ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 914-1 ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเจ้าหนึ่งก้าวสองก้าวสามก้าว

ตอนที่ 914-1 ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเจ้าหนึ่งก้าวสองก้าวสามก้าว

“เหล่าฮูหยิน ทางพระชายามีสัญญาณแล้ว พระชายาจะคลอดแล้วเจ้าค่ะ”

สองปีมานี้ไม่เคยเห็นท่านย่าหม่ามีท่าทางตื่นตระหนกแบบนี้มาก่อน

ไม่มีเรื่องอะไรที่ทำนางตื่นตกใจได้ ชีวิตราบรื่นมาตลอด

พอได้ยินแบบนี้ “ทะทะทำไมคลอดก่อนกำหนดล่ะ”

“ท่านแม่!” ซ่งอิ๋นเฟิ่งรีบดึงแม่ที่กำลังจะวิ่งไปข้างนอก

วันนี้กลับมาเร็ว นางกำลังสระผมให้แม่อยู่ ฟองเต็มหัวเต็มหน้าแบบนั้นยังจะออกจากบ้านอีกเหรอ ล้างก่อนไหมล่ะ

ท่านย่าหม่าดึงผ้าที่ปิดอยู่ตรงคอออก ผมที่เปียกชื้นมีน้ำไหลลงมาตามใบหน้า กางแขนวิ่งไปทางจวนอ๋อง

พอถึงประตูหน้าบ้านเจอหมี่โซ่วที่เพิ่งเลิกเรียนกลับมาจากสำนักฝึกหัดข้าราชการพลเรือน

“มีอะไรเหรอท่านย่า”

“พี่สาวเจ้าจะคลอดแล้ว”

หมี่โซ่วกระทุ้งท้องม้าทันที “ไป!”

หายไปในชั่วพริบตา

“เอ๊ะ” ท่านย่าหม่าถอดรองเท้าแตะข้างหนึ่งปาไปทางหมี่โซ่ว อยากให้หมี่โซ่วพานางซ้อนไปด้วย แต่มัวแต่ถอด รองเท้าเลยปาโดนแค่หางม้าแล้วหล่นลง

เดิมทีท่านย่าหม่าอยากหันไปตะโกนทางประตูว่า ‘พ่อลาเฟย เจ้ามันไม่รู้จักดูสถานการณ์เลยนะ สักวันจะไล่ออก รถม้าล่ะ’

แต่ยังไม่ทันได้ตะโกนออกไป สำนักศึกษาที่เลิกเรียนในเวลาไล่เลี่ยกันไม่ได้มีแค่สำนักฝึกหัดข้าราชการพลเรือน

หมี่โซ่ววิ่งไปแล้วยังมีม้าอีกหลายตัววิ่งเข้ามา

ซ่งจินเป่า หวังจื่อซ่วย (ซ่วนเหมียวจื่อ) รวมถึงซ่งเฉินหร่าน (เสี่ยวเนียนปา) พวกเขาก็กลับมากันแล้ว

จินเป่ายื่นมือลงไปคว้าย่าขึ้นมา “จับให้แน่นนะท่านย่า”

เท้าท่านย่าหม่าข้างนึงใส่รองเท้า อีกข้างเท้าเปล่า ขี่ม้ากอดหลานชายแน่นพลางพูดเร่ง “เร็วเข้า”

นิสัยความชอบของนางถูกเปิดเผยแล้ว ไม่ชอบสีขาว ชอบสวมถุงเท้าสีชมพู

และก็กล้าแค่เอาสีที่ชอบไปลงกับถุงเท้า อายุปูนนี้แล้วจะได้ไม่ถูกคนแซวให้อาย

โชคดีที่เสี่ยวเนียนปาซ่งเฉินหร่านเก็บรองเท้าขึ้นมาไว้ให้ย่า ท่านย่าหม่าถึงมีรองเท้าใส่ก่อนเข้าจวนอ๋อง ไม่อย่างนั้นคนตระกูลลู่ก็จะได้เห็นถุงเท้าสีชมพูหวานแหววของนาง

“เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

หลังจากท่านย่าหม่ามาถึง ไม่นานพวกคนสกุลซ่งก็แห่ตามกันมา

คนที่มามีแต่คน ‘ไม่เป็นประโยชน์’

คนที่เป็นประโยชน์กลับอยู่บ้าน

ท่านลุงซ่งจุดธูป

พวกยายๆ จัดการแต่งตัว ทำตามความเชื่องมงายอีกแล้ว

ครึ่งชั่วยามต่อมาพวกลู่จือรุ่นก็มาถึง

“น้องสะใภ้ กัดฟันทนไว้นะ ผู้หญิงทุกคนต้องผ่านด่านนี้ทั้งนั้น” หันไปถามหญิงทำคลอด “เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

