ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 913-2 ชอบสิ่งประดิษฐ์จนแทบคลั่ง

ตอนที่ 913-2 ชอบสิ่งประดิษฐ์จนแทบคลั่ง

ปูน กระจก รวมถึงอื่นๆ หลังจากนั้นอีก คนนอกมองว่าซ่งฝูเซิงอาศัยใบบุญของลูกสาว

อันที่จริงก็ไม่ทั้งหมด

ได้ยินว่าหน่วยทหารตระกูลลู่ปลดประจำการที่ลึกลับหน่วยนั้นของซ่งฝูหลิง แท้จริงแล้วก็ไม่ได้ลึกลับหรอก ชอบไปคลุกคลีอยู่กับกลุ่ม ‘ม้าพันลี้’ ด้วยซ้ำ

พวกเขาอาศัยความที่จะไปสำรวจตามที่ต่างๆ จึงคุมของไปส่งด้วยกัน จากนั้นก็เที่ยวลัดเลาะไปทั่วแสวงหาพื้นที่ที่ยังไม่เคยถูกขุดค้น

หลายพื้นที่มีอะไร ไม่มีใครรู้

ต่อให้เป็นของที่คนท้องถิ่นใช้อยู่ก็บอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร

หลายพื้นที่เป็นที่รกร้าง เกาะเล็กเกาะน้อยจำนวนมากถูกทิ้งร้าง เทือกเขาทอดยาวที่อยู่ไกลๆ หรือแม้แต่ลำธารที่อยู่ใกล้ ทุกที่มีแต่ของล้ำค่า

คนเหล่านี้ทำสัญลักษณ์ไว้ตามที่คนท้องถิ่นบอก เก็บตัวอย่างส่งกลับจวนอ๋อง

คนเหล่านี้ยังได้แวะเยี่ยมเยียนตามเมืองหลักต่างๆ ตั้งใจตามหาเหล่า ‘นักวิทยาศาสตร์’ ที่เคยเขียนหนังสือ ขอแค่นักวิทยาศาสตร์เหล่านี้ค้นพบหรือมีทฤษฎีแปลกๆ อะไร พวกเขาก็จะไปขอพบ หากจำเป็นก็จะเชิญไปเมืองหลวง และก็มักต้องข้ามน้ำข้ามเขาเพื่อตามหาช่างฝีมือที่สืบทอดฝีมือมาจากบรรพบุรุษ หลักๆ คือเพื่อตามหาคนมีฝีมือ

ตำนานมักอยู่ในหมู่ชาวบ้าน

เรื่องแปลกๆ พื้นบ้านถึงเรียกว่าความมั่งมีของโลกมนุษย์

ด้วยเหตุนี้บรรดาทหารปลดประจำการของตระกูลลู่ถึงสนิทสนมกับม้าพันลี้ของครอบครัวซ่งมาก

ขอบคุณคนเหล่านี้ที่ไปเสาะหาความเร้นลับของธรรมชาติอันกว้างใหญ่ในยุคสมัยนี้เพื่อพวกเขา

เป็นตาให้พวกเขา ไปค้นพบไปพิสูจน์ว่าของที่ยุคปัจจุบันมี ยุคโบราณก็มีเหมือนกัน หรือแม้กระทั่งของที่ยุคปัจจุบันไม่มี แต่ยุคโบราณยังมี

เดี๋ยวนี้เวลาพวกซ่งฝูกุ้ยจะคุมขบวนออกไปส่งของ ซ่งฝูเซิงก็จะพยายามให้เมียของพวกเขาตามไปด้วย อย่างไรเสียก็มีสัตว์แรงงานลาก ไม่กลัวว่าจะต้องเปลืองเงินเปิดห้องส่วนตัวให้ จะปล่อยให้แยกกันอยู่บ่อยๆ ไม่ได้

ใครดูลูกให้น่ะเหรอ

ท่านลุงซ่ง ท่านย่าหม่า รวมถึงซ่งฝูเซิงที่คอยดูเหมือนตอนหมี่โซ่ว

จับส่งไปเรียน เขาจะดูแลลูกให้พี่ๆ น้องๆ ของเขาในเมืองหลวงเอง

ก็แค่ ‘ระดับหัวหน้างาน’ ในม้าพันลี้อย่างซ่งฝูกุ้ย เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้ออกไปคุมขบวนแล้ว ซ่งฝูเซิงมีหลายเรื่องที่จำเป็นต้องให้คนของซ่งเก้าสกุลที่ไว้ใจได้ไปทำ

