนางที่เขารู้จัก เช่น ขุนนางจากหวงหลง เหล่าสหายจิ้นซื่อห้าสิบกว่าคนของเขา ก็มากันไม่ได้

พูดแบบนี้แล้วกัน ขนาดตอนหลานชายของเขาแต่งงานยังแทบจะไปกันหมดทุกคน มีแค่เมืองหลวงที่นี่ ลูกสาวของเขาแต่งงาน นับวันก็ยิ่งยากที่จะปลีกตัวมาด้วยตัวเอง

ดูอย่างหลิ่วฮูหยินที่มาช่วยงานเพ่ยอิงแต่เนิ่นๆ แต่แม่ทัพหลิ่วกลับไม่มาก็รู้ได้

เพราะนั่นไม่เท่ากับมาหาเรื่องใส่ตัวเหรอ กลัวมาร่วมงานแต่งแล้วเจอเบื้องบนของตัวเอง ถึงขั้นที่ฮ่องเต้อาจรู้เข้า กล้าออกจากค่ายโดยพลการเชียวรึ

เฉียนเพ่ยอิงปลอบเหล่าซ่ง “ได้ สามสิบหกโต๊ะก็ดี เมื่อกี้ท่านแม่ยังพูดอยู่ว่า แค่สามสิบหกโต๊ะนี้ก็ต้องขอบคุณตระกูลลู่ที่ให้ความร่วมมือแล้ว พวกพ่อครัวใหญ่ชื่อดังของเมืองหลวงถูกบ้านเราเชิญมาหมด ดูก็รู้ว่าตระกูลลู่จงใจหลีกทางให้พวกเรา”

ไม่ ไม่ใช่จงใจหลีกทางหรอก

แต่ตระกูลลู่เชิญพ่อครัวชื่อดังมาจากทั่วทุกสารทิศต่างหาก อาหารเสฉวนก็เชิญมาจากเสฉวน อาหารหลู่ก็เชิญมาจากหลู่โจว ยังมีอาหารจานเด็ดจากจวนของแต่ละจวนอีก นี่ก็คือสาเหตุที่ทำไมลู่ฮูหยินถึงบอกว่าพยายามเต็มที่แล้ว มีลูกชายอยู่แค่คนเดียว ดูจากเรื่องอาหารก็รู้ว่าอะไรที่นางคิดได้ก็ทำให้เต็มที่แล้ว

ทั้งสองคนเพิ่งพูดจบว่าพวกขุนนางไม่มีทางมา ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนแจ้งดังต่อเนื่อง เสมียนฉินที่อยู่ข้างหน้าตื่นเต้นจนหน้าแดง คนที่มาถึงคนแรกคือครอบครัวพ่อแม่ของอดีตฮองเฮา

“ไอ๊หยา” เพ่ยอิงขอระบายจากใจ รีบสาวเท้าเดินออกไปต้อนรับพร้อมซ่งฝูเซิง

ท่านย่าหม่าอยู่ในชุดสีน้ำตาลปักดิ้นทอง ศีรษะประดับหยก ข้อมือใส่กำไลหยก มีแค่นิ้วนางที่ใส่แหวนทองที่หลานสาวคนเล็กให้ พอได้ยินข้างนอกบอกว่าใครมานางก็แอบเกร็งขึ้นมาทันที

วันนี้ท่านลุงซ่งใช้กระบอกยาสูบหยกที่ลู่พั่นให้มา แต่เขาก็ไม่สูบแล้ว เก็บเอาไว้

พอคนในครอบครัวอดีตฮองเฮามาถึง บ้านรองบ้านสามจวนเหลียงครอบครัวของพระสนมกุ้ยเฟยก็มากัน แต่บ้านใหญ่อย่างแม่ทัพเหลียงไปที่บ้านตระกูลลู่ จวนเฉิงเอินโหวครอบครัวพระสนมหลิวซูก็ส่งคนมา พระสนมตั้งใจส่งข่าวไปบอกทางครอบครัว คนที่มายังเป็นเจ้านายใหญ่ของจวนเฉิงเอินโหวด้วย

“เสนาบดีกรมคลัง ใต้เท้าเฟ่ยมาถึงแล้ว!”

น้อยครั้งที่ซ่งฝูเซิงจะรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ครั้งนี้เขากระอักกระอ่วนจริงๆ นี่คือเบื้องบนของเขา เขามาถึงเมืองหลวงก็ยุ่งเสียจนไม่ได้ไปเยี่ยมเยียน แต่เบื้องบนกลับมาเป็นเกียรติให้เขา

“ไว้วันหน้าเจ้าต้องไปนั่งเล่นที่จวนข้าบ้างนะ”

“ขอรับใต้เท้า เชิญ”

“รองเสนาบดีฝ่ายซ้ายกรมคลัง…เสนาบดีกรมขุนนาง ใต้เท้าถังมาถึงแล้ว”

ทำไมถึงตะโกนแค่ครึ่งเดียวน่ะเหรอ รถม้าของรองเสนาบดีมาถึงก่อน แต่เขาตำแหน่งเล็กกว่า หันไปอีกทีเห็นรถม้าของเสนาบดีกรมขุนนางเลี้ยวเข้ามาจึงรีบแจ้งชื่อเสนาบดีถังก่อน

“เสนาบดีกรมอาญา ใต้เท้าหลินมาถึงแล้ว!” พ่อของหลินโส่วหยางมาแล้ว

ตามมาด้วยท่านโหวซย่า “อู่อันโหวมาถึงแล้ว!” มาพร้อมกับคนที่มียศคนอื่นๆ เช่น พ่อสามีของพี่สาวคนโตของลู่พั่น รวมถึง “อันหนิงโหวมาถึงแล้ว!”

