ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 910-2 สัมผัสรักครั้งแรก

ตอนที่ 910-2 สัมผัสรักครั้งแรก

ซ่งฝูเซิงที่เพิ่งเจอใต้เท้าเสนาบดี กำลังจะทักทาย “ฮะ ฮะ ฮัดเช้ย!”

ใต้เท้าเฟ่ย “…” เป็นการเริ่มต้นคุยที่แปลกใหม่จริงๆ

“เสียมารยาทแล้ว ใต้เท้า โปรดอภัย” ซ่งฝูเซิงจามจนน้ำมูกน้ำตาไหล

ก่อนซ่งฝูหลิงออกจากพื้นที่พิเศษได้ถูกเฉียนเพ่ยอิงดึงไว้ “ฟ้าครึ้มขนาดนี้ เดี๋ยวฝนเดี๋ยวหนาว เอาเสื้อผ้าหนาๆ มาหรือเปล่า”

“เอามาแล้ว ลู่พั่นไม่ได้เอามา ลูกจะสั่งคนให้กลับไปเอาที่จวนอ๋อง แต่แม่สามีบอกว่าจวนผู้สำเร็จราชการมีครบทุกอย่าง ไม่ต้องกลับไปเอา แค่ไม่มีของลูก”

…

ซ่งฝูหลิงเปลี่ยนไปใส่ชุดกระโปรงสีแดงลูกท้อ ลู่พั่นอยู่ในชุดธรรมดาสีน้ำเงินสว่างเดินอยู่ข้างหน้า ขณะเดินก็กระดิกนิ้วให้คนข้างหลัง

ฝูหลิงวิ่งขึ้นหน้าทันที เอานิ้วไปเกี่ยวนิ้วลู่พั่น

มุมปากของลู่พั่นยกขึ้นเล็กน้อย

ฝูหลิงเงยหน้ามองแล้วยิ้มให้

ทั้งสองคนทำตัวเหมือนเดินเที่ยว ไปพบพวกพี่สาว

ตอนกินข้าวเย็นลู่จือหว่านถามว่า “น้องสะใภ้ เจ้าดื่มได้หรือเปล่า” เนื่องจากสภาพอากาศที่หนาวเย็น ผู้หญิงทางเหนือจะมีดื่มบ้างเพื่อขับไล่ความเย็น

“คิดว่า…น่าจะได้”

“ดื่มได้ก็คือดื่มได้ ดื่มไม่ได้ก็คือไม่ได้ ทำไมยังลังเลล่ะ”

“กับคนนอกข้าต้องบอกว่าไม่ได้ แต่ถ้ากับพวกพี่ๆ ข้าต้องพูดความจริง ข้าดื่มได้”

พวกพี่สาวของลู่พั่นหัวเราะครืน

สุราฤทธิ์แรงที่ไหนกัน นี่มันเหล้าผลไม้

เรื่องที่พวกพี่ๆ จวนลู่คุยกันเยอะที่สุดในวันนี้คือเรื่องตอนวันแต่งงานที่เล่นเอาพวกนางเหนื่อยมาก

“ท่านแม่เหนื่อยที่สุด”

ใครไม่รู้บ้างว่าพูดให้ซ่งฝูหลิงฟัง วันหน้าต้องแสดงความกตัญญูให้มากๆ

ลู่พั่นอยู่ทางโต๊ะผู้ชาย นั่งระหว่างพวกพี่เขยพลางคิดในใจ ก็เพราะรู้ว่าเหนื่อยมากพวกเขาถึงได้กลับมาค้างที่จวน ไม่อย่างนั้นไม่มีทางกลับมาวันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน ฝูหลิงต้องเปลี่ยนที่บ่อยๆ จะยิ่งไม่สะดวก

ต่อมาพวกพี่สาวก็คุยกันอย่างออกอรรถรส บอกฝูหลิงว่า พวกคุณหนูที่มาช่วยเล่นพิณตอนแรกสุดรวมตัวยากมาก