เรื่องผลิตปูนก็เป็นหนึ่งในนั้น

ช่วงแรกสุดที่ทำ ข้อแรกเป็นเพราะซ่งฝูหลิงศึกษาค้นคว้าเรื่องนี้มาหลายปีแต่ก็ยังทำไม่สำเร็จ พอเป็นพระชายาอ๋องแล้ว นางมีเงินแถมยังมีคนช่วยงาน งั้นก็เริ่มเลย ถ้าไม่สำเร็จมันก็ค้างคาใจอยู่แบบนั้น

ข้อสอง ซ่งฝูเซิงสนับสนุนให้คิดค้นออกมา เพราะเขาต้องการใช้หาเงิน

ปูน เซรามิก ตะกรัน เถ้าภูเขาไฟ ก้อนถ่านหิน เถ้าลอย เอามาผลิตอิฐรูพรุน

แล้วยังไง บอกประโยชน์ใหญ่ของปูนให้ฮ่องเต้รู้ ฮ่องเต้ก็เอาไปทำเอง เขาเลยต้องหากิจการแบบเฉพาะตัวขึ้นมาหน่อย ต้องเลี้ยงดูคนตั้งเยอะแยะ

ส่วนเรื่องทำกระจก ตอนแรกสุดเลยซ่งฝูหลิงทำเพื่อสามี ซ่งฝูเซิงถึงได้เที่ยวเสาะแสวงหาทรายควอตซ์คุณภาพดีที่สุดเพื่อลูกเขย

เพราะเวลาลู่พั่นทำกล้องส่องทางไกลทีสิ้นเปลืองเงินมาก ใช้คริสตัลทำเลนส์ สิ่งประดิษฐ์มักสร้างตัวล้างผลาญได้บ่อยๆ

ซ่งฝูเซิงกับซ่งฝูหลิงถึงกับกุมขมับ แอบปรึกษากันส่วนตัว ‘คุณพ่อ ทนไม่ไหวแล้ว ทำกระจกเถอะ ในบ้านลูกก็ดำสกปรกเหมือนกัน’

จุดเริ่มต้นมาจากแบบนี้ เที่ยวตระเวนหาส่วนประกอบรองในทุกหนแห่ง หาทรายควอตซ์ หาช่างฝีมือที่เก่งที่สุดมาทำคริสตัล

ต่อให้อยู่ยุคปัจจุบัน เลนส์ที่ความละเอียดสูงของทั้งในและต่างประเทศก็ไม่ได้ใช้เครื่องจักรทำ ใช้แรงงานคนเจียรหยาบ เจียรละเอียด และขัดด้วยมือ ฝีมือแบบนี้ต้องอาศัยการตกทอดจากรุ่นสู่รุ่น

ต่อมาก็ค่อยๆ เปลี่ยนรูปแบบ

บรรดาทหารปลดประจำการของตระกูลลู่ขึ้นเขาลงห้วย กระจายกันไปตามแต่ละที่ พวกเขาส่งข่าวกลับมา

นายท่าน นายท่าน พวกเราเป็นกลุ่มหนึ่ง ตอนนี้อยู่ใกล้เขตปาสู่ สังเกตเห็นพวกพ่อค้าเกลือต้มเกลือกันอยู่ที่นี่ ไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวถูกฆ่าทิ้ง

ที่นั่นมีอะไร พวกเขาใช้อะไรต้มเกลือ ถึงได้เกลือออกมาปริมาณเยอะขนาดนั้น

ครอบครัวซ่งฝูเซิงสามคนมาจากยุคปัจจุบัน แค่ได้ยินแบบนี้ก็เข้าใจแล้ว แน่ใจว่านั่นคือก๊าซธรรมชาติ