เริ่นกงซิ่นเกี่ยวดองกับท่านโหวซย่ามาหลายปีขนาดนี้ แต่เพิ่งจะได้เจอท่านโหวตรงๆ ที่บ้านสกุลซ่ง

เขาไม่ได้เข้าไป มองลูกชายของเขาที่ต้องพินอบพิเทาต้อนรับท่านโหวด้วยความปวดใจ

และเรื่องที่ทำเริ่นกงซิ่นปวดใจยิ่งกว่าคือ ดูเหมือนท่านโหวจะรู้ว่าสกุลเริ่นของเขาสนิทสนมกับสกุลซ่ง เห็นลูกชายคนโตของเขามาช่วยงานบ้านสกุลซ่งแต่เช้า ถึงได้มีท่าทีที่ดีต่อลูกชายของเขา

สำหรับซ่งฝูเซิงแล้ว แขกที่เหนือความคาดหมายที่สุดในวันนี้ไม่ใช่พวกขุนนางขั้นหนึ่งที่มากัน แต่เป็นผู้ชายที่อยู่ด้านหลังอันหนิงโหว ได้ยินว่าเป็นลูกเขยของอันหนิงโหว

ระหว่างที่ชุลมุนอยู่นั้น ซ่งฝูเซิงก็พูดขึ้น “ข้ารู้สึกคุ้นหน้าท่าน”

ลูกเขยคนนี้ยิ้มพลางส่ายหน้าให้ใต้เท้าซ่ง วันนี้เป็นวันมงคลของจวนซ่ง อย่าไปพูดถึงอดีตเลย

ถูกต้อง เขาก็คือบุคคลสูงศักดิ์ที่พักโรงเตี๊ยมเดียวกับครอบครัวซ่งระหว่างที่พวกเขาลี้ภัย แถมยังให้หมั่นโถวมามากมาย

อันหนิงโหวมองลูกเขยสี่ด้วยความสงสัย ทำไมเหมือนรู้จักรองเสนาบดีซ่งที่เพิ่งรับตำแหน่งคนนี้มาก่อน

ลูกเขยสี่ของอันหนิงโหวไม่พูดถึง แต่ซ่งฝูเซิงกลับกระซิบบอกเพ่ยอิงเป็นการส่วนตัวว่าน่าจะเป็นคนนั้นแหละ

เฉียนเพ่ยอิงจึงมีท่าทีเกรงอกเกรงใจสตรีที่มาจากจวนอันหนิงโหวเป็นพิเศษระหว่างที่ต้อนรับ

แต่จะว่าไป วันนี้นางยิ้มจนหน้าจะค้างอยู่แล้ว ไม่มีแขกคนไหนที่นางไม่ต้องสุภาพเลย

หลิ่วฮูหยินเป็นผู้ช่วยอยู่ด้านซ้ายเฉียนเพ่ยอิงตลอด ส่วนด้านขวาเป็นเหยียนเหล่าฮูหยินกับเหล่าฮูหยินจวนโจว หรือก็คือแม่ของรองผู้ว่าฯ โจวมากับลูกสะใภ้ แสดงให้เห็นว่าพวกขุนนางของหวงหลงไม่ได้มา แต่พวกฮูหยินมากันก่อนแล้ว

หลิ่วฮูหยินสงสัยว่าทำไมเฉียนเพ่ยอิงถึงดูรับรองสตรีจวนอันหนิงโหวดีเป็นพิเศษ อย่างไรเสียวันนี้ก็มีแขกชั้นสูงมากมายที่จำเป็นต้องเข้าไปพูดคุยด้วยหน่อย แต่กลับดีกับคนจวนนี้เหลือเกิน จึงแอบกระซิบบอกว่าจวนอันหนิงโหวไม่ได้รุ่งเรืองเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

เฉียนเพ่ยอิงคิดในใจ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น ไม่ว่าจวนอันหนิงโหวจะตกอับหรือไม่ หลังเสร็จงานแต่งของลูกสาว นางจะไปเป็นแขกจวนอันหนิงโหวพร้อมแม่สามีสักหน่อย

“…ใต้เท้าเมิ่งมาถึงแล้ว!”

เมิ่งจิ่งอวี้คิดว่าฮ่องเต้พูดขนาดนั้นแล้ว พวกเพื่อนร่วมงานก็ไปจวนซ่งกัน เขาคิดแล้วคิดอีกถึงมาช้าแต่ก็มานะ

“ท่านเมิ่ง เชิญ”

“ยินดีด้วยนะรองเสนาบดีซ่ง”

“เช่นกันๆ ขอรับ”

ซ่งฝูเซิงตื้นตันใจจริงๆ ที่แขกสูงศักดิ์ที่เขาคาดไม่ถึงต่างมาเป็นเกียรติให้ เขาดีใจจนหน้าแดงก่ำ

เขาเดินคารวะท่ามกลางแขกเหรื่ออย่างต่อเนื่อง

แสดงความขอบคุณแขกพร้อมเฉียนเพ่ยอิงไม่หยุด

มีลูกสาวอยู่แค่คนเดียว ขอบคุณทุกคนจริงๆ

สามสิบหกโต๊ะไม่มีทางพอ หยางหมิงหย่วนที่อยู่ในชุดใหม่ก็เปลี่ยนบทบาทเป็นพ่อบ้านของจวนซ่งทันที ช่วยเร่งเพิ่มโต๊ะ

“ใครนะ ได้ยินหรือยัง ท่านผู้ว่าฯ ไม่มีที่นั่งแล้ว” ผู้ว่าการเขตเมืองหลวงมาช้าเพราะมัวแต่แบ่งหน้าที่ช่วยงานอภิเษกที่ลากยาวไปจนถึงช่วงเย็น ปัญหาเรื่องการสัญจรในเมืองหลวง เป็นต้น