ลู่จือหว่านดื่มจนมึนเล็กน้อย นางกำลังสังสรรค์อยู่ข้างนอก สาวใช้เข้ามารายงานว่าน้องสะใภ้จะคลอดแล้ว

สีหน้าที่ดูก็รู้ว่าเมามาของลู่จือหว่านทำให้ลู่ฮูหยินถลึงตาใส่ สภาพแบบนี้มาทำไม มีแต่จะสร้างปัญหา

ลู่จือหว่านถูกรังเกียจแต่ก็ไม่กล้าเถียง

ไม่ใช่แค่ลู่จือหว่าน คนครอบครัวซ่งที่ชอบโอ้อวด เช่น ย่าหม่า ต่างก็ไม่กล้าส่งเสียง หรือเรียกได้ว่าอายไม่กล้าพูดเสียงดัง

เพราะลู่พั่นกำลังดวงตาแดงก่ำ สีหน้าซีดเซียว เกาะอยู่ตรงประตูห้องคลอดมองเข้าไปในนั้น

มีใครเคยเห็นเขาร้องไห้ที่ไหนกัน

ตอนที่หลายคนเข้าไปดูฝูหลิงในห้องคลอด พอเดินผ่านลู่พั่นก็เห็นว่าน้ำตาร่วงจริงๆ

ตอนที่พ่อลู่ตาย ลู่พั่นปิดประตูห้องสนิท ร้องไห้เฉพาะตอนอยู่คนเดียว

ตอนที่ลู่พั่นเกือบหิวตายก็ยังไม่เคยร้องไห้

สนามรบสถานการณ์พลิกผันอยู่เสมอ มีหลายครั้งที่เกือบต้องตายไปพร้อมกับอีกฝ่าย แต่เขาก็สู้ยิบตา

ไม่ว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดไหน เวลาเจ็บขึ้นมาก็ได้แค่ทำเสียงฮึ่มๆ

แต่วันนี้ ฝูหลิงอยู่ในห้องแค่เจ็บจนร้องตะโกน ลู่พั่นก็เจ็บตามไปด้วย

เมียนอนเจ็บเตือนอยู่ด้านใน ลู่พั่นก็เจ็บถี่ๆ เหมือนกัน เขากำมือเช็ดน้ำตา

แบบนี้ใครจะกล้าไปยุ่งกับเขาล่ะ

อีกทั้งระหว่างที่ฝูหลิงอุ้มท้อง ทุกคนก็เห็นอาการลู่พั่นมาตลอด

โดยเฉพาะช่วงแรก กลุ้มใจยิ่งกว่าคนท้อง

ลู่พั่นติดนิสัยสืบค้น ไปคุยกับหมอทุกวัน

คนเป็นหมอไม่ชอบพูดอะไรที่เป็นการฟันธงเกินไป อย่างไรเสียทุกเรื่องย่อมมีเหนือความคาดหมาย

สุดท้ายพวกหมอก็เลยต้องยอมรับประกันโดยที่ไม่สนอนาคตแล้ว “ท่านอ๋อง กระหม่อมแน่ใจว่ายาแก้หวัดนั่นไม่เป็นอันตรายแม้แต่น้อย” แสดงให้เห็นว่าเขาเกือบทำคนอื่นเป็นบ้าอยู่แล้ว

ประเด็นคือ ถ้ายังไม่ยอมฟันธงให้ลู่พั่น เขาคงใกล้บ้าด้วยเหมือนกัน

เมื่อก่อนเวลาไปข้างนอกเขาไม่ค่อยสนใจผู้คนเท่าไร ทว่านับตั้งแต่ที่รู้ว่าฝูหลิงตั้งท้อง มีช่วงหนึ่งเขาสั่งให้รถม้าหยุดข้างทาง มองหาพวกเด็กที่ดูเหมือนไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร

พอเรื่องซักไซ้หมอจบไป ในขณะที่ซุ่นจื่อรู้สึกโล่งอกแล้ว ลู่พั่นก็แอบไปคุยกับพวกหมอตำแย

ลู่พั่นมีสถานะแบบไหน พูดคุยกับพวกหมอตำแยเป็นตุเป็นตะ แอบไปหาหญิงสูงวัยข้างนอกหลายคนลับหลังฝูหลิง หญิงสูงวัยก็ผู้หญิงใช่ไหมล่ะ พวกเขาคุยกันทีก็ครึ่งชั่วยาม