ไม่ใช่แค่ที่ปาสู่ แถบเจียงโจวก็มีก๊าซธรรมชาติ

ชาวบ้านท้องถิ่นคิดว่าสิ่งนี้ทำลายเรือกสวนไร่นา ทำตายหมด มองว่าบ่อนั่นที่มีไอเหม็นออกมาคือการลงโทษจากสวรรค์ ด้วยเหตุนี้จึงสร้างเจดีย์ครอบไว้ ต่อมาก็คิดว่าเจดีย์ได้ผล ไม่มีไอเหม็นลอยมาทำลายพืชผลทางการเกษตรอีก

ซ่งฝูเซิงทำสัญลักษณ์ไว้ วันหน้าออกเรือจะใช้ก๊าซธรรมชาติทำอาหารบนเรือ เขาให้หวังจงอวี้พาคนไปเปิดโรงงานยาสูบและโรงงานเครื่องกระเบื้องที่นั่น ก๊าซธรรมชาติจะได้ไม่เสียเปล่า

นายท่าน นายท่าน พวกเราเป็นทหารตระกูลลู่กลุ่มสอง อยู่บนเกาะเล็กๆ ที่ไร้ผู้คน ค้นพบเหมืองถ่านหิน มีถ่านหินปริมาณมาก

ต่อมาก็มีสถานการณ์แบบนี้ในอีกหลายๆ ที่

อันที่จริงหากให้ซ่งฝูเซิงพูด ถ้าได้ไปอยู่แถวเฮยหลงเจียงที่ตอนนี้ยังไม่อยู่ในการปกครองของราชสำนัก ที่นั่นยิ่งมีถ่านหินเยอะเข้าไปใหญ่

ถ่านหินเชียวนะ ซ่งฝูเซิงมองหน้าลูกสาวลูกเขย ใช้ถ่านหินหลอมเหล็ก อาวุธจะยิ่งพัฒนาไปได้ไกล

นายท่าน นายท่าน พวกเราเป็นทหารตระกูลลู่กลุ่มเจ็ด อยู่บนเขาที่ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ค้นพบสิ่งประหลาดบนเขา เหนียวและมีกลิ่นเหม็น พอมีประกายไฟกระเด็นใส่ก็ลุกโชนทันที

ซ่งฝูเซิงกับซ่งฝูหลิง ‘นั่นน้ำมันหรือเปล่า’

นายท่าน นายท่าน พวกเราเป็น…ที่เกาหนูมีน้ำเหนียว ลอยขึ้นมาสีดำ ตัวเหมือนขี้ผึ้ง จุดติดไฟได้

ลู่พั่นอ่านตำราที่เขียนอย่างไม่เป็นทางการมามาก ในบันทึกของคนรุ่นก่อนก็เคยค้นพบสิ่งนี้มาแล้ว

มันคืออะไร

ซ่งฝูเซิงกับซ่งฝูหลิง ‘ดูเหมือนจะบังเอิญเจอน้ำมันดิบเข้าแล้ว’

ก็แค่ของพวกนี้ต้องใช้เครื่องกลั่นขนาดใหญ่ถึงจะกลายเป็นน้ำมันดีเซลหรือน้ำมันเบนซินแบบที่ใช้อยู่ในยุคปัจจุบัน ถึงจะเอาไปเติมรถถังให้เคลื่อนที่ได้ เอาใส่เรือลำใหญ่ ใช้น้ำมันเชื้อเพลิงเป็นตัวขับเคลื่อน

เล่นเอาซ่งฝูหลิงตกใจรีบพูดขึ้น “พอเถอะคุณพ่อ ห้ามบอกลู่พั่นเรื่องนี้เลยนะ ถ้าเขาเอาไปวิจัยได้จวนระเบิดแน่ วันหน้าเรือใหญ่ของพวกเราก็ใช้ถ่านหินเถอะ แถมยังต้องสร้างเครื่องจักรไอน้ำ มันคิดค้นง่ายขนาดนั้นที่ไหนกัน”

“ฝูกุ้ย กำมะถันล่ะ หากำมะถันด้วย” มีอยู่วันหนึ่งซ่งฝูเซิงกระซิบบอกด้วยเสียงที่เบามาก

