ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 911-1 โลกสวยงามเพราะมีเจ้า

ตอนที่ 911-1 โลกสวยงามเพราะมีเจ้า

แสงแดดอ่อนๆ กำลังดี ลมพัดแผ่วเบาเย็นสบาย

ท้องฟ้าในฤดูใบไม้ร่วง เมฆขาวราวกับขนมสายไหม ลอยเป็นกลุ่มก้อนบนท้องฟ้าสีคราม

เสี่ยวหงกับเอ้อร์จวิ้นม้าตัวใหม่ของลู่พั่นยืนเคียงกัน คุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ คุยว่าช่วงหลายปีมานี้ไปที่ไหนมาบ้าง

บางช่วงก็วิ่งออกไปด้วยกัน กินหญ้า กินน้ำ

เงยหน้าถอนหายใจคิดถึงต้าจวิ้น เจ้าอยู่บนสวรรค์สบายดีหรือเปล่า

เจ้านายของพวกมันกำลังอยู่ในแปลงเพาะปลูกข้างทาง แต่งตัวเป็นชาวสวน

บนศีรษะของซ่งฝูหลิงผูกผ้าสามเหลี่ยม “เด็ดฝักอ่อนๆ หน่อย ข้าชอบกินข้าวโพดอ่อนๆ”

ลู่พั่นเอาใบต้นข้าวโพดมาผูกต่อกันทำเป็นเชือก ร้อยข้าวโพดหกฝักไว้ด้วยกันแล้ววางบนบ่า

ดูแปลงข้างๆ มองออกแล้ว เดินเข้าไปอุ้มแตงโมผลใหญ่ออกมา

ส่วนฝูหลิงก็มุดแปลงข้าวโพด กำลังขุดฟักทองที่ไม่รู้ว่าเป็นของบ้านไหน

เลือกฟักทองก็เหมือนเลือกแตงโม ต้องไล่เคาะทีละลูก ลูกนี้ดี

ฝูหลิงที่อุ้มฟักทองกำลังยืนขึ้นเอาแขนเช็ดเหงื่อ

“…แย่แล้ว!”

นางรีบวิ่ง ลู่พั่นที่อยู่อีกด้านของแปลงข้าวโพดยังเห็นไม่ชัดว่าเรื่องอะไร ฝูหลิงก็จัดการโยนฟักทองให้ “รับนะ รีบหนี”

ลู่พั่นตอบสนองไว บ่าซ้ายแบกข้าวโพด บ่าขวาแบกแตงโมลูกใหญ่ มือซ้ายก็รับฟักทองที่ถูกโยนมาได้อย่างแม่นยำ

เกิดอะไรขึ้น

“ไอ๊หยา รีบหน่อย” ฝูหลิงเร่งลู่พั่น วิ่งไปได้สองก้าวก็หันกลับไปมองคุณชายที่ยังยืนอยู่ที่เดิม “ปล่อยหมามาแล้ว หมาตัวใหญ่ห้าหกตัวเลยนะ”

ภายในผืนดินทำเลทอง ทำเลเพาะปลูกที่ผลผลิตมากมาย

เห็นเพียงซ่งฝูหลิงวิ่งนำ ระหว่างนั้นก็คอยหันกลับไปตะโกนใส่หมาหกตัวกับพวกชาวสวนที่ไล่ตามหลังมา

“ข้าจะบอกให้นะ ทำเกินไปแล้ว ข้าให้เงินแล้ว โยนอยู่ตรงนั้น”

“ข้าจะบอกให้ ถ้ายังไม่หยุดให้หมาไล่ตามพวกเรา ข้าจะใช้ท่าไม้ตายแล้วนะ”

ท่าไม้ตายคือหน้าไม้เหรอ

เปล่า ลู่พั่นต่างหาก

มีลู่พั่นมาด้วยจะใช้หน้าไม้ทำไม

หน้าไม้อันนั้นฝูหลิงยกให้หมี่โซ่วเป็นของขวัญตั้งแต่คืนวันก่อนแต่งงาน พร้อมบอกว่า “เป็นเด็กผู้ชาย ไปข้างนอกต้องปกป้องตัวเองให้ดี”

“เช่นนั้นพี่จะใช้อะไรป้องกันตัว”

“ไม่ต้องใช้แล้ว น้องชาย เราสองคนยังต้องแบ่งทรัพย์สินกันด้วย เจ้าเอาหน้าไม้ไป ข้าเอาเสี่ยวหง”

หมี่โซ่วในตอนนั้น “…”

อันที่จริงสองอย่างนี้เป็นของเขาทั้งคู่ แต่ถูกพี่สาวยึดมาหลายปี เขาจะไปอ้างเหตุผลกับใครได้

เวลานี้ลู่พั่นวิ่งไม่เร็ว รักษาระยะห่างครึ่งเมตรอยู่ด้านหลังฝูหลิงตลอด

มองฝูหลิงที่ตะโกนด้วยความร้อนใจ

ดูท่าทางจะกลัวหมาบ้านเหมือนพ่อตา แต่ไม่กลัวหมาป่า

มองฝูหลิงที่มีผ้าสามเหลี่ยมผูกอยู่บนหัว แถมยังแบกข้าวโพดไว้

เขาแบกแตงโมอุ้มฟักทอง ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

พวกชาวสวนที่ไล่ตามอยู่ด้านหลังในที่สุดก็สังเกตเห็นเงิน รีบดึงหมาเอาไว้ หยุดตามได้แล้ว

“เงินเหรอ”

ชาวสวนเก็บเงินหยวนเป่าขึ้นมาลองกัดดู “อืม”

ส่วนลู่พั่นกับฝูหลิงสองตัวล้างผลาญก็ได้แบกทรัพย์สินจากสงครามไปตรงที่ที่มีทิวทัศน์งดงามแล้วเริ่มปิ้งกิน

ฝูหลิงกินฟักทอง “หวานมาก อร่อย” ของที่ขโมยมามักอร่อย

นี่ถ้าเอาหัวไชเท้าเผ็ดมาด้วยคงดี กินด้วยกันอร่อยเหาะ

ลู่พั่นไม่ใช้มีด ใช้ฝ่ามือผ่าแตงโม ผ่าออกมาไม่สวยนี่แหละถึงจะยิ่งน่ากิน “อะ”

ทั้งสองคนกินแตงโมก็จูบกันได้ กินๆ อยู่เดี๋ยวก็กอดกัน อ้างว่ามีน้ำแตงโมติดหน้า

“หวาน”

“ใช่ไหมล่ะ ข้าบอกแล้วว่าเก็บจากสวนอร่อยกว่าที่วางขายในเมือง ดูสิยังสดใหม่อยู่เลย”

“ข้าหมายถึง เจ้าน่ะหวาน”

ฝูหลิงยิ้มพอใจทันที แกล้งทุบแขนลู่พั่น หันหน้าไปหลบด้านหลังลู่พั่น

ลู่พั่นเปล่งเสียงหัวเราะมาจากในอก

ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเสื่อ พิงกันและกันแทะข้าวโพด กระหายก็กินแตงโม ไม่รีบร้อนเดินทาง

ในสายตาของพวกเขา ไม่จำเป็นต้องไปถึงบ้านพักตากอากาศถึงจะเห็นทิวทัศน์ ทุกบริเวณเป็นทิวทัศน์ได้หมด

ลู่พั่นกำลังมองกลุ่มก้อนเมฆที่อยู่บนฟ้า ถูกฝูหลิงถามถึงต้าจวิ้น

ม้ารบก็คือสหายร่วมทาง

แต่เวลานี้พอเขานึกถึงสหายที่เคียงข้างกันมาหลายปีกลับไม่ได้เศร้าแล้ว

เพราะฝูหลิงปัดมือยืนขึ้นพูดว่า “ไม่มีต้าจวิ้นแต่ยังมีข้านะ ข้าจะให้เจ้าขี่”

“ว่าอย่างไรนะ”

“มา ข้าแบกเจ้าเอง”

“ผู้หญิงอ่อนแอ มีแต่ให้ผู้ชายแบก ข้าจะให้เจ้าแบกได้อย่างไร”

“อย่าพูดมาก มาเถอะ ข้าแบกได้จริงๆ ไม่เชื่อลองดู”

ฝูหลิงบังคับให้ลู่พั่นโอบคอนาง พยายามออกแรงแบกลู่พั่นที่ร่างสูงใหญ่ “บ่าข้าหนาใช่ไหม พึ่งได้ใช่ไหม”

ขาของลู่พั่นงออยู่ สองเท้าลากพื้น บนรองเท้ามีแต่ขี้ฝุ่น เอียงหน้ามองใบหน้าน้อยๆ ที่เหนื่อยจนเหงื่อแตก แต่ก็ยังไม่ลืมพูดชมตัวเอง

เขาเอาหน้าถูใบหน้าด้านข้างของนาง

บางทีวันข้างหน้าถ้าเขานึกถึงต้าจวิ้นที่รู้ใจกันในสนามรบอีกครั้ง คงไม่ได้มีแค่ภาพตอนที่เขาฝังต้าจวิ้นด้วยตัวเอง ยังมีภาพตอนฝูหลิงแบกเขาพ่วงมาด้วย

นอกจากท่านพ่อที่เคยแบกเขาแล้วก็ยังมีเมียที่เคยแบกเขาอีกคน

…

ช่วงที่พวกเขาสองคนไปใช้ชีวิตที่บ้านพักตากอากาศ พวกเขาให้แค่หญิงรับใช้ที่ช่วยก่อไฟให้ความอบอุ่นในบ้านอยู่รับใช้ ส่วนคนที่เหลือให้หยุดหมด

นี่เป็นการตัดสินใจร่วมกันของพวกเขา รำคาญเหลือเกินเวลามีคนตามมาเป็นขบวน เวลาจะสวีทกันถูกทำให้ตกใจอยู่เรื่อย

พวกเขาก็ไม่คิดกันบ้างว่าตัวเองก็ทำให้คนอื่นตกใจเหมือนกัน บทจะจูบก็จูบ เอาปากประกบกันก็ไม่รู้จักดูสถานที่และสถานการณ์

ดังนั้นตัดสินใจร่วมกันก็ต้องยอมรับร่วมกัน

ลู่พั่นกับฝูหลิงช่วยกันเด็ดผัก ช่วยกันทำอาหารเปิบพิสดารที่ออกมาสุกๆ ดิบๆ

“ถุย ไม่อร่อยเลย เหมือนสิ่งที่ข้าผัดคือหญ้า”

“ข้าว่าก็ดีออกนะ เมียจ๋า เจ้ามีพรสวรรค์”

“พรสวรรค์อะไรเล่า ข้าสังเกตว่าเจ้าปากหวานเกินไปแล้ว เอ๊ะ เจ้ามีแผนอะไรหรือเปล่า อย่ามาหลอกข้า ข้าก็คงทำให้เจ้ากินไม่กี่วันนี่แหละ วันหน้าถ้าเจ้าหิวข้าไม่มีทางทำให้กินด้วยตัวเองอีกแล้ว พาพ่อมาด้วยก็จบ”

“ฝูหลิง มาตกลงกันหน่อย เจ้าจะเอาแต่บ่นถึงพ่อแม่ไม่ได้ แค่วันนี้วันเดียวหกครั้งแล้ว”

“เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ใช่” เขานับแล้ว ถ้าไม่พูดถึงพ่อตาหรือแม่ยายก็เป็นท่านย่าหรือหมี่โซ่ว

ลู่พั่นคีบกับข้าวพลางแสร้งทำเป็นพูดลอยๆ เขาเป็นสามี ไม่ว่าเมื่อไรภรรยาก็พูดถึงได้แค่เขา

ทั้งสองคนทำกับข้าวไม่อร่อย แต่สุรารสเลิศ ในบ้านพักตากอากาศเก็บเหล้าดีๆ ไว้ไม่น้อย

นั่งอยู่ตรงชานเรือนด้วยกัน ดื่มจนเมากรึ่มๆ มองพระจันทร์พลางคุยกันได้ทุกเรื่อง

ในความรู้สึกของฝูหลิง อยู่ๆ เขากับลู่พั่นก็เหมือนเข้าสู่ยุคปัจจุบันที่โทรจีบกัน

ก็แค่ที่นี่ไม่มีโทรศัพท์ ต้องหันเข้าหากัน

ก็แค่สถานการณ์ของพวกเขาเกิดหลังแต่งงาน

“อยู่ๆ ก็มีตำแหน่งสูง เป็นพระชายาชินหรือยัง”

ซ่งฝูหลิงคิดแล้วหันหน้าไปมองลู่พั่น

“ข้าแต่งงานกับเจ้า ถูกยกระดับขึ้นมามาก รวดเดียวหลายขั้น ตอนที่พวกเรายังไม่แต่งงาน เดิมทีข้าคิดว่าแค่เป็นฮูหยินน้อยของจวนผู้สำเร็จราชการก็ไม่ชินแล้ว แต่พอมาถึงวันนั้นจริง ก็เหมือนไม่มีอะไรหนักหนา”

ซ่งฝูหลิงพูดต่อ

“แอบคล้ายเครื่องประดับราคาแพงที่ผู้หญิงชอบ แบบที่แพงที่สุดในท้องตลาด ก่อนซื้ออาจคิดเยอะเป็นพิเศษ

ข้าซื้อมันจะเหมาะกับข้าเหรอ ข้าต้องซื้อเครื่องประดับราคาแพงขนาดนั้นเลยเหรอ ต้องรู้ก่อนว่าถ้าซื้อมาแล้ว แม้แต่เสื้อผ้ากับรองเท้าก็ต้องให้เข้าชุดกับมัน ไม่อย่างนั้นก็ไม่สวยใช่ไหมล่ะ ต่อมาถ้าข้าใส่มันแล้วจะดูดีหรือเปล่า ใส่แล้วจะเหมือนขโมยมาไหม

เอาเป็นว่าสารพัดเหตุผล

เคยไม่สบายใจ ฮี่ๆ แม้ข้าจะไม่เคยแสดงออกให้พ่อแม่เห็นก็ตาม แต่ในใจเคยกังวล”

ลู่พั่นยิ้มมองฝูหลิง “ตอนนี้ล่ะ”

ซ่งฝูหลิงยิ้มก่อน “ตอนนี้พบว่าซื้อมาแล้วก็ไม่เห็นจะอะไร พอได้เป็นพระชายาอ๋องแล้วก็ไม่ได้น่ากังวลขนาดนั้น”

นางยังย้ำอีกว่า จริงๆ นะ

พอมีประสบการณ์ ได้ครอบครองแล้ว เคยเป็นบุตรสาวของนายอำเภอ บุตรสาวของผู้ว่าฯ คุณหนูบ้านรองเสนาบดีรองขั้นสาม มาจนถึงพระชายาอ๋อง ฮูหยินน้อยจวนผู้สำเร็จราชการ มันก็ไม่ได้มีอะไรหนักหนา

อย่างไรเสียก็คนเหมือนกัน คนเราก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนกัน

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหน ขั้นยศอะไร สิ่งที่คิดสิ่งที่ฝัน สุดท้ายก็มนุษย์เหมือนกัน สิ่งที่อยากได้อยู่ในใจมันก็มีแค่ไม่กี่อย่างหรอก

จากยกตัวอย่างเป็นเครื่องประดับ ซ่งฝูหลิงวกเข้าเรื่องแม่กับย่า

แค่นี้นางยังจะไม่ยอมรับอีกว่าวันนี้พูดถึงคนในครอบครัวหลายครั้ง

“ข้าจำได้ตอนอยู่เฟิ่งเทียนเคยเห็นต่างหูทองที่เหมือนขนมหนวดมังกร ต่างหูที่พันเส้นทองไว้เยอะๆ เป็นงานที่ละเอียดซับซ้อนมาก แม่ข้าชอบเป็นพิเศษ”

ลู่พั่นจิบเหล้า กลั้นขำไม่อยู่ เมียเขาเอาไปเทียบกับของกิน

ฝูหลิงพูด

“อันที่จริงตอนนั้นพ่อข้าก็ซื้อไหว แต่ครอบครัวเรายังไม่ได้มีฐานะถึงขั้นอยากได้อะไรก็ซื้อ

ทุกครั้งที่แม่ข้าไปเฟิ่งเทียนก็จะแสร้งทำเป็นผ่านร้านนั้นแล้วเข้าไปดู นางกลัวข้าสังเกตเห็นเลยแกล้งทำเป็นดูอันอื่นด้วย

ต่อมาพ่อข้าหาเงินได้มาก ในที่สุดนางก็ตัดสินใจซื้อให้ตัวเอง

เดิมทีข้าคิดว่าต่างหูที่นางอยากได้มาตลอดจะเป็นของที่นางชอบมากที่สุด แต่นางก็ใส่ติดต่อกันแค่ตอนช่วงแรกที่ซื้อมา

ผ่านมาหลายปีแม่ข้ามีเครื่องประดับเยอะมาก ข้าถามว่าชอบอันไหนที่สุด คำตอบกลับเหนือความคาดหมายของข้ามาก

นางตอบว่ามีสร้อยเส้นแรกที่พ่อให้ อีกอันเป็นปิ่นเงินที่พี่ต้าหลัง พี่เถี่ยโถว และพี่ชายคนอื่นๆ รวมเงินกันซื้อให้

ดูสิ นี่ก็เหมือนกับยศที่ประดับอยู่บนหัวข้า พอได้มาครอบครอง สวมใส่ ชื่นชมมันอยู่สักพักก็เฉยๆ แล้ว

แต่ระหว่างนั้นตอนที่ยังไม่ซื้อมันมา แม่ข้าบอกว่าชอบมาก ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว ใส่ไม่กี่วันชินแล้ว รวมถึงความกลุ้มใจตอนที่ข้ายังไม่แต่งงานกับเจ้าด้วย ดูเหมือนว่ามันจะมีความหมายยิ่งกว่าการครอบครอง”

ฝูหลิงบอกว่าท่านย่าก็เหมือนกัน

ตอนนั้นท่านย่าชอบเครื่องประทินผิวอันหนึ่งมาก คอยนึกถึงมันอยู่ตลอด ได้ยินว่าตอนได้ยาเสวี่ยฮวาขวดแรกมาถึงกับร้องไห้ ไม่เคยทามาก่อน แต่พอได้ทาก็เฉยๆ ตอนนี้ลองไปถามย่าข้าดูสิ นางจะต้องตอบแน่ว่าของแบบนั้นลบริ้วรอยไม่ได้ นางจะแนะนำเครื่องประทินผิวตัวอื่นให้ด้วยซ้ำ

ถึงตาซ่งฝูหลิงถามลู่พั่น “เจ้าชอบข้าตั้งแต่เมื่อไร ตั้งแต่เตะข้าตอนนั้นเหรอ”

“แค่ก” ลู่พั่นสำลักเหล้าทันที ไอพลางหน้าแดงระเรื่อตอบไปตามความจริง “จะเป็นไปได้อย่างไร ตอนนั้นหัวเจ้ามีแต่แมลง”

จบกัน พอพูดถึงแมลง ซ่งฝูหลิงก็ออกทะเล น้ำตาขมขื่น

“เจ้าไม่รู้หรอกลู่หมินหรุ่ย ตอนนั้นข้าทุกข์ทรมานมาก ตอนนั้นข้าถูกเหากวนใจอย่างหนัก ต้องสระผมต่อเนื่องอยู่เดือนกว่า คุยกับคนอื่นก็ไม่มองหน้า เอาแต่จ้องหัว ชอบถูแขนอยู่บ่อยๆ รู้สึกเหมือนอยากถลกหนังตัวเอง”

นางพูดถึงท่านย่าอีกครั้ง

“ข้าไม่ได้โตมาโดยมีท่านย่าอยู่ด้วย ที่พวกเราเข้ากันได้ดีขนาดนี้เพราะผ่านเรื่องราวต่างๆ มาด้วยกันมากมาย

ตอนนั้นอยากซื้อยาฆ่าเหา มันแพงมากสำหรับพวกเราในตอนนั้น ข้ารู้ว่าหลายคนในครอบครัวคิดว่าข้าไม่รู้จักดูสถานการณ์ อาจมีนินทาข้าลับหลังในทางไม่ดี ถ้าข้าไม่มีพ่อดี เอาแค่ข้าเป็นแบบนี้คงถูกหลายคนด่าไปแล้ว

ทั้งๆ ที่ท่านย่าควรอยู่ในกลุ่มคนที่ต่อว่าข้า ด้วยนิสัยของนางที่เป็นคนช่างเก็บเงินควรเป็นแบบนั้น นั่นคือภาพลักษณ์ของท่านย่าข้า”

พี่ลู่รู้จักคำว่าภาพลักษณ์ไหม

“ปรากฏว่าภาพลักษณ์ของท่านย่าพังทลายลงเพราะข้า นางอาจด่าข้าอยู่ในใจหลายครั้ง ตัวล้างผลาญ ก่อนเข้าร้านยาก็คงด่าข้าที่หน้าร้าน แต่ในความเป็นจริงไม่เลย นางเดินแน่วแน่เข้าไปซื้อยาฆ่าเหาให้ข้า”

ซ่งฝูหลิงพูดไปพูดมาก็นั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้เอน คิดถึงย่าแล้ว

นึกถึงคำพูดที่ท่านย่าพูดกับนางระหว่างลี้ภัย “พั่งยาเอ๊ย เจ้าไปนั่งในรถเข็นเถอะ ถ้าย่าเดินจนตาย เจ้าก็เอาเงินสี่ตำลึงนั้นไปใช้ชีวิตต่อนะ”

คิดถึงท่านย่า ตอนที่นางทำขนมเค้กก้อนแรกออกมา ท่านย่าก็ชิมแล้วพูดว่า “พั่งยา ย่ารู้ว่าเจ้าเหนื่อย แต่ของสิ่งนี้มันทำเงินได้”

คิดถึงย่า พอมีเงินแล้วก็ซื้อชุดใหม่มาให้นาง วางกองเต็มเตียง ชี้ชุดพวกนั้นพลางยิ้มแล้วพูดด้วยความพอใจ “ดูสิ ชอบไหม สีนี้ดูสดดีนะ” สีพวกนั้นอยู่ในจินตนาการที่ท่านย่าอยากใส่ตอนสาวๆ

คิดถึงท่านย่า แกล้งท่านย่าทำเป็นจะเด็ดใบทองจากต้นเงินต้นทองของท่านย่า เล่นเอาท่านย่าตกใจรีบเข้าห้องมาพูด “อย่าๆๆ อย่าเด็ดมันนะ ฟังย่า วันหน้าไปเด็ดของตระกูลลู่ไป อย่ามาแตะของรักของย่า”

คิดถึงท่านย่า เวลาที่มีคนพูดถึงนางไม่ดี ท่านย่าก็จะเท้าเอวด่ากลางถนน “ดูซิใครจะกล้าห้ามข้า ข้าจะควักลิ้นคนปากดีพวกนั้นออกมาให้หมด”

ไม่มีใครห้าม เชิญ

ท่านย่ายังติดนิสัยใหญ่ๆ อยู่อย่าง ชอบคุยโวโอ้อวด ช่วงปีแรกๆ อวดพ่อของนาง ตอนนี้นางกลายเป็นพระชายาอ๋องแล้ว คาดว่าเอาแค่วันแต่งงานของนางก็อวดไปได้ทั้งชีวิตแล้ว นางว่านางเห็นสีหน้าอิ่มอกอิ่มใจของท่านย่าตอนดูพลุหลากสี ต่อไปทุกครั้งที่พูดถึง ท่านย่าจะต้องภูมิใจมากแน่นอน

ลู่พั่นสังเกตสีหน้าของซ่งฝูหลิงอยู่ตลอด

ทำให้ลู่พั่นต้องจับมือฝูหลิงไว้

รีบวกกลับมาถามข้าใหม่สิว่า ทำไมข้าถึงชอบเจ้า

กลัวเหลือเกินว่าเมียจะนึกครึ้มอยากขี่ม้ากลับบ้านโดยที่เขาก็ห้ามไม่อยู่

ซ่งฝูหลิงถอนหายใจ เอาเถอะ กำลังฮันนีมูนอยู่ อย่าคิดถึงท่านย่าเลย ไว้ค่อยกลับไปหอมแก้มสักสองฟอด ท่านย่ายังต้องอยู่บ้านทำงานหาเงินให้นางอยู่นะ เก่งเหลือเกิน

หันมองลู่พั่น “เมื่อไร ตอนที่ข้าไปสอนหนังสือให้เหรอ”

“เจ้าสอนหนังสือให้ข้าเมื่อไรกัน”

“เอ๊ะ เจ้านี่ เพิ่งสังเกตเห็นเลยนะว่าเป็นคนหลงลืมบุญคุณ สอนนิดหน่อยก็ถือเป็นอาจารย์แล้ว รีบเรียกข้าว่าอาจารย์เร็วเข้า”

ลู่พั่นไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองคำนวณไม่เก่งเท่าภรรยา

นึกถึงครั้งนั้นที่ฝูหลิงใส่ชุดหลากสีสันไปที่เรือนรับรอง “ไม่ใช่ครั้งนั้น”

“เช่นนั้นก็ต้องชอบตอนที่เจ้าขโมยของของข้า ยิ่งขโมยก็ยิ่งเกิดความรู้สึก คิดดูนะ เจ้าเคยขโมยแบบร่างของข้า ภาพวาดของข้า แอบใช้ผ้าปิดปากของข้า ไม่มีการบอกก่อนสักคำ เอาไปก็ไม่คืนด้วย พอแต่งงานแล้ว ข้าเพิ่งเห็นในตู้เก็บเครื่องแต่งตัวของเจ้า เจ้ายังขโมยผ้าผูกผมของข้าด้วยลู่หมินหรุ่ย”

ลู่พั่นดูเขินอายเล็กน้อย ทำไมต้องใช้คำว่าขโมยด้วย

เขายังไม่เคยหาว่าฝูหลิงเป็นโจรเลยนะ

โจรที่ร้ายกาจที่สุดในโลก โจรปล้นใจ

“อย่าหลบสิ พูดมา ตอนไหน”

ลู่พั่นหัวเราะหึหึ หมุนแหวนนิ้วโป้ง มองด้วยสีหน้าสำรวจฝูหลิง คล้ายกำลังฉงนใจ “ตอบยากจริงๆ”

อาจเป็นตอนน้องชายมาขอไข่ คนเป็นพี่สาวแต่ทำตัวไม่เหมือนพี่สาว ให้ปุ๊บก็กินเลย

อาจเป็นตอนครั้งแรกที่ไปบ้านครอบครัวซ่ง เด็กสาวคนนี้ก่อฟืน ยกน้ำชามาให้ ไม่คุกเข่าเคารพ ไม่คารวะ ไม่ยิ้มพยักหน้า ไม่ถอยหลังเดินออก แต่สะบัดหน้าหมุนตัวออกไป