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ยากตอนเริ่มต้นทั้งนั้น

อืม คำพูดนี้บอกน้องสะใภ้ไม่ได้ โดยเฉพาะคุณหนูบางคนที่พวกนางรู้ว่ามีใจให้น้องชายของพวกนาง ยังจะมาขอให้ร่วมอวยพรอีกเหรอ แค้นใจบิดผ้าเช็ดหน้าแทบขาด อิจฉาจะตายอยู่แล้ว

แต่ต่อมาไปๆ มาๆ พอเริ่มรวบรวมได้บ้าง ลองเดาดูสิว่าเป็นอย่างไรต่อ

“อย่างไรรึ”

ลู่จือหว่าน “พวกคนที่ไม่ได้มาเล่นพิณชักไม่พอใจ ทำไมคนอื่นถูกเชิญกันหมดมีแค่ข้าที่ไม่ถูกเชิญ ข้าเล่นไม่ดีเหรอ โดยเฉพาะคุณหนูที่สนิทกับจวนเรา พอมีชื่อเสียงด้วยนะ”

พี่สาวคนรองวางจอกเหล้าแล้วพูดต่อ

“น้องสาม เจ้าไม่เห็นเหรอว่าใครอยู่แถวหน้า ใครอยู่แถวหลัง ไม่เชื่อถามพี่ใหญ่ได้เลย พวกเรายังกระดากใจที่จะพูด ยังไงเสียก็เชิญให้มาช่วย เรื่องครั้งนี้ทำให้ข้าได้เห็นแล้วว่าคุณหนูจวนไหนชอบเอาแต่ใจ”

พี่สาวคนรองพูดถึงตรงนี้ก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

พูดให้ไม่น่าฟังหน่อยคือ นางกับพี่ใหญ่ช่วยกันทำงานครั้งนี้ วันหน้าถ้ามีเลือกหญิงงามก็พอจะชำนาญแล้ว คุณหนูร้อยกว่าคนอยู่ต่อหน้าพวกนางก็อย่าง ลับหลังยังมีนิสัยแย่ๆ

แต่จะทำอะไรได้ ต่อให้เป็นคนที่นั่งอยู่แถวหน้าแล้วอย่างไร เมื่อวานก็ได้แค่มองเจ้าสาว

แค่มาร่วมงานครั้งเดียวคิดอยากจะเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดงั้นเหรอ ปกติไม่มีโอกาสจะได้มาประชันกันแล้วหรืออย่างไร

พี่สาวคนโตดื่มจนหน้าแดงเล็กน้อย บอกว่าคงเป็นเพราะประสบการณ์น้อย

ก็เติบโตมาคล้ายๆ กันทั้งนั้น

สตรีในจวน อยากมีชื่อเสียง อยากแข่งขันให้ดูว่าใครโดดเด่น อย่างไรเสียโอกาสแบบนี้ก็มีค่อนข้างน้อย

พอออกเรือนไปแล้วจะคิดได้ว่าการแข่งขันแค่นั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย เดี๋ยวถึงเวลาจะไม่เห็นแค่ในมุมนั้นแล้ว การแข่งขันแก่งแย่งชิงดีที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น

แต่งไปเจอไม่ดี ต่อให้เจ้าเคยเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในหมู่สตรีแล้วยังไง บางคนมีชื่อเสียงกลางๆ แต่กลับแต่งไปเจอครอบครัวดี อีกสามปีห้าปีให้หลังมาเจอกัน ความแตกต่างย่อมเห็นได้ชัด ไม่ยอมรับชะตากรรมก็คงไม่ได้

จะเอาแต่พูดจาประชดประชันจนติดปากไม่ได้ ตอนเป็นสาวยังไม่แต่งงาน ชอบคิดเล็กคิดน้อยอย่างนั้นอย่างนี้ ต่อให้เจ้าเคยมีชื่อเสียงมากแล้วยังไง แต่คนอื่นแต่งไปเจอดีกว่าเป็นไงล่ะ ยังไงเจ้าก็ต้องยอมจำนน นี่แหละความเป็นจริง

ลู่จือรุ่นพูดจบก็มองน้องสะใภ้

รวมถึงน้องสะใภ้เล็กของนางด้วยเหมือนกัน แม้นางจะเป็นพี่สาวแท้ๆ ของลู่พั่น แต่เป็นพี่สาวคนโตก็ยังต้องยอมรับว่า วันหน้าหากในวังหลวงมีงานมงคล นางก็ยังต้องยืนอยู่หลังน้องสะใภ้

ลู่จือหว่านพยักหน้าทันที ยังอยากยกตัวอย่าง

“คุณหนูจวนไหนนะที่อายุพอๆ กับพี่ใหญ่ ตอนนั้นรูปโฉมโดดเด่น เลือกคู่ครองพิถีพิถัน แต่งไม่ถึงปีสามีตาย กลายเป็นหญิงหม้าย สามีไม่อยู่แล้ว ยังจะเทียบกะใครเขาได้ แบบนี้ขนาดอายุยืนยังต้องแข่งกัน”

ลู่ฮูหยินจำต้องออกหน้าปราม

“เอ๊ะ พวกเจ้านี่ คุยอะไรแบบนั้น ไม่เห็นน้องสะใภ้เป็นคนนอก ปกติคิดอะไรก็คุยกันแบบนั้น มันก็ดีอยู่หรอก แต่เพิ่งแต่งงานได้วันที่สองห้ามพูดเรื่องอัปมงคล”

ลู่จือหว่านยิ้มพลางพูด “ไม่ใช่ ท่านแม่ ข้าแค่อยากบอกน้องสะใภ้ หมินหรุ่ยก็ยกให้น้องสะใภ้แล้วไม่ใช่เหรอ”

“แค่ก” ลู่พั่นสำลัก นั่งอยู่ที่โต๊ะผู้ชายแต่มองมาทางพี่สาวคนสาม

ลู่จือหว่านสงสัย พูดเรื่องอาคารสี่ชั้นนั่นไม่ได้เหรอ

นางแค่อยากอาศัยเรื่องให้คุณหนูร้อยคนมาเล่นพิณนี้สื่อกับน้องสะใภ้ เกริ่นๆ นำไว้ก่อน สร้างภาพลวงตาให้ฮูหยินแต่ละจวน สตรีคนไหนก็ตามที่มาเรียนหนังสือในสำนักศึกษาของน้องสะใภ้และมีผลการเรียนเป็นอันดับหนึ่ง นั่นต่างหากสตรีมีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง คนอื่นพูดไม่นับ ต้องให้สำนักศึกษาแห่งนี้ยอมรับถึงจะนับ แบบนั้นรับรองมีแต่จะแห่ไปเรียนกัน

มองออกได้จากการที่พวกคุณหนูเหล่านั้นแก่งแย่งชิงดีกันตอนเล่นพิณ จะให้ดีต้องให้พ่อของน้องสะใภ้ที่สอบได้อันดับหนึ่งจอหงวนช่วยเป็นกรรมการคัดเลือกด้วย แบบนั้นไม่โด่งดังไปทั่วบ้านทั่วเมืองเลยเหรอ

เหล่าสตรีที่ต้องการมีชื่อเสียงก็จะเข้ามาตั้งใจเรียนในสำนักศึกษากัน

เหล่าฮูหยินเบ้ปากยิ้ม

สองคนนั้นเขาจะอยากสร้างความประหลาดใจให้กัน เจ้าเอามาเปิดเผยเพื่ออะไร

“พี่สาม”

“อ๋า พั่งยา ไม่มีอะไรหรอก ไม่สิ” ลู่จือหว่านรีบหันไปมองแม่มองย่า ทั้งยังหันไปมองปู่กับน้องชายที่อยู่โต๊ะของผู้ชาย

เผลอเรียกว่าพั่งยาออกไป

เฮ้อ นางเองก็ไม่ง่ายเลยนะ แต่งออกไปกลายเป็นคนนอก สู้หลานสะใภ้ไม่ได้แล้ว ตอนนี้เรียกพั่งยา น้องสะใภ้ไม่มีไม่พอใจ แต่พวกคนในบ้านไม่พอใจไปก่อนแล้ว

…

“ลู่หมินหรุ่ย ตอนนั้นพี่สามจะพูดอะไรเหรอ ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้ามีเรื่องปิดบังข้า”

“เรียกชื่ออีกแล้ว” ลู่พั่นห่อผ้าเช็ดตัวกำลังเช็ดผมอยู่

“พี่ลู่”

“ไม่มีอะไรหรอก พี่สาวหลายคน พูดมั่วกันไปหมด ข้าชินนานแล้วที่พวกนางพูดจาไปเรื่อยเปื่อย วันหน้าพวกนางพูดอะไรเจ้าก็ไม่ต้องคิดจริงจังหรอก

ลู่พั่นตอบกลบเกลื่อน จากนั้นก็อุ้มเมียไปอาบน้ำ

ซ่งฝูหลิงเตะขาดิ้น “ไม่เอา เจ้าอาบเสร็จแล้ว ปล่อยข้าลงนะ ข้าไปเอง เดี๋ยวข้าจะลงกลอนประตูห้องอาบน้ำ”

ลู่พั่นมีความคิดเห็นแก่ตัว อยากเลื่อนบอกเรื่องเปิดสำนักศึกษาออกไปก่อน เอาไว้เซอร์ไพรส์ทีหลัง ยังไม่บอก แบบนี้ระหว่างที่หยุดยาวฝูหลิงถึงจะจดจ่ออยู่ที่เขาคนเดียว ไม่ใช่มัวแต่คิดเรื่องพวกนั้น

ภายในสระใหญ่ เจิงหมอมอขัดหลังให้ซ่งฝูหลิง อันที่จริงนางเองก็เขิน เพราะบนตัวมีรอยจ้ำแดงๆ

หมอมอเอามือที่คุณหนูบังหน้าอกไว้ออก บอกให้ฝูหลิงทำตัวสบายๆ

นอกจากฮูหยินกับนายท่านแล้ว นางก็คือคนใกล้ชิดที่สุดที่อยู่กับคุณหนูในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย ไม่มีอะไรต้องอาย

เจิงหมอมอขัดหลังให้ด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็นวดบ่า กระซิบบอกเคล็ดลับที่หูฝูหลิงว่าทำอย่างไรถึงจะเสร็จเร็ว

ฝูหลิงฟังแล้วก็หูแดง

ภายในห้องนอน เดี๋ยวลู่พั่นก็เอาหมอนสองใบมาวางใกล้กัน เดี๋ยวก็เอาหมอนซ้อนกัน เขาหนุนคนเดียว ทำให้ซ่งฝูหลิงไม่มีหมอนหนุน จำต้องมาหนุนแขนของเขา

คิดในใจ เขากับเมียยังยกระดับได้มากกว่านี้

อย่างน้อยตอนนี้เวลาฝูหลิงเข้าห้องน้ำก็ไม่ชอบให้เขาเข้าไปหยิบของ มีเรื่องอะไรก็เรียกสาวใช้ไม่เรียกเขา และก็ต่อต้านที่จะอาบน้ำกับเขา

ขณะที่ซ่งฝูหลิงสวมชุดนอนผ้าต่วนสีชมพูเดินออกมา ลู่พั่นหยิบหนังสือ แสร้งทำเป็นมองไป

ม่านเตียงถูกเอาลง…

วันต่อมาทั้งสองคนก็ใกล้ชิดกันมากขึ้น

เพราะพอซ่งฝูหลิงเห็นลู่พั่นที่แต่งตัวเสร็จออกมาดวงตาของนางก็เปล่งประกาย สามีนางหล่อมาก เข้าไปเขย่งเท้าประคองใบหน้าลู่พั่นแล้วจูบหนึ่งที “ฮี่ๆ”

ทั้งสองคนไปเป็นแขกที่บ้านตายายของลู่พั่นพร้อมเหล่าฮูหยิน ลู่ฮูหยิน และพวกพี่สาว

ซ่งฝูหลิงออกจากห้องน้ำบ้านท่านตาลู่พั่นก็จัดการแต่งตัวของตัวเองให้เรียบร้อย นั่งชิงช้าในสวน

พวกสาวใช้พากันก้มหน้าในเวลานี้ ถอยออกไป

เพราะวันนี้ทั้งๆ ที่ลู่พั่นยุ่งมาก แต่เขาก็คอยเอาใจใส่เมียอยู่ตลอด เขามาแล้ว

เขาอยู่ด้านหลังฝูหลิง โอบคอของนางแล้วกระซิบข้างหู “เหนื่อยหรือ”

“หืม เจ้ามาได้อย่างไร”

สักพักก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากในสวน ลู่พั่นกับฝูหลิงประสานมือกัน ลู่พั่นใช้ต้นขวาไกวชิงช้าให้

ถ้าไม่ติดว่าแอนนางอแงอยากเล่นกับน้าสะใภ้ สองคนนี้ก็คงหลบกระหนุงกระหนิงกันอยู่ในสวนไปได้ตลอด

เล่นเอาพวกสาวใช้หน้าแดง

วันนี้ทั้งสองคนก็ยังคงกลับไปที่จวนผู้สำเร็จราชการ

ภายในห้องอาบน้ำ ฝ่าฝืนแนวป้องกัน ลู่พั่นที่อยู่ในชุดนอนกำลังทำท่าทางบอกให้เจิงหมอมอที่กำลังเอาสบู่ถูหลังให้ฝูหลิงออกไป

“หมอมอ เลิกบ่นเรื่องที่ข้าเรียกชื่อเขาเถอะ ข้าตะโกนเรียกชื่อเขายังไม่ได้ผลเลย เขาเหมือนตังเมติดหนึบ

“เจ้าบอกว่าใครเป็นตังเม”

“ว้าย!” ฝูหลิงสะดุ้งตกใจ อย่าพูดเรื่องที่คืนแรกนางกับเขาอาบน้ำด้วยกัน นั่นจำต้องทำ แต่ตอนนี้สตินางอยู่ครบถ้วนดี

“ออกไปนะ”

“หาว่าข้าเป็นตังเมรึ” ลู่พั่นเริ่มถอดชุดนอน

…

ขณะที่ฝูหลิงสยายผมเอนตัวอยู่ในห้องน้ำชา สะลึมสะลืออยากหลับ ลู่พั่นก็เอนตัวอ่านหนังสืออยู่อีกด้าน

พอสังเกตเห็นว่าฝูหลิงหลับคอพับไปแล้ว เขาก็วางหนังสือ โน้มตัวจะไปหอมแก้มเมีย แต่กะแรงไม่ดี พลาดตกจากเก้าอี้เอน

เจิงหมอมอกับพวกสาวใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอก “…คุณชาย ข้างในปกติดีหรือไม่เจ้าคะ”

ลู่พั่นนวดเอว มองฝูหลิงที่หัวเราะร่า

สามวันกลับบ้าน

ซ่งฝูเซิงทักทายลูกสาวลูกเขย “กลับมาแล้วเหรอ”

ลู่พั่นพูด “ท่านพ่อ ข้ากลับมาซ่อมประตู” พูดจบยังมีแอบหัวเราะ

พอลู่พั่นหัวเราะ โรคหัวเราะของฝูหลิงก็กำเริบที่หน้าประตูบ้าน

นางบังคับให้ลู่พั่นพูดแบบนี้มาตลอดทาง

วันนี้เหนื่อยใจน้อยกว่าตอนไปเยี่ยมจวนผู้สำเร็จราชการกับบ้านตายายของลู่พั่น อยู่ที่จวนซ่ง อบอุ่นเป็นกันเองกว่าเยอะ

วันนี้ครอบครัวซ่งจงใจซื้อผักกาดขาวมาโดยเฉพาะ ถือเคล็ดว่าร่ำรวย

ลู่พั่นปรากฏตัวที่เรือนหลัง หลังจากซ่อมประตูด้วยตัวเองเสร็จก็ต้องไปช่วยเด็ดผักกาดขาว

เล่นเอาท่านลุงซ่งตกใจ “คุณพระช่วย ไม่ต้องๆ ในบ้านมีคนอยู่ตั้งเยอะ จะใช้เจ้าทำได้อย่างไร”

ขณะที่ทางนี้พูดแบบนี้ ซ่งฝูไฉกับซ่งฝูสี่ก็มองกลอนประตูที่เพิ่งถูกทำใหม่ มองหน้ากัน ไอ๊หยา หมินหรุ่ยทำงานไม้เป็นด้วยเหรอ

ไม่ใช่แค่ทำงานไม้เป็น

วันนี้ซ่งฝูหลิงกับลู่พั่นปรากฏตัวในห้องครัวทั้งคู่ ไล่คนออกไปให้หมดเพื่อแสดงฝีมือ

เพื่องานนี้ เมื่อคืนทั้งสองคนยังได้ฝึกนวดแป้งที่จวนผู้สำเร็จราชการอยู่สองชั่วยาม อยากทำบะหมี่ให้ผู้อาวุโสในบ้านกับพ่อแม่ด้วยตัวเอง

ซ่งฝูเซิงนึกไม่ถึง ก็แค่ทำกับข้าวไม่ใช่เหรอ สองคนแค่นวดแป้งยังจะมีอะไรพิเศษถึงกับต้องไล่คนออกมา

เขาเปิดม่านเข้าไปในห้องครัวแล้วก็ถอยออกมาทันที

เพราะสองคนที่อยู่ในนั้น ลู่พั่นยืนอยู่ด้านหลัง โอบบ่าลูกสาวของเขา สองมือช่วยกันนวดแป้ง

ท่านย่าหม่าถาม “เจ้าสาม ทำไมหน้าแดงจังล่ะ”

“มะ ไม่มีอะไร”

เมื่อท่านย่าหม่าแหวกม่านเข้าไปดู ไอ๊หยา เอามือปิดหน้าทันที ขนาดนางยังเขินแทน

เข้าใจเล่นกันนะ

“ปู่ทวดลองชิมดู”

“อร่อยแน่นอน”

“ท่านย่า ลุงใหญ่ ลุงรอง ท่านพ่อ ท่านแม่…”

บางเส้นยังลวกไม่สุก แต่คนทั้งครอบครัวก็หลับหูหลับตาบอกว่าอร่อย แต่ทำพูดไป หั่นเก่งนะ เส้นเสมอกันมาก

ฝีมือการหั่นของลู่พั่น ลองเดาดูสิว่าฝึกจากอะไร

ตกกลางคืน ด้านซ้ายมือของลู่พั่นเป็นท่านพ่อตา ด้านขวาเป็นน้องชายเมีย ส่วนเมียของเขานอนกับแม่ยายที่อีกห้อง

เขาลุกขึ้นมานั่งกลางดึก นอนไม่หลับ

เพิ่งแต่งงานวันที่สามก็ไม่ชินกับการที่ข้างกายไม่ใช่ฝูหลิงแล้ว

หลังจากวันนี้ผ่านพ้น

ในที่สุดซ่งฝูเซิงก็ไปเข้าประชุมราชสำนักตอนเช้าแล้ว ปรากฏตัวในท้องพระโรงอย่างเป็นทางการ

ลู่พั่นกับฝูหลิงก็ไปบ่อน้ำพุร้อนที่อยู่ชานเมือง

มีแค่พวกเขาสองคน แม้แต่สาวใช้ก็ไม่เอาไปด้วย

ทั้งสองคนขี่ม้าจับมือ เดินเข้าไปในสวนที่มีใบไม้แห้งของดูใบไม้ร่วง