พวกทหารตระกูลลู่ถูกฮ่องเต้ยุบไปแล้ว ไม่มีเป็นค่ายทหารอีกแล้ว

ทหารของแม่ทัพต่างๆ ก็มีจุดจบเช่นเดียวกับกองทัพตระกูลลู่

ซ่งฝูกุ้ยสะบัดผมแล้วออกจากบ้านไป

ต่อมาพบว่ามีดินระเบิดตกค้างอยู่ในถ้ำทองคำที่เสียนเฟิง และมีคนเคยมาปรุงยาที่นี่ อีกทั้งที่นี่ยังมีกำมะถันจำนวนมาก ซึ่งไม่ได้ถูกควบคุมโดยราชสำนัก

“ฝูกุ้ย หาเกาะเล็กๆ ที่ขุดทำเหมือนสุสานใต้ดินได้แบบนั้นน่ะ เจอบ้างไหม แบบที่เอาของมีค่าไปซ่อนแล้วไม่มีใครเจอ” มีอยู่วันหนึ่งซ่งฝูเซิงพูดแบบนี้ด้วยเสียงที่เบามาก

ซ่งฝูกุ้ยสะบัดผมแล้วออกจากบ้านไป

กลับมาบอก “ฝูเซิง วันหน้าแนะนำฮ่องเต้ให้เปิดเส้นทางเดินเรือหน่อยสิ จะได้ติดต่อกับแคว้นอื่น ซ่งเก้าสกุลของพวกเราจะได้ไปแคว้นอื่นบ้างในช่วงที่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเราล่องเรือไป เอาของไปซ่อนในเกาะร้างข้างนอก ใครจะรู้”

ที่นี่มีหลายสถานที่ที่ไม่อยู่ในความควบคุมของราชสำนัก ถูกทิ้งร้าง ไม่มีคนเข้าไปยุ่งเท่าไร อีกทั้งพวกซ่งฝูเซิงก็ระมัดระวังกันมาก พอค้นพบของหายากอะไรก็แค่ทำสัญลักษณ์ไว้ หรือแอบเอากลับมาเล็กน้อยเพื่อศึกษา

เพราะแบบนี้หลังจากที่ลู่พั่นแต่งงานก็เหมือนได้เปิดประตูสู่โลกใหม่

และก็สบายใจขึ้น เขากังวลว่าลูกจะได้รับผลกระทบจากตอนที่ฝูหลิงกินยาแก้หวัด

ในสายตาของคนนอกตระกูลลู่มีเงินเข้าเป็นกอบเป็นกำทุกวัน แต่ในความเป็นจริงค่าใช้จ่ายก็ไหลเหมือนสายน้ำ

ตอนแรกสุด ทำเป็นงานอดิเรก? เพราะอยากรู้อยากเห็น? สืบเสาะแสวงหาสิ่งต่างๆ มากมายเพื่อสะดวกต่อการคิดค้นสิ่งประดิษฐ์? หรือสุดท้ายมีจุดประสงค์อยากทิ้งอะไรไว้ให้ลูกในท้องของฝูหลิงบ้าง? มันก็บอกไม่ถูก ก็แค่บางเรื่องไม่ได้ยื่นฎีการายงาน

ต่อมาซ่งฝูหลิงเปิดร้านกระเป๋ากับโรงงานก็ไม่ได้สิ้นเปลืองมากมาย แต่เปิดร้านเครื่องประดับลงทุนไปมหาศาล ตั้งแต่ซื้อเงินกับทองไปจนถึงตั้งโรงงาน เล่นเอาเฉียนเพ่ยอิงกลุ้มใจมาก แถมยังเลี้ยงคนไว้ตั้งมากเพื่อให้ช่วยค้นหาสิ่งหายากอยู่ข้างนอก แบบนี้จะให้ทำอย่างไร

ลู่ฮูหยินเข้ามามีส่วนร่วม

“แม่ฝูหลิง นี่เป็นบัญชีของจวนผู้สำเร็จราชการกับจวนอ๋อง ลองเอาไปดูนะ เอาเงินออกไปใช้ได้”

อย่างไรเสียทั้งหมดก็เพื่อหลาน

ไม่ต้องสนว่าสุดท้ายแล้วลูกชายกับลูกสะใภ้จะคิดค้นอะไรออกมาได้ ต่อให้ไม่สำเร็จ เหลือแค่บันทึกทิ้งไว้ให้หลาน บันทึกระหว่างที่คิดค้นพวกนั้นก็คือของล้ำค่าที่ประเมินราคาไม่ได้ ก็ยังดีเหมือนกัน