คุยกันจนสุดท้ายเกือบรู้หมดว่าฮูหยินของแต่ละจวนเจอความลำบากอะไรบ้างตอนคลอด

เขารู้ดียิ่งกว่าสามีของฮูหยินเหล่านั้นอีก

เพราะด้วยนิสัยของเขาย่อมต้องจี้ถาม ‘ตอนที่เจ้าทำคลอดเคยเจอสถานการณ์อันตรายที่สุดอย่างไรบ้าง เล่ามาตามความจริง’

พวกหมอตำแหยเล่าละเอียดทั้งชื่อทั้งนามสกุล ไม่กล้าปิดบังอวี้ชินอ๋อง

ซุ่นจื่อได้แต่มองและสังเกตเห็นว่า คุณชายคุยกับพวกหมอตำแยเสร็จอาการหนักยิ่งกว่าเดิม

ตอนนั้นลู่พั่นยืนอยู่ใต้ป้าย ‘เฝ้าคิดถึงคะนึงหา’ ในเรือนรับรอง สายตาเหม่อลอย ในใจมีคำพูดซ้ำไปซ้ำมา

หนักสุดคือตาย ศพเดียวสองชีวิต

แบบนั้นเขาก็จะไม่มีเมียอีกต่อไปแล้ว

พอเขากลับถึงบ้านก็จะไม่มีเมียออกมาต้อนรับ

ซุ่นจื่อแอบเอาฉากนี้ไปเล่าให้ซ่งฝูเซิงฟัง เล่นเอาซ่งฝูเซิงหมดคำจะพูด ตอนนั้นลูกสาวเขาเพิ่งท้องได้สองเดือนกว่า “หมินหรุ่ย นี่คือของขวัญที่ข้าให้เจ้า เอาสมุดนี่ไป เจ้าเป็นคนพูดน้อย งั้นก็เขียนเอาแล้วกัน” เขียนเยอะๆ ระบายความเครียด

ต่อมาซ่งฝูหลิงก็บ่นให้พ่อแม่ฟังว่า “อย่างลู่พั่นไม่ได้เรียกว่าเขียนไดอารี่หรอก ขืนปล่อยให้เขียนต่อไปก็ออกเป็นเซตนิยายได้เลย”

แต่ละหน้าในบันทึกของลู่พั่นเขียนว่า

เป็นครั้งแรกที่อยู่ๆ ฝูหลิงก็ร้องไห้

ตอนฝูหลิงหิวจนร้องไห้นางบอกว่า “ข้าแค่อยากกินเสวี่ยเกา มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ”

มีอยู่วันหนึ่งฝูหลิงถามเขาว่า “ข้าดูขี้เหร่แล้วใช่ไหม”

เขาพบว่าบางครั้งฝูหลิงจะไม่พอใจที่เสื้อผ้าใหญ่ขึ้น

ฝูหลิงพลิกตัวลำบากแล้ว

มีอยู่วันหนึ่งเขาไปรับฝูหลิงที่สำนักศึกษา เห็นฝูหลิงกำลังพยายามขึ้นบันได เขารู้ว่านางทำเพื่อให้คลอดลูกของพวกเขาได้ง่ายขึ้น

เขามองนางที่เดินขึ้นได้หน่อยก็พัก เป็นต้น…

พวกเรื่องต่างๆ ที่เขียนอยู่ในนั้น หลังจากซ่งฝูหลิงแอบอ่านก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเคยเป็นแบบนั้น

คนที่ประสีประสาอย่างนางมีเหรอจะทำแบบนั้น

ในความทรงจำของซ่งฝูหลิงนางจำได้ว่าพูดกับลู่พั่นว่า นางอยากกินแตงโมจากสวน ทางที่ดีเอาแบบเพิ่งเก็บมาใหม่ ต้องนั่งกินในสวนเลย ทั้งยังต้องใช้มือผ่าด้วย ข้าใช้มือควักเนื้อออกมาชิ้นใหญ่

ตอนที่นางพูดมันไม่ใช่ฤดูกาลเก็บเกี่ยว ไม่มีแตงโม ในพื้นที่พิเศษก็ลืมเตรียมไว้

จากนั้นสองวันต่อมาลู่พั่นก็พานางไป นั่งในสวนเอามือผ่าแตงโม ยิ้มพลางยื่นให้นาง

ฝูหลิงกินอย่างตะกละตะกลาม กินเสร็จเอามือเช็ดปากถึงได้รู้ว่า ของที่ปลูกอยู่ในสวนทั้งหมดเป็นของฮ่องเต้