แม้ว่าไม่ว่าลูกๆ จะทิ้งอะไรไว้ก็ใช่ว่าจะเป็นสิ่งรับประกันว่ารุ่นต่อๆ ไปจะเจริญรุ่งเรือง เรื่องนี้ไม่มีใครรับประกันได้ ก็เหมือนกับที่พวกเขาไม่อาจวางใจต่อฮ่องเต้องค์นี้ได้เต็มที่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฮ่องเต้ในอนาคต

แต่ความหวาดกลัวนี้ก็เป็นของพวกผู้ใหญ่ ยังไงก็อยากปูทางเพื่อวันข้างหน้าให้ลูกหลานอยู่ดี

เหล่าฮูหยินสังเกตเห็นว่าหลานชายหลานสะใภ้ซุบซิบคุยกันเรื่องรถถัง ถึงได้รู้ว่าแม้แต่พ่อแม่ฝูหลิงกำลังยุ่งเรื่องอะไรอยู่

เหล่าฮูหยินมอง หลานสะใภ้อธิบายถึงได้รู้จักลูกปืน โซ่กระดูกงู ตีนตะขาบ ก็แค่ยังขับไม่ได้ ได้ยินว่ายังทำมอเตอร์กับหาน้ำมันไม่ได้

เหล่าฮูหยินคิดในใจ ‘ครอบครัวกษัตริย์ไม่มีคำว่าพ่อลูก’ ขนาดพ่อลูกยังฆ่ากันได้ แล้วนับประสาอะไรกับญาติ

อาวุธใหญ่ขนาดนี้ ไม่ว่าในอนาคตมันจะมีประโยชน์หรือไม่ จะยื่นฎีการายงานทำไม

นางให้เงินจากกรุสมบัติของตัวเอง หลานย่า ค้นคว้าต่อไป วันหน้าทำปืนกลแบบที่ยิงรัวๆ ออกมาให้ได้เลยนะ

คำพูดจากใจ พอถึงตอนนั้นก็เก็บไว้ให้เหลนย่าด้วย

มีแค่อัครเสนาบดีลู่ที่ไม่รู้เรื่อง

แต่วันนี้อัครเสนาบดีลู่ก็จับได้แล้ว

เขาชี้รถถัง ของแบบนี้ต่อให้ขับไม่ได้ก็ทำคนตาโต เห็นแล้วยิ่งน่ากลัว จากนั้นก็ชี้ไปที่กล้องส่องทางไกล ถาม “ทำไมไม่รายงานต่อฝ่าบาท”

มิน่าเสี่ยวเฉวียนจื่อกับพวกลูกน้องคนสนิทของลู่พั่นถึงได้มาเฝ้าที่นี่ไว้

พวกคนในจวนอ๋อง…

ตอนนี้จวนอ๋องไม่มีคนพลุกพล่าน พวกสาวใช้ออกไปทำงานข้างนอกทุกวัน ถ้าไม่เป็นอาจารย์ก็เป็นช่างเสริมความงาม หรือไม่ก็ผู้จัดการร้านกระเป๋า ยังมีเป็นคนตรวจสอบคุณภาพที่โรงงานอีก

สาวใช้จวนอื่นได้ทำงานของสาวใช้

แต่สาวใช้จวนอ๋องเป็นพนักงาน

ซุ่นจื่อมีหน้าที่วิ่งวุ่นข้างนอก พ่อบ้านใหญ่ไม่อยู่ในจวนแต่กลับไปข้างนอกบ่อยๆ เช่นนั้นเหรอ ไม่ต้องบอกก็รู้กัน

บ้านอื่นพอปิดประตูก็ใช้ชีวิตกันปกติ แน่นอนว่าบ้านเราก็ใช้ชีวิตเหมือนกัน ก็แค่ไม่ค่อยเหมือนบ้านอื่น

เวลานี้ซ่งฝูหลิงประคองท้องเดินเข้ามา เห็นท่านปู่มาโผล่ที่นี่กำลังดุพ่อของนางกับสามี “ไอ๊หยา แย่แล้ว ข้าปวดท